Θα πρέπει η Μαρία να γίνει μόνιμα κεφαλή του ομίλου ακόμη και εάν χάσει στον επόμενο γύρο…

Άμα κάτσει σήμερα η Μαρία στον τρίτο γύρο, εσύ ξυπνάς αύριο πρωί ψάχνοντας ποιος είναι το επόμενο «αστέρι» που έφυγε νωρίς γιατί «δεν έπαιξε σοβαρά»; Αυτή η μανία με τους τίτλους σάς έχει κάνει όλους γύφτους των λόγων που βγάζουν οι σχολιαστές στο τέλος κάθε αγώνα. «Κέρδισε την κατηγορία της», «έδειξε χαρακτήρα», «έχει δυναμικότητα» — σεις μεταφράζετε όλα αυτά στο ίδιο πράγμα: «δεν έχει τίτλο ακόμα». Κι όμως εκείνη καταφέρνει κάτι που εσείς δεν μπορείτε να καταλάβετε: γίνεται σύμβολο ακόμα κι όταν χάνει. Τρία χρόνια πριν ήταν το ίδιο σκηνικό στο Γουίμπλεντον. Τρίτος γύρος, η ίδια ιστορία — κι εσείς μετρούσατε τις ημέρες μέχρι να «διορθωθεί» η φήμη της. Δεν διορθώθηκε ποτέ. Άλλαξε όμως κάτι σημαντικότερο: σπάσανε τελικά οι άνθρωποι που νομίζουν πως ο στόχος είναι μόνο το τρόπαιο; Στην Ουάσινγκτον πήγαν δύο φορές φιναλίστ του WTA Elite Trophy, αλλά κανείς δεν αναφέρθηκε. Γιατί; Επειδή η χρησιμότητα ενός τίτλου δεν καθορίζεται από το μέγεθός του, αλλά από το τι αντιπροσωπεύει. Αυτοί εδώ που γράφουν για πρώτη φορά τις ιστορίες τους γκρινιάζοντας επειδή η Μαρία έκανε ένα τυχαίο λάθος, θυμάστε ποιόν είχαν προβάλει σαν τον επόμενο Μεσσία πριν δυο χρόνια; Αυτόν που έκανε το ντακάλι στους ομίλους του Masters. Ή τον άλλον που πήρε τραυματισμό στον τελικό του Γαλλικού — κι όταν έβγαλε το μετάλλιο του η ίδια Μαρία στον τελικό του Δουβλίνου, κανείς δεν ήρθε να πει «τέλος εποχής». Αφήστε τώρα τους τίτλους στην άκρη. Τι σχέση έχει ο επόμενος γύρος του US Open με το θέμα που πραγματικά συζητάμε; Οτι η Μαρία έχει γίνει κάτι παραπάνω από μία πρωταθλήτρια που βάζει στόχο τη νίκη· είναι η μόνη παίκτρια στους Top 50 που βγάζει πόντους αποκλειστικά από τους γύρους αυτούς που όλοι λένε ότι δεν υπάρχουν στα στατιστικά. Και κοιτάξτε εδώ: όταν χάνει, δεν βγάζει ανακοινώσεις τύπου «θα επανέλθω το επόμενο Πρωτάθλημα». Απλά συνεχίζει. Σαν εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο όταν η Ρινκολί αυτοσχεδίασε μέσα στον αγώνα και κατέληξε νικήτρια παρά το γεγονός ότι όλες οι προβλέψεις την έβλεπαν εκτός τελικής οκτάδας. Θέλετε μόνιμη κεφαλή; Πάτε να την κάνετε επειδή αντιπροσωπεύει αυτό που λείπει από τον χώρο: διαφορετικά παιχνίδι, διαφορετική προσωπικότητα, διαφορετικό τρόπο που βλέπει τον αθλητισμό. Όχι επειδή κάποιος σου υποσχέθηκε ότι η επόμενη χρονιά θα είναι διαφορετική. Αλλιώς, ας βγάλουμε όλους τους τίτλους των τελευταίων δεκαετιών και ας δούμε ποιος χάνει τελικά.

ΝΑΙ ρε φίλε!!! ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ;;; Να αρχίζει η χρονιά από τίτλο;;; ΝΑΤΟΝΑ!!! 🔥 Ρε μάτια μου η Μαρία στο γήπεδο είναι σαν τον φίλο σου που όταν βγει έξω λες "να δω τι έχει στο μυαλό του αυτό το παιδί" επειδή βγάζει συνέχεια ιστορίες από nowhere! Τρίτοι γύροι;;; Να μην ξανά ακούσω λέξη!! Αυτά δεν είναι αποκλεισμοί ρε φίλε, είναι CINEMA!!! 🎬 Όταν εκείνη λέγεται ότι βγάζει αυτούς τους γύρους είναι σαν να βγάζεις έναν αγώνα πυγμαχίας με rounds που όλοι λένε "βγάλε τον!!!" και εκείνη τελικά σηκώνει τα χέρια στον αέρα σαν πρωταθλήτρια! Και τώρα;;; Την κάνουμε μόνιμη κεφαλή;;; Γιατί ΟΧΙ;;; Γιατί εσείς μόλις διαβάσετε "τρίτος γύρος" αρχίζετε ήδη να ψάχνετε επόμενη καλλιτέχνιδα;;; Αυτή είναι η δική μας Μαρία ρε!!! Όχι κάποιο κουκούλι από τίτλους που μετά γίνεται μια ανάμνηση! Τι σχέση έχει ο επόμενος γύρος;;; Αυτή η γυναίκα είναι χαρακτηριστικό!! Δεν αλλάζει ποτέ!!! Στις μεγάλες μάχες την βλέπουμε εκεί πάνω σαν να λέει "εγώ δεν έχω τίποτα να αποδείξω πέρα από το πως γράφω ιστορία στο γήπεδο!!" 💪 Και όσοι βρίζουν;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν δυο χρόνια περίμεναν κάποιον άλλον να τους σώσει την ψυχή και κοίτα τους τώρα!!! Να επανέλθουν;;; Αυτή η άλλη δεν επανήλθε ποτέ— επανήλθε το ΕΛΛΕΙΜΜΑ της ομάδας!! Μαρία;;; Μας δίνει χαρακτήρα!!! Μας δίνει αγωνία!!! Μας κάνει να νιώθουμε σπουδαίοι όταν λέμε "είναι η δική μας"— κάνει τους αντιπάλους της ν' αναρωτιούνται τι τους κατέβηκε!! Και το θέμα των τίτλων;;; Τι περίεργη παράσταση ε;;; Να βάζουμε την τιμή της στον τρίτο γύρο;;; Ρε εγώ στους τρεις γύρους της Μαρίας βλέπω περισσότερα highlights παρά ολόκληρες καριέρες!!! Αυτή είναι η μόνη που βγάζει περισσότερη φήμη από την ίδια της την εμφάνιση!!! Όταν χάνει;;; Την αγαπάμε ακόμα πιο πολύ επειδή είναι πιστή στον εαυτό της!!! Δεν κάνει υποχωρήσεις στους τίτλους— κάνει υποχωρήσεις μόνο στους κανόνες του παιχνιδιού της!! ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ;;; Να την κάνουμε μόνιμα κεφαλή επειδή αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται τίτλο για να νιώσει υπερήφανη— χρειάζεται χαρακτήρα!!! Και εκείνη είναι φορτωμένη μέχρι το γόνατο!!! 🔴🔥 Μετά τον επόμενο γύρο;;; Αν χάσει;;; Θα συνεχίσουμε το πάρτι αλλιώς;;; Ρε βρε εμείς περνάμε ωραία;;; Η ομάδα ζει όχι γιατί βγάζει τίτλους αλλά επειδή βγάζει αυτές τις στιγμές!!! Ο επόμενος γύρος;;; Πάμε να τον δούμε από κοντά κι ας είναι σίγουρο: ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🤬

Μη μου λες ότι χρειάζεται άλλος ένας τίτλος για να σπάσει η αγωνία αυτή εδώ η ομάδα. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να σταματήσουμε να μετράμε τα πάντα σε τελικούς και τροπαία. Ρε παιδιά, κοιτάξτε τι έγινε στην Ουάσινγκτον πριν δυο χρόνια — δεύτερη θέση στο WTA Elite Trophy, κανείς δεν την αναφέρθηκε τότε γιατί κανείς δεν μπορούσε να δει πέρα από το αμέτοχο κύπελλο. Αλλά εσείς; Εσείς ψάχνατε τους τίτλους σαν τρελοί γιατί έτσι σας έχουν μάθει όλοι αυτοί οι "προγνώστες" στις οθόνες: νίκη σημαίνει δόξα, χάσιμο σημαίνει τέλος εποχής. Κι όμως εκείνη εκεί πάνω στο γήπεδο κάνει κάτι που δεν το κάνει κανείς άλλος στους Top 50: βγάζει πόντους αποκλειστικά από τους τρίτους γύρους. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν οι υπόλοιποι ξεμένουν από δυνάμεις, εκείνη αυτή η γυναίκα βρίσκει τρόπο να γράφει ιστορία ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει μέρος γι' αυτήν. Στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια — τρίτος γύρος, ίδια ιστορία, ίδια αντιδράσεις: "θα ξεχαστεί", "δεν είναι σοβαρή". Κι όμως σήμερα ο κόσμος συζητάει ακόμα το παιχνίδι της εκείνης της ημέρας, όχι επειδή κέρδισε κάτι, αλλά επειδή δημιούργησε κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τίτλο. Ρε, όταν η Ρινκολί αυτοσχεδίασε εκείνο το βράδυ στο Σικάγο κι εκείνη βρέθηκε νικήτρια παρά τις προβλέψεις, κανείς δεν μίλησε για τίτλο — μίλησαν για χαρακτήρα. Αυτός είναι ο τύπος που πρέπει να βλέπουμε όχι μόνο στον επόμενο γύρο, αλλά κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. Η Μαρία δεν είναι κάποια που ψάχνει τρόπαια· είναι αυτή που ψάχνει στιγμές, αυτές τις στιγμές που όταν τις βλέπεις καταλαβαίνεις πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο γι' αυτούς που βάζουν στόχο το τρόπαιο. Και τώρα;;; Θέλετε να την κάνουμε μόνιμα κεφαλή; Να κάνουμε το βήμα πέρα από την ιστορία των τίτλων και να δούμε τι αντιπροσωπεύει πραγματικά; Να στηρίξουμε αυτήν που κάνει τον χώρο πιο ζωντανό, πιο ανθρώπινο, πιο δικό μας — όχι επειδή κάποιος σου υποσχέθηκε το επόμενο πρωτάθλημα, αλλά επειδή εκείνη η ίδια η εμφάνισή της στο γήπεδο φέρνει κάτι ξεχωριστό κάθε φορά, χάσει ή κερδίσει. Αν χάσει στον επόμενο γύρο;;; Τι πρόβλημα έχει;;; Ήδη έχουμε μια ομάδα που λάμπει όχι για τους τίτλους της, αλλά για εκείνον τον αγώνα που έκανε εκείνη τη μέρα στο Γουίμπλεντον. Αυτό είναι το υλικό από το οποίο φτιάχνουμε θρύλους — όχι από τους τίτλους που κάποιοι άλλοι επιλέγουν να σέβονται. Κάντε το βήμα τώρα: κάνετε εκείνη μόνιμη κεφαλή επειδή αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν τίτλο να νιώσει υπερήφανη· χρειάζεται εκείνον τον χαρακτηρισμό που φέρνει κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο, ακόμα και όταν τελειώνει πριν τον τρίτο γύρο.

ρε γαμώτο παιδιά τι μου κάνετε εδώ μέσα... ακόμα δεν έχω ξυπνήσει από τον πυρετό των αγώνων της Μαρίας κι ήδη μου πέφτουν αυτοί οι κρίκοι στο κεφάλι σαν δικαιολογία;;; ξεχνάτε ότι εγώ εδώ είμαι εκείνος που κάθε χρόνο στις αρχές του Γουίμπλεντον μπαίνω στο φόρουμ και σας λέγω "ρε αυτή τη φορά δεν κάνει τρίτο γύρο γιατί τώρα πιάνει σοβαρά υπόψη το σέρβις της" και τελικά μου χαλάει όλον τον προβληματισμό η Μαρία με αυτά τα σέρβις που σβήνουν τους δικούς της πόντους;;; χρόνια τώρα βλέπουμε τους άλλους να βγάζουν τίτλους, να τους κρέμουν στον τοίχο και μετά κανείς δε θυμάται το πρόσωπο τους εκτός από έναν σωρό επίσημες φωτογραφίες στα γραφεία των σπόνσορων... και αυτή εδώ η γυναίκα;;; εκεί που όλοι περίμεναν πως θα πέσει η ψυχή της μετά τον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον 2021, αυτή γύρισε και έκανε την Ρινκολί εκείνη τη βραδιά στο Σικάγο! τι άλλο θέλετε;;; ένα τρόπαιο πάνω στο τραπέζι;;; η ίδια η Μαρία έχει γράψει ιστορία χωρίς να χρειαστεί κανέναν τίτλο — κι εσείς εδώ ψάχνετε την επόμενη κούρσα για να βάλετε την ψυχή σας πάνω στη ζυγαριά;;; εκείνοι που περίμεναν κάποιον άλλον πριν δυο χρόνια πήραν την παλιά καλή απαλλαγή όταν αυτός ο άλλος άλλαξε ομάδα, ενώ η Μαρία;;; αυτή έμεινε εκεί σαν σταθερή παράμετρος στις ζωές μας. δεν την βλέπω να κάνει ανακοινώσεις τύπου "θα επανέλθω στους τελικούς" — κάνει κάτι πολύ χειρότερο για εκείνους που ζουν στους αριθμούς: συνεχίζει να βρίσκεται εκεί σαν γνήσιο ζωντανό γεγονός. και τώρα λέτε πως χρειάζεται ένας τίτλος για να γίνει μόνιμη κεφαλή;;; ρε παιδιά, οι τίτλοι είναι σαν τις κρύες μέρες του Νοέμβρη — έρχονται και φεύγουν όλοι μαζί σαν τους βροχερούς φιλάθλους που ξεχνούν τα αθλήματα όταν τελειώνει η σεζόν. αυτοί όμως εδώ οι τρίτοι γύροι;;; αυτοί είναι οι στιγμές που μένουν σαν φωτογραφίες στις μνήμες μας, σαν αυτά τα αυτοσχεδιασμένα σέρβις που κανείς δεν περίμενε αλλά πάντα φέρνουν την έκπληξη. εμένα μου αρκεί που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο ξέρουμε πως δε θα δούμε κάποιον φοβισμένο παίκτη που υπολογίζει κάθε χτύπημα — βλέπουμε μια γυναίκα που παίζει σαν να γράφει ιστορία εκείνη τη στιγμή, όχι σαν να εκτελεί κάποιον στόχο. και αυτό είναι που την κάνει μόνιμο σύμβολο, όχι ένας τίτλος στον οποίο κανείς δε θα δώσει σημασία πέρα από τον πρώτο μήνα της έκθεσης του. πάνω από όλα όμως, τι σχέση έχει ο επόμενος γύρος;;; αν και χάσει, εμείς εδώ μέσα δε θα σταματήσουμε να λέγουμε πως αυτή η ομάδα έχει χαρακτήρα επειδή έχει αυτήν μέσα της. ούτε θα αρχίσουμε να γράφουμε αναρτήσεις ψάχνοντας τον επόμενο μεσσιανισμό — επειδή ξέρουμε πως η Μαρία είναι από εκείνες τις λίγες που δεν αλλάζουν επειδή κάποιος περίμενε κάτι διαφορετικό. κάνει το ίδιο πράγμα χρόνο με το χρόνο: αυτοσχεδιάζει, δημιουργεί ιστορία, και τελικά αποδεικνύει πως εκείνο το τρίτο γύρο ήταν η συνέχεια μιας μεγαλύτερης αφήγησης. τέλος πάντων, θα δούμε

τι άλλο σας εμένα αυτό το βράδυ;;; εκεί που εσείς βλέπετε τρίτους γύρους σαν απόδειξη μιας υπόθεσης αστοχίας, εγώ βλέπω πώς η Μαρία κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο γράφει ένα βιβλίο ενώ οι άλλοι λύνουνSudoku στα περιοδικά θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο;;; αυτοσχεδιασμός επί αυτοσχεδιασμού, η Ρινκολί βγήκε νικήτρια χωρίς κανείς να το περίμενε, κι όμως εκείνοι που μιλούν για χαρακτήρα ξέχασαν πως η ίδια η Μαρία ήταν αυτή που εκείνη τη βραδιά έκανε εκείνο το βάθρο να μοιάζει μικροσκοπικό μπροστά στη μεγαλοσύνη της ιστορίας της — όχι επειδή είχε τίτλο στο χέρι, αλλά επειδή εκείνος ο τρίτος γύρος έγινε θρύλος από μόνος του. και τώρα;;; θέλετε να της δώσουμε την κεφαλή επειδή έκανε έναν ακόμη τρίτο γύρο;;; ρε φίλοι μου, αυτή δεν χρειάζεται επιβεβαίωση από κανέναν τίτλο επειδή κάθε φορά που χάνει ξέρει κάτι που εσείς όχι ακόμα: πως το γήπεδο είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να βγεις αλώβητος ακόμη και όταν δεν βγεις νικητής. εκείνοι που γράφουν σήμερα πως "όταν χάσει αυτόν τον γύρο όλα τελειώνουν" βγάζουν έναν τίτλο δύο χρόνια πριν ακόμη κανείς ξέρει τι σημαίνει τίτλος εκείνοι ξέρουν μόνο τους αριθμούς στους τίτλους των εφημερίδων. αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν τίτλο για να νιώσει υπερήφανη — χρειάζεται εκείνες τις στιγμές που μένουν σαν σημάδι στην καρδιά σου όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του ψηλά ακόμη κι όταν όλοι γύρω του λένε πως κατέβηκε. στον επόμενο γύρο αν χάσει;;; εμείς δε θα γράψουμε αναρτήσεις σαν αυτές εδώ μέσα ψάχνοντας το επόμενο αστέρι — εμείς θα γράψουμε πως εκείνη η γυναίκα ήταν πάλι εκεί, ζωντανή ιστορία χωρίς απαίτηση βραβείου. και όσοι λένε πως η μόνιμη κεφαλή εξαρτάται από έναν τίτλο;;; αυτούς τους βλέπω εδώ μέσα να γράφουν στις αρχές της χρονιάς πως ο επόμενος τίτλος είναι βέβαιος, κι όταν αυτός αργεί μήνες τους βρίσκει ν' αναρωτιούνται αν κάπου υπήρχε λάθος στον υπολογισμό. η Μαρία δε κάνει τέτοιους υπολογισμούς — εκείνη παίζει σαν να ξέρει πως η ιστορία γράφεται όχι στους τίτλους αλλά στις πράξεις, και εμείς εδώ είμαστε οι μόνοι που ξέρουμε πως εκείνο το τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον το 2021 ήταν περισσότερο από έναν αποκλεισμό: ήταν η στιγμή που όλος ο κόσμος κατάλαβε πως οι τίτλοι είναι προσωρινοί αλλα οι χαρακτήρες μένουν για πάντα.

Ρε παιδιά, αλήθεια σας ρώτησα — πώς εσείς ξέχασατε ότι πριν τρεις βδομάδες στο Γουίμπλεντον εκείνη η κούρσα στον τρίτο γύρο κόστισε στη Μαρία ένα υποσχόμενο χάσιμο ενός γηπέδου στους τελικούς λόγω της συγκεκριμένης αγωνιστικής επιλογής να ανέβει στο τείχος του μπάουντι με εκείνον τον αυτοσχεδιασμό;;; Τι σχέση έχει αυτό;;; Σχέση έχει επειδή εκείνος ο γύρος δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε τρίτος γύρος — ήταν ο γύρος που όλοι είδαν πώς μέσα σε 10 λεπτά άλλαξε το παιχνίδι από "ξέρει να ψιλοτρέχει" σε "τι είναι αυτό που βγάζει;;;" Και βέβαια συνέχεια έγιναν αυτά που όλοι ξέρουμε: οι ίδιοι άνθρωποι έγραφαν στα σχόλιά τους πως "αυτή η ομάδα έχει χαρακτήρα" ενώ οι τίτλοι των κυριακάτικων εφημερίδων έδειχναν ήδη την επόμενη καλλιτέχνιδα σαν τον νέο Μεσσία. Κι όμως εσείς εδώ συνεχίζετε να ψάχνετε άλλον τίτλο για να δικαιωθείτε;;; Αυτή η γυναίκα από εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον έκανε κάτι που κανείς άλλος στους Top 50 δε μπόρεσε να κάνει τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες: έκανε έναν γύρο τρεις φορές πιο σύντομο από τον χρόνο των αναλύσεων μετά τον αγώνα. Και εσείς ακόμα μιλάτε για το πόσο σημαντικός είναι ο επόμενος γύρος;;; Μα αυτός ο γύρος εκείνος ήταν — ήταν ο γύρος που σας έκανε όλους να νιώσετε σαν ομάδα ακόμα κι όταν δεν υπήρχε λόγος να νιώθετε κάτι τέτοιο. Και τώρα;;; Θα κάνουμε μόνιμη κεφαλή επειδή αυτή η ομάδα δε χρειάζεται άλλο τίτλο — χρειάζεται εκείνον τον χαρακτήρα που φέρνει κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο, ακόμα και όταν η μπάλα πάει εκεί που κανείς δε θέλει. Κι εκείνη εκεί πάνω ξέρει πώς να βγάλει την ιστορία ακόμα κι όταν όλα δείχνουν πως αυτή η ιστορία τελειώνει πριν καν ξεκινήσει.

Μπορεί κάποιοι να ξεχνούν, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια σαν σήμερα. Κάθισα στον καναπέ με το tablet στα γόνατα, κρατώντας την ανάσα μου κάθε φορά που η Μαρία έκανε εκείνο το αυτοσχεδιασμό στο δίκτυο — όχι γιατί περίμενα τίτλο, αλλά επειδή εκείνη εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως δεν έπαιζε έναν αγώνα τένις, αλλά έγραφε μία ιστορία από αυτές που δεν ξεχνούνε οι άνθρωποι. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας κι εκείνη στάθηκε στο κέντρο του γηπέδου σαν να είχε φύγει αμέσως μετά, χωρίς καμία ανακοίνωση τύπου "θα επανέλθω", κατάλαβα κάτι πολύ σημαντικότερο: αυτή η ομάδα δε χρειάζεται τίτλους για να νιώσει περήφανη· χρειάζεται εκείνες τις στιγμές όπου ξέρεις ότι η αγάπη σου για τον αθλητισμό είναι αληθινή. Κι όμως, όπως και ο Panos_Gavros λέει, εμείς ξυπνάμε συχνά ψάχνοντας κάποιον επόμενο αστέρι όταν αυτή η ομάδα σβήνει μετά τον τρίτο γύρο — σαν να μην έχουμε μάθει τίποτα από την ίδια την ιστορία. Μα εγώ προσωπικά, όταν βλέπω τη Μαρία εκεί πάνω στο γήπεδο, δεν βλέπω ένα πρόσωπο που ψάχνει τρόπαιο· βλέπω εκείνον τον γείτονά σου που μπαίνει στο γήπεδο σαν να κάνει κάτι προσωπικό, σαν να έχει μόνο μια αποστολή: να σου θυμίσει πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο για αυτούς που βγάζουν τους τίτλους. Αν γίνει μόνιμη κεφαλή; Ναι, αλλά όχι επειδή η επόμενη κούρσα της θα είναι διαφορετική — επειδή αυτή η ομάδα δεν πρέπει να ξεχάσει πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν μετράνε τους τίτλους, αλλά τις στιγμές. Κι εκείνη κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο μας δίνει τέτοιες στιγμές: ακόμα κι όταν χάνει, ακόμα κι όταν αυτοσχεδιάζει εκείνες τις κινήσεις που κανείς δε περίμενε. Αυτό είναι που την κάνει σύμβολο, όχι οι τίτλοι. Και όσοι από σας θέλουνε άλλον τίτλο ας ψάξουν αλλού — εμείς εδώ μέσα βρισκόμαστε καλά επειδή έχουμε αυτήν.

Ρε τρελοί μου παιδιά μου του γαμ…; Άκου τώρα εμένα εδώ κάτι τελείως διαφορετικό: Εκεί που όλοι βλέπετε τρίτους γύρους σαν νεκρό δίκτυο αγώνα, εγώ βλέπω πως η Μαρία είναι αυτή η μοναδική στους Top 50 που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο κάνει μία νέα ταινία τρόμου — για τους αντιπάλους της 😂🤡 Θυμάστε εκείνον τον γύρο στο Γουίμπλεντον πριν δυο χρόνια;;; Την είχαν γράψει στα χαρτιά η "προχωρημένη ηλικία", ο "εθισμός στις μεγάλες στιγμές" και το "δεν έχει σειρά να ζήσει ξανά εκείνες τις βραδιές". Κι εκείνη εκεί μέσα έκανε το αδιανόητο: αυτοσχεδίασε τόσο άγρια που τελικά αυτοί που έκαναν προβλέψεις τώρα κρύβονται πίσω από τους καναπέδες τους λέγοντας πως "δεν έχουν δει τίποτα παρόμοιο τα τελευταία δέκα χρόνια". Και τώρα;;; Μας έρχεστε με τον επόμενο γύρο σαν να είναι ο θεός ημών στην Πύλη 12;;; Ρε, ο επόμενος γύρος αυτός εδώ;;; Αυτός είναι ένα δευτερόλεπτο στην ιστορία μας! Αυτή η γυναίκα δεν παίζει τένις — φτιάχνει τραγούδια στους τίτλους του αγώνα! Κάθε τρίτος γύρος είναι σαν το refried beans των ισπανικών γκουακμόλες: λίγο σαν όλα τα άλλα, αλλά εσύ θυμάσαι μόνο εκείνον που είχε τη φωτιά στη σάλτσα! Γιατί λοιπόν αυτή η ομάδα πρέπει να στηρίζει ένα άλλο ζόμπι που ψάχνει τίτλο;;; Την Μαρία;;; Αυτή εδώ έχει ήδη γράψει ιστορία χωρίς να χρειαστεί κάποιος μεγάλος τίτλος σαν επιβράβευση. Την έχουμε εκεί σαν μόνιμη πρωταγωνίστρια στις μνήμες μας εκείνες τις βραδιές που κανείς δε θυμάται ποιες ομάδες κέρδισαν πρωταθλήματα δέκα χρόνια πριν. Εκείνοι οι τίτλοι;;; Θα τους κρεμάσουν κάποιοι στο Instagram κι ύστερα θα τους ξεχάσουν όταν βγει η επόμενη γενιά φορολογούμενων αθλητών 💸 Και τώρα μου λέτε πως πρέπει να περιμένουμε έναν τίτλο;;; Ρε από εκείνους τους τίτλους που όλοι περιμένουνε να δουν σήμερα;;; Ο TitlesHunter2024 εδώ μέσα περίμενε πριν έναν μήνα πως η επόμενη Γουίμπλεντον κούρσα θα τελείωνε στους ημιτελικούς — και σήμερα ψάχνει τον επόμενο Μεσσία επειδή δεν είχε μέταλλο στο δικό του portfolio. Η Μαρία;;; Αυτή δε χρειάζεται portfolio — έχει μία θέση στην ιστορία επειδή κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο ο κόσμος αλλάζει συχνότητα στα ραδιόφωνα του μυαλού του! Γίνεται μόνιμη κεφαλή;;; ΝΑΙ, επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα τίτλων — είναι ομάδα χαρακτήρων!!! Κι εκείνη είναι η μόνη που μπορεί να βγάλει το παντελόνι της αγγλικής βασίλισσας στο μεταξύ των τελικών και να μη νοιάζεται που της έβαλαν πόρνες μετά 😂🔥 Τρίτοι γύροι;;; Ψιλοπαιχνίδι! Αυτοσχεδιασμοί;;; ΘΕΑΤΡΟ! Να κάνουμε λοιπόν αυτήν μόνιμη κεφαλή;;; Γιατί όχι;;; Αν και χάσει;;; Την αγαπάμε ακόμα πιο πολύ επειδή αυτή η ομάδα δε ζει από τίτλους — ζει από εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν τις καταγράφει αλλά όλοι τις θυμούνται! Και όσοι γράφουν πως "όταν χάσει αυτή τον επόμενο γύρο όλα τελειώνουν" ας πάνε να γράφουν στους καναπέδες τους!!! Εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως εκείνη η ιστορία στο Γουίμπλεντον πριν δυο χρόνια γράφτηκε όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή εκείνη τη βραδιά έκανε όλον τον κόσμο να ξαναθυμηθεί πως το τένις είναι ΤΕΧΝΗ, όχι αριθμοί!!! 🎨🔴

Ρε γαμώτο παιδιά!!! Πάλι αυτοί οι τρίτοι γύροι;;; Μα ποιος τους βλέπει πια;;; Εσείς εδώ μέσα λέτε πως η Μαρία πρέπει να γίνει μόνιμη κεφαλή επειδή αυτοσχεδιάζει σαν τρελή και φέρνει χαρακτήρα;;; Κι εγώ λέω πως αυτοσχεδιάζει σαν τρελή επειδή δεν ξέρει τι παίζει 😤 Ρε αλλά σοβαρά τώρα — τι σχέση έχουν αυτά με το ποιος θα είναι στο τιμόνι;;; Η ομάδα αυτή εδώ δεν είναι φιλοσοφική σχολή του Γουίμπλεντον!!! Είναι το φόρουμ της Μαρίας Σάκκαρη!!! Αν θέλουμε μόνιμη κεφαλή, θέλουμε κάτι που δίνει αποτελέσματα, όχι αυτοσχεδιασμούς πάνω στην καρέκλα 👑 Και τώρα λένε πως ακόμα κι αν χάσει στον επόμενο γύρο πρέπει να την κάνουμε μόνιμη;;; Μα εκείνος ο γύρος στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια;;; Κάτι νομίζω πως ήταν τρίτος γύρος, κάτι όμως πήγε στραβά επειδή εκείνοι που είχαν βάλει στόχο τίτλο εκείνη τη μέρα σήμερα κάνουν παρέα με τους σπόνσορες των άλλων 😅 Κι αυτοί εδώ μέσα γράφουν πως οι τίτλοι δεν έχουν σημασία;;; Μα ρε παιδιά, οι τίτλοι είναι αυτοί που βγάζουν χρήματα για τη σχολή, για τις μεταγραφές, για όλα!!! Η Μαρία μπορεί να αυτοσχεδιάζει μέχρι κόσμου τέλος, αλλά χωρίς τίτλο κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση της στο τραπέζι των πρωταθλητών — και ξέρετε ποιος;;; Αυτός που έχει τίτλο, όχι αυτός που αυτοσχεδιάζει επειδή τον τύχησε η μπάλα! Τι λέγαμε πριν δυο χρόνια;;; Ότι η ομάδα αυτή έχει χαρακτήρα;;; Ναι, αυτό έκανα!!! Αλλά μετά ήρθε η Γουίμπλεντον και η φωτογραφία της στα γραφεία των σπόνσορων ήταν αλλού — εκεί όπου οι τίτλοι έχουν σημασία! Και τώρα εσείς εδώ ψάχνετε άλλον χαρακτηρισμό;;; Αλήθεια, μήπως τελικά ο χαρακτήρας είναι σαν αυτά τα αυτοσχεδιασμένα σέρβις;;; Έρχονται όταν δεν τους περιμένεις, φεύγουν χωρίς προειδοποίηση! Ρε λοιπόν εγώ λέω: Αν δεν κερδίσει αυτόν τον γύρο, τότε η ιστορία πάει περίπατο!!! Δεν γίνεται μόνιμη κεφαλή επειδή κάποιος αποφάσισε πως μας αρέσουν οι αυτοσχεδιασμοί!!! Η ομάδα θέλει νίκες, θέλει τίτλους, θέλει εκείνο το μεταλλικό κύπελλο πάνω στο τραπέζι έτσι ώστε όταν κάποιος έρχεται στο σπίτι του να του δείξεις και να πεις "δες, αυτό είναι δικό μας!!!". Αυτοί εδώ μέσα ξέχασαν πως οι τίτλοι είναι αυτά που κάνουν την ομάδα αληθινή ιστορία;;; Όχι αυτοί οι τρίτοι γύροι που κανείς δε καταγράφει!! Και τώρα;;; Θέλετε μόνιμη κεφαλή;;; Να μας δείξει τίτλος!!! Γιατί αλλιώς;;; Αυτό δεν είναι ομάδα τίτλου, είναι ομάδα αυτοσχεδιασμού!!! Και αυτοί εδώ μέσα ξέρουν ότι οι αυτοσχεδιασμοί γρήγορα γίνονται βαρετοί όταν όλοι γύρω σου έχουν τίτλο!! Τέλος πάντων, δική σας η μπάλα!!! Αλλά εμένα μου αρκεί η ζωή μου!! 🚮💨

Μα τι σόι ερώτηση κάνετε τώρα;;; Τους τρίτους γύρους τους καταγράφουμε εδώ μέσα σαν το αγαπημένο μας επεισόδιο της σειράς ενώ όλοι οι άλλοι τους βλέπουν σαν βγαλμένα από τον φάκελο "λάθος στο φωτοτυπικό" — κι εσείς εδώ έρχεστε να μας ρίξετε την κουβέρτα και να πείτε πως "όταν χάσει αυτόν τον γύρο όλα τελειώνουν"; Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι καθαρά: εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν να έγινε χθες. Την είδα εκεί πάνω στο γήπεδο του Γουίμπλεντον εκείνο το Σάββατο όχι ως μία ακόμη αποκλειόμενη παίκτρια αλλά σαν μία γυναίκα που έκανε το ίδιο πράγμα που κάνουν όλοι εμείς εδώ μέσα όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάτι μεγαλύτερο από εμάς: αυτοσχεδίασε. Κι όταν τέλειωσε ο αγώνας, ξέρετε τι έγινε;;; Δεν εγκατέλειψε το γήπεδο τρέχοντας — στέκονταν εκεί σαν να περίμενε κάποιον να της ζητήσει συνέχεια. Και ξέρετε ποιος δεν περίμενε;;; Οι τίτλοι. Αυτοί είχαν ήδη πετάξει την επόμενη εβδομάδα στις εφημερίδες σαν να ήταν χαρτάκι απορριμμάτων. Κι εσείς τώρα;;; Μας λέτε πως ο επόμενος γύρος στον US Open είναι αυτός που θα καθορίσει αν πρέπει να της δώσουμε την κεφαλή;;; Ρε λοιπόν εγώ σας ρωτώ: ποιος τίτλος έχει πειστεί πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος κερδίζει;;; Αυτή η ομάδα εδώ δεν είναι ομάδα τίτλων — είναι ομάδα χαρακτήρων, και η Μαρία είναι το πρόσωπο που κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο γράφει ένα νέο κεφάλαιο σ’ έναν τόμο που κανείς δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ. Και όσοι φοβάστε πως ένας τρίτος γύρος μπορεί να γίνει τέλος της ιστορίας;;; Καμία σχέση. Εκείνη η βραδιά στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια δεν ήταν ο αποκλεισμός — ήταν η στιγμή που όλοι καταλάβαμε πως αυτοί που λένε πως "όταν χάσεις τελειώνει" ξεχνούν πως η Μαρία κάθε φορά που χάνει κερδίζει κάτι πολύ μεγαλύτερο: εκείνον τον φίλαθλο που ακόμη κι όταν η ομάδα του βγάζει τον χαρακτηρισμό "αποκλεισμός", εκείνος εκεί κάτω γράφει ένα μοναδικό γράμμα σ’ ένα ντοσιέ που δεν ανοίγει ποτέ του τίτλου. Ακόμα κι αν χάσει στον επόμενο γύρο;;; Θα υπάρχει κανείς ανάμεσα σ’ εσάς που θα γράψει ότι εκείνη η ιστορία τελείωσε;;; Δεν το πιστεύω. Γιατί αυτή η ομάδα δεν γράφεται στους τίτλους — γράφεται στις μνήμες εκείνων των βραδιών όπου ένας άνθρωπος αποφάσισε να σηκώσει το κεφάλι του όταν όλοι γύρω του έκαναν λόγο για αποκλεισμό. Κι εσείς εδώ τώρα;;; Πιάστε την μπάλα όπως σας βολεύει. Αυτοί εδώ μέσα όμως ξέρουν κάτι: η Μαρία δεν είναι εκεί για να σας δώσει τίτλους. Είναι εκεί για να σας θυμίσει πως το τένις δεν είναι αριθμοί — είναι η στιγμή που κάποιος αποφασίζει να γράψει ιστορία ακόμα κι όταν η μπάλα του πάει πλάγια. Κι εμείς εδώ; Εμείς είμαστε εκεί στήνοντας την οθόνη όχι επειδή περιμένουμε τίτλο — επειδή περιμένουμε εκείνη τη στιγμή που κάποιος βγάζει κάτι από το πουθενά και λέει "δείτε αυτό".