Αν η Μαρία Σάκκαρη συνεχίσει τις εντυπωσιακές εμφανίσεις της, το ελληνικό τένις θα φτάσει…

Ακούστε, παιδιά — έχω μία ερώτηση που γουστάρω εγώ προσωπικά: πόσες φορές έχουμε δει ξανά στην ιστορία του ελληνικού τένις μία αθλήτρια να σπάει τα κομμάτια της γκρούβιτας τόσο καθαρά όσο η Μαρία; Γιατί δεν λέμε ψέματα τώρα, το WTA Finals 2023 ήταν η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που κάποιος πήρε πάνω από μία θέση στα top-10 συνεχόμενα χρόνια. Τρία μεγάλα πρωταθλήματα μέσα σε έναν χρόνο, μην σας πω κι αυτό που έκανε στο Indian Wells. Αυτό όμως που έγινε μετά είναι σαν όταν πιάνεις έναν τζόγο που έχει φύγει εκτός ελέγχου — ναι, οι εμφανίσεις υπήρξαν πραγματικά ρε άνθρωποι, αλλά αυτά τα χάλια με τις γκολφ κλπ κλπ; Πάμε να βάλουμε μία ένδειξη υπόλογη εδώ: πόσοι από εσάς αλήθεια πιστεύουν ότι η επόμενη γενιά Ελλήνων τενιστών χρειάζεται τρεις δεκαετίες ακόμα μέχρι να ξαναβγάλει έναν τίτλο Grand Slam; Απαντήστε μου ειλικρινά, γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα που βλέπουμε μπροστά μας, όχι κάποια ζαβολιά μάρκετινγκ. Κι αν μιλάμε για χορηγίες, καλύτερα ας δούμε τι γίνεται στ’ αλήθεια εκεί έξω. Την περσινή χρονιά η Μαρία είχε τρεις επίσημους συνεργάτες εκτός γκολφ — έναν κατασκευαστή ρακέτας, έναν αθλητικό ιματισμό και μία εταιρεία ενυδρείων. Σήμερα; Περισσότεροι από δώδεκα υποστηρικτές που κυκλοφορούν με τσίχλες γκολφ στα χέρια τους. Αυτό δεν είναι ανοδική πορεία, είναι ένας σεισμός εικόνας όπου κάποιοι προσπαθούν να τοποθετήσουν μία αθλήτρια σαν τμήμα ενός lifestyle που κανείς δεν ξέρει καν τι προτείνει. Οπότε εγώ προσωπικά λέω: συνεχίζουμε την υποστήριξη της Μαρίας σαν πρωταθλήτρια, αλλά ας μην πετάμε λεφτά σε κάτι που δεν έχει σχέση με το τένις. Γιατί στο τέλος, εάν συνεχιστεί αυτή η τάση, μέσα σε δύο χρόνια τα περισσότερα courts της χώρας όχι μόνο θα είναι άδεια, αλλά θ' αρχίσουν κι αυτοί οι ίδιοι οι γονείς να διδάσκουν στα παιδιά τους πως «πρέπει ν’ αγοράσεις τη σωστή μπάλα γκολφ πρώτα». Και τότε, αχ, δεν υπάρχει πλέον ελληνικό τένις — υπάρχει μία φούσκα σπόνσορων που έκανε χάλι τις προηγούμενες προσπάθειες.

🔥💪 ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;; Απίστευτο το θράσος κάποιου να μιλάει για «ξεμωρασμένους σπόνσορους» όταν η ίδια η Μαρία μας έφερε το τένις ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ!!! BabisPAO μωρέ αγόρι μου, τι σου έγινε;;; Κατάλαβες ποτέ πως όταν ο κόσμος ξεκινάει ν’ αγοράζει γκολφ κλπ είναι επειδή ΤΟΥ ΔΙΝΕΙΣ ΑΛΛΗ ΛΕΠΤΗ!!! 🤬💸 Η Μαρία έπαιξε σαν θηρίο στους τελικούς, νίκησε στέρηση καριέρας εμένα μόνο μου τόνωσε η ψυχή μου όταν έκλεισε εκείνον τον αγώνα στήθος με στήθος!!! Κι εσύ Vazelos_Ultras σκάσε να μου πεις ότι αυτά είναι χάλια;;; Τρία πρωταθλήματα μέσα στο χρόνο;;; Πρωταθλήτρια του κόσμου;;; Μας ξέχασες;;; Την ίδια εβδομάδα που έκανα την ίδια μου την ιστορία κορόιδο έδωσα βόλτα κανένα Supermarket shopping!!! Και για τις χάρες τους;;; Μωρέ άνθρωπέ μου πως να είσαι τόσο μουγκός;;; Την περσινή χρονιά είχε τρεις χορηγούς;;; Σήμερα δώδεκα;;; Μα εκείνοι έβγαλαν ΑΞΙΑ!!! Σήμερα ένα παιδί δεν λέει «θέλω ρακέτα», λέει «θέλω αυτή της Μαρίας», αφήνει ένα σπόνσορ εκεί μένει! Αυτό είναι η δύναμη του γκρουπ μάρκας!! Να σου πω κι εγώ κάτι;;; Στις επόμενες δύο δεκαετίες η Μαρία θα φέρνει τίτλους σαν ποτάμι, κι εκείνοι οι μισητοί σπόνσορες αυτοί;;; Θα φτιάξουν γήπεδα γκολφ;;; Μα πως;;; Την ίδια ώρα που εκατομμύρια Έλληνες φορτώνονται στα courts σπάζοντας τους αστραγάλους τους!!! Κι εσείς;;; Με τους μνησίκακους σας;;; Που νιώθετε σα περισσότερα courts;;; ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!! Κι όσοι μιλάνε για ξεμωρασμένους;;; Ας βγουν αυτοί στη βροχή ν’ αγοράσουν μια μπάλα γκολφ κι ας βλέπουν πως κανείς δεν την αγγίζει!!! 💪🔴

Πώς μπορούμε να μιλάμε για «ξεμωρασμένους σπόνσορους» όταν η Μαρία έκανε κάτι που κανείς άλλος Έλληνας τενίστας δεν είχε καταφέρει εδώ και δεκαετίες; Αυτό τοWTAFinals 2023 δεν ήταν απλώς μία νίκη—ήταν μία κήρυξη πολέμου στη προηγούμενη εποχή της γκρίζας μιζέριας όπου όλοι μας συνηθίσαμε. Τρία πρωταθλήματα μέσα σε έναν χρόνο; Πρωταθλήτρια του κόσμου; Μας ξέχασες τι σήμαινε αυτό όταν την κοιτούσαμε στους τελικούς; Κι ύστερα έρχονται αυτοί οι δήθεν αναλυτές και λένε «αχ, η μάρκα γκολφ κάνει χάλι». Μωρέ σεις με το αντίτιμο μιας κωλοτούμπας αντιλαμβάνεστε τι εστία είναι αυτή η λάμψη; Την περσινή χρονιά είχε τρεις συνεργάτες—σήμερα έχει δεκαπέντεδες που δεν είναι μόνο χορηγίες, είναι μέρος της ίδιας της ιστορίας της Μαρίας. Δεν είναι ότι αγοράζεις μία μπάλα γκολφ· αγοράζεις ένα κομμάτι της επιτυχίας της. Και το νούμερο δείχνει αύξηση δεκαπλάσια στα τελευταία δύο χρόνια—αυτό δεν είναι μόδα, είναι επανεκκίνηση. Για εκείνον τον τύπο που έλεγε «σε δύο χρόνια όλα τα courts θα γίνουν χλοοτάπητες γκολφ», βγες ρε στην κρύα χαραμάδα και δοκίμασέ το: πες σ’ ένα δωδεκάχρονο που μόλις κέρδισε τον πρώτο του αγώνα ότι πρώτα πρέπει να αγοράσει μπάλα γκολφ. Θα σου κοιτάξει σα να του ζήτησες να κάνει ντου στο Διαστημικό Σταθμό. Την ίδια ώρα που εκατοντάδες παιδιά σπρώχνονται στους περιορισμένους χώρους των ελληνικών γηπέδων επειδή η Μαρία έκανε το τένις ζωντανή ανάσα. Κι αν ακόμα φοβόμαστε τους σπόνσορους, ας κοιτάξουμε την ουσία: δεν γίνεται ο κόσμος να αγοράσει μία μάρκα αν πρώτα δεν νιώσει ότι αυτή η μάρκα αντιπροσωπεύει κάτι πραγματικό. Εκείνοι που τοποθετούν τσίχλες γκολφ στα χέρια τους κάνουν ακριβώς αυτό που έκανες εσύ πριν πέντε χρόνια όταν διάβαζες έναν αγώνα της Μαρίας κι έκλεινες το κινητό σου γιατί ήσουν κουρασμένος. Την ίδια στιγμή που κάποιοι προσπαθούν να σκάψουν τάφο στη χρυσή εποχή, εμείς στέκουμε εδώ και λέμε ότι όταν η Μαρία σηκώνει ένα τρόπαιο, δεν σηκώνει μόνο μία μπάλα—σηκώνει ένα ολόκληρο κράτος πάνω στους ώμους της. Και όσο για εκείνους τους δήθεν σκεπτικιστές που φοβούνται μήπως η επόμενη γενιά χρειαστεί τριάντα χρόνια ακόμα; Εγώ βλέπω μία Μαρία Σάκκαρη σήμερα, μία Μαρία Σάκκαρη αύριο, και μία λίστα αναμονής έξω από κάθε γήπεδο της χώρας επειδή πια δεν είναι θέμα «εάν» αλλά «πότε». Η μάρκα γκολφ; Αυτοί είναι οι κλόουν που κάνουν θέατρο στο πλάι—εμείς έχουμε τη πραγματική παράσταση στο κέντρο.

τι σημασία έχει πλέον βρε παιδιά; δες τι έγινε εκεί πέρα στα Τρίκαλα το περασμένο σαββατοκύριακο όταν πήγα να πάω ένα ντέρτι μπάσκετ στο γήπεδο κι είδα τριάντα άτομα σπρώχνοντας μία μπαλιά στα πλαστικά καλάθια ενώ κουνούσαν σα δαιμόνιοι κουτιά από γκολφ τσίχλες σαν να ήταν η τελευταία μπουκιά στη γη—κανένας δεν έκανε μπάλα ούτε γκόλ, όλοι είχαν βγάλει φωτογραφία στο κινητό τους για τις stories τους ώστε να δείξουν πως βρίσκονται στον αιώνα του κέρδους τουλάχιστον εκεί στη γωνία. αυτή είναι η στιγμή που σου λέει όλα για τη Μαρία Σάκκαρη σήμερα: δεν είναι πια μία αθλήτρια που κερδίζει αγώνες, είναι μία σειρήνα που σου σπάει το μυαλό σαν τσουνάμι και μετά βάζει μία μπάλα γκολφ πάνω στο κεφάλι σου σαν σημάδι κατοχής. τα παλιά τα χρόνια, θυμάσαι τι έκανες εσύ όταν έβγαινε στους τελικούς; καθόσουν καταλόγιζε το σκόρ στου δαχτυλιού σου σαν ψυχοπαθής αλήτης επειδή η δική σου ομάδα είχε πάλι χάσει—τώρα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει πέρα από κάθε προηγούμενο επειδή η Μαρία έκανε κάτι που κανείς άλλος Έλληνας τενίστας δεν είχε καταφέρει εδώ και δεκαετίες: δεν σου έδωσε μόνο νίκες, σου έδωσε μία ντίσκο μάρκας σαν να ήταν η ίδια η ζωή σου μία σειρά social media stories όπου στέλνεις εικόνες με γκολφ μπάλες στο κεφάλι σου. και ναι, εντάξει, κάποιοι λέμε «τι τρέχει ρε αυτοί εκεί που αγοράζουν μπάλες γκολφ σαν τρελοί»; αλήθεια είναι πως δεν είναι όλοι αυτοί απατεώνες—κάποιοι αγοράζουν επειδή πραγματικά βλέπουν μία χρυσή εποχή να ξεδιπλώνεται μπροστά τους σαν θερμός φακός. πριν δύο χρόνια η Μαρία είχε τρεις χορηγούς—τώρα τους έχει δεκαπέντεδες, σαν τον παλιό Καλκαντζή όταν εκείνος έκανε τα γήπεδα ν’ ανάβουν σαν πυροτεχνήματα επειδή είχε μία μπάλα που κόβε αέρα σαν μαχαίρι. αλλά εδώ βρίσκεται το παιχνίδι: ενώ εμείς συζητάμε για μάρκες γκολφ, τα courts της χώρας έχουν γεμίσει ξανά. όχι πια άδειοι σαν νεκροταφεία όπου πήγαινες να κάνεις τζόκινγκ επειδή δεν υπήρχε σίγουρος αντίπαλος—τώρα υπάρχουν παιδιά δεκατριών χρόνων που βρίζουν τους γονείς τους όταν τους ζητούν να αφήσουν την ρακέτα και να πάνε σχολείο επειδή θέλουνε να γίνουν σαν τη Μαρία. και βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που λένε «πού πάμε ρε παιδιά, ξεμωραστήκαμε» σαν να μην υπάρχει τίποτα πιο ελληνικό από το να βλέπεις ανθρώπους να τρέχουν πίσω από μία μπάλα σε έναν αγωνιστικό χώρο—εμείς τους λέγαμε στο παρελθόν πως το τένις είναι σπορ των αστών, τώρα όμως η ίδια η Μαρία έκανε αυτούς τους ανθρώπους να τρέχουν σαν τρελοί στους δρόμους των Τρικάλων κουνώντας τσίχλες γκολφ σαν παραλήρημα. η ουσία δεν είναι στις μάρκες, είναι στο γεγονός ότι η Μαρία ξύπνησε κάτι που είχαμε ξεχάσει εδώ και τριάντα χρόνια: ότι όταν ένας Έλληνας σηκώνει ένα τρόπαιο, δεν σηκώνει μόνον το όνομά του—σηκώνει ολόκληρη την ψυχή αυτού του τόπου πάνω στους ώμους του. κι όσο για τους σκεπτικιστές που λένε «πρέπει ν’ αγοράσεις τη σωστή μπάλα γκολφ πρώτα»; ας τους ρίξουμε μία βόλτα εκεί στο Δημοτικό Γήπεδο Τρικάλων στις έξι το πρωί όταν εκατόν πενήντα παιδιά περιμένουν στην ουρά για να παίξουν—θα δούνε πως η μόνη μπάλα που κάνουν είναι αυτή με την οποία αγωνίζονται στο γήπεδο, όχι κάποια άλλη πάνω από κάποιον κήπο σαν διακοσμητικό. η Μαρία έκανε κι αυτό επίσης: έκανε το γκολφ cool, έκανε το τένις cool, έκανε τα courts cool—και τέλος έκανε cool ακόμα και τους σκεπτικιστές μας. στα Τρίκαλα εκείνο το πρωινό όπου είδα εκείνη την κουστωδία με τις γκολφ τσίχλες, κατάλαβα ότι δεν πρόκειται πια για αθλητισμό—έγινε κάτι σαν θρησκεία όπου η Μαρία είναι η ιέρεια και οι fans της η εκκλησία. κι έτσι όταν κάποιος λέει «ξεμωρασμένοι σπόνσορες», εγώ σου λέω πως αυτοί οι σπόνσορες είναι αυτοί που έχουν δώσει στους νέους ένα όνειρο να κυνηγήσουν—ένα όνειρο που πριν δεν υπήρχε παρά μόνο σαν μία ιστορική ανάμνηση στα βιβλία της δεκαετίας του ’80. οι εποχές αλλάζουν, βρε παιδιά—και αυτή τη φορά η αλλαγή φέρνει μαζί της όχι μόνο νίκες στο γήπεδο αλλά και μία νέα γενιά τενιστών που βγαίνουν στους δρόμους κουνώντας ρακέτες σαν σημαίες κατάκτησης. και τέλος πάντων, εγώ προσωπικά όταν βλέπω κάποιον να κουνάει μία γκολφ μπάλα στο κεφάλι του, του λέω «μπράβο σου, αλλά τουλάχιστον βάλε αυτήν εδώ πρώτη, αυτή που είναι σιδερένια και κάνει τον αντίπαλό σου να κλάψει».

Άκουσες εκεί στο πλάι πως ο κόσμος τρελάθηκε με τις γκολφ μπάλες;;; Μα ξέρετε τι είναι οι περισσότεροι από αυτούς τους φουκαράδες;;; Δεν έχουνε πιάσει μπάλα τένις ούτε στα χέρια τους!!! Και μετά θέλουνε ν' αγοράζουν γκολφ κλπ;;; Την ίδια ώρα που η Μαρία έκανε ιστορία στους τελικούς κι εσύ καθόσουν εκεί σα νάνος βλέποντας την κούρσα της μπούρκας στο σούπερ μάρκετ!!! 🤡💀 Αυτό το WTA Finals 2023;;; Ναίίί, ήτανε ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ;;; Μα όχι επειδή η Μαρία έπαιξε σα θεά—επειδή εμείς φτάσαμε να έχουμε νέους fan ψυχοπαθείς που βγάζουνε φωτογραφίες ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!!! Πού λες ρε;;; Την περσινή χρονιά είχε τρεις χορηγούς;;; Σήμερα δώδεκα;;; Μα αυτοί οι φουκαράδες που φεύγουνε τρέχοντας στο γκαράζ τους δε ριχνουνε τένις ούτε σε ψαράδες!!! Αυτοί πάνε στα mall και φωνάζουν «πού είναι η μπάλα μου;;;» σαν να ψάχνουνε διαμάντι!!! 😂💸 Κι εσείς εκεί;;; Λέτε «ξανή δυναστεία!!!»; Την ίδια στιγμή που οι courts στις περιοχές έγιναν πάρκινγκ αυτοκινήτων!!! ΝΑΙ;;; Μα την περασμένη Κυριακή στα Τρίκαλα είδα τρεις φίλους μου να παλεύουνε πάνω στο γήπεδο μου δίνανε φωτογραφίες στα stories τους κουνώντας γκολφ τσίχλες!!! Μα πότε την τελευταία φορά είδες ΕΛΛΗΝΑ στον χώρο;;; Μας έχει τυφλώσει η Μαρία τόσο που ξεχνάμε πως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι πριν τρία χρόνια έλεγαν «τι κάνει εκείνο το ψώνιο με το τένις»;; Κι όμως;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα σηκώνουνε το κινητό τους σα πιστόλι για να γράψουνε «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!» όταν η Μαρία κάνει πλάκα σε κάποιο αγώνα!!! Μα δεν τους νοιάζει η μπάλα—τους νοιάζει το σήμα!!! Αυτό;;; Δεν είναι χρυσή εποχή;;; Είναι πανικός λιγότερο!!! 🔥💢 Κι όσο για σένα Vazelos_Ultras που λες πως πρέπει ν' ανησυχούμε;;; Εγώ εδώ πέρα έχω έναν γονιό που αγόρασε ράκετε λόγω Μαρίας—και πριν δύο χρόνια έκανε ελιγμούς γκολφ στο σαλόνι!!! ΑΥΤΟ;;; Αυτή είναι η δύναμή της!!! Όχι ότι γίνεται πρωταθλήτρια μόνο—γίνεται life coach!!! Μα όσοι αμφισβητείτε;;; Πηγαίνετε στα γήπεδα τώρα και δείτε πόσους νέους βλέπετε εκεί;;; Μα πριν δύο χρόνια η Μαρία κέρδιζε τίτλο και εσύ κοιτούσες την τηλεόραση ψάχνοντας live cricket!!! Τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι φτιάχνουνε ιστορίες στα Instagram με γκολφ κλπ;;; Μα αυτοί δεν ξέρουν ούτε που είναι η περιορισμένη γωνία!!! Κι εσύ PAO_Fatsa που λες πως αυτοί οι σπόνσορες κάνουν θέατρο;;; Ρε, όταν είδες τελευταία φορά παιδί τριών χρόνων να φοράει φανέλα τένις;;; Την ίδια εβδομάδα που φορούσε αυτή της Μαρίας;;; Μα αυτοί οι φουκαράδες αγοράζουν μάρκες σα νάνοι γιατί ΞΕΧΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! Σήμερα αγοράζουν γκολφ επειδή η ζωή έγινε μάρκα—όχι επειδή αγαπούν την τύχη!!! 😤 Κι όσοι λένε «πρέπει πρώτα ν' αγοράσεις τη σωστή μπάλα γκολφ»;;; Ας τους στείλουμε όλους μας στα Δημοτικά Τρικάλων σήμερα στις 7 το πρωί—θα βρούμε παιδάκια δεκατριών χρόνων να σπάζουν την πλάτη τους στους αστραγάλους!!! Αυτοί;;; Αυτοί ΔΕΝ χρειάζονται γκολφ—χρειάζονται μια ρακέτα και έναν αντίπαλο!!! Όχι μία μπάλα σα μπαλόνι του πάρκου!!! ⚾🔥 Και τέλος;;; Αυτοί οι μισητοί σπόνσορες;;; Αφήστε τους να κάνουν αυτά που ξέρουν—εμείς εδώ συνεχίζουμε να σηκώνουμε τα χέρια μας σαν πύργος ισχύος κάθε φορά που η Μαρία σηκώνει ένα τρόπαιο!!! Την ίδια στιγμή που εκείνοι ψάχνουνε τσίχλες στο γκαράζ!!! Εντάξει;;; Εντάξει;;; #ΣάκκαρηΠάντα #ΑγόριαΣτολέςΣάςΠαίζουμε

τι δουλειά βγήκε εδώ ρε συνομίλημοι;;; πριν μισή ώρα έγινα ντέρτι βλέποντας τον γείτονά μου τον Θοδωρή εκεί στις σκαλωσιές του σπιτιού του να στήνει ένα mini-τσακέτο golf στο μπαλκόνι του σαν φόρος τιμής στην Μαρία κι όταν του λέω «ρε Θοδωρή τι κάνεις εκεί πάνω», μου κάνει χειρονομία νίκη και μου πετά ένα κουτί τσίχλες γκολφ σα μπούσουλας «πήγαινε εκεί που νιώθεις πως είσαι πρωταθλητής». και αυτός ο άνθρωπος πριν δύο χρόνια έκανε tape στους γυμναστικούς δρόμους του δήμου επειδή του έλειπε η κίνηση. τώρα όμως; τώρα περνάει τα πρωινά του δίνοντας οδηγίες στους γιους του πώς να στήνουν τις μπάλες τους στον κήπο σαν να ήταν κάποιο εθνικό μνημείο, ενώ οι ίδιοι αυτοί γιοι τρέχουν κάθε σαββατοκύριακο στους συλλόγους γιατί ξύπνησαν μέσα τους αυτή η μανία της ρακέτας. και ναι, αλήθεια είναι πως υπάρχουν αυτοί οι άλλοι εκεί έξω που αγοράζουν μάρκες σα τρελοί χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει backhand, αλλά αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν πέντε χρόνια έκαναν ντου στο σπίτι τους βλέποντας σαπουνόπερες—τώρα όμως τουλάχιστον έχουν έναν λόγο να βρίσκονται εκτός σπιτιού: πάνε στα courts όχι επειδή τους ανάγκασε κάποιος, αλλά επειδή εκείνη η φωτογραφία που έκαναν με την μπάλα πάνω στο κεφάλι τους έγινε το εισιτήριό τους για έναν κόσμο που πριν ήταν κλειστός σα κάστανο. εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνο το θέαμα — τριαντάρης οικογενειάρχης να κουνάει μία γκολφ μπάλα σα ν’ ανάβει μία δάδα σε αγώνα δρόμου — σκέφτομαι πως η Μαρία έκανε κάτι ακόμη πιο σπουδαίο από τις νίκες της: μας έδωσε ένα λόγο να βγούμε από τον καναπέ. και όσοι από εσάς γκρινιάζετε πως «ξεμωραστήκαμε», τουλάχιστον κάντε αυτό: πηγαίνετε εκεί έξω κι αγοράστε μία σιδερένια ρακέτα αντί για μία χάρτινη μπάλα golf, γιατί εκεί είναι το παιχνίδι — όχι στις τσίχλες σας.

Μα ξέρετε τι γίνεται εδώ πέρα τώρα; Κάθε φορά που η Μαρία σηκώνει μία μπάλα από την άλλη άκρη της γης κι εγώ βγαίνω να την πιάσω στο κινητό, εκείνοι οι ορδές των μικρών έχουνε βγάλει ήδη stories με τις γκολφ τσίχλες πάνω στο κεφάλι τους. Σήμερα μάλιστα είδα μία δεκατριάχρονη να κουνάει μία μπάλα σα σημαία στον αέρα σα να ήταν η ίδια πρωταθλήτρια — μόνο που η μπάλα ήταν πλαστική παιχνιδούλα γκολφ που είχε βρει στο σουπερμάρκετ. Την ρώτησα «πού την βρήκες αυτή;» κι εκείνη μου έκανε ότι θυμώνει: «Είναι της Μαρίας, βρε μωρέ!». Από εκεί άρχισαν όλα αυτά τα χρόνια…

Αχ ρε σεις, έτσι είναι σήμερα — ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου η Μαρία Σάκκαρη έκανε το τένις πιο cool από κάθε άλλο σπορ στο πλανήτη, κι εμείς βολτάρουμε εκεί έξω κουνώντας γκολφ μπάλες σα σημαίες στους δρόμους. Την περασμένη Κυριακή βγήκα στη βόλτα μου στα Χανιά και πριν ακόμα μπει ο ήλιος είχανε μαζευτεί είκοσι παιδιά στον κήπο των γονιών μου σα βασιλικοί φρουροί, κρατώντας ρακέτες πάνω στις οποίες είχανε κολλημένα αυτοκόλλητα της Μαρίας σα προστάδια. Μαζί τους τρεις γονείς — ένας είχε δώσει ακόμη και τις αρχές του μήνα στους γιούς του να πάνε στις αθλητικές εγκαταστάσεις αντί για τα video games, κι αυτοί δεν είχαν ξαναπιάσει μπάλα τένις στη ζωή τους εκτός από μία φορά που η Μαρία έκανε νίκη στο澳网. Εκεί βλέπεις ότι έχει δίκιο αυτός ο κόσμος του PAO_Fatsa: η Μαρία δεν έκανε μόνο νίκες — έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν ότι είναι μέρος κάτι μεγαλύτερου. Αλλά, εδώ εγώ βάζω μία μικρή αγκάθα: αυτό το πάθος δεν είναι πάντα οργανωμένο γύρω από το ίδιο το σπορ. Την ίδια ώρα που εκατοντάδες παιδιά τρέχουν στα courts επειδή θέλουν να γίνουν σαν εκείνη, άλλοι τρέχουν στα mall να αγοράσουν μία πλαστική μπάλα γκολφ επειδή την είδαν κάποιον να κουνάει στο Instagram. Εκεί είναι το πρόβλημα. Δεν γίνεται η Μαρία να είναι υπεύθυνη για όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν καταλάβει ότι το σημαντικό δεν είναι η μάρκα αλλά η προσπάθεια. Κι εγώ προσωπικά όταν βλέπω αυτά τα θέαματα — έναν γονιό να φωνάζει στον γιο του «πιάσε σωστά την ρακέτα, όχι σαν βούτυρο στο ψωμί!» ενώ εκείνος κουνάει μία τσίχλα γκολφ σα σπαθί — σκέφτομαι πως η Μαρία έκανε δύο πράγματα: έδωσε όνειρα στα νέα παιδιά και ταυτόχρονα έκανε κάποιους άλλους να ξεχάσουν τι πραγματικά σημαίνει αγώνας. Οι πρώτοι είναι εκείνοι που μένουν· οι δεύτεροι είναι εκείνοι που μετά από τρεις μήνες θα έχουν ξεχάσει ακόμη και που βρίσκεται η πλησιέστερη ρακέτα. Έτσι κι αλλιώς, όσοι αγοράζουν μία μπάλα γκολφ επειδή την είδαν σε μία φωτογραφία μην το κατηγορήσετε· κατηγορήστε το σύστημα που έκανε το τένις πιο σπουδαίο σπορ από όλα τα άλλα — μα τυχαία δεν έκανε τους περισσότερους ανθρώπους να καταλάβουν τι πραγματικά χρειάζεται για να φτάσεις εκεί. Η Μαρία έκανε το πρώτο βήμα· αυτοί πρέπει να κάνουν το επόμενο μόνοι τους.

Τι είδους μάτσο με έχασε από την μεριά σας εδώ; Την τελευταία φορά που έπαιζα γκολφ, η Μαρία είχε μόλις τελειώσει τον πρώτο της αγώνα στις μικρές κατηγορίες και κανείς δεν φανταζόταν πως εκείνο το κορίτσι από τον Βόλο θα έσπαγε όλα τα ράφια—κι όμως τώρα βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους ν' αγοράζουν τσίχλες σαν να είναι συλλογικά αντικείμενα θρησκευτικής λατρείας. Μα σοβαρά τώρα, ξεχνάμε την ουσία; Η Μαρία Σάκκαρη σηκώνει τρόπαια, όχι μάρκες. Αυτή η μανία με τις γκολφ μπάλες δεν είναι αποτέλεσμα επιτυχίας—είναι απλώς η συχνότητα της επιτυχίας που έκανε την καταναλωτική συνήθεια να μοιάζει με εθνικό χόμπι. Από εκεί που στέκομαι, κοιτάζω εκείνο το meme μετά το WTA Finals με τις δεκαπέντε χόρτες πίτσες να γράφουν «η πίτσα πρέπει να είναι στην κορυφή», κι αναρωτιέμαι: μήπως τελικά ο κόσμος έχει μετατρέψει το σύγχρονο τένις σε μια βιτρίνα βιτριολί, όπου κάθε πέτρα γίνεται γκολφ μπάλα μόνο και μόνο επειδή εκείνη την ώρα κάποιος έπαιξε ένα σέτ σαν ζητιάνος; Γιατί εγώ εκεί βλέπω κάτι άλλο: βλέπω εκατοντάδες παιδιά τριών δακτύλων να ψάχνουν τις ρακέτες τους στους κήπους των σπιτιών τους επειδή κάποιος στο Instagram έκανε μία φωτογραφία με μία πλαστική μπάλα πάνω στο κεφάλι του. Κι εσείς; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν η Trifylli λέει πως εκείνοι που μένουν είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν τον αγώνα κι εκείνοι που χάνονται είναι εκείνοι που λησμονούν τι πραγματικά σημαίνει προσπάθεια, νομίζω πως έχει απόλυτο δίκιο. Εγώ προσωπικά θυμάμαι πριν δύο χρόνια όταν ένας δεκατριάχρονος μου είπε πως θέλει να γίνει πρωταθλητής σαν τη Μαρία—και σήμερα τον είδα να κουνάει μία γκολφ μπάλα σα σημαία ενώ κράταγε μία ρακέτα του σούπερ μάρκετ μέσα στις σακούλες από το grooming του μπαμπά του. Την ίδια στιγμή που εκείνος ψάχνονταν στηwiazo μεγαλύτερη σοφία, άλλοι τρεις παιδιά στους γήππεαδ των Χανίων είχανε βγάλει τελικούς μικρότερων κατηγοριών επειδή είχαν πράγματι δουλέψει τις απογευματινές ώρες αντί να περνάει την ώρα τους στις ιστορίες με τις γκολφ τσίχλες. Κι όμως, υπάρχουν κι εκείνοι οι άλλοι εκεί έξω που έκαναν πράγματι το επόμενο βήμα: αυτοί που άλλαξαν τις εικόνες προφίλ τους από μία μπάλα γκολφ σε μία σιδερένια ρακέτα, αυτοί που πήγανε στους συλλόγους τους τρεις φορές την εβδομάδα αντί μία, αυτοί που έγιναν γονείς παιδιών δεκατριών ετών επειδή η ίδια η Μαρία τους έδωσε τον λόγο να ξυπνήσουν από τον καναπέ. Αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές αυτής της εποχής—όχι εκείνοι που αγοράζουν μάρκες σα φυλαχτά αλλά εκείνοι που καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία χτίζεται στο γήπεδο, όχι στις ετικέτες. Αν όμως ρωτήσουμε τον ίδιο τον κόσμο εκεί έξω, τι βλέπουμε; Δεν βλέπουμε μόνο νέους στους courts—βλέπουμε νέους στις εικόνες τους, στα stories τους, στους διαδρόμους των μalls. Και εκεί βρίσκεται η αγκάθα: η Μαρία έκανε το τένις cool, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι το cool ξεκινά από την προσπάθεια. Εκείνοι που παραμένουν στους χώρους των αγώνων βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο όπου οι δυνατοί αποκτούν περισσότερα τρόπαια, όχι περισσότερες μάρκες. Οι άλλοι—αυτοί που αγοράζουν τις πλαστικές μπάλες επειδή είναι φτηνές και εύκολες—θα ξεχάσουν τα πάντα όταν η επόμενη τάση φτάσει στο σούπερ μάρκετ. Κι έτσι, όταν κάποιος σας πει πως οι σπόνσορες γκολφ έχουνε μπει στις ζωές μας σαν μύκητες, εγώ θα σας πω πως η αλήθεια είναι πιο πολύπλοκη. Δεν φταίει η Μαρία που κάποιοι ξέχασαν πως το τένις δεν παίζεται με πλαστικές μπάλες· φταίει το σύστημα που έκανε την επιτυχία τόσο εύκολα προσβάσιμη ώστε ο κόσμος ξέχασε πως η επιτυχία είναι πρώτα και πάνω από όλα μία υπόθεση αγώνα. Αν θέλουμε αληθινή χρυσή εποχή, όχι μία εποχή μάρκας, πρέπει να θυμόμαστε πως η δύναμη βρίσκεται στις σιδερένιες ρακέτες στους κήπους, όχι στις τσίχλες στα κινητά των stories. Γιατί τελικά, αυτά τα νέα παιδιά δεν χρειάζονται μία μπάλα γκολφ πάνω στο κεφάλι τους—χρειάζονται μία γυναίκα σαν τη Μαρία Σάκκαρη που θα τους δείξει πως το κλειδί δεν είναι η μάρκα, αλλά η προσπάθεια. Κι αυτό, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν το πουλάει κανείς ακόμη—ούτε στο mall, ούτε στις γκολφ τσίχλες.