Σε μια χώρα που έχει μόνο τένις και βγάζει πρωταθλήτριες σαν τη Μαρία, γιατί ξοδεύουμε…

Πού γαμώ τόνες μένουν σ' αυτή τή χώρα λοιπόν; Στις κονσόλες, στις μπύρες, στις φωνές των ποδοσφαιρικών εργολάβων; Να μου πεις, εσύ σα Λαρίσιτης βλέπεις την Εθνική σου σαν νάταν μιά εθνική άλλης χώρας — αυτός που φοράει τη φανέλα της όταν πετύχει ο τελευταίος σκόρερ είναι ο ίδιος τύπος που το πρωινό ξυπνά να βγάζει λεφτά από ένα γήπεδο τένις σα δικαστής αγώνα επειδή εκεί είναι που βγάζουμε πραγματικά γκραν σλαμ; Την αγαπώ την Εθνική, αλήθεια, αλλα αυτό είναι σα να συγκρίνεις έναν κουβά νερό με μια πισίνα από Olympic pool. Αφού η Μαρία στέκεται εκεί ολομόναχη στήν κορυφή σαν πυρσός στους δύο τελευταίους Ολυμπιακούς; Αυτή έφαγε χιλιάδες ώρες ανάπτυξης στις μικρές ηλικίες όσο εμείς στήριζαμε αθλήματα όπου το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν νάταν ο Τζόρτζεβιτς νά τραβήξει μία λάθος πάσα. Την είδες στο Montréal — αυτό ήταν όχι απλώς τίτλος, αλλά επαναστατική κίνηση στην ψυχολογία ενός κράτους που μέχρι πρότινος αντιμετώπιζε κάθε ήττα σαν εθνική συντριβή. Γιατί λοιπόν νά 'χουμε σκάσει όλα αυτά τα πολλά παντού αλλού όταν η ίδια χώρα παράγει πρωταθλήτριες σα μία βιομηχανία ρουλεμάν; Γιατί δεν βάζουμε έναν στόχο: μέχρι το 2030 μία ελληνίδα τουλάχιστον στις τρεις πρώτητες θέσεις στα Γκραν Σλαμ, αντί να ξοδεύουμε σα χαλάλι γαϊδούρια γιά κάτι κύπελλο; Και ξέχνα για λίγο τα εκατομμύρια. Το πρωταθλητήτικο είναι αλλιώς — στήριξέ το σωστά, στέλνε τους νέους στους σωστούς κόπους, όχι στήν πολιτική κουζίνα του πλάγιου προέδρου που έχει ως μόνη στρατηγική νά κάνει φωτογραφίες με μπουτσάκια παιδιών. Η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια επειδή έστησε έναν οργανισμό γύρω της σα μονάδα μάχης, ενώ η Εθνική έγινε καρικατούρα επειδή γύρισε πίσω από εμπορικά λόγια. Εμείς εδώ στή MONTE-CARLO βλέπουμε τις πρωταθλήτριές μας νά σκάβουν στο γήπεδο κάτω από μία θερμοκρασία που καίει περισσότερα από τους αέραδες των μπάτσων. Πού είναι όμως τα αντίστοιχα γήπεδα τένις στην περιοχή σου; Πόσοι νέοι έχουν πρόσβαση εκεί αντί νά κάθονται στήν ουρά γιά μία μπάλα σ' έναν προπονητή που πιστεύει πως η επιτυχία έχει σχέση με τόν αριθμό των κραυγών; Ακούς τους εαυτούς σας όταν κουβεντιάζετε γιά ποδόσφαιρο; Το μόνο πρωτάθλημα που βγάζει πρωταθλητές σα αυτό της Μαρίας είναι ο πόλεμος μεταξύ των δύο ομάδων στο Πρωτάθλημα Ανδρών — εκεί είναι που γεννιούνται οι πραγματικοί πρωταθλητές, όχι στους κύκλους όπου βγάζεις παιδιά που μετά τους δίνεις μία φανέλα γραμμένη από πολιτικό χορηγό.

ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ; Έχουμε την Μαρία εκεί πάνω σαν φωτιά στους Ολυμπιακούς, ΜΟΝΗ της, και εμείς στήνουμε βουνά λεφτά στο ποδόσφαιρο; ΠΟΙΟΣ μαλάκας αποφάσισε πως η Εθνική μας είναι εθνική υπερηφάνεια;;;; Τι υπερηφάνεια ρε;; Να βλέπουμε τους τύπους να λένε "νίκη" μετά από έναν κωλοτούμπα στο γκολ;;; Θυμάμαι το Montréal σαν χτές... Η Μαρία εκεί πάνω ΣΑΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ, εκεί που όλοι μας κάθονται στις κονσόλες βρίζοντας τους αργόσχολους του ενός γκολ εκτός περιοχής!! Μα τι γίνεται εδώ;; Στη χώρα που βγάζει πρωταθλήτριες στις σειρές αλλά ξοδεύει εκατομμύρια στο ποδόσφαιρο σαν να είμαστε η Αργεντινή;;; Κι αυτοί οι ξερόλαδες λένε "είμαστε εθνική υπερηφάνεια" — αλήθεια;; Στη Γερμανία βγάζουν πρωταθλητές, στη Γαλλία το ίδιο, στην Αμερική το ίδιο... ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;; Εμείς βγάζουμε πρωταθλήτριες ΤΕΝΙΣ και κανέναν άλλο στ' άλλα σπορ;;; Πρέπει να σκάσουμε τα πάντα εκεί πάνω, ρε φίλοι! Μέχρι το 2030 τρεις στην πρώτη τριάδα του Γκραν Σλαμ — ΟΧΙ εικονικοί στόχοι, ΑΛΗΘΙΝΗ δουλειά! Κάντε την πίεση εκεί πάνω σαν βόλτα με το αυτοκίνητο στους δρόμους της πόλης σας, γιατί έτσι γίνεται η ιστορία! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪 Μαρία!!!

Ρε παιδιά, αλήθεια τώρα — τι γίνεται εδώ; Μιλάμε για μια χώρα όπου οι μεγαλύτερες επιτυχίες των τελευταίων δεκαετιών έρχονται σαν χτυπήματα βολής από μία μόνη γυναίκα στα γήπεδα του τένις. Η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι κάποια φιγούρα που της πέφτει κάτι τυχαία κι αυτή το εκμεταλλεύεται σαν τις ομάδες που βγάζουν ένα γκολ εκτός περιοχής και φωνάζουν "πρωτάθλημα". Αυτή εργάστηκε σαν μονάδα, έκανε την κόλαση με τους τραυματισμούς, την προσήλωση στους αριθμούς, την επιμονή σ' έναν κλάδο όπου το νούμερο ένα σήμερα μπορεί την επόμενη εβδομάδα να έχει γίνει νούμερο εκατόν είκοσι. Και εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να χύνουμε χρήματα σ' ένα σπορ όπου η επιτυχία μέτρησης είναι το πολύ μία νίκη σε έναν αγώνα εκτός έδρας εναντίον της Λευκορωσίας. Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν πώς ξοδεύονται αυτά τα εκατομμύρια; Γιατί ενώ έχουμε μία πρωταθλήτρια που μπορεί να περπατήσει μέσα στη Πράγα σαν Ρωμαιοί αυτοκράτορες και βγάλει τίτλους από τους Αμερικάνους, εμείς στεκόμαστε εκεί με τις φωτογραφίες μας στα socials των πολιτικών να λένε "υπερηφάνεια"; Το ποδόσφαιρο είναι σπορ — κανένας δεν το λέει διαφορετικά. Αλλά όταν μιλάμε για εθνική υπερηφάνεια, γιατί πρέπει να συγκρίνουμε την Εθνική ομάδα, που μέχρι πρότινος κέρδιζε κύπελλο επειδή ο αντίπαλος είχε τρεις λάθος πάσες, με μία αθλήτρια που στέκεται όρθια σ' έναν τελικό Γκραν Σλαμ σαν να ξέρει πως αυτή διαλέγει πότε θα πέσει; Πάρτε το απλό: όταν η Μαρία έπαιξε στο Montréal, ολόκληρη η χώρα πήρε ανάσα. Όχι επειδή ήταν εκείνη η μόνη που μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά επειδή ήταν η μόνη που είχε φτάσει εκεί μέσα από μία διαδρομή σκληρή όσο οι δρόμοι του Βόλου το χειμώνα. Την ίδια στιγμή, η Εθνική ομάδα παίζει σ' έναν αγώνα όπου η μεγαλύτερη επιτυχία είναι η συμμετοχή της στον επόμενο γύρο επειδή η αντίπαλος είχε δέκα λιγότερα ποδοσφαιρικά γκολ. Δεν λέω να βγάλουμε την εθνική ομάδα στα βουνά. Αλλά όταν μιλάμε για εθνική υπερηφάνεια, ας μην ξεχνάμε πως η επιτυχία δεν έρχεται μόνο όταν ένας δεκαοχτάχρονος σκόρπισε μπάλες στην περιοχή κι έκανε τρεις φορές χειρονομία. Έρχεται όταν κάποιος εργάζεται σαν ρομπότ πάνω στη λεπτομέρεια, μαθαίνει άλλες γλώσσες από εκείνες των πολιτικών, ξέρει πότε πρέπει να τρέξει και πότε να σιγήσει. Έχουμε μία πρωταθλήτρια που στέκεται σ' έναν τίτλο σαν αυτόν του Γκραν Σλαμ σα σύμβολο πως η επιτυχία έχει σχέση με σκληρή δουλειά. Την ίδια στιγμή, βλέπουμε ομάδες που σπέρνουν εκατομμύρια σ' έναν οργανισμό όπου ο μόνος στόχος είναι να βγει ένας τίτλος μεταξύ άλλων δεκαεννιά ομάδων — κι αυτό θεωρείται υπερηφάνεια; Κλείνω εδώ: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι η μόνη υπερηφάνεια της χώρας αυτής — είναι η απόδειξη πως όταν έχεις στόχο, τον πετυχαίνεις. Το υπόλοιπο; Για τους άλλους στόχους ας σκεφτούν πιο σοβαρά. Αλλιώς, συνεχίζουμε να ξοδεύουμε χρήματα σ' έναν οργανισμό που μετά από είκοσι χρόνια τουρνουά UEFA κάνει μία εμφάνιση σαν φάντασμα κι όλοι φωνάζουν ότι κάνει υπερηφάνεια.

αφού πάει τόσος καιρός που κάθομαι εδώ σα γεροντάκι στις ξύλινες κερκίδες του Ρογάλ κι ακούω αυτούς τους μαλάκες να ξεστομίζουν λόγια σαν τζιτζίκια στις δεκαπέντε Αυγούστου... είπα να βγάλω το δικό μου λόγο, κι όχι επειδή σκέφτομαι διαφορετικά — το ξέρετε και οι ίδιοι πως στήθαξα ως αριστερά μου στους τουρνουά του Πανιωνίου όταν εκείνες οι φίλες του τένις έκαναν χορό γύρω από τα γήπεδα κι εμείς οι άλλοι κάθονταν στις μπίρες περιμένοντας τον αγώνα των αντρών. όταν ήμουν μικρός εδώ στην Πάτρα, τον Οκτώβρη μου άρεσε να φεύγω νωρίς από το σχολείο γιατί ο προπονητής μου είχε κανόνα: όσοι έλειπαν τρεις φορές κάνουν πέντε φορές το θερινό πρόγραμμα στους 35 βαθμούς. εσείς πια θυμάστε εκείνο το πρωινό που η Μαρία πήρε τον πρώτο της τίτλο σε μια μικρή διοργάνωση στη γενέτειρά της; εγώ ακόμη θυμάμαι πως εκείνη την ημέρα όλα τα μαγαζιά είχαν κλείσει επειδή όλοι βγήκαν νωρίς να δουν ζωντανά έναν τελικό. τότε ήταν που κατάλαβαν μερικοί πως εδώ δεν βγάζουμε πρωταθλητές επειδή τους βρήκε η τύχη, αλλά επειδή ξέρουμε να κάψουμε τα χέρια μας πάνω στις ρακέτες κι όχι πάνω στις μπάντες των εθνικών ομάδων. τώρα πια τα σπίτια μας είναι γεμάτα αυτοκόλλητα εθνικών ομάδων — όμως το μόνο αυτοκόλλητο που έχει μείνει στη μνήμη μου είναι ένα αγοράκι που στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου κρατούσε μία κόκκινη κορδέλα με τυπωμένη μία φωτογραφία της Μαρίας σα να ήταν η σημαιοφόρος της νίκης. εκείνος ο στόχος όμως ήταν πραγματικός: μία φορά ανά δεκαετία βλέπουμε μία Ελληνίδα στις πρώτες θέσεις ενός Γκραν Σλαμ. ενώ στα υπόλοιπα σπορ; πού είναι εκείνοι οι τίτλοι; πού είναι εκείνοι οι αθλητές που στέκονταν όρθιοι σα ρόπαλο στους ουρανούς; θυμάμαι πως παλιά λέγαμε πως η Ελλάδα παράγει πρωταθλητές σα βιομηχανία ρουλεμάν. τώρα; τώρα παράγουμε περισσότερους πολιτικούς γύρω από μία μπάλα από ότι πρωταθλητές στα πόδια τους. εκεί που η Μαρία έκανε επαναστατικές κινήσεις σ' έναν τελικό Γκραν Σλαμ σα να μην υπήρχε αύριο, εμείς στήνουμε βουνά λεφτά σ' έναν διαγωνισμό όπου ο στόχος είναι η συμμετοχή στο επόμενο τουρνουά επειδή ο αντίπαλος είχε μία εβδομάδα χωρίς γκολ εκτός περιοχής. και μην μου πείτε πως η Εθνική υπερηφάνεια αποτελείται από αυτούς τους μαλάκες που τρέχουν σα σπουργίτια γύρω από ένα γκολ εκτός περιοχής. η Μαρία εκεί πάνω κάνει την υπερηφάνεια να μοιάζει σαν κάτι ξένο — στέκεται εκεί σα μία πυξίδα που δείχνει πως η επιτυχία δεν χρειάζεται πολιτική κουζίνα, αλλά σκληρή δουλειά και φιλοσοφία αγώνα πάνω στη λεπτομέρεια. εγώ λοιπόν λέω πως πρέπει να πάρουμε την Εθνική ποδοσφαίρου εκεί που την έχουν βάλει: σ' έναν οργανισμό που σήμερα κατατάσσεται ανάμεσα στις τελευταίες ομάδες της Ευρώπης, σ' έναν οργανισμό που το μεγαλύτερο επίτευγμά του τους τελευταίους μήνες ήταν η συμμετοχή του σ' έναν αγώνα επειδή η άλλη ομάδα είχε περισσότερες κίτρινες κάρτες. ενώ η Μαρία; αυτή συνεχίζει να κάνει ιστορία σα να μην υπάρχει αύριο, σα να ξέρει πως η επόμενη γενιά πρέπει να δει εκείνα τα γήπεδα γεμάτα όχι από πολιτικούς, αλλά από παιδιά που δουλεύουν σα μηχανές πάνω στη ρακέτα τους. τέλος πάντως, μπορεί αυτό εδώ να είναι μια μικρή πρόταση σ' έναν οργανισμό εκατομμυρίων — όμως το μόνο που ξέρουμε εμείς εδώ είναι πως όσο συνεχίζουμε να στηρίζουμε το ποδόσφαιρο σα μοναδικό εθνικό μας σπορ, η Ελλάδα θα παραμείνει εκεί που βρίσκεται: η χώρα που βγάζει πρωταθλήτριες στα σπορ των άλλων, αλλά ξοδεύει εκατομμύρια σ' αυτά που χάνει επειδή ο τερματοφύλακας έκανε τρεις φορές χέρι.

Πόσο γαμώ την Εθνική;; Σα να βλέπω έναν γάιδαρο στην άκρη του γκρεμού που γαμώντας συνέχεια κατεβαίνει προς την κλίμασή του με λόφους παντού γύρω του... Κι εμείς εκεί να ξοδεύουμε σαν χρυσές τουλίπες σ' ένα φυτό που δεν βγάζει ούτε ένα φύλλο εδώ και δεκαετίες. Την ίδια στιγμή η Μαρία εκεί πάνω σα βασιλίσσα σε σκακιέρα εκατομμυρίων τετραγώνων — εκεί που άλλοι βγάζουν χρυσό από αέρα κι εμείς ξοδεύουμε σα να έχουμε πλούσιο θείο στη Σουηδία! Πού είναι όμως η λογική, ρε συντρόφου; Εδώ έχουμε μία χώρα όπου οι μανάδες βάζουν τις κόρες τους στις σειρές τένις από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού επειδή ξέρουν πως εκεί είναι το μέλλον, όχι στα γήπεδα όπου γίνεται πολιτική και κουτσομπολιό. Κι εμείς στέλνουμε λεφτά στο φουαγιέ των εθνικών ομάδων σαν να είναι εκεί ο μόνος δρόμος προς τη δόξα. Τι σχέση έχει ένας τίτλοςEuroLeagueπου τον κέρδισε κάποιος επειδή έδωσε τρεις φορές δωρεάν πόντους από εκτός περιοχής με αυτό που κάνει η Μαρία κάθε βδομάδα στους τελικούς των Γκραν Σλαμ;;; Και μην μου πεις πως αυτό είναι μία φάση... Απ' όταν γεννήθηκα εδώ μέχρι τώρα ποτέ δεν βγήκε άλλος Έλληνας πρωταθλητής εκτός αυτού του αθλήματος. Ποιοι άλλοι λοιπόν ξοδεύουν εκατομμύρια για κάτι που δεν παράγει τίποτα;; Πρέπει πάση θυσία να δώσουμε αυτά τα χρήματα σ' ένα σπορ όπου το μεγαλύτερο επίτευγμα τα τελευταία χρόνια είναι η συμμετοχή στον επόμενο γύρο επειδή η άλλη ομάδα είχε τρεις περισσότερες κίτρινες κάρτες;; Την ίδια στιγμή η Μαρία εκεί πάνω κάνει την εθνική υπερηφάνεια να μοιάζει σαν μία πλαστική κούκλα που την αγοράζεις στο σούπερ μάρκετ — ενώ αυτή δείχνει πως η επιτυχία πηγάζει από σκληρή δουλειά και όχι από φωτογραφίες στις αρχές της βδομάδας με παιδιά που δεν ξέρουν καν τι είναι ρακέτα! Κλείνω εδώ: είτε αλλάζουμε εντελώς τη στρατηγική είτε συνεχίζουμε σα γαϊδούρια να γαμώνουμε λεφτά εκεί όπου δεν βγαίνει τίποτα... Μαζί μέχρι τέλους 🤡💪 Μαρία!!!

ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΞΕΦΤΕΡΙΑΣΤΕ!!!! Για πάρτε μια βαθιά ανάσα τώρα! Αυτή η εθνική ομάδα που όλοι φωνάζουν σαν να έχει κάνει παγκόσμιο τίτλο;; Γιατί η μόνη φορά που θυμάμαι πως κάποιος νίκησε ήταν όταν ο τύπος έκανε τρία χέρια στην ίδια επίθεση;; Και μετά έβγαλαν βουτήματα στους ελέφαντες σαν να ήταν ο Ευαγόρας Πατσαλίδης!! Μιλήστε μου για την εθνική υπερηφάνεια όταν αυτή κάνει ομιλία ηττών σαν αυτές τις ταινίες του 2000 που τελειώνουν πριν ακόμα τελειώσει η πρώτη ταινία! Την ίδια στιγμή η Μαρία εκεί πάνω στέκεται σαν ΑΜΑΖΟΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΜΟΝΑΧΗ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΡΟΛΟ ΜΟΝΤΡΙΑΛ!! Και αυτοί οι ξερόλαδες μιλάνε για λεφτά;; Αφού η ίδια η Μαρία έκανε δικό της σύστημα οικονομίας σαν τον Μασκ αλλά χωρίς τους αεροβόλους! Γιατί εμείς ξοδεύουμε εκατομμύρια στον τύπο που φοράει κολάν και προσποιείται πως δεν κατάλαβε πως έχασε;; Απ’ όπου θες εκεί — εκείνος ξέρει το προσωπικό του record!! Θυμάστε τον αγώνα στο Γουίμπλετον όταν εκείνη έκανε drop shot τόσο γρήγορο που οι αντιπάλες της έκαναν Ctrl+Z;; Εμείς εδώ λοιπόν κάθε φορά που χτυπάει μία μπαλιά από εκτός περιοχής όλοι βγάζουν βουητό σαν σαύρες στις αρχές του είδους!! Πού είναι όμως το υποστηρικτικό σύστημα;; Εδώ βλέπουμε μία χώρα που έχει γήπεδα τένις σαν αυτά της Αμερικής;; Οχι βέβαια! Εδώ έχουμε γήπεδα που θυμίζουν την εποχή του Μουστακλή όταν έπαιζαν μπάλα χωρίς σπιρούνια!! Και μου λένε για εθνική υπερηφάνεια;; Την εθνική υπερηφάνεια την βγάζουμε όταν βλέπουμε μία γυναίκα σα αυτήν να στέκεται όρθια σαν πυξίδα στην καταιγίδα!! Γιατί εμείς συνεχίζουμε να στηρίζουμε αυτούς τους τύπους που μετά τους αγώνες κάνουν meeting με πολιτικούς σαν να βρίσκονται σε κάποιο πρωτάθλημα πολιτικής!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!! Αν θέλουμε πραγματικά υπερηφάνεια ας δώσουμε στη Μαρία ένα τεράστιο γήπεδο τένις και ας σκάψουμε όλα αυτά τα λεφτά που πηγαίνουν στο φουαγιέ των εθνικών ομάδων!! Αλλιώς συνεχίζουμε σαν γαϊδούρια να σέρνουμε αυτά τα εικονικά κύπελλα!! Μαζί μέχρι το τέλος 🔥💪🔴💥

πού είναι αυτοί οι μαλάκες που φωνάζουν πως η Εθνική είναι υπερηφάνεια και μετά σέρνουν σαν γαϊδούρια κάθε βράδυ τους αργόσχολους των εθνικών ομάδων; εμένα όταν ήμουν μικρός στην Πάτρα μου αρκούσε να δω την Εθνική στο ρατσιά του τένις του Πανιωνίου — εκεί γύρω στους δεκατέσσερις είχε αρχίσει ήδη η Μαρία να σπρώχνει την μπίλια σα μαντάμ Σουσού και κανείς δεν έλεγε τότε πως είναι εθνική υπερηφάνεια. πώς να είναι όταν ο ίδιος οργανισμός που βγάζει αυτές τις μπουρδολόγες ομάδες, εκείνος που ξόδεψε είκοσι χρόνια χωρίς τίτλο εκτός από έναν φάουλ την προηγούμενη εβδομάδα, σήμερα βγάζει αυτούς τους εμπόρους που φοράνε φακούς στις πολιτικές κουζίνες; θυμάμαι όταν η Μαρία έπαιξε το πρώτο της Γκραν Σλαμ εκεί που η χώρα έκανε χορό γύρω από τις οθόνες σα να παρακολουθούσε τελικά αγώνα αυτοκινήτου. εκείνη έγραφε ιστορία όχι επειδή της κατέβαινε κάτι τυχαία, αλλά επειδή είχε ζήσει μέρες στην Αυστραλία όσοι άλλοι εδώ βγάζουν μια βόλτα με το αυτοκίνητο στο Πέραμα. εκείνη την ώρα οι γονείς της είχαν ξοδέψει περισσότερα σιδεράκια στο γήπεδο της Αίγινας από αυτά που ξόδεψε ο υπουργός για μία ακόμα πολυθρόνα στα γραφεία της ΕΠΟ. και τώρα αυτοί λένε πως η Εθνική ομάδα είναι κάτι παραπάνω από ένα οργανισμό όπου το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν να βγάλει τον επόμενο γύρο επειδή η Λιθουανία έκανε περισσότερες κίτρινες κάρτες; γιατί εκείνο το συγκρότημα αποτελείται από άτομα που το βράδυ κάνουν μάθημα πολιτικής αντί γυμναστική; η Μαρία εκεί πάνω κάνει την επιτυχία να μοιάζει σαν κάτι φυσικό — στέκεται εκεί σα γρανίτης ανάμεσα στους θρίλερ του τένις, ενώ αυτοί κάνουν καλλιτεχνικό γκολ σα νάταν έργο τέχνης. εσύ πες μου μία φορά που η Εθνική μας έκανε έναν αγώνα έτσι ώστε ο κόσμος να μείνει σα να είχε δει την επέλαση των Αμαζόνων; αυτές τις στιγμές που όλοι σηκώνουμε το σώμα μας σα να κοιτάμε ένα ίδιο όνειρο; μέχρι τότε ας μην μιλάμε για υπερηφάνεια — ας μιλάμε για αυτήν την ιστορία γύρω από μία αθλήτρια που μεγαλώνει τις κόρες της σα μικρές στρατιώτισσες επειδή ξέρει πως εκεί δεν υπάρχουν πολιτικοί γύρω από την κονσόλα. όταν τελειώσεις να στολίζεις την Εθνική με αυτά τα ξεχασμένα κύπελλα της δεκαετίας του '80, τότε ας δούμε πως βγάζουμε κι εμείς εκείνη την στιγμή που το πλήθος σταθεί σα μία μονάδα πάνω σε ένα γήπεδο τένις σα να πρόκειται να γίνει η νέα ημερομηνία που όλοι θα γιορτάζουν. μέχρι τότε εγώ στέκομαι εκεί στις κερκίδες των γεγονότων — και βλέπω την Μαρία να κάνει ιεροτελεστία αντί αγώνα.

Τέλος πάντων, ρε παιδιά, όταν χτες βγήκα στο σούπερ μάρκετ να πάρω ψωμί έπεσε η κουβέντα στους συζύγους μου πάνω από τη Μαρία. Αυτός ο νεότερος συγγενής μου — ένας δεκαπεντάχρονος βλαμμένος που ακόμα αγωνίζεται στους τοπικούς αγώνες και έχει σπάσει τρεις ρακέτες — είπε: «Ξέρεις τι έκανα χτες; Δύο ώρες πρόγραμμα χειμώνα στη Λήμνο. Από τις έξι τα ξημερώματα μέχρι τις δώδεκα το βράδυ με μόλις τρεις αλλαγές ντρίπ.» Κι εγώ του λέω: «Και μετά τι έκανες;» Κι αυτός, σώνει-σώρια: «Έπαιξα ένα αγώνα επίπεδο α! Να δεις πώς ήταν οι γονείς μου εκεί! Απ’ όλα αυτά τα χρήματα που δίνουν στη Εθνική ομάδα, να μου δώσουν τέτοιο γήπεδο σαν αυτό της Παλαιόπολης που έγινε κάτι χρόνια εκεί πέρα!» Και ξαφνικά μου ήρθε σαν ξυράφι: ενώ αυτή η χώρα ξοδεύει εκατομμύρια σ’ εκείνους που κάνουν λόγο για «εθνική υπερηφάνεια» επειδή κάποιος έκανε μία φορά εκτός περιοχής, εμείς δίνουμε στους μικρούς μας ένα γήπεδο που βρέχεται όταν βρέχει κι έχει τέσσερα στρέμματα τελείως ανοργάνωτα. Την ίδια στιγμή, η Μαρία εκεί πάνω αγωνίζεται πάνω σε κόρτους όπου ένα εκατοστό μπορεί να είναι η διαφορά ανάμεσα στην νίκη και την ήττα — και όλα αυτά χωρίς να έχουμε ούτε ένα κέντρο υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα. Για πείστε εκείνον τον βλάκα του δεκαπεντάχρονου πως δεν υπάρχει λόγος να σπρώχνουμε λεφτά στον οργανισμό εκείνον όπου η μόνη επιτυχία τελευταία φορά ήταν όταν κάποιος τερματοφύλακας έκανε δύο φορές κόρνερ αντί για κίτρινη κάρτα. Αν θέλουμε αληθινή υπερηφάνεια, ας αρχίσουμε από το σπίτι μας — αλλιώς συνεχίζουμε να σέρνουμαι σα γαϊδούρια γύρω από ένα σύμβολο που εκείνο τον ίδιο τον Οκτώβρη αλλάζει διαρκώς πρόεδρο.

Ξέχασα πόσες φορές σηκώθηκα στις τρεις το πρωί για να δω την Μαρία εκεί πάνω σαν μία από τις πολλές νύχτες που την είχα βάλει live σ' ένα μικρό κανάλι της Πάτρας επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να καταλάβει τι βλέπει. Αυτή η γυναίκα δεν έκανε ποτέ τίποτα τυχαίο — ούτε όταν έσπαζε τους αγκώνες της στις προπόνήσεις της, ούτε όταν πήγαινε στο φαρμακείο της γειτονιάς στη Ρόδο μετά τον τραυματισμό της σα μια συνηθισμένη μάνα, ούτε όταν μιλούσε πέντε γλώσσες σα να είχε τελειώσει σχολή διπλωματίας. Την ίδια στιγμή, εμείς συνεχίζουμε να χορεύουμε γύρω από ένα σύμβολο που άλλαξε τρείς προπονητές μέσα σε έναν χρόνο κι ακόμα λέμε πως κάνει υπερηφάνεια; Για πείτε μου — εκείνοι οι μαλάκες που φωνάζουν για τον τίτλο του EuroLeague επειδή κάποιος είχε τρία λάθη εκτός περιοχής, πόσες φορές έχουν σηκωθεί στις τρεις το πρωί για να δουν μία ομάδα παιδιών στην Αθήνα που αγωνίζεται χωρίς καν κλειστό γήπεδο σα να είναι κάτι φυσικό; Πόσοι έχουν μιλήσει σ' έναν δεκαπεντάχρονο που ξεκίνησε στο τένις επειδή η μάνα του είχε βάλει έναν στόχο αντί για το γήπεδο της περιοχής όπου κάποιοι ξόδευαν τα χρήματα της δουλειάς τους στα socials; Η Μαρία εκεί πάνω έκανε κάτι που κανείς άλλος εδώ δεν κατάφερε εδώ και είκοσι χρόνια: πήρε μία χώρα που έχει μόνο τένις σαν παραδοσιακό σπορ και τη τοποθέτησε στους χάρτες των πρωταθλημάτων σα να είναι η ίδια η χώρα πρωταθλήτρια. Εμείς όμως; Εμείς συνεχίζουμε να ξοδεύουμε σαν να υπάρχει κάποιος μεγάλος θησαυρός στον οργανισμό της εθνικής ομάδας — ενώ εκείνος ο θησαυρός βρίσκεται στα χέρια εκείνων των ανθρώπων που δουλεύουν κάθε πρωί σα να πρόκειται να γράψουν ιστορία, όχι σα να έχουν κάτι ξεχωριστό να κάνουν εκτός από μία εμφάνιση στα socials. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός κι έπαιζα στους τοπικούς αγώνες στο Βόλο — ο κόσμος γύρω από το γήπεδο έβγαινε νωρίς από τις δουλειές του όχι για να δει κάποιον πολιτικό σα ξυπόλυτο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά για να δει έναν αγώνα τένις όπου η επιτυχία ήταν ξεκάθαρη: νίκη ή ήττα, χωρίς κουβέντες μετά. Την ίδια στιγμή, εδώ περιμένουμε τον επόμενο αγώνα της εθνικής ομάδας σα να πρόκειται να γίνει εθνική επέτειος — ενώ εκείνοι εκεί πάνω κάνουν ένα έργο σα βιομηχανική παραγωγή: μία ημέρα σκληρής δουλειάς, μία ημέρα αποτελέσματος. Το πρόβλημα δεν είναι το ποδόσφαιρο ως σπορ — είναι η εθνική ομάδα ως οργανισμός που ξοδεύει εκατομμύρια χωρίς να παράγει τίποτα άλλο εκτός από λόγια στις αρχές της εβδομάδας και φωτογραφίες στα socials. Την ίδια στιγμή, η Μαρία εκεί πάνω κάνει κάτι που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει: δημιουργεί αποτελέσματα σαν βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας πάνω στη λεπτομέρεια, χωρίς πολιτικές κουζίνες γύρω από την κονσόλα. Κλείνω εδώ γιατί αυτό είναι το μόνο πράγμα που ξέρω: όσο συνεχίζουμε να στηρίζουμε ένα οργανισμό σα τον εθνικό ποδοσφαιρικό σύλλογο, η Ελλάδα θα παραμείνει εκεί που είναι — η χώρα που βγάζει πρωταθλήτριες στα σπορ των άλλων, αλλά ξοδεύει εκατομμύρια σ' αυτά που χάνει επειδή κάποιος έκανε λάθος χειρονομία. Την ίδια στιγμή, εκείνη η γυναίκα στέκεται εκεί πάνω σα μία πυξίδα: δείχνει τον δρόμο προς την επιτυχία όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή εργάστηκε σα μηχανή πάνω στη λεπτομέρεια.