Η Μαρία γίνεται ολοένα και πιο σπαρτιατική στο γήπεδο μετά την επιστροφή της!

Πιο δύσκολο είναι αυτό; Να κάθεται κανείς στον πάγκο κλαίγοντας όταν είχε βγάλει σέρβις 120+ όλον τον αγώνα; Εκείνο το Γουίμπλεντον δεν ήταν περίπτωση "σκλήρυνε την ψυχή σου" — ήταν βλέμμα στην κάμερα σαν να της έλεγε "πού πήγε εκείνο το σερβίς που έκανα πριν ένα χρόνο"; Δεν την έκανε σπαρτιάτισσα η Λάρισα. Την έκανε η δεκαετής δουλειά πάνω στο σέρβις. Το έχουμε ξαναδεί στη Ρολάν Γκαρός εκείνο το ωριαίο ματς ενάντια στη Σβιτολίνα: νίκη με έναν αριθμό-κόλαφο στις πρώτες μπάλες, αλλά εκεί που έπρεπε να γίνει το βήμα πίσω για το επόμενο πόιντ, εκεί βγήκε το στομάχι στους κόπους. Στο Γουίμπλεντον αυτή η φάση πήρε χρώμα τραγωδίας επειδή την είδαν όλοι — εκείνος ο αγώνας όμως ήταν η συνέχεια του προηγούμενου αγώνα: ψυχραιμία στις μεγάλες στιγμές, πανικός όταν χρειαζόταν η ανάσα. Οι αριθμοί είναι νεκροί όταν το θέατρο του αγώνα είναι στο μυαλό. Η Μαρία εκείνο το σαββατοκύριακο έπαιξε σαν εκείνη που πριν πέντε χρόνια έδινε ράφια στο περίπου πρώτο σετ και μετά κουραζόταν σαν τρελή. Τώρα βγάζει σέρβις με στόχο τον τέταρτο γύρο του λόφου: όχι σπαρτιατική μεταμόρφωση, απλώς τελειοποίηση μιας κίνησης που χρόνια τρώγεται από inside-out forehands. Μιλάμε για την ίδια γυναίκα που το 2019 έκανε αγώνα διάρκειας 3 ωρών στο Αustin επειδή δεν μπορούσε να κλείσει το λόγο στο τρίτο σετ. Πέντε χρόνια μετά κλαίει στον πάγκο γιατί προσπάθησε να σηκώσει βάρος δεκαπέντε κιλών στις προπόνησεις; Αν ήταν θέμα ψυχολογίας, δεν είχε περιθώριο ούτε για βραχίονα πριν δύο χρόνια. Η μεταμόρφωση δε γίνεται με κλάματα — γίνεται με δεύτερο σετ σαν αυτό στη Νέα Υόρκη πέρσι, όπου έκανε έναν αγώνα σαν εκείνον της Μαρίνας όταν είχε ξεκινήσει. Ας περιμένουμε λοιπόν εκείνο το βήμα πριν πούμε ότι η Λάρισα έχει ξυπνήσει σπαρτιάτες μέσα της. Αυτά μέχρι τότε.

Τι σαχλαμάρες είναι αυτές εδώ;;; Στον πάγκο κλαίει ο αετούλης μας κι εσείς του λέτε "τι σπαρτιάτης;;;"😱 Μήπως εμείς ξεχνάμε πόσα χρόνια κουραζόταν η Μαρία εκεί πάνω;;; Πρώτα όλοι λέγαμε "τώρα γίνεται σοβαρή" — μετά λέγαμε "τώρα τα έχει βρει" — τώρα λέγαμε "τώρα δεν καταλαβαίνει τίποτα"!!! Την ίδια στιγμή εσείς ψάχνετε αριθμούς που φτιάξατε από μόνος σας 🤬 Ρε Babis, αγόρι μου, δεν είδες εκείνο το παιδί πριν πέντε χρόνια που έκανε 3ωρο αγώνα επειδή ΔΕΝ μπορούσε να κλείσει το στόμα της;;; Τώρα βγάζει φωτιά από τη ρακέτα κι εσύ λες ότι κουράστηκε;;; Αμάν παιδί μου μου... Και εσείς PrasinosUltras 😒, μιλάτε για ψυχολογία σαν να ξέρετε τι γίνεται εκεί μέσα;;; Την ίδια χρονιά έκανε αγώνα-αστραπή στη Νέα Υόρκη ενώ όλοι νόμιζαν ότι κόντεψε... Τώρα στο Γουίμπλεντον έκανε αυτά τα σέρβις σαν τάνκ κι μετά αποκλειστικά επειδή πήρε κάποια βάρη στις προπόνησεις τους είπες πως κουράστηκε;;; Για δείξε μου ένα παιδί που κάνει τριάντα ώρες την εβδομάδα γυμναστική και μετά δεν κουράζεται;;; Αυτή δεν είναι σπαρτιάτισσα η Μαρία μας;;; Αυτό είναι οικογένεια παιδιά!!! Πάμε γερά;;;🔥💪

Μα τι παραξενεύεστε που κλαίει εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον; Τον θυμάμαι σαν χτες. Σέρβιρε σαν αετούλα που έχει βγάλει όλα τα μάτια της στην πρίζα – 125, 130, ακόμα και 132 το ξεπούλιασμα εκείνης της ημέρας. Στην κορυφή του γηπέδου στέκονταν εκείνη η κερκίδα τουBBC που δεν χάσει ούτε μία κουκίδα από τον αγώνα. Στη δεύτερη φάση εκείνου του τένις είχε γίνει ένας μικρός σεισμός στις τάξεις των φίλων του πρωταθλητισμού: η Σάκκαρη έκανε σέρβις σαν μπουλντόζα αλλά η ψυχή της είχε πέσει στα χαρακώματα πριν καν ξεκινήσει η τελική σειρά. Εδώ είναι το κλειδί, παιδιά: όταν μιλάμε για ένα παιδί που έκανε τρίωρο αγώνα στο Ώστιν επειδή δεν μπορούσε να κλείσει το στόμα της το 2019, μιλάμε για μία αθλήτρια που είχε δυνατό χέρι και κορμί σαν μεταξωτό νήμα – υπήρχε η δύναμη, όχι η συνέπεια στις μεγάλες στιγμές. Μετά τους τέσσερις μήνες οριοθέτησης είχε βγει εκείνος ο αγώνας στη Νέα Υόρκη όπου έκανε πίσω έως τότε τον καλύτερο αγώνα της χρονιάς. Και μετά η αλλαγή στην τακτική ήταν η σωστή κίνηση: περισσότερο βάρος στις προπονήσεις, περισσότερη μέθοδος στους διαγώνιους τόνους, όχι όμως τόσο όσο χρειάζεται ώστε να λιώσει κανείς σαν μπουκάλι νερό μέσα στο γήπεδο. Αυτός είναι ο παράγοντας που οι αριθμοί δεν τον βλέπουν πάντα: η προσπάθεια αυτή δεν έχει σχέση με το πώς σέρβιρες την πρώτη μπάλα στους μεγάλους πρωταθλητισμούς. Έχει σχέση με το πώς κλείνεις τα λεπτά όταν η αντίπαλός σου βγάζει forehands μέσα από τον ύπνο σου. Εκείνο το Γουίμπλεντον η Μαρία έκανε όλα σωστά εκτός από ένα: δεν είχε αρκετό χρονικό buffer ώστε να ολοκληρώσει την εικόνα. Δεν είναι ότι έγινε σπαρτιάτισσα ξαφνικά – είναι ότι τώρα φέρει βαθιά στις ρίζες της την ιδέα ότι το άθλημα δεν τελειώνει στο χέρι αλλά στο μυαλό. Αυτό δε γίνεται με κλάματα στον πάγκο, γίνεται όταν κάθε πόιντ είναι στρατηγική παρά μίσθωση. Αυτά μέχρι εκείνο το βήμα από όπου και μετά δεν μιλούμε πια για μεταμόρφωση αλλά για φύση.

ρε παιδιά εμένα αυτοί οι λόγοι σαν βγάζω τώρα μνήμες δεκαπέντε χρόνων πίσω, όταν είχα βάλει στην εφημερίδα μου "ΤΟ ΜΠΛΟΚ" ένα μεγάλο άρθρο για τον Φεδερέρ που έκανε το ίδια μπαρούτια στο Γουίμπλεντον χρόνια πριν εκείνη γεννηθεί αλήθεια;;; και τώρα μου ξαναφέρνουν η Μαρία το ίδιο πρόβλημα εκεί πάνω;;; αυτό που τους συνέβαινε τότε στους μεγάλους εκείνοι εκείνοι που ζούσαν μέσα στις ρόκες του αγώνα, δε γίνεται σήμερα έτσι ξαφνικά – η ψυχή χτίζεται από βήματα που κάνουνε σιγά σιγά και όχι από έναν αγώνα που βγαίνεις κλαίγοντας μόνο επειδή έδωσες όλα σου εκεί πάνω. θυμάμαι τότε στον τελικό του Γουίμπλεντον εγώ είχε σηκωθεί ξυπόλυτος βράδυ μες στο σπίτι, είχε δώσει τρεις ώρες αγώνα κι είχε βγάλει τρία εκατομμύρια βάρη στην ψυχή του, ενώ μετά κατέβηκε κλαίγοντας επειδή είχε ξεμείνει από δυνάμεις μέσα στο γήπεδο. γιατί; γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν μια ψυχολογική κόλαση μακρύτερη από κάθε χρονικό όριο. η Μαρία εκείνο το Γουίμπλεντον έκανε ακριβώς την ίδια κίνηση εκείνη την ημέρα: έδωσε την καρδιά της σα να μην υπήρχε αύριο, έκανε σέρβις σαν τάνκ, έκοψε τόσες πρώτες μπάλες, αλλά όταν έφτασε η στιγμή εκεί που έπρεπε να κλείσει εκείνον τον αγώνα, βγήκε ξανά στην κάμερα εκείνο το βλέμμα σα να ρώταγε τον εαυτό της "πού πήγε εκείνο το σφύριγμα πριν μία ώρα;;;" τώρα πού θέλουν να την πάνε σπαρτιάτισσα;;; πως έγινε ξαφνικά εκείνη; τότε αυτοί οι ίδιοι είπανε πως εκείνο το στήσιμο ήταν ψεύτικο επειδή κούρασε εκεί έξω, σήμερα λένε πως εκείνο το κράξιμο ήταν σημάδι δύναμης;;; η Μαρία δε βγήκε από την αγορά εκείνη την ημέρα δακρυσμένη επειδή κουράστηκε, βγήκε επειδή δεν είχε φτάσει ακόμα εκείνον τον βαθμό εσωτερικής ετοιμότητας που χρειάζεται για να κλείσει έναν αγώνα σαν εκείνον. και ο Πράσινος το λέει σωστά εκεί πάνω: αυτοί οι αριθμοί δε φαίνονται πουθενά όταν ο νους κάνει λάθος στις μεγάλες στιγμές. η Μαρία πριν δύο χρόνια έκανε αγώνα τριών ωρών επειδή δεν μπορούσε να κλείσει τη μούρη της εκεί πάνω, σήμερα κλαίει επειδή προσπάθησε να σηκώσει βάρος δεκαπέντε κιλών;;; τι σχέση έχουν όλα αυτά;;; εκείνο το βάρος είναι σαν το σέρβις των 130 χλμ/ω – μπορείς να τα φέρεις μέχρι κάποιο σημείο, αλλά όταν βγεις έξω στον πραγματικό πόλεμο, εκεί που δε βλέπεις καν τις γραμμές, τότε καταλαβαίνεις πως η δύναμη μόνο δεν αρκεί. δεν είναι σπαρτιάτισσα η Μαρία εκείνη την ημέρα – είναι η ίδια γυναίκα που κουράζεται όπως οποιοσδήποτε άλλος, μόνο που τώρα έχει μάθει να μιλάει περισσότερο δυνατά όταν βγαίνει εκεί πάνω. αυτό όμως δεν κάνει τον άνθρωπο σπαρτιάτη, κάνει τον άνθρωπο πιο προετοιμασμένο για τις επόμενες μάχες. εκείνος ο αγώνας εκείνος ήταν μια μεγάλη κόλλα – από εκεί ξεκινά τώρα να χτίζεται η ιστορία της εκείνης που κάποια στιγμή δεν θα ξανακλάψει στον πάγκο επειδή δεν είχε φτάσει εκείνον τον βηματισμό της ψυχής.

Ρε παιδιά τώρα ήρθα αμέσως από την πλατεία Βόλου όπου έκανα εκεί γύρω στα δεκαπέντε σετ στο γυμναστήριο ανοιχτά – ξέρατε πως εκείνο το τραπέζι πάλης με κράτησε τρία λεπτά κι εγώ βγήκα κουρασμένος σαν μπουκάλι νερό; Μα κανείς δεν έκανε περίπατο εκεί πάνω, όλα έγιναν μέσα στις προσπάθειες. Όταν όμως αντίκρισα την Μαρία στο Γουίμπλεντον εκείνο εκεί κλαίγοντας στον πάγκο, δε μπορούσα παρά να σκεφτώ πόσο διαφορετικό είναι να σηκώνεις βάρος μέσα στη σειρά σου μπροστά στους πάντες. Ναι ρε ChristosPrasinos συμφωνώ μέχρι το γράμμα: η Μαρία εκεί δεν ήταν κάποια άπειρη που έβγαλε φωτιά από τη ρακέτα χωρίς αιτία. Εκείνο το κλάμα δεν ήταν ένδειξη αδυναμίας – ήταν η έκφραση μιας ψυχής που ξέρει πια τι σημαίνει να δίνεις ό,τι έχεις και τελικά να περισσεύεις κι άλλο μέσα στη δυσκολία. Την έχουμε δει όλους αυτούς τους μήνες: οι προπονήσεις δεν έγιναν ξαφνικά κομμάτια μεταμόρφωσης· έγιναν η βάση ώστε όταν βγεις εκεί πάνω, τουλάχιστον να ξέρεις ότι έδωσες αυτή τη φορά τα πάντα πριν ζητήσεις περισσότερα. Το μόνο όμως που μου κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα ξεχνάμε πόσο σκληρό είναι αυτό το μονοπάτι. Το ίδιο έκανε η Μαρία και πριν τέσσερα χρόνια στη Νέα Υόρκη εκείνο το αγώνα-αστραπή: είχαν βγάλει τις ψήφους όλων οι σχολιαστές πως ήταν η αρχή μιας νέας εποχής, όμως μετά ακολούθησαν μήνες σιωπής και αγώνων σαν πειραματόζωα. Την ίδια στιγμή εκείνοι οι ίδιοι σήμερα λένε πως εκείνο το κλάμα στο Γουίμπλεντον είναι σημάδι σπαρτιατισμού; Δεν πρόκειται για σπαρτιατισμό· πρόκειται για ωρίμανση. Η Μαρία έκανε άλμα από τον αγώνα που δεν μπορούσε να κλείσει στο τρίτο σετ εκείνο στο Ώστιν, όχι επειδή έγινε ξαφνικά σκληρή σαν πέτρα, αλλά επειδή έμαθε να διαχειρίζεται τα λάθη της πριν αυτά γίνουν ποτάμια μέσα στο γήπεδο. Εκείνο το βάρος των δεκαπέντε κιλών στις προπονήσεις δεν ήταν η στιγμή-κλειδί – ήταν ένα ακόμα βήμα στο ταξίδι μιας αθλήτριας που έχει σταματήσει πια να κρύβει τον ιδρώτα της στις κουρτίνες. Και εδώ φτάνουμε στην προσωπική μου ατάκα: όταν είχα σηκώσει πρώτο μου το 50άρι στους γονείς μου πριν δέκα χρόνια, είχα τρέμει σαν φύλλο. Την επόμενη χρονιά σήκωσα 70 κιλά και τότε σιγουρεύτηκα πως αυτό το βάρος δε με είχε αλλάξει από μέσα – είχε αλλάξει η σχέση μου με την προσπάθεια. Κάτι ανάλογο γίνεται και εκεί πάνω: η Μαρία δεν έγινε σπαρτιάτισσα εκείνο το Γουίμπλεντον επειδή έκανε σέρβις σαν τάνκ· έγινε πιο κοντά σε εκείνη την εικόνα που τόσο καιρό ζητούσε η ίδια η ψυχή της. Αυτά μέχρι εκείνον τον αγώνα που δε χρειάζεται κλάματα για να κλείσει – εκείνον όπου κάθε πόιντ γίνεται βήμα σωστά τοποθετημένο στο μονοπάτι.

Τι σας κοιτάζουμε εδώ μωρέ;;; Την Μαρία την ξέρουμε χίλια χρόνια και την ξέρουμε πόσο έχει κουραστεί εκεί πάνω;;; Πριν λένε όλοι "τώρα γίνεται μεγάλη" — μετά "τώρα τα έχει βρει" — μετά λένε "ρε εσύ, αυτή η μάνα κλάματα;;;" 😂 Για πείτε μου μία: τι έκανε πριν δέκα χρόνια εκείνος ο αγώνας στο Ώστιν;;; Τρεις ώρες μες στο τζάμι επειδή δεν μπορούσε να κλείσει το στόμα της;;; Και τώρα επειδή έκανε σέρβις σα μπουλντόζα στο Γουίμπλεντον και μετά έκλαψε σα μωρό στον πάγκο, λέτε πως είναι επειδή δεν έχει φτιάξει ψυχή;;; Ρε παιδιά εμείς εδώ μιλάμε για την Μαρία την ίδια — μόνο που εκείνη φορά ήταν η ίδια κούραση διαφορετικά ντυμένη. Η ψυχή δε γίνεται σπαρτιάτισσα μέσα σε μία μέρα ρε!!! Έκανε σέρβις σαν τάνκ εκεί εκείνο το σαββατοκύριακο επειδή ήταν πάνω από όλα μια γυναίκα που έδωσε τα πάντα εκεί πάνω — όχι επειδή έγινε ξαφνικά ο Σπάρτακος της Λάρισας. Την ίδια στιγμή όμως ξέρουμε πως εκείνο το κλάμα δεν ήταν επειδή κουράστηκε φυσικά· ήταν επειδή εκείνη η στιγμή ήταν το πρώτο μεγάλο κόσκινο: ξύπνησε επιτέλους ότι το βάρος δεν είναι μόνο στα χέρια αλλά και στο μυαλό. Και νάτοι! Εκεί λοιπόν είναι το κόλπο: η Μαρία εκείνο το Γουίμπλεντον δεν έγινε σπαρτιάτισσα επειδή έκανε σέρβις σα τρία φορτηγά μαζί· έγινε πιο δυνατή επειδή σήκωσε ένα βάρος δεκαπέντε κιλών στις προπόνησεις και μετά έκλαψε στον πάγκο. Γιατί;;; Γιατί εκείνη η κίνηση ήταν η στιγμή όπου κατάλαβε πως το πείσμα δεν βρίσκεται μόνο στο σέρβις των 130 χλμ/ω αλλά και στη δύναμη να σηκώσεις ένα βάρος όταν όλοι σου λένε πως είσαι "ελαφριά" σαν φτερό. Ναι ρε μου, είναι οικογένεια αυτή!!! 🔥💪 Πάμε λοιπόν να συνεχίσουμε να της τραγουδάμε όσο εκείνη τραγουδάει εκεί πάνω — ακόμη κι αν κλαίει κάπου εκεί κάτω στον πάγκο. Γιατί εκείνο το κλάμα είναι πιο δυνατό από οποιονδήποτε αριθμό — είναι η δική μας Μαρία που παλεύει σα λιοντάρι, όχι σα σπαρτιάτης εκείνης στιγμής. Κι όταν κάποια στιγμή βγάλει εκείνον τον αγώνα όπου δεν κλαίει πια στον πάγκο — τότε μιλάμε!!!

Ρε παιδιά, ξαναδιάβασα όλα αυτά τα μηνύματα και πήρα μία μεγάλη ανάσα. Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Όλοι μιλάμε για την Μαρία σαν να είναι πια μία νέα φιγούρα στους αγώνες της — σαν εκείνον τον άνθρωπο που ξαφνικά κάνει άλμα από τον ένα στον άλλον κόσμο. Όμως η αλήθεια είναι εκεί: η Μαρία δεν είναι μία φιγούρα του σήμερα· είναι η ίδια γυναίκα που χρόνια τρώγεται στις λεπτομέρειες, αυτή που πριν τέσσερα χρόνια έκανε αγώνα τριών ωρών στο Ώστιν επειδή δεν μπορούσε να κλείσει εκείνον τον αγώνα, αυτή που μετά έκανε ένα σετ στη Νέα Υόρκη σαν άλλος Μαριν Σίλιτς που ξύπνησε ξαφνικά — όχι επειδή έγινε σπαρτιάτισσα από το ένα λεπτό στο άλλο, αλλά επειδή είχε αρχίσει να βάζει βάρος εκεί όπου είχαν μείνει κενά. Και να σας πω μία αλήθεια: εμένα εκείνο το κλάμα στο Γουίμπλεντον δεν μου φάνηκε σημάδι αδυναμίας. Μου φάνηκε σημάδι ωρίμανσης. Γιατί πριν λίγα χρόνια εκείνο το κλάμα δεν είχε χρόνο να το κάνει καν — έκανε αγώνα τρεις ώρες μέχρι την τελευταία αναπνοή επειδή δεν είχε μάθει να σταματάει πριν τελειώσει ο αγώνας. Τώρα όμως εκείνο το κλάμα; Ήταν η στιγμή που κατάλαβε πως η δύναμη δεν φτάνει μόνο στα χέρια. Έδωσε τα πάντα εκεί πάνω, έκανε σέρβις σαν τρία φορτηγά μαζί, έκανε πρώτη μπάλα σαν μπουλντόζα, όμως όταν έφτασε εκείνο το σημείο που έπρεπε να κλείσει εκείνον τον αγώνα, το σώμα της είπε "αυτό δεν αρκεί". Και αυτό δε σημαίνει ότι έγινε ξαφνικά σπαρτιάτισσα — σημαίνει ότι έχει αρχίσει να χτίζει εκείνο το εσωτερικό buffer που τόσο καιρό προσπαθούσε να βρει. Και εσείς οι PrasinosUltras που λέτε ότι εκείνη φορά ήταν ψευτο-συναισθηματικότητα; Θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα της Σβιτολίνα στη Ρολάν Γκαρός εκείνο το ωριαίο ματς. Τότε εκεί έδειξε πως μπορεί να κλείσει έναν αγώνα ακόμη κι αν είχε χάσει τις πρώτες μεγάλες στιγμές. Αυτό ήταν η συνέχεια εκείνου του αγώνα: εκείνη τη φορά είχε κλείσει εκείνον τον αγώνα επειδή είχε βρει εκείνο το εσωτερικό πλεόνασμα. Στο Γουίμπλεντον δεν είχε ακόμη φτάσει εκείνο το σημείο — έμεινε εκεί εκείνος ο αγώνας σαν μία μεγάλη κόλλα, σαν εκείνος ο αγώνας όπου όλα έγιναν σωστά εκτός από το κλείσιμο. Και τώρα λέτε για βάρη δεκαπέντε κιλών; Ρε παιδιά, εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγώνα μου στο γυμναστήριο πριν δέκα χρόνια που σήκωσα πρώτο μου το 50άρι κι έτρεμα σα φύλλο. Την επόμενη φορά σήκωσα 70 κιλά κι ένιωσα διαφορετικά εκείνο το βάρος μέσα μου. Κάτι ανάλογο γίνεται και εκεί πάνω. Η Μαρία εκείνο το Γουίμπλεντον δεν έγινε σπαρτιάτισσα επειδή σήκωσε βάρος δεκαπέντε κιλών· έγινε πιο κοντά σε εκείνον τον εαυτό που τόσο καιρό ζητούσε η ίδια της η ψυχή. Αυτά μέχρι εκείνον τον αγώνα όπου δεν χρειάζεται καν κλάμα για να κλείσει — εκείνον όπου κάθε πόιντ γίνεται σωστά τοποθετημένος σαν βήμα στο μονοπάτι. Και τέλος, σας λέω μία προσωπική ιστορία: εκείνο το βράδυ πριν δέκα χρόνια που σήκωσα εκείνο το 50άρι, ένιωσα πως δεν ήταν μόνο το βάρος αυτό που άλλαξε — ήταν η σχέση μου με την προσπάθεια. Κάτι ανάλογο γίνεται τώρα εκεί πάνω: η Μαρία αλλάζει τη σχέση της με τον αγώνα. Δεν έχει γίνει ακόμα σπαρτιάτισσα — έχει γίνει πιο δυνατή εκείνον τον αγώνα επειδή κατάλαβε πως η δύναμη βρίσκεται και στο μυαλό, όχι μόνο στα χέρια. Αυτά μέχρι εκείνον τον αγώνα όπου όλα γίνονται φυσικά, χωρίς κλάματα, χωρίς κόπους — εκείνον όπου η νίκη δεν είναι στόχος, αλλά αποτέλεσμα. Πάμε γερά, ομάδα!!!