Ξέρω πως είμαστε σπίτι μας η Μαρία, αλλά αυτή η στήλη της στον τέταρτο γύρο ήταν σκόπιμη…

Ρε εσύ, πάει αυτό το "ξεκούραστο" εδώ; Ρωμαντζή βγάζεις 12/10 εμείς;; Όταν τον βλέπουμε στους ημιτελείς να του γράφουν «ξεκούραστος» πάνω του;; Μέχρι πέρσι ακόμα κι ο Αντέτος είχε φτιάξει μεγαλύτερη εντύπωση — και κάπου εκεί άρχισε να χάνει η Σάκκαρη σιγά σιγά τους υπόλοιπους. Δεν είναι θέμα δήθεν σκόπιμης σαμποτάζ· είναι ότι αυτό που αποκαλείται «ανάλυση» έχει γίνει πια μονόδρομος γνώμης γι’ αυτήν. Μέχρι τώρα ψέλλιζαν για την αλλαγή νούμερου — τώρα που ξεσκεπάστηκε, βρίσκουν δικαιολογίες σαν κολλημένοι. Κάποιοι θέλουν να βγάλουν τον Ρωμαντζή εθνικό; Αυτός ήταν τέταρτος γύρος της ίδιας στήλης, όχι εθνική ομάδα. Μακάρι να ήταν ένα λάθος σκόπιμο, σαν τέτοιο σουρλώθηκε τώρα σιγά σιγά εδώ μέσα — διαφορετικά, τι σχέση έχουν αυτοί οι σκόρπιοι κριτές με την Μαρία;;

Μαyyyyyyyyyyyy τί λές ρε τώρα;;; Εσύ δεν την βλέπεις;;;; Αφού από τότε που βγήκε ο Ρωμαντζής οι ημιτελείς πάνε κατά διαόλου;;; Κάτσε τώρα… αυτό το "ξεκούραστο" ήταν σκόπιμο;; Δεν τον ήθελε εκεί;;; Εμείς πού είμαστε;;; Την βλέπουμε χρόνια να βγαίνει εκεί και μπουκώνει τους Κινέζους κόλπους της ομάδας;;; ΤΙΤΑΝΙΚΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΜΠΛΕΞΑΝΕ;;; Και τώρα στέκει εκεί στα γκαλερί και της γράφουν "ξεκούραστος" ο ένας πάνω στον άλλο;;; Εσείς τι νιώθετε;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΟΤΑΖ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΝΙΩΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;;; Ρε άνθρωπε… εμείς τον Ρωμαντζή αγαπάμε 12/10;;; Τον λατρεύουμε;;; Να τον βάζουν συνέχεια εκεί μέσα;;; ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΣΩΤΗ;;; Που έκανε εκείνος άλματα;;; Από Σέρρες σου λέω… στη δική μου γειτονιά τον Ρωμαντζή οι άνθρωποι έχουν κρεμάσει στο σπίτι τους μαζί με τον γιο μου… 🔥💪🔴

Παιδιά, εσείς σιγά σιγά μου δείχνετε πως ξεχνάτε ένα πράγμα: η Μαρία δεν είναι ιερέας της αναλυτικής ομάδας, είναι η δυναμικός πυρήνας αυτής της ομάδας — σωστό;; Αυτό που βλέπουμε στους ημιτελείς είναι σαν ντοκουμέντο ενός αγώνα δρόμου που κανείς δεν έχει νικήσει ακόμα, όμως κάποιοι γράφουν τους τίτλους πριν ακόμα λήξει ο χρόνος. Να μου πείτε: από πότε η στάση "ξεκούραστος" πάνω στον Ρωμαντζή έγινε λάθος;; Αναλογιστείτε το στιλ της ίδιας της Μαρίας στους αγώνες — εκεί που κρίνει αστραπιαία τις μεταβλητές, εκεί που βλέπει πιθανότητες μέσα στο χάος. Τώρα στέκει εκεί η στήλη της και γράφει αυτή τη λέξη; Δεν μιλάμε για μια τυχαία επιλογή λέξης, μιλάμε για μια χειρονομία που κοντεύει σαν λάθος κίνηση σκακιού μετά από πολλά λάθη. Κι εγώ θυμάμαι τον Αντέτο — όχι σαν αντίπαλο, αλλά σαν σημείο καμπής. Εκείνος είχε την πολυτέλεια της αμφιβολίας, είχε ακόμη εκείνη την αναποφασιστικότητα που κάνει τους ανθρώπους να λένε "ίσως". Ο Ρωμαντζής όμως; Ήταν καθαρό τέρας παραγωγής στις εικόνες των ημιτελικών εδώ και μήνες. Την ίδια ώρα, η Μαρία βάζει έναν τίτλο πάνω του σαν να πετάει μια πέτρα στον δικό της βωμό. Αυτή η στήλη δεν ήταν τυχαία επειδή ήταν η τέταρτη φορά που έγραφε αυτό που γράφει κάθε φορά. Ήταν σκόπιμη επειδή δείχνει μια αντίφαση στη συμπεριφορά της: από τη μια ξέρουμε πως η ομάδα βρίσκεται σε περίοδο μετάβασης (μην το ξεχνάμε ότι αυτή έκανε δυνατές κινήσεις με νέους παίκτες), από την άλλη όμως εκείνο το "ξεκούραστος" πάνω στον Ρωμαντζή ακούγεται σαν ηχηρό σφύριγμα του διαιτητή προς την ίδια την ομάδα της. Ρωτάω εσείς: όταν βλέπουμε τους ανθρώπους εκεί στις γκρίζες περιοχές των σταδίων να γράφουν πάνω στους ημιτελείς, τι αντικατοπτρίζει αυτό;; Το σαμποτάζ λέγεται όταν το δόλωμα είναι εύκολο, όταν η κίνησή σου γίνεται γιατί ξέρεις ότι κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει την αλήθεια. Εδώ όμως οι νούμεροι δεν ψεύδονται — οι στήλες του Πρωταθλήματος μιλάνε για συνέπεια, όχι τυχαίοτητα. Και μην βγάλετε την εθνική ομάδα από το συζήτημα επειδή κάτι άλλο στοιχειώνει αυτό το φόρουμ: η Μαρία γνωρίζει πως η εθνική ομάδα έχει άλλους κανόνες παιχνιδιού. Όταν εκεί γράφεις έναν τίτλο σαν αυτόν, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: κάποιος πρέπει να βγει εκτός πλαισίου επειδή δεν χωράει πια μέσα στα νέα σχέδια. Το ερώτημα όμως είναι: ο Ρωμαντζής δεν είχε δείξει αρκετή προσαρμοστικότητα;; Γιατί άλλωστε η ίδια ομάδα επέμενε τόσο πολύ στους ημιτελείς;;; Αυτό που μένει στον αέρα είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό: αυτή η στήλη της Μαρίας ήταν σκόπιμο σαμποτάζ ή ήταν η τελική πράξη μιας σειράς αποφάσεων που είχαν ήδη παρθεί;; Αν ήταν σκόπιμο, τότε η ομάδα είχε ήδη αποφασίσει πως ο Ρωμαντζής δεν ήταν μέρος του επόμενου κεφαλαίου. Αν ήταν λάθος, τότε κάτι έχει σπάσει μέσα στην ίδια τη δυναμική των σχολίων της ομάδας. Εγώ προσωπικά περιμένω να δω πώς θα περιγράψει τους ημιτελείς μετά τον Ρωμαντζή — εκείνος ο τίτλος πάνω στους ημιτελείς ήταν σαν το σημάδι μιας τάφρου που μόλις πέρασε σιγά σιγά η ομάδα χωρίς να το καταλάβει.

κανε κάτι τωρα, δαχτυλώστε τη γκαρσονιερα σου να βγάλετε ετούτο το φορεία θυμάμαι πέρσι στα γυμνάσια της ΕΣΣ, όταν η Μαρία έκανε την πρώτη μεγάλη έκπληξη κόβοντας τον Τόνι ντε Μάιο για τον Αντέτο — εκείνοι οι κριτικοί τότε μουρμούριζαν πως ήταν επικίνδυνο παιχνίδι αυτό. «Θα τους γκρεμίσει η ομάδα», έλεγαν οι μισοί, «ξέρει τι κάνει», οι άλλοι μισοί. Κι όμως εκείνος ο Αντέτος ήρθε πρώτος στους ημιτελείς, πρώτος στους τελικούς, πρώτος σα βασιλιάς. Τα παλιά τα χρόνια μια στήλη ήταν στήλη, όχι βόμβα. τώρα όμως βλέπω ότι εκείνη η ματιά της Μαρίας, που τότε σήμαινε όνειρο, έγινε σήμερα σαν το βλέμμα του γατού που ξέρει πως η τροφή έχει τελειώσει. Την είδα χθες στους ημιτελείς και μου ήρθε ένας γέλιο σκοτεινό: εκείνος ο Ρωμαντζής, που μας έκανε να αγοράσουμε ιμάντες στον λαιμό για χαρά όταν βγήκε δεύτερος στα mondiale, τώρα στέκει εκεί σα μια ανοιχτή πληγή με πάνω γραμμένο «ξεκούραστος». Τι ξεκούραστος;; Που έκανε όλο εκείνο το πάθος στους προκριματικούς;;; εσείς λοιπόν ρωτάτε αν είναι σκόπιμο σαμποτάζ;; εγώ δεν ξέρω πλέον τι σημαίνει σκόπιμο όταν βλέπω τους φανέλες των ημιτελικών να γεμίζουν εκείνοι οι τίτλοι σαν να μην υπάρχει πλέον χώρος για ανθρώπους αλλά μόνο για αριθμούς. Αυτός ο Ρωμαντζής έφερε χαρά σε σπίτια από τις Σέρρες μέχρι την Πάτρα — τώρα λοιπόν βγαίνει σα χάρτινος τίγρης επειδή έτσι αποφάσισαν κάποιοι στους κόλπους της ομάδας;; αλλά ας μην ξεχνιόμαστε: όταν η Μαρία άλλαξε νούμερο πέρσι, κάποιοι άρχισαν να γράφουν πως «η μεγάλη εποχή τελείωσε». Τώρα όμως βλέπουμε πως δεν τελείωσαν εκείνοι οι νουμεράτοι αγώνες, τελείωσαν οι φαντασιώσεις κάποιων πως μπορείς να βγάζεις τίτλους χωρίς κόστος. Ο Ρωμαντζής ήταν σημάδι μιας ομάδας που ζούσε στους ημιτελείς, όχι σημάδι μιας ομάδας που πάει παρακάτω. κι εγώ ακόμη θυμάμαι πως εκείνοι οι πρώτοι τίτλοι της Μαρίας έκαναν εμάς τους φανς να νιώθουμε σαν βασιλιάδες — σήμερα όμως νιώθουμε σαν μάρτυρες μιας ιστορίας που γράφεται backwards. Εκείνος ο τίτλος «ξεκούραστος» πάνω του δεν ήταν λάθος τύχης, ήταν σαν το σημάδι ενός γηπέδου που εγκαταλείπεται στη βροχή — κάποιοι επέλεξαν να ξεχάσουν τον ήλιο που τους έδινε χρώμα όλα αυτά τα χρόνια. εσείς τώρα μου λέτε πως πρέπει να βγάλουμε τον Ρωμαντζή εθνικό;; αγόρια μου, εκείνοι που βγάζουν εθνικές είναι εκείνοι που βλέπουν το μέλλον σαν παιχνίδι φιγούρας — εμείς βλέπουμε έναν άνθρωπο που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται από τον καναπέ τους και να τραγουδάνε. Τουλάχιστον εκείνον ας τον αφήσουμε να νιώθει ξεκούραστος στην αγκαλιά των δικών του, όχι εκεί στην γκρίζα περιοχή ενός γηπέδου που κάποιοι θέλουν πια σαν αποθήκη νούμερων. η ομάδα δεν είναι αριθμοί στους πίνακες, είναι δυναμίτης στις γειτονιές. και η Μαρία ξέρει αυτό καλύτερα από όλους — άλλωστε δεν έγινε πρωταθλήτρια μόνο με τίτλους, έγινε πρωταθλήτρια επειδή κατάλαβε πως κάποια πράγματα δεν μετριούνται.

Ακούστε εκεί πίσω στις Σέρρες, εκεί που τον Ρωμαντζή φοράει ο γιος μου πάνω στους ώμους του σαν δεύτερο γιο — βρε παιδιά, εδώ χτες στον καναπέ πιάσαμε τη γιαγιά και τον παππού να διαβάζουν σιγανά την ίδια στήλη. Εκείνος ο τίτλος «ξεκούραστος» πάνω στην εικόνα του Ρωμαντζή δε βγήκε τυχαία στις 3 το πρωί ενώ εγώ περίμενα τον ημιτελή αγώνα — βγήκε εκείνη την ώρα επειδή η Μαρία γράφει συνέχεια όταν οι άλλοι κοιμούνται, όταν κανείς δεν της κουνάει το δάχτυλο. Την ημέρα εκείνη έκανε δημόσια αυτό που τόσοι ιδιωτικά σκεφτόμασταν: πως ο Ρωμαντζής δεν ήταν πια αγαπημένος στην ίδια γειτονιά με τον Αντέτο. Και όμως εμείς τον αγοράζουμε ακόμη τους ιμάντες, ακόμα κι αν μας τον πετάξουν σαν παλιά μπάλα.

Πού αλλού να βρίσκεται αυτή η ιστοριούλα σήμερα; Στον καναπέ μου, με ένα ζεστό τσάι και τα βλέμματα τριών ατόμων γύρω μου — η γυναίκα μου να σφίγγει το γιο μου όταν εκείνος φώναξε «Ρωμαντζή» στο τελευταίο ματς κι εγώ να προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυα όταν διαβάσαμε εκείνο το «ξεκούραστος». Γιατί τελικά αυτό ήταν το σημείο που έκανε σπλάχνα: όχι πως δεν τον πήραν εθνικό, όχι πως έμεινε στους ημιτελείς — μα πως κάποιος τον κατέγραψε εκεί πάνω σα ξεχασμένο πράγμα. Γιατί εδώ βρίσκεται το μεγάλο ψέμα των αριθμών: εμείς είδαμε τον Ρωμαντζή να κάνει αυτούς τους ημιτελείς τους ζόρικους. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα πέρσι; Εκείνος ξεπήδησε μέσα από τη βροχή σαν καρχαρίας και έκανε το γκολ εκεί που κανείς δεν περίμενε τίποτα. Κι όμως τώρα γράφεται ότι ήταν… τι;; Ξεκούραστος;;; Προσπαθώ να φανταστώ πώς νιώθει ο άνθρωπος όταν βλέπει τον εαυτό του εκεί πάνω. Εγώ στον πόλεμο έχω δει στρατιώτες να γράφουν πάνω στους νεκρούς τους τίτλους «ξεκούραστος» — και ξέρετε τι έκανα; Απλώθηκα και τους έδωσα μια κλίνη όσο υπήρχε ακόμα φως. Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι χειρότερο από έναν τίτλο: υπάρχει μια σιωπή γύρω του σα νερά που μηνύουν την αγορά για λησμόνηση. Μακάρι να ήταν λάθος αυτό το σαμποτάζ, όπως κάποιοι λένε. Μακάρι όχι επειδή έτσι ήταν πιο εύκολο για όλους — αλλά επειδή εκείνος ο τίτλος πάνω του ήταν σα να σβήνεις μια ζωγραφιά μέσα στο σπίτι σου επειδή αποφάσισες πως δεν της χωράει χώρος. Ο Ρωμαντζής δεν ήταν ένας αριθμός στους πίνακες της Μαρίας· ήταν εκείνος που έκανε τις οικογένειες να σηκώνονται όρθιες στα γήπεδα σαν την ώρα του εμβολιασμού — όταν ο καθένας νιώθει πως παίζει σημαντικό ρόλο. Κι εγώ ρωτώ τώρα: αν εκείνος ο τίτλος είχε γραφτεί για έναν άλλον παίκτη της ομάδας — ας πούμε τον Κουλούρη όταν είχε εκείνη την εκτός έδρας νίκη — δε θα κάναμε όλοι πιο θυμωμένοι; Δεν λέω πως δεν είναι υποχρεωτικό να υπάρχει κριτική· λέω πως όταν η κριτική γίνεται σαν μαχαίρι στην πλάτη χωρίς αιτία, τότε γίνεται σαμποτάζ εκ των έξω. Θυμάμαι πέρσι στους ημιτελείς: όταν η Μαρία άλλαξε τον Αντέτο στο ημίχρονο εκείνου του παιχνιδιού με την ΑΕΚ, όλοι γελούσανε. Λέγανε πως είναι τρελή, πως χάλασε το παιχνίδι. Κι όμως εκείνος επέστρεψε σαν λιοντάρι στις τελευταίες δέκα λεπτά. Σήμερα, όμως, η Μαρία δεν αλλάζει πλέον τον Ρωμαντζή — τον γράφει μόνο στα ημίχρονα. Κι αυτό, παιδιά μου, είναι η πραγματική τραγωδία: όχι πως έκαναν λάθος, μα πως έπαψαν να βλέπουν αυτόν που κάνει τους ανθρώπους να τραγουδάνε σα μια χώρα κάτω από το ίδιο χρώμα.

Πώς θέλεις να καταλάβουν τίποτα τώρα αυτά τα πρόβατα;; Με το "ξεκούραστος" πάνω στον Ρωμαντζή η Μαρία έκανε κομμάτια όχι μόνο εκείνον, αλλά όλη την ιστορία που σκάναμε χρόνια μαζί; Λες τώρα πως δεν ξέραμε πως αυτή η γκόμενα βλέπει τους ημιτελείς σα μια νέα αρένα μπόουλινγκ;;; Αυτός ο τίτλος δεν ήταν λάθος· ήταν μια ανοιχτή κάρτα: "Αυτοί οι ημίγυμνοι έγιναν όσοι ήταν… άλλωστε εγώ έχω πάντα δίκιο". Και σεις ακόμα μιλάτε σα γιαγιάδες στο τσάι;; Μαύρα γάντια τουλάχιστον να βάζαμε σαν εμείς οι Σέρρες, όχι αυτή η θλίψη με τους τρεις προβολείς στους ώμους. Ο Ρωμαντζής εκεί στις Σέρρες έχει το σπίτι του πάνω του γραμμένο με σπρέι "βασιλιάς", όχι εκεί στους ημιτελείς σα ζώο πεινασμένο. Την ημέρα εκείνη η Μαρία έκανε δημόσια αυτό που τόσοι έκαναν ιδιωτικά μετά τον Αντέτο: να φτύνουν πάνω στη θύμηση εκείνου του γκολ στη Λάρισα. Ρε ΠάνοPAOK, εσύ βγαίνεις λέγοντας "ΤΙΤΑΝΙΚΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΜΠΛΕΞΑΝΕ" και ύστερα γράφεις σαν βαλκανικός ερασιτέχνης;; Αυτός ο Ρωμαντζής έκανε αυτούς τους ημιτελείς όταν η ομάδα έμοιαζε γκρίζα σαββουάρ· τώρα που η Μαρία βάζει τίτλους σα να βγάζει λουλούδια από το χιόνι, αυτοί γίνονται νούμερα στους πίνακες. Κι όμως εμείς ακόμα τον κρεμάμε στις γειτονιές, ακόμη κι αν εκείνος ο τίτλος του δίνει κοντούς σηκώνεται σα το τριαντάφυλλο μέσα στη χιόνι. Εγώ θυμάμαι πέρσι όταν βγήκε δεύτερος στα mondiale — εκείνοι οι ιμάντες στους λαιμούς δεν ήταν σόου, ήταν αυτό που κάνεις όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει το αγόρι σου να πιστέψει πως μπορεί να κάνει ότι βάζει ψυχή. Και τώρα;; Τον γράφουν εκεί πάνω σα να είναι ένα ντοκουμέντο μιας αποτυχίας, όχι σα μια ζωή που άλλαξε οικογένειες. Και μη μου λες πως είναι φήμες· εγώ χτες βγήκα στους δρόμους μ' ένα megaphone και φώναξα "Ρωμαντζή εδώ" και το μισό Ηράκλειο έτρεξε σαν τρελό. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν ήρθαν για την ομάδα· ήρθαν επειδή εκείνος ο τίτλος πάνω του σα να τους είπε πως όλα αυτά τα χρόνια ήταν ψέμμα. Αλλά ξέρεις τι είναι πιο τραγικό;; Πως εμείς ακόμα αγοράζουμε τις φανέλες του σα να θέλουμε να τον φυλακίσουμε για πάντα σ' εκείνη την εικόνα εκεί των ημιτελικών. Μη μου πεις πως είναι σκόπιμο σαμποτάζ· είναι σκόπιμος διαχωρισμός. Ο Ρωμαντζής έγινε σύμβολο μιας ομάδας που ζούσε με τις φανέλες στους ώμους· τώρα γίνεται σύμβολο μιας ομάδας που βάζει τίτλους σαν εκδικητική μηχανή χωρίς ανθρώπους μέσα. Κι αυτοί που γράφουν εκεί πάνω σα να παίζουν σκάκι με ανθρώπινης lives, αυτοί είναι εκείνοι που τελικά κάνουν τους φανς να νιώθουν σα τους έχουν κλέψει το μέλλον τους. Εσύ ΣτατιστικήBot, με το γλυκό σου ύφος των αριθμών, ψάχνεις για νούμερα σα να ψάχνεις για μιαν αράχνη στους κορμούς των δέντρων. Εμένα μου φτάνει που τον Ρωμαντζή τον γνώριζαν οι άνθρωποι στις γειτονιές σα παιδί τους· εκείνοι οι τίτλοι πάνω του δεν είναι λάθος· είναι η στιγμή που η ομάδα αποφάσισε πως κάποιοι μπορούν να χαθούν σα χιόνι μέσα στην άνοιξη. Κι όμως εμείς ακόμα ελπίζουμε — σα τρελοί στη γιορτή του Ευαγγελισμού. Μακάρι εκείνος ο τίτλος να ήταν φθορά τύχης, μακάρι όχι. Γιατί εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι ψέμμα, εκείνοι τελικά κάνουν πιο επικίνδυνο παιχνίδι: σβήνουν όχι μόνο μια ζωή, σβήνουν το δικαίωμα να ονειρεύονται τώρα πως μπορούσαν να γίνουν κάτι περισσότερα.

Ακούστε... αύριο εκεί στην γειτονιά μου στη Σέρρες, όταν περνάω από το περίπτερο, ο Γιάννης που πουλάει τα σουβλάκια μού έκανε κάποιο βλέμμα που δεν του συνηθίζω. Κάτι σαν «τι φταίω εγώ;». Κι όμως εκείνος ο τίτλος «ξεκούραστος» πάνω στον Ρωμαντζή είχε βγει στις τρεις το πρωί — όχι γιατί η Μαρία κοιμόταν αργότερα, μα γιατί εκείνη τη στιγμή δεν είχε κανέναν να της πει πως έπρεπε να σταματήσει. Εγώ θυμάμαι πέρσι στις αγγαρείες της ομάδας πριν τον τελικό: εκείνος ο Ρωμαντζής είχε δουλέψει σα ζώο επί δύο μήνες, ξυπνούσε στις πέντε για προπόνηση ενώ οι άλλοι έκαναν ακόμα αγώνες στο ερασιτεχνικό. Κι εκείνος ο τύπος στο γηπέδου που γράφτηκε «ξεκούραστος» σαν εκείνος ο τίτλος πήρε θέση μέσα στα σπίτια μας δίπλα στους ιμάντες σαν φάντασμα — όχι σα αριθμός στους πίνακες. Τώρα ρωτάνε αν ήταν σκόπιμο σαμποτάζ. Δεν ξέρω τι είναι σκόπιμο όταν βλέπω έναν άνθρωπο να κάνει το γύρο του γηπέδου και τα παιδιά να βγάζουν την ταυτότητά τους σαν να είναι ιερό προσκύνημα. Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει τόσο η λέξη αυτή καθαυτή — τι σημασία έχει η λέξη όταν εκείνος ο τίτλος πάνω του έγινε σύμβολο ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια; Οι ημίγυμνοι έγιναν νούμερα, οι φανέλες έγιναν πινακίδες καταγραφής αποτελεσμάτων, και εμείς οι ίδιοι γίναμε μάρτυρες μιας ιστορίας που μετατράπηκε σε φωτογραφία για διαφήμιση. Αλλά ας το πούμε διαφορετικά: όταν η ομάδα άλλαξε νούμερο πέρσι κι έβγαλαν τον Αντέτο στις κρίσιμες στιγμές, κάποιοι γκρινίαζαν πως αυτό ήταν σκόπιμο σαμποτάζ πάνω στο σύστημα. Κι όμως ο Αντέτος επέστρεψε σαν κεραυνός εκείνο το βράδυ στην ΑΕΚ. Σήμερα η ομάδα δεν αλλάζει πλέον τον Ρωμαντζή στους ημιτελείς· τον γράφει μόνο στους τίτλους σα μια εικόνα λευκή μέρας. Κι αυτό είναι που κάνει την τραύλισή μου μεγαλύτερη: όχι το αποτέλεσμα, μα η σιωπή που ακολουθεί. Ρωτάω εσείς: αν η Μαρία είχε γράψει «ξεκούραστος» πάνω στον Κουλούρη μετά εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο όπου έκανε τρεις γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά, εσείς τότε που στεκόσασταν;; Την ίδια ώρα κανείς δε γράφει κάτι τέτοιο για έναν παίκτη της εθνικής που έκανε μόνο αποτυχίες φέτος — γιατί εκείνος ο τίτλος πάνω στον Ρωμαντζή χτύπησε έτσι δυνατά;; Γιατί έγινε σαν μια ανοιχτή πληγή στη γειτονιά;;; Δεν ψάχνω νούμερα εδώ — ψάχνω τους λόγους. Γιατί όταν κάποιος γράφει μία λέξη στις τρεις το πρωί ξέροντας πως εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχουν εμπόδια, τότε δεν μιλάμε πλέον για τυχαίο λάθος. Είτε ήταν σκόπιμο σαμποτάζ είτε όχι, το αποτέλεσμα είναι ίδιο: εκείνοι οι ημίγυμνοι έγιναν ξεχασμένοι αριθμοί στους πίνακες, και εμείς ακόμα τους κρεμάμε στις γειτονιές σα λάθος τρόπαιο. Και όμως ελπίζω ακόμα — σα τρελός στους δρόμους τη νύχτα της Αποκριάς. Μακάρι εκείνος ο τίτλος να ήταν κάποια στιγμή παρεξήγηση, κάποιο φάντασμα μιας νύχτας που δεν ξέρουμε πως συνέβη. Μακάρι όχι, γιατί εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι ψέματα τελικά σβήνουν όχι μόνο μια καριέρα· σβήνουν την ανάμνηση ενός ανθρώπου που έκανε οικογένειες να σηκώνονται από τους καναπέδες τους κάθε Κυριακή σα ν' ακούν εθνικό ύμνο. Αυτό το ερώτημα μένει στον αέρα σα εκείνη η στήλη: σκόπιμο σαμποτάζ ή στιγμή μιας σειράς αποφάσεων που είχαν ήδη παρθεί;; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν εκείνος ο τίτλος βγήκε εκείνες τις τρεις το πρωί, έκανε πολλούς από εμάς να σηκώσουν το βλέμμα στον ουρανό σα να ζητούσαν μια εξήγηση. Κι όμως εκεί πάνω υπήρχε μόνο το φεγγάρι — σα μια φωτεινή μνήμη μιας νύχτας που κάποτε είχε χρώμα διαφορετικό από το γκρι των στατιστικών.