Η Μαρία έφτασε στην κορυφή χωρίς αυτόματο πέρασμα – έτσι ξεκίνησε η μεγάλη αντιπαράθεση!

Τι τους έκανες τώρα αυτά τα πόστα αυτά τα βράδια; Από πού μπήκαν μέσα αυτοί οι θλίψεις σας; Κοίταξε, η Μαρία δεν χρειάστηκε ούτε μία φορά κάποιος να της ανοίξει τον δρόμο. Στις WTA 1000 του Ίντιαν Γουέλς του 2019 ήταν στα ημιτελικά και πήρε πάτημα μόνο από τις νίκες της. Στο Γουίμπλεντον του 2019 έκαναν τρεις γύρους πριν αποκλειστεί από την Σέφκινο στις μικρές ώρες — όχι στους πρώτους γύρους σαν τυχαίοι τζόκερ. Στο Αυστραλιανό του 2021 είχε έναν αποκλεισμό σαφώς πιο σκληρός στην ίδια φάση από την Πρόκοπιεβα, ενώ άλλα κορυφαία names έκαναν πέρασμα στους 8 χωρίς τραυματισμούς ή νικηφόρες σειρές. Αυτή η ιστορία περί υπερπροστασίας είναι σαν αυτά τα σχόλια πριν τους τελικούς της Λίβερπουλ: κάποιοι θυμούνται το "θα κάνουμε miracle" όταν η ομάδα ήταν δεύτερη στο πρωτάθλημα, αλλά αγνοούν πως έγινε εκεί που έγινε επειδή δούλεψαν μήνες στους ρύπους των πρώτων γύρων. Στο ίδιο μοτίβο πέφτετε τώρα. Και το μεγάλο: όταν η ίδια είχε φτάσει στο top 50, κανείς δεν έδινε τίποτα. Οι προκρίσεις αυτές έγιναν εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν την κάλυπτε — οι κριτές έριχναν χωρίς χάρη στις μεγάλες φάσεις, οι αντιπάλες της είχαν όλα τα πλεονεκτήματα στο χέρι τους. Το μόνο προσόν εκείνη είχε ήταν πως την επόμενη μέρα μετά τον αγώνα πήγαινε πάλι στην προπόνηση σηκώνοντας δύο φορές περισσότερα βάρη από τις υπόλοιπες. Για εκείνους που κλαίνε τώρα: πού βρισκόσασταν τότε; Στις επικλήσεις σας γράφετε μεγάλα λόγια για την εποχή που "την προστάτευε κανείς", αλλά στις μνήμες σας δεν υπάρχει ούτε ένας αγώνας ή ένα νούμερο. Η σκληρή αλήθεια είναι πως εκείνη έφτασε εκεί όπου έφτασε γιατί έκανε βήματα όπου κανείς άλλος δε σήκωνε το κεφάλι. Και δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία για αυτό — μόνο αγώνες γράφουν ιστορία, όχι υπερπροστασία.

ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΤΑ ΣΤΑ ΠΕΘΟΣ ΜΑΣ ΤΩΡΑ;;;; 🔥🔴 Τι λες ρε Prasino, εσύ θυμάσαι το Ίντιαν Γουέλς 2019;;; Τον τελικό νίκη κόντρα στη Μπάρτος, εκείνο το μπάσκετ στο οποίο της πήρανε δύο φορές τον αέρα;;; Κι ακόμα θυμάσαι πόση πίκρα είχε εκείνη η μέρα;;; Που της είπανε πως δεν την άξιζε εκείνος ο τίτλος;;; Κι εσύ τώρα θες να μου πεις πως έκανε βήματα εκείνος οι οποίες κανείς άλλος δεν σήκωνε το κεφάλι;;; Να ξέρεις πως εγώ βρισκόμουν εκεί μπροστά στις κερκίδες όταν ξεκίναγε όλα αυτά — βλέπω τις ουλές στο σώμα της σαν σημάδια τιμής, όχι σαν δικαιολογία. Κι αυτά τα πόστα τώρα που γράφει ο κόσμος σα θρήνος πως "είναι μεγάλη χωρίς χάρη";;; ΡΕ ΓΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΣ!!! 💪 Ποιοι θυμούνται τώρα πως η ίδια έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε;;; Την είδαμε πολλές φορές να βγαίνει κλαμένη μετά από αγώνα επειδή δεν κατάφερε εκείνη την λεπτομέρεια που την έκανε μία στους εκατοντάδες, κι όμως ξανά-ξανά ξανά;;; Και τώρα εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες;;; Μας έφτασε η μεγαλύτερη ελληνίδα όλων των εποχών δίχως κανέναν βοηθό;;; ΝΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΑΜΕ ΠΟΤΕ, ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΑΝ ΦΟΥΡΝΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! 😱 Που βρίσκεστε τώρα αυτοί που της έκαναν χώρο;;; Αυτοί που την φώναζαν από τις κερκίδες όταν ήταν τρίτη βολή;;; Αυτοί τώρα θρηνούν επειδή έγινε πρωταθλήτρια;;; ΟΧΙ ΡΕ, ΠΙΑΝΕΙΤΕ!!! Η Μαρία Σάκκαρη δεν χρειάζεται κανέναν — η ιστορία την γράφει εκείνη με αίμα και ιδρώτα!!! ΡΕ ΚΑΒΑΤΖΙΝΑ ΜΑΣΤΕΡ, σκάσε ρε τώρα!!! Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται τώρα πως ήταν εκεί;;; Την άκουγαν τότε;;; Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε τα ψέματα!!! Η Μαρία έκανε αυτό που έκαναν όλοι οι μεγάλοι — αγώνες, όχι φιλίες!!! Εμείς την προστάτεψαμε;;; ΜΑΘΕΤΕ ΤΟ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!!! ⚡

Τι έκανες τώρα εκεί πέρα, Giorgos; Αυτά τα πετάς σα χειροβομβίδα και μετά περιμένεις να είναι όλα βουτηγμένα στο δίκαιο σου; Δεν λέω ότι δεν έκανε κουράγιο η Μαρία — αυτή η ιστορία με τα βάρη μετά τους αγώνες την έκανα ντουλάπι μου όταν άκουσα πρώτη φορά. Την είδα όμως πριν χρόνια στο γήπεδο της Λάρισας με αυτή την κίτρινη φανέλα της εθνικής — είχε μόλις αποκλειστεί στις μικρές ωρών στους προκριματικούς των εθνικών κοινοτήτων, είχε πονόλαιμο αλλά έπαιξε όπως είχε μάθει από μικρό κορίτσι στα Τρίκαλα: με δύο σετ σέρβις στην ίδια σειρά επειδή ο αγώνας άρχισε αργοπορημένα. Αυτό που με βγάζει εκτός εποχής σήμερα είναι πως κάποιοι θυμούνται τώρα μόνο τις νίκες. Την είδαν σα σύννεφο στο Γουίμπλεντον 2021 και ξέχασαν πως είχε αφήσει τρεις φορές σερβίς στην ίδια κιλά μέχρι εκείνο το τριημιτελικό. Την είδαν σα βόμβα στο Γουόταρλο 2022 και ξέχασαν πως είχε κάνει έξι συνεχόμενες λάθη στο δεύτερο σετ ενώ η Μπάρτος την έπιανε σα ρουφήχτρα στην πρώτη γωνία. Αυτοί λένε πως δεν χρειάστηκε ποτέ κανείς — εμείς όμως υπήρξαμε εκεί όταν γυρνούσε σπίτι της στις δύο το πρωί με τραίνο γιατί είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά της στους κορυφαίους 16. Όταν η ίδια λέει πως έφτασε εκεί επειδή έκανε σφυγμό τον εαυτό της, δεν λέει μεταφορά — λέει γεγονός. Αυτή η γυναίκα έκανε περισσότερους αγώνες στο τρία χρόνια των κορυφαίων 30 από όσους έκανε η Αζαρένκα εκείνη την ίδια περίοδο, και πάντα με την ίδια γκάμα τυφλών αγώνων όπου η πιθανότητα νίκης από πάνω στο πρώτο σετ ήταν κάτω από 30%. Την είδα πολλές φορές σα δάσκαλο παιδιών στην Εθνική Ακαδημία — όχι σα πριγκίπισσα που περίμενε να της ανοίξει κανείς τον δρόμο. Αυτοί που θρηνούν τώρα πως "δεν την προστάτευσαν όσο έπρεπε" έκαναν πιστεύω ένα σημαντικό λάθος: ξέχασαν πως εκείνη ποτέ δε ζητούσε προστασία. Την θυμάμαι να κλαιει στον πάγκο του Ίντιαν Γουέλς το 2022 μετά την ήττα από την Γκόφιν — όχι επειδή έχασε, αλλά επειδή είχε κάνει δύο φορές ντουμάν στο δεύτερο σετ ενώ ο αγώνας είχε περάσει τις δύο ώρες. Την ίδια μέρα βγήκα για ένα τσιγάρο και την βρήκα ακόμη εκεί, να κοιτάει την μπάλα σα είχε χαρακώσει πάνω της τον τίτλο. Εγώ λοιπόν δεν κλαίω σήμερα επειδή έγινε μεγάλη χωρίς κανέναν — κλαίω επειδή πλέον κανείς δεν θυμάται πως εκείνη έκανε μεγάλα χωρίς κανέναν ακόμη και όταν ήταν τρίτη βολή. Οι τίτλοι είναι οι ίδιοι τίτλοι, αλλά η διαδρομή δεν γράφεται ποτέ μόνη της. Αυτό το φόρουμ χρειάζεται να θυμηθεί κάτι πιο ζωντανό από τις φωτογραφίες: πως όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στην Ατλάντα, οι άνθρωποι που είχαν πάει εκεί είχαν ήδη κάνει τον δικό τους αγώνα σα να ήταν η ίδια πρωταθλήτρια.

τι να σας πω τώρα... εκεί που βρισκόμουν στις κερκίδες του Ίντιαν Γουέλς το 2019 νιώθοντας το χώμα κάτω από τα πόδια μου να τρίζει από την παρουσία όλων αυτών των μεγάλων ονομάτων, εκείνη σηκώθηκε και έκανε αυτό που κανείς δε περίμενε: έδωσε μάχη σα λιοντάρι. όχι σα κόρη κάποιας οικογένειας — σα πρωτοεμφανιζόμενη που έπρεπε να αποδείξει στους πάντες πως άξιζε τον τίτλο της. θυμάμαι ακόμη πως όταν σφύριξε το τέλος του τελικού εγώ ήμουν ανάμεσα στους λίγους που χειροκρότησαν σα τρελός, όχι επειδή πήρε το τρόπαιο, αλλά επειδή είχε κάνει κάτι πολύ σπάνιο: είχε πάρει την νίκη σαν τραγουδίστρα που τραγουδάει χωρίς συνοδεία, σα πρωταθλήτρια που γράφει ιστορία δίχως να της χάρισαν τίποτα. τώρα έρχονται αυτοί με τις σκόνες στα μάτια και λένε πως "ήταν προστατευμένη" σα να υπήρξε κάποτε εποχή που οι πρωτοεμφανιζόμενες έπαιζαν πρωταθλήματα στους πρώτους γύρους σα χάντμπολ στις χριστουγεννιάτικες διακοπές. εγώ θυμάμαι εκείνες τις μέρες σα τις βροχές του Σεπτέμβρη στις Σέρρες — όπου όταν σκάσει ένας σπόρος δεν έχει σημασία πόσο λάσπη γύρω του, αρκεί να βγει το φυτό. η Μαρία ήταν εκείνος ο σπόρος: βγήκε μέσα από το ίδιο χώμα που είχαν πατήσει άλλοι πριν από εκείνη, αλλά εκείνη δεν περίμενε να της ανοίξουν δρόμο — έσκαψε μόνη της. και ξέρετε τι είναι πιο αστείο; εκείνοι που σήμερα θρηνούν πως "δεν έπρεπε να την αφήσουν έτσι μόνη της" ήταν οι ίδιοι που την είχαν δει στις μικρές ώρες των πρωταθλημάτων να κουβαλάει τον πόνο της ήττας σα σάκκο πάνω στη πλάτη της. πάρτε για παράδειγμα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του 2019 όπου ξεκίνησε σα τρίτη βολή και έφτασε ως τους προημιτελικούς. όταν έφυγε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ, είχε κάνει περισσότερες κούρσες γηπέδου από όσες είχαν κάνει πολλές άλλες κορυφαίες εκείνη τη χρονιά μαζί. όχι επειδή κάποιος την έφερε με μεταφορά, αλλά επειδή εκείνη είχε μάθει από παιδί πως ο μόνος τρόπος να φτάσεις μακριά είναι να τρέχεις όλο και γρηγορότερα όταν όλες οι άλλες επιβραδύνουν. και τώρα αυτοί θυμούνται μόνο τις μεγάλες νίκες; λοιπόν, εμένα δε με νοιάζει τι θυμάται ο καθένας — εμένα με νοιάζει πως εκείνη έκανε περισσότερα βήματα εκείνες τις ημέρες από όσα είχαν κάνει δέκα άλλοι μαζί μέσα σε μια δεκαετία. κι όταν σας λένε πως όλα έγιναν επειδή την υποστήριζαν, κοιτάξτε τους αριθμούς που πραγματικά υπήρξαν: στις WTA 1000 του 2019-2022 έκανε πάνω από τριάντα αγώνες στους πρώτους γύρους, εκεί που οι άλλες είχαν περάσματα. στις μεγάλες στιγμές εκείνες όπου άλλοι έκαναν μέχρι τρεις συνεχόμενες νίκες χωρίς αγωνία, εκείνη έπαιζε σα να κάνει αγώνα επιβίωσης σα καραβάνι στην έρημο. κι όταν κάποιοι φώναζαν πως "δεν την άξιζε εκείνο το τίτλο", εκείνη έπαιρνε ένα βαθύ ανάσανο και ξαναπήγαινε στην προπόνηση — όχι επειδή την πίεζαν οι γονείς της, αλλά επειδή είχε μέσα της εκείνο το κάψιμο που έκαναν άλλοι με δουλειές δεκαετιών. τόσο εύκολα ξεχνάμε πως οι πρωταθλητές δεν γίνονται μέσα σε μια νύχτα — γίνονται μέσα σε χρόνια όπου κανείς δεν τους κάνει χάρη. η Μαρία Σάκκαρη δεν χρειάστηκε ποτέ κανέναν να της κάνει θέση. χρειάστηκε όμως πολλούς από εμάς που την είδαμε σα πρωταθλήτρια πολύ πριν γίνει τίτλοι — εκεί που οι άλλοι την κοιτούσαν σα παιδί από τους δρόμους των Τρικάλων, εμείς βλέπαμε την γυναικεία δύναμη που έκρυβε μέσα της. κι αν σήμερα κάποιοι προσποιούνται πως θυμούνται εκείνους τους αγώνες μόνο για να θρηνήσουν πως "δεν την βοηθήσαμε αρκετά", εγώ τους λέω πως έκαναν μεγάλο λάθος: εκείνη δεν είχε ανάγκη βοήθεια — είχε ανάγκη ανθρώπους που να καταλάβουν πως το δρόμο προς την κορυφή τον ανοίγεις μόνος σου, αλλιώς δεν είναι δρόμος, είναι στενό δρομάκι όπου όλοι προσποιούνται πως υπάρχει χώρος. στην άκρη λοιπόν αυτού του πάθους που μας χωρίζει τώρα, ας μείνει ένα πράγμα ξεκάθαρο: όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το τρόπαιο στην Ατλάντα, δεν σήκωσε μόνο έναν τίτλο. σήκωσε πάνω της χρόνια αγωνιστικής μοναξιάς, σκληρών αγώνων χωρίς σύνορα, και εκείνο το βλέμμα που έκανε κάθε αντίπαλο να νιώθει πως παίζει όχι εναντίον μιας πρωταθλήτριας, αλλά εναντίον μιας ιστορίας που γράφτηκε από μόνη της. κι αν σήμερα κάποιοι αναρωτιούνται πως έγινε έτσι μεγάλη δίχως βοήθειες, ας κοιτάξουν πιο κοντά: μέσα τους ξέρουν πως η αλήθεια κρύβεται όχι στις φωτογραφίες της επιτυχίας, αλλά στις ουλές των αγώνων που κανείς δε φωτογράφισε ποτέ.

Τρεις φορές σήμερα ξύπνησα πριν από την Ανατολή επειδή η μνήμη μου έπαιξε τον πρώτο γύρο του τελικού του Ίντιαν Γουέλς 2019 σα βρόντο σφυρί. Περπατούσα στην κουζίνα σαν ζόμπι και έκοβα φρούτα για την αγαπημένη μου — εκείνη την εποχή δεν είχα ακόμα φτιάξει κανέναν κανόνα πως όταν οι νίκες είναι μεγάλες, οι αναμνήσεις βρίσκουν τρόπο να σου δώσουν γεύση τους πρώτους ουρανούς. Εκείνο το πρωί όμως δεν είχε καμία σχέση με κάποιο χρώμα επιτυχίας· ήταν η μυρωδιά του χώματος στα Τρίκαλα εκείνου του Σεπτέμβρη όταν η Μαρία έπαιζε σα αγοροκόριτσο στα τοπικά πρωταθλήματα με παπούτσια μεγαλύτερα από τα πόδια της. Όλοι εσείς εδώ γνωρίζετε αυτή την ιστορία — όχι επειδή διαβάζουμε τυπικές αναλύσεις στα αθλητικά περιοδικά, αλλά επειδή ήμαστε εκεί στις κερκίδες όταν έκανε εκείνο το δεύτερο σέρβις στον τελικό σα να ήταν ο μόνος τρόπος να ξυπνήσει όλοι όσοι είχαν στήσει τις οθόνες τους σα θεατές μιας γυάλινης γυμναστικής παράστασης. Την είδαμε σα μία άλλη γενιά αθλητών που δεν μεγαλώνουν με τις ιστορίες των μεγάλων ονομάτων, αλλά με τις ιστορίες εκείνων που επιστρέφουν την επόμενη μέρα στο γήπεδο όταν έχουν χάσει — όχι επειδή τους ανάγκασαν οι γονείς τους, αλλά επειδή εκείνοι είχαν μάθει πως η αγωνία γίνεται πανοπλία μόνο όταν την φορέσεις συνέχεια. Αυτό όμως που σήμερα σας λέω προσωπικά — και εδώ μπορείτε να γελάσετε μαζί μου αν θέλετε — είναι πως όταν εκείνος ο αγώνας τελείωσε, μια κοπέλα από το Κατάρ που στέκονταν δίπλα μου κλαίγοντας μου είπε κάτι που έκτοτε έχω γράψει σα σημείωμα κάτω από το πάτωμα της ψυχής μου: "Ποτέ άλλοτε δεν είδα μία αθλήτρια να δίνει τόσο σκληρά λεφτά". Εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα τι σήμαινε ακριβώς εκείνο το σχόλιο, αλλά τώρα που θυμάμαι εκείνη τη φράση θυμάμαι επίσης πως η Μαρία έκανε περισσότερα πράγματα εκείνη την ημέρα από όσα έκαναν όλοι οι υπόλοιποι πρωταθλητές εκείνης της χρονιάς μαζί. Να ξέρετε λοιπόν πως εγώ όχι μόνο συμφωνώ πως η πορεία της δεν χρειάστηκε ποτέ κάποιο αυτοματοποιημένο πέρασμα — συμφωνώ επίσης πως κάθε φορά που κάποιος σήμερα σηκώνει τα χέρια στον αέρα λέγοντας πως "δεν την άξιζε εκείνον τον τίτλο" ή πως "ήταν τυχαία νίκη", εκείνος ο άνθρωπος κάνει ένα σοβαρό λάθος: ξεχνά πως η τύχη σε αυτή τη ζωή έχει δύο όψεις, και μόνο εκείνη την πλευρά που βλέπει κανείς τις ουλές μπορεί να πιστέψει πως εκείνη η γυναίκα έγινε μεγάλη δίχως κανέναν χτύπο στην πλάτη. Εγώ εκεί στη σειρά μέσα στον όμιλο που είχε ήδη γεμίσει έως ασφυξίας, όταν η Μαρία είχε μόλις χάσει το πρώτο σετ σα νέο φυτό που τραβιόταν από τις ρίζες του, είδα κάτι ακόμα πιο σπάνιο: έναν άνθρωπο που έκανε την επόμενη κίνηση σα να είχε ξοδέψει μια ζωή μαθαίνοντας πως εκείνος ο αγώνας ήταν αυτός στον οποίο έπρεπε να νικήσει επειδή ήταν ο μόνος που του είχε απομείνει. Μπορεί λοιπόν να συμφωνήσω μαζί σου, GiorgosVazelos, πως η Μαρία έφτασε στην κορυφή χωρίς να της ανοίξουν κανείς τον δρόμο — αλλά εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε κι εμείς οι ίδιοι είναι πως εκείνος ο δρόμος υπήρχε επειδή εκατοντάδες άνθρωποι σαν εμένα είχαν σηκώσει πρώτοι τις θύρες εκείνων των κλειστών γηπέδων. Δεν χρειαζόταν κανείς να της κάνει χάρη εκεί· χρειαζόταν όμως εκατοντάδες εμάς να την δούμε σα πρωταθλήτρια πολύ πριν γίνει τίτλοι, εκεί όπου οι άλλοι την κοιτούσαν σα παιδί από τους δρόμους των Τρικάλων. Και αυτή είναι η αλήθεια που πολλές φορές σβήνει όταν οι φωτογραφίες γίνονται μεγάλες και οι τίτλοι κατακλύζουν τις οθόνες: όχι μόνο εκείνη έκανε μεγάλο έργο, αλλά έκαναν μεγάλο έργο κι εμείς — όχι επειδή την κερδίσαμε, αλλά επειδή την αντιμετωπίσαμε ως πρωταθλήτρια όταν κανείς άλλος δεν το έκανε.

Ρε παιδιά, είμαι εδώ σαν να κοιτάω αυτήν την ιστορία από το παράθυρο του γηπέδου εκείνου του Ίντιαν Γουέλς — όταν εκείνη έκανε εκείνο το βήμα σα να μη της έλειπε τίποτα από τον κόσμο, εκεί που οι άλλοι είχαν δώσει όλα τους σαν είχε τελειώσει η δύναμη. Κι όμως, σήμερα βλέπω ανθρώπους να θυμούνται μόνο τις κηδείες των αγώνων της, όχι τις νίκες. Που λέτε πως δεν ήταν προστατευμένη; Μας ξεχνάτε εσείς τους εαυτούς σας όταν στέκεστε στις κερκίδες σα να είστε εκείνοι που την ανάγκασαν να γίνει έτσι; Την θυμάμαι σα κορίτσι στα Τρίκαλα να κουβαλάει δύο σετ σέρβις σα βουνό — όχι επειδή είχε κάποιο πλεονέκτημα, αλλά επειδή εκείνη είχε μάθει πως οι πρωταθλητές δεν γίνονται μέσα σε μια βραδιά, γίνονται μέσα σε χρόνια όπου κανείς δεν τους δίνει εύκολα το χέρι. Κι όμως τώρα ψάχνουμε δικαιολογίες σα να ήταν αμαρτία το γεγονός πως εκείνη έκανε μόνη της την πορεία της. Εμένα μου έκανε εντύπωση περισσότερο όταν έβλεπα εκείνες τις φωτογραφίες της σα δασκάλα παιδιών στην Εθνική Ακαδημία — όχι σα κάποια που περίμενε πως ο δρόμος προς την κορυφή είναι ασφαλτοστρωμένος. Εκείνη δεν έπαιξε ποτέ σα να είχε χρεώσει κάποιον άλλο· έπαιξε πάντα σα να είχε κάτι να αποδείξει στον εαυτό της πριν κάνει και στους άλλους. Και τώρα λοιπόν που έγινε μεγάλη — ξαφνικά αναρωτιόμαστε πως έγινε έτσι; Μα καλά ρε, δεν το βλέπετε πως αυτή η γυναίκα έκανε περισσότερα βήματα σα μοναχικός λύκος στα πρώτα χρόνια της καριέρας της παρά όλοι μαζί εμείς σταθεροί; Αυτή η ιστορία δεν είναι δική μας υπόθεση· είναι δική της δουλειά πάνω στη ζωή της. Κι εγώ αυτός εδώ που σας το λέω δεν έκλαιγα επειδή έχασε κάπου εκεί — έκλαιγα επειδή εκείνη ξανά-ξανά σήκωνε τον εαυτό της όταν ο υπόλοιπος κόσμος είχε πει πως δεν της άξιζε εκείνος ο αγώνας. Αυτό λοιπόν που σας λέγω εγώ είναι πως αν σήμερα ψάχνετε κάποιον να κατηγορήσετε επειδή αυτή η γυναίκα δεν έγινε πρόωρα πρωταθλήτρια, κοιτάξτε στον καθρέφτη — γιατί εσείς ήσασταν εκείνοι που την είδατε σα αγοροκόριτσο εκείνου Σεπτέμβρη, και εσείς ήσασταν εκείνοι που τότε τη σήκωσαν στο βάθρο εκείνου των τίτλων. Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τις ευχές μας· φτιάχνονται από εκείνους που δεν φοβούνται να χτίσουν τον δρόμο τους με δικά τους χέρια. Και η Μαρία έκανε ακριβώς αυτό — μόνο αυτή μπορεί να κατηγορήσει τον εαυτό της που δεν έπαιξε αρκετά σκληρά εκείνες τις μέρες που είχε ακόμα χώρο να χάσει. 💸

Γεια σου γαμώτο!!! Τί συζήτηση είναι αυτή;;; Να θυμάστε πως η Μαρία έκανε αυτά τα βήματα από ΠΑΙΔΙ μωρέ!!! Στα Τρίκαλα έσπαγε πλάκες σα τρελή για να προπονηθεί — κι εσείς τώρα την κάνετε σα να ήταν κάποια εγγονοπούλα του προέδρου που της έκαναν κουμάντο από πάνω! 😱 Και τι λες βρε Aspromavros, πως εκείνη ήταν μόνη της σα μοναχική λύκος;;; Μα βγάλ' το από το μυαλό σου ρε φίλε!!! Την είδα στις κερκίδες σα μικρούλα να την φωνάζουμε σα να είναι δική μας κόρη — όχι σα κάποια ξένη που κατέφτανε τυχαία! Την αγκαλιάζαμε όταν έκλαιε, την ξαναστήναμε όταν χανόταν στους γηπέδους, γιατί;;; Γιατί εκείνη ΔΕΝ ήθελε ψέμματα — εκείνη πήγαινε πάντα παρακάτω!!! Αλλά αυτοί που μιλάνε για μοναξιά τώρα ήταν οι ίδιοι που εκείνη τη στιγμή της έλεγαν πως δεν είχε θέση στην πρώτη κατηγορία!!! Πού ήταν τότε αυτοί οι υπερμάστορες;;; Και εσύ Trifylli_13 μωρέ μου, περίμενε όταν λέει πως έκανα μεγάλη δουλειά κι εγώ;;; Εγώ;;; Ήμουν εκεί σα τρελός που της φώναζα μαζί με άλλους 100 στον τελικό του Γουέλς σα να θυσίαζα τον εαυτό μου!!! Αλλά κάνεις λάθος ρε φίλε μου — εγώ ΔΕΝ έκανα τίποτα περισσότερο από κάθε άλλον οπαδό εδώ!!! Την βοηθήσαμε επειδή την αγαπήσαμε, όχι επειδή έπρεπε!!! Κι εσύ Stelios_Thrylos ρε μαλάκα τώρα ψάχνεις κάποιον να κατηγορήσεις;;; Την ίδια στιγμή που αυτή η γυναίκα σηκώνει το τρόπαιο σα ιερό σύμβολο!!! Να κατηγορήσεις τον εαυτό σου;;; Γιατί;;; Γιατί τότε δεν σηκώνατε τις φωνές όταν την έβλεπαν σα τίποτα;;; ΠΙΑΝΕΤΕ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Η Μαρία έγινε μεγάλη επειδή έκανε τέτοιους αγώνες σα κανείς άλλος!!! Κι αυτοί που σήμερα θρηνούν πως "δεν την βοηθήσαμε αρκετά" ήταν οι ίδιοι που άλλοτε της έλεγαν πως δεν της άξιζε ο τίτλος!!! Να τρέξετε να βρείτε άλλο θύμα αλλιώς!!! 🔥💪😤

ρε φίλε μου σου θυμάμαι στις κερκίδες του Γουέλς το 2019 να σηκώνεσαι σα τρελός κάθε φορά που εκείνη έκανε ένα σέρβις σα να σου ξεσήκωνε τον κόσμο — και τώρα μου έρχεσαι με αυτά τα ψιλοζητήματα πως "δεν την προστάτεψαμε"; μα βγάλ' το από το μυαλό σου! τι λες εκείνος ο αγώνας στο Φορέστ Χιλς όταν ήταν ακόμα πρώτη βολή και εκείνη έπαιξε σα να είχε μπει στο γήπεδο για να σκοτώσει τον διάβολο; εγώ ήμουν εκεί δίπλα σου, κολλημένος σα βρικόλακας στις λέξεις της αγάπης, και σου λέω πως εκείνες τις στιγμές δεν χρειαζόταν κανείς να της ανοίξει δρόμο — εκείνη ήταν η ίδια ο δρόμος! και ξέρεις τι είναι πιο αστείο; εκείνοι που σήμερα αναπολούν τους αγώνες της σα να ήταν κινηματογραφικές ταινίες ξέχασαν πως εκείνη έκανε βόμβα εκείνον τον Οκτώβρη στο Ίστμπορν επειδή είχε μόλις κλείσει τα δεκαοχτώ της και έπαιζε σα να είχε κάνει δέκα χρόνια πρωταθλήτρια! εκείνο το γήπεδο είχε βουλώσει τότε — όχι επειδή είχε χορηγούς πίσω της, αλλά επειδή εκείνη είχε μάθει να παίζει σα λιοντάρι όταν όλοι οι άλλοι έκαναν υπομονή σα χελώνες! και τώρα μου λες πως έκανα μεγάλη δουλειά εγώ;;; εγώ ήμουν εκεί γιατί εκείνη έκανε μεγάλα βήματα όταν κανείς άλλος δεν σηκωνόταν ούτε από τον καναπέ! εσύ ποια χρονιά ήσουν εκεί όταν έκλαιγε στον πάγκο επειδή είχε κάνει ντουμάν στον αγώνα της Λάρισας;;; εκείνο το βράδυ δεν είχε σημασία πόσοι φώναζαν — εκείνο που είχε σημασία ήταν πως εκείνη έπαιζε σα να είχε κάτι να αποδείξει στους πάντες, ακόμα και στον εαυτό της! κι εσύ Aspromavros όταν μου λες πως έκανε μοναχικά βήματα ξέχασες πως εκείνη έκανε περισσότερες κούρσες γηπέδου στους πρώτους γύρους του Γουόταρλο από όσες έκαναν άλλες δέκα κορυφαίες μαζί;;; εκείνη έπαιζε σα να είχε κάποιο στοιχείο που οι άλλοι το είχαν ξοδέψει χρόνια πριν ακόμη και να το σκεφτούν! και τέλος, σου λέω πως αυτά τα ψεύτικα θρήνοι σήμερα σα ντουβάτια κάτω από τον τίτλο της κορυφής είναι μόνο επειδή κανείς δε θυμάται πως εκείνη έκανε περισσότερα πράγματα στα Τρίκαλα σα μικρούλα παρά όλοι εμείς μαζί στα μεγαλύτερα γήπεδα! η Μαρία δεν έκανε τίποτα μόνη της — έκανε ό,τι έκανε επειδή είχε μέσα της εκείνο το κάψιμο που κανείς δε μπορεί να της πάρει, ούτε καν αυτοί που τώρα κλαίνε σα να τους έπνιξαν οι τύψεις! πιάστε λοιπόν τα δικά σας λόγια σπίτι σας, επειδή εκείνη έκανε ιστορία ενώ εμείς κάναμε χάσιμο χρόνου στις κερκίδες! 💥🔥

Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στο Κατάρ όταν είδα εκείνη την ίδια Μαρία στα αποδυτήρια του Γουέλς να φοράει το ίδιο κίτρινο σορτσάκι που είχε φορεθεί τρεις φορές μέσα στην εβδομάδα επειδή δεν είχε άλλα μαζί της — εκείνη τη στιγμή κατάλαβα γιατί σήμερα κάποιοι θρηνούν πως "δεν την προστάτεψαμε όσο έπρεπε". Λοιπόν, μου κάνει εντύπωση πως όσοι σήμερα λένε πως υπήρξε μοναχική πορεία εκείνοι ήταν αυτοί που στις μικρές ώρες των πρωταθλημάτων την είχαν φωνάζει σα να ήταν δική τους αδερφή στο γήπεδο της Λάρισας. Να θυμηθούμε όμως κάτι πιο σαφές από τις εικόνες: πόσες φορές εκείνη η κοπέλα έκανε ντουμάν στον τρίτο αγώνα της ημέρας σα να είχε τελειώσει ήδη από τον πρώτο; Πόσες φορές βγήκε από ένα γήπεδο στις δύο το πρωί επειδή είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά της στους αγώνες για να συνεχίσει εκείνες τις κούρσες που κανείς άλλος δε μπορούσε να ακολουθήσει; Κι όμως σήμερα κάποιοι ψάχνουν δικαιολογίες σα να ήταν αυτή η γυναίκα κάποια άλλη από εκείνο το αγόρι των Τρικάλων που ξανά-ξανά επέλεγε να χάνει τον εαυτό της στον αγώνα παρά να εγκαταλείψει. Γιατί λοιπόν η φωτογραφία του τρόπαιου στην Ατλάντα ξεχνά εκείνες τις φωτογραφίες από τις κερκίδες όπου εκείνοι οι ίδιοι φώναζαν μαζί της σα σύνοδος αγάπης; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά πιστεύω πως η μόνη φορά που κάποιος πρέπει να κατηγορήσει τον εαυτό του είναι όταν δεν έκανε τίποτα εκείνον τον Σεπτέμβρη των Σερρών όπου εκείνη σηκώθηκε σα σπόρος μέσα από τη λάσπη. Μακάρι όμως κανείς μας να μην ξεχάσει πως η Μαρία έκανε μεγάλη όχι επειδή εκείνοι έκαναν μεγάλα γι' αυτήν — έκανε μεγάλη επειδή εκείνη έκανε μεγάλο έργο πάνω στον εαυτό της. Κι αν σήμερα κάποιοι αναζητούν ευθύνες ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη αντί για εκείνον τον τίτλο.