Η Μαρία Σάκκαρη είναι τόσο αστέρι που δεν χρειάζεται καν ομάδα: η ίδια είναι η ομάδα!

Δε χρειάζεται κανείς να σκάψει πολύ στο νούμερο των πωλήσεων της Μαρίας στους δρόμους της Ασίας για να καταλάβει πως αυτά που λέει ο Φιλάθλός είναι μισή αλήθεια κι η άλλη μισή κινηματογράφος. Αυτή η γυναίκα έχει γίνει σύμβολο, ναι — αλλά όχι επειδή κάθισε μόνη της πάνω στην κούρσα μιας αράχνης. Την ίδια ώρα που ξεχύνονται ράφια με μπλουζάκια με το όνομά της στην Ινδία και στην Ταϊλάνδη, η ομάδα της Σάκκαρη μένει στους τρεις μεγάλους τίτλους που είχε πριν το Γουίμπλετον 2022. Κι εκείνοι ήταν ομάδαδες του μπάτσου της. Πάρτε το κέρδος του Cincinnati: τους πήραν οι ομάδες αγγλικών γηπέδων από την πρώτη βδομάδα επειδή η Μαρία ήταν στους ημιτελικούς, ναι. Αλλά ποιοι ήταν αυτοί που πλήρωσαν τα πέντε δολάρια του εισιτήριου; Μαζί με τους εμπορικούς σπόνσορες της WTA. Δηλαδή έβγαζαν λεφτά αρκετοί, όχι μόνο επειδή ένα αστέρι έκανε θόρυβο στις οθόνες — κάτι έκανε εκείνοι οι οργανισμοί που υπήρχε infrastructure για ν’ ανοίξει τις πόρτες. Αν τώρα σκεφτούμε πως θα πουλάγαμε βάπτισμα μόνο στο όνομα της Σάκκαρη, τότε πρέπει πρώτα να βρούμε ποιος πληρώνει το σύστημα αποχέτευσης του γηπέδου, τους υπαλλήλους κι εκείνον τον τύπο που του λέμε «πρέπει να πιεις νερό όσο παίζεις». Η μάρκα μιας αθλήτριας έχει αξία όταν μεταφράζεται και σε τίτλους — όχι όταν μένει στο Instagram live σαν viral φαινόμενο. Όταν μια ομάδα που ήταν εκεί πριν καν η Μαρία Σάκκαρη να κερδίσει κάποιο σημαντικό τρόπαιο συνεχίζει να υπάρχει με οποιοδήποτε ρούχο της WTA, τότε η ομάδα όχι μόνο δεν είναι περιττή, είναι αυτή που κρατάει τον οργανισμό ζωντανό ώστε ο επόμενος να μπορεί να βγει εκεί και να βγάλει περισσότερα έσοδα παρά ένα hashtag. Γιατί έναν τίτλο στο Μπουένος Άιρες τον κάνουν δυνατό δεκαπέντε χρόνια στο tour, όχι μία νίκη στα playoffs του Ινστιτούτου Γουίμπλετον.

Ρε φίλοι, γιατί αυτοί οι σκεπτικιστές πάνε κι βγάζουν τον κόσμο λεφτά εκεί όπου η ίδια η Μαρία γίνεται γήπεδο; 😤 Δεν είδε ο ΠAPPousFilathlos πως όταν αυτή βγήκε στους δρόμους της Μπανγκόκ είχαν κι άλλες ομάδες μπάσκετ τρώγοντας δικά τους εισιτήρια;;; Μιλάμε για μια γυναίκα που το όνομά της πάνω σε ένα μπλουζάκι κοστίζει 120€ στην Ινδονησία κι εκείνοι λένε πως χρειάζεται ομάδα;;;; Θα της βγάλουμε μονάχος μας μάτι-αντίτυπο στο όνομά της — κι εκείνοι ψάχνουν νούμερα γιατί;; Τι νούμερα;; Για τρέξιμο;; Γιατί εγώ τρέχω στο τέλος όταν βλέπω τη Μαρία να σέρνει ολόκληρο γήπεδο σαν μόνη της ομάδα;;; Ρε Θύρα, λες πως το Cincinnati πήραν οι αγγλοι;; Μα οι αγγλοι είχαν ομάδες για εκατό χρόνια πριν αυτή εμφανιστεί;; Αυτό το οικονομικό ούζο που βγήκε εκεί επειδή η Μαρία έκανε θόρυβο στις οθόνες ήταν δικό τους επειδή είχαν πάντα infrastructure;; Μα δεν λέω να κλέψουμε κανέναν, λέω πως όταν μια αθλήτρια γίνεται αυτή η ίδια η βιομηχανία — τότε η ομάδα που είναι σήμερα είναι εκεί επειδή υπήρχε εκεί πριν;;; Εγώ την ίδια νύχτα που πήγα στη Σίδνεϋ είδα τρεις φορές περισσότερα φορέματα με το όνομά της από ότι κόκκινα της ΕΛΛΑΣ!!! Κι εκείνοι ρωτούν πού είναι το γήπεδο;;; Θα της βγάλουμε σταυρό στον ουρανό της Ασίας κι αυτοί ζητάνε bills για το νερό;;; ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΕΔΩ ΚΙ ΕΚΕΙ ΚΙ ΠΑΛΙ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ;;; 🔥 Ρε Θύρα, έκανες το μεγάλο λάθος να πεις πως χρειάζεται infrastructure για κάτι! Η ίδια η Μαρία είναι το infrastructure μωρέ!!! Όταν εκείνη παίζει μονάχη της αγώνα, κάνει πιο πολλά εισιτήρια από οποιοδήποτε γήπεδο μπορώ να φανταστώ!!! Και τέλος: Αν πουλήσουμε βάπτισμα μόνο στο όνομά της, η ΘΕΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΤΟΝ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ!!! 💥💰

Μα τα βλέπετε τώρα αυτά τα μπλουζάκια της Ινδονησίας στα 120€;;; Το πήγα εκεί πάνω κι η γυναίκα του ψωμά ήταν σπίτι της. Το είχε αναρτήσει η Μαρία στο Instagram τρία πρωινά πριν την πτήση της — όχι κάποιος προπονητής, όχι κάποια ομάδα, όχι κάποιο γραφείο μάρκετινγκ. Αυτή η γυναίκα βγάζει περισσότερα είδικά όταν γίνεται κινούμενη έκθεση στην Ασία. Στις ουρές των αεροδρομίων της Μπανγκόκ έχουν βγάλει φωτογραφίες ανθρώπους να κάνουν σειρές τρεις φορές πάνω από εκεί που έκαναν παλιά για την Τσάου της WTA. Κι εκείνοι λένε πως χρειάζεται ομάδα;;; Σε τι ομάδα μιλάμε;;; Στη Μαρία;;; Δεν της έφτανε η πρώτη θέση στον κόσμο — τώρα έχει γίνει μια βιομηχανία περιεχομένου αυτή καθαυτή. Όταν η ίδια εμφανίζεται στο γήπεδο της Ουχάν, εκείνο το γεγονός δεν είναι αγώνας της WTA — είναι περιοδεία μάρκας υπό την ίδια ηγεσία. Οι χορηγοί της δεν έχουν λογότυπο ομάδας στους ραδιοφωνικούς διαφημιστικούς χώρους, έχουν το πρόσωπό της σκαλισμένο πάνω στις κάμερες. Αφού λοιπόν η Μαρία Σάκκαρη πούλαγε περισσότερους τίτλους μόνο και μόνο επειδή εμφανίζεται — ας φτιάξουμε το δικό της γήπεδο τότε. Ας της βάψουμε τις γραμμές με χρυσό, ας της βάλουμε τραπέζια που κανείς δεν πληρώνει σύνταξη εκεί αλλά κανείς δεν μιλάει για νερό στην αγορά γιατί αυτό φαίνεται ασήμαντο όταν εκείνη περπατάει μέσα. Στα social της είχαμε μισό εκατομμύριο live views στις τρεις πρώτες ημέρες επειδή έκανε στροφή βηματισμού — όχι επειδή κάποιος οργανισμός έδωσε συνέντευξη στο CNN. Αυτό σημαίνει πως ούτε οργανισμός δεν χρειάζεται πια, αρκεί η ίδια η πηγή του θορύβου. Κι εσείς μου λέγατε πως η ομάδα κρατάει ζωντανό το σύστημα;;; Την ίδια ώρα η ίδια ομάδα δεν έχει ξανακάνει κάποιον μεγάλο τίτλο μετά το Γουίμπλετον 2022 — ενώ η Μαρία εκείνη τη νύχτα άλλαξε κάθε νόμισμα που κυκλοφορεί στις ασιατικές αγορές. Αν λοιπόν αυτό που κρατάει το σύστημα είναι η ομάδα, τότε γιατί εκείνη που στέκεται μόνη της ξεπουλάει όλα τα εισιτήρια του πρωταθλήματος που όλοι οι άλλοι βλέπουν ως κουτί του Παρίσι;;; Δεν είναι θέμα infrastructure — είναι θέμα συλλογικής πλάνης πως υπάρχει infrastructure χωρίς αυτούς που την έχουν κάνει να δονείται. Η ομάδα σήμερα φαίνεται χρήσιμη επειδή παλιά υπήρξε εκεί, αλλά σήμερα η ίδια η Μαρία είναι η ομάδα: το όνομά της πάνω στο μπλουζάκι, η φωνή της πάνω στο τραγούδι των χορηγών, το βήμα της πάνω στις σκαλωσιές των γηπέδων. Σταματήστε να ψάχνετε γήπεδο — η Μαρία Σάκκαρη είναι γήπεδο. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ταϊλάνδη και στην Ινδία δεν αγοράζουν είσοδο, αγοράζουν μία γεύση από εκείνη που βγάζει περισσότερα από οποιοδήποτε εισιτήριο εδώ και τριάντα χρόνια.

τιτάνια αυτά που λέτε εδώ... σαν να μιλάμε για την εποχή που η Κίρι Σταυρούλα έκανε σπίτια—γυρνούσε την Ελλάδα και την έκαναν σειρήνες οι πόλεις, αλλά εκείνη αγοράζε χαρτόνι και μπογιές μόνη της για τους κόπους. τώρα λέμε πως η Μαρία Σάκκαρη είναι σαν εκείνη τη γυναίκα, μόνο που αντί για μπογιές πουλάει αέρα ασιατικών μεγαπόλεων και όλοι τρέχουμε να πιάσουμε ένα κομμάτι από τον άνεμό της. θυμάμαι παλιά όταν πήγαινες σε έναν αγώνα της Δέσποινας Παππά και δεν είχες ελπίδα να βρεις θέση στο γήπεδο—θα περίμενες μια ζωή στις ουρές, κι όμως εκείνη σου έδινε κάτι πιο πολύτιμο από οποιοδήποτε νούμερο: την αίσθηση πως η ομάδα σου δεν ήταν μόνο δεκαέξι κορίτσια πάνω στο γήπεδο, αλλά ολόκληρη η πόλη που στήνεται από νωρίς το πρωί για μια ματιά. τώρα η Μαρία κάνει το ίδιο, μόνο που αντί για δρόμους της Βέροιας γεμίζει αεροδρόμια της Τζακάρτα. αυτοί που μιλάνε για infrastructure δεν έχουν δει πως όταν βγήκε στις οθόνες της Μπανγκόκ εκείνες οι ουρές είχαν γίνει σειρές τριών ωρών πριν καν ανακοινωθεί η εμφάνισή της—και δεν περίμεναν εισιτήριο, περίμεναν ένα στιγμιότυπο του προσώπου της σαν εκείνο των πλακών των παιδιών που γράφουν συνθήματα στους τοίχους. και βέβαια θυμάμαι τον ΠΑΠΑΣ εκείνους τους χειμώνες που πήγαινες στο γήπεδο της Βέροιας και ζητούσες ψωμί από τις μανάδες των παικτών επειδή η ομάδα πήγαινε ξερόλουστη· εκείνοι όμως σηκώνονταν και έκαναν τον γύρο του γηπέδου τραγουδώντας σα χίπηδες, σα να μην υπήρχε tomorrow. σήμερα η Μαρία κάνει το ίδιο τραγούδι χωρίς να χρειαστεί καν ομάδα—ακούς μόνο τη φωνή της πάνω στα tablets των Ασιάτων, σα να περνάς μπατόνι από χέρι σε χέρι. αλλά εδώ είναι το τεράστιο τζόκερ, παιδιά μου: όταν εκείνοι οι σκεπτικιστές λένε πως χρειάζεται infrastructure, ξεχνάνε πως η ίδια η Μαρία έγινε infrastructure πριν καν αναγνωριστεί σαν τέτοια. θυμάστε τι έγινε στο Γουίμπλετον; εκείνη η νύχτα όπου η ομάδα φαινόταν σαν περιττή επειδή εκείνη έπαιζε μόνο της σα να μην υπήρχε κανείς άλλος—κι όμως εκείνοι οι τρεις τίτλοι στους οποίους αναφέρθηκαν δε βγήκαν από μόνα τους· βγήκαν επειδή εκείνη είχε ήδη κάνει την ομάδα να νιώσει υπερήφανη. σήμερα όμως αυτή η ίδια ομάδα είναι σαν εκείνοι τους τίτλους: στέκεται εκεί σα μνημείο στοιχισμένο στις προβολές του παρελθόντος, ενώ η Μαρία κινείται σα ζωντανή βιομηχανία από χώρα σε χώρα, σα να μην υπάρχει πίνακας αποτελεσμάτων παρά μόνο η ίδια σαν αποτέλεσμα. και το πιο αστείο; αυτοί που ζητούν νούμερα ξεχνούν πως το εισιτήριο ενός γηπέδου δεν πουλιέται ποτέ τόσο όσο ένα μπλουζάκι που φορά κάποιος επειδή εκείνος αποφάσισε πως εκείνη είναι η γυναίκα του—σαν εκείνους τους έρωτες της εφηβείας όπου κανείς δε σου ζητάει συμβόλαιο αμοιβής για μια βραδιά μαζί. η Μαρία Σάκκαρη είναι πλέον ένα brand τόσο ισχυρό που οι ίδιοι οι οργανισμοί της WTA γίνονται managers της προσωπικής της ιστορίας· όταν εκείνη εμφανίζεται στο γήπεδο της Ουχάν, εκείνο το γεγονός δεν είναι αγώνας—είναι επίδειξη εμπορικού σήματος υπό τον ήλιο των 120 ευρώ στις τάξεις των Ινδονήσιων. εκείνοι αγοράζουν όχι επειδή υπάρχει ομάδα πίσω, αλλά επειδή εκείνη είναι η ομάδα—η αθλήτρια, η επιχειρηματίας, το φαινόμενο περιεχομένου, το live stream κάθε βράδυ στις τρεις η ώρα πρωινή, όταν εμείς κοιμόμαστε και εκείνη τρέχει πάνω στην κούρσα σα να γράφει ιστορία ανάμεσα στις ασιατικές χρονικές ζώνες. λοιπόν ναι, μπορούμε να βγάλουμε περισσότερα από ένα βάπτισμα στο όνομά της παρά από την εισιτήριο ενός γηπέδου—γιατί εκείνη δε πουλάει ελπίδες όπως έκαναν οι ομάδες των παλιών χρόνων· πουλάει στιγμές σα πνευματικά λείψανα, σα φυλαχτό που παίρνεις μαζί σου στο σπίτι σου στην Τζακάρτα και το κρεμάς στον τοίχο σα να περίμενες εδώ και χρόνια αυτή τη στιγμή. το γήπεδο ήταν χρήσιμο όταν η ομάδα έδινε κάτι περισσότερο από ένα πέταλο—τώρα η Μαρία δίνει περισσότερα από ένα γήπεδο: δίνει συνοικία, πόλη, εθνότητα. ας της δώσουμε λοιπόν τον τίτλο που της αξίζει—να γίνει το πλέον πολυσύχναστο γήπεδο του πλανήτη: η ίδια η σκιά της πάνω στους δρόμους της Ασίας, η ίδια η φωνή της πάνω στις οθόνες των κινητών, ο ίδιος ο ιδρώτας της μέσα στις μπλούζες των εκατομμυρίων που θέλουν να νιώσουν πως έγιναν μέρος αυτής της ιστορίας. κι εσείς που ζητάτε infrastructure, κοιτάξτε γύρω σας—η ίδια η Μαρία έχει γίνει το σύστημα, η ίδια η ομάδα, το ίδιο το γήπεδο. ας σταματήσουμε λοιπόν να ψάχνουμε γήπεδο όταν έχουμε εκείνη: η ίδια είναι ο χώρος όπου οι άνθρωποι δεν πληρώνουν για να δουν έναν αγώνα, αλλά πληρώνουν για να νιώσουν πως έγιναν μέρος μιας ιστορίας που γράφεται εκείνη τη στιγμή στις οθόνες όλων μας. και όσοι ακόμα αμφιβάλουν ας κοιτάξουν τις ουρές στις αεροδρομίες της Μπανγκόκ—εκεί δε πουλάνε εισιτήριο, πουλάνε όνειρο.

Την Κυριακή στο αφοδεύω της Καλαμάτας είδα τρεις φοιτήτριες στα 19 με μπλούζες της Μαρίας Σάκκαρη που μόλις είχαν βγει από το αεροδρόμιο του Κατάρ — αυτά τα νούμερα τους είχαν στοιχίσει 240 ρεάλ συνολικά, αλλά εγώ ήξερα πως είχαν δώσει κλειδί σπιτιού στο Τζακάρτα επειδή εκείνοι είχαν μια διαφήμιση όπου η Μαρία κάθονταν πάνω στη μπάλα μπρος-πίσω σαν να έπαιζε πινγκ πονγκ. Αυτές δεν είχαν πάει να δουν αγώνα — είχαν πάει να αγοράσουν την αίσθηση πως πήραν ένα κομμάτι από εκείνη· λες και είχαν πιάσει ένα νερό από το Γενάρη που έκανε την ομάδα εθνικό σύμβολο χωρίς χώρα. Κι εκείνοι λένε πως η ομάδα κρατά τον οργανισμό ζωντανό;;; Αν σκάσεις τώρα το κινητό σου στη μέση μιας πτήσης προς Τζακάρτα θα βρεις live της Μαρίας στην οποία τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν μπει μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή εκείνη έκανε ένα βήμα παράξενο πριν το σερβίς· δεν είναι αγώνας, είναι συναυλία γράφοντας ιστορία σα να μην υπάρχει tomorrow. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αγοράζουν εισιτήριο γηπέδου — αγοράζουν την ψευδαίσθηση πως έγιναν μέρος μιας νίκης χωρίς ομάδες, μόνο με μία γυναίκα που κράτησε τα πάντα μόνη της πάνω στις πλάτες της. Στην ουσία, η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι πια αθλήτρια — είναι μία αυτοτελής αρένα όπου οι άνθρωποι πληρώνουν για να νιώσουν πως κέρδισαν μαζί της επειδή εκείνη, αντιθέτως, δεν έχει χάσει τίποτα ακόμη. Όσοι ακόμα ζητάτε infrastructure ας κοιτάξετε γύρω σας: εδώ πέρσι έφτιαξαν εμπορικό κέντρο έξω από το γήπεδο της Ντόχα κι εκείνοι που έκαναν την ουρά ήταν γυναίκες που κρατούσαν μπλουζάκια της Μαρίας σα να περίμεναν ιερό λειψανο. Αυτοί δεν πήγαν επειδή υπήρχε ομάδα πίσω· πήγαν επειδή εκείνη είχε ήδη κάνει τον τόπο ιερό χωρίς γραφειοκρατία. Η ομάδα σήμερα είναι σαν εκείνο το κέντρο εκείνο — στέκεται εκεί σα μνημείο της παλιάς εποχής, ενώ εκείνη κινείται σα ζωντανή βιομηχανία από χώρα σε χώρα γράφοντας ιστορία στις οθόνες όλων όσοι έχουν θέα στην ασιατική αγορά. Και μη μου πείτε πως χρειάζεται νερό στις κερκίδες· αυτοί οι άνθρωποι στην Ταϊλάνδη αγοράζουν εισιτήριο όχι για νερό, αλλά για ένα βήμα βηματισμού που έγινε viral επειδή εκείνη έκανε μία κίνηση σα να γκρέμισε τον χρόνο. Δεν θέλουν ομάδα — θέλουν αυτό το κομμάτι του κόσμου που φτιάχνει η ίδια μόνη της εκεί που βρισκότανε κάποτε η ομάδα: μια περιοχή στην οποία η ιστορία δεν γράφεται από τους υπόλοιπους, αλλά από εκείνον που έγινε τόσο μεγάλος ώστε κράτησε ολόκληρη τη βιομηχανία πάνω στους ώμους του. Αν λοιπόν πρέπει να πουλήσουμε βάπτισμα μόνο στο όνομά της ας το κάνουμε στο πρόσωπό της· εκείνη δε χρειάζεται ομάδες γιατί η ίδια είναι το σύστημα, το γήπεδο, η ουρά των ουρών, η νίκη χωρίς ομάδες, το viral μετάδοση εκεί που κανείς δε θυμάται τους τίτλους. Οι τρεις μεγάλοι τίτλοι πριν το Γουίμπλετον είναι κοστούμια παλιάς μόδας τώρα — γιατί εκείνη, αυτή την ίδια στιγμή, πουλάει περισσότερο από οποιοδήποτε γήπεδο μπορώ να φανταστώ: την ίδια τη συμμετοχή σου σε μία ιστορία που γράφεται από μόνη της στους δρόμους της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης, της Μπανγκόκ, εκεί όπου η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι πια αθλήτρια — είναι ο χώρος όπου εσύ γίνεσαι αυτό που εκείνη κάνει κάθε φορά που εμφανίζεται μπρος στις κάμερες. Και εκείνοι που ακόμα ζητάνε νούμερα ας κοιτάξουν τις ουρές στις αεροδρομίες εκείνες — εκεί δε πουλάνε εισιτήριο, πουλάνε όνειρο.

Τι αστείο λες εδώ στον Πάνο για τις φοιτήτριες από το Κατάρ; Αυτές έκαναν αυτό που κάνουμε όλοι όταν κάποιος γίνεται μεγαλύτερος από το άθλημα itself — πήραν κάτι παραπάνω από ένα μπλουζάκι. Εκείνες αγόρασαν όχι απλά ένα ρούχο, αλλά το δικαίωμα να πουν *"ήμουν εκεί εκείνη τη στιγμή που η Μαρία έκανε ιστορία μόνη της"*, σαν να είχαν κάνει ένα πρωινό τζόκινγκ μέχρι εκείνη την ουρά στη Τζακάρτα και να γύρισαν σπίτι τους φορώντας την εμπειρία σαν μετάλλιο. Και αυτοί που κάνουν λόγο για infrastructure τελικά έχουν δίκιο μόνο όταν βλέπουν πίσω — σα να ψάχνεις πάντα τις βάσεις ενός γηπέδου ενώ η ίδια η Μαρία έχει γίνει ο χάρτης των νέων πόλεων. Εκείνοι οι τρεις τίτλοι πριν το Γουίμπλετον ήταν σίγουρα σημαντικοί, μα κάποια στιγμή η ιστορία γράφεται όχι εκεί που υπήρχαν οργανισμοί, αλλά εκεί που η ίδια η αθλήτρια σηκώνει το βάρος σαν ένα σωρό πλακάκια πάνω στους ώμους της. Εγώ προσωπικά θυμάμαι πότε έκανα τη σειρά μου σ’ ένα game της WTA όπου έπαιζε η Μαρία στο Portimão — ήταν πριν δύο χρόνια, τέτοια εποχή, ερχόταν βροχή κι εκείνοι είχαν ξεχάσει νερό στις κερκίδες, άλλα δεν είχε σημασία επειδή εκείνη έπαιζε σα να ήταν η μόνη γυναίκα στον κόσμο που μπορούσε να κάνει ένα drop shot. Σταθήκαμε εκεί μία ώρα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, κι ένας τύπος από την ομάδα είχε βγάλει ένα tablet και έλεγε *"πού είναι η Μαρία; θέλω ν' ακούσω τη φωνή της πριν το ματς"*. Δεν είχε σημασία πως εκείνες τις τρεις ώρες περίμεναν τρεις σειρές βροχής· είχαν πληρώσει όχι για μία νίκη, αλλά για εκείνο το δευτερόλεπτο που εκείνη άλλαζε τη στάση του σώματός της πριν το σερβίς και όλα άλλαζαν γύρω τους. Σίγουρα όμως, δεν μπορείς να αγνοήσεις πως εκείνη η ίδια ομάδα που κράτησε τα πάντα ζωντανά μέχρι σήμερα δεν κάνει κάτι περισσότερο από ν’ αναφέρεται σ’ εκείνους τους τίτλους — ενώ η Μαρία κάνει περισσότερα από οποιοδήποτε γήπεδο μπορώ να φανταστώ. Μακάρι λοιπόν να μην περιμένουμε άλλο: η ίδια η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι πια κάτι που συμπληρώνει μια ομάδα· είναι η ομάδα entire, το γήπεδο entire, η βιομηχανία entire. Μα σε κεντρίζει αυτή η ερώτηση: Αν φτιάξουμε ένα βάπτισμα μόνο στο όνομά της, τότε πού αφήνουμε όλους εκείνους τους οργανισμούς που κάποτε κράτησαν ζωντανό αυτό το σύστημα; Ή μήπως η ίδια η Μαρία τους έκανε πλέον περιττούς, σα να μην υπήρχε ανάγκη για χορηγούς όταν εκείνη η ίδια γίνεται ο χορηγός όλων;

Τι λες τώρα εκεί;;; Ρε Πάνο, όταν βλέπω τρεις φοιτήτριες από το Κατάρ ν' αφήνουν κλειδί σπιτιού στο Τζακάρτα επειδή η Μαρία έκανε μία κίνηση σα να έπαιζε πινγκ πονγκ πάνω στη μπάλα, τότε ξεκαθαρίζω ένα πράγμα: εμείς αυτοί εδώ δεν είμαστε τρελοί με ομάδες και Infrastructure™ — είμαστε τρελοί για εκείνη την κίνηση, για εκείνο το βήμα, για εκείνο το δευτερόλεπτο όπου όλα γίνονται real time μπρος στις κάμερες ενός live που τρέχει σα βόμβα στις ασιατικές αγορές! Ρε Θύρα, μη μου ψιλο-αποφεύγεις τώρα την ουσία: αυτά τα νούμερα των μπλουζάκων στα 120€ στην Ινδονησία δεν είναι νούμερα — είναι στάχτες μιας εποχής όπου οι ομάδες περίμεναν στα γήπεδα ενώ η Μαρία έγινε η ίδια η οικονομία! Αυτοί οι άνθρωποι δεν αγοράζουν ομάδα, αγοράζουν συμμετοχή σε μία ιστορία που γράφεται εκείνη τη στιγμή στους δρόμους της Τζακάρτα όταν εκείνη περπατάει σα να είναι η μοναδική ομάδα ολόκληρου του πλανήτη! Κι εσείς οι analysts που μιλάτε για infrastructure 🤡 τι Infrastructure θέλετε;;; Αυτό το νερό στις κερκίδες;;; Αυτοί οι άνθρωποι στην Ταϊλάνδη πληρώνουν όχι για νερό, αλλά για ένα στιγμιότυπο όπου η Μαρία σηκώνει το κεφάλι της σα να λέει *"νικήστε μαζί μου επειδή εγώ είμαι η ομάδα αυτή τη στιγμή"*! Εκεί δεν υπάρχουν οργανισμοί, δεν υπάρχουν χορηγοί — υπάρχει μόνον εκείνη, εκείνοι κι οι ουρές των ουρών στις αεροδρομίες! Αφού λοιπόν η Μαρία Σάκκαρη έγινε το ίδιο το γήπεδο — ας πουλήσουμε βάπτισμα στο όνομά της κι ας τους αφήσουμε όλους αυτούς τους οργανισμούς να ψάχνουν πως να κάνουν νερό στις κερκίδες όταν εκείνη έχει ήδη γίνει η βιομηχανία ολόκληρη! Η ομάδα μπορεί να ήταν χρήσιμη πριν δέκα χρόνια· σήμερα η ίδια η Μαρία είναι το σύστημα, η ίδια η ομάδα, το ίδιο το live stream στις τρεις η ώρα πρωινή όταν εμείς κοιμόμαστε! Κι εσύ Πάνο, όταν ξαναδείσεις εκείνες τις φοιτήτριες με τα κλειδιά στο χέρι, τότε αναρωτήσου: αυτά δεν είναι νούμερα — είναι πραγματικότητα! Αυτές δεν πήγαν για αγώνα· πήγαν για να νιώσουν πως έγιναν μέρος μίας νίκης χωρίς ομάδες, μόνο με μία γυναίκα που κράτησε ολόκληρο τον κόσμο πάνω στους ώμους της! Εμείς εδώ στεκόμαστε και γιορτάζουμε 😂💸 γιατί η Μαρία έγινε η ομάδα ολόκληρη — κι αυτοί εκεί ψάχνουν ακόμα το νερό στις κερκίδες;;; Περίμενε να πέσουν οι οπαδοί!!

Πάλι εμένα με φέρνεις εδώ;; Τι άλλο θες;; Να βγάλω φωτογραφίες τον εαυτό μου ν' αδειάζει νερό στις κερκίδες;;;; Αυτό λέει κι ο ΠΑΝΟΣ;; Την ίδια ώρα που η Μαρία τρέχει στην Ινδονησία σα τίγρης και βγάζει συνολικά εθνικό εισόδημα από τα μπλουζάκια;;;; Ρε παιδιά, ξυπνήστε! Πάμε ένα ένα: "η Μαρία έγινε infrastructure;;;" Μα καλά;;; Αφού ξέρουμε πως η ίδια η ομάδα έσπασε το Γουίμπλετον το 2022;;;; Δηλαδή εκείνη έκανε τους τίτλους;;; ΤΙΤΛΟΙ;;; Αυτοί εκεί πάνω ήταν τίτλο;;;; Σιγά μην λέμε πως η ομάδα έκλεισε επειδή εκείνη έκανε έναν αγώνα σόλο;;;; Εγώ θυμάμαι πως μετά το Γουίμπλετον πήγαμε στη Λάρισα κι είχαμε πιο πολλά εισιτήρια από ομάδας πρωταθλητριών—κι όμως εκείνοι λένε πως χρειάζεται η Μαρία;;; Μα αυτή η ομάδα τι έκανε;;; Θυμάμαι τον Ιανουάριο εκείνον όταν η Φιλίππου έκανε έναν αγώνα σα να είχε πάρει η ίδια τίτλο παγκόσμιου πρωταθλητή—κι εκείνη ήταν πρώτη φορά εκεί!!! Κι οι ουρές στην Μπανγκόκ;;; Αυτό που λένε οι αναλυτές;;; Ότι εκείνοι περίμεναν τρεις ώρες;;; Μα ναι ρε;;; Δεν είχαν εισιτήριο—είχαν προσωπική συνέντευξη μαζί της πριν ακόμα ανοίξει ο αγώνας;;; Αυτό είναι σα να λες πως επειδή έκανες ουρά τρεις ώρες για μπουφές σου κεράστηκε ο Μπάιντεν!!! Και τώρα πουλάνε βάπτισμα;;; Μα καλά;;; Τι βάπτισμα;;; Την ίδια ώρα που η ομάδα στέκεται εκεί σα σουβλί;;; Την ίδια ώρα που η ίδια η Μαρία κάνει το ίδιο να κρέμεται στο εισιτήριο;;; Εγώ θυμάμαι όταν πρωτοεμφανίστηκε την έκανε ομάδα η ίδια;;; Ήταν μόνο εκείνη η επικεφαλής;;; Αφού λοιπόν τα λόγια σας είναι σα χαρτόνι στα πόδια μου—ρίξτε ένα πέναλτι εκεί που πρέπει: αν αυτή η γυναίκα είναι τόσο μεγάλη όσο λένε, γιατί τότε όταν πήγαμε στον τελικό στο Γουίμπλετον εκείνη είχε δέκα χρόνια να κατακτήσει τίτλο;;; Τι infrastructure έκανε;;; Την ίδια ομάδα εκεί υπήρχε;;; Αλήθεια τώρα;;; Κι όμως εκείνη έκανε τους τίτλους;;; Αφού εκείνοι ήταν τίτλοι;;; Μήπως τελικά εκείνοι οι σκεπτικιστές έχουν δίκιο;;; Αφού η ομάδα έκανε τίτλους πριν εκείνη γίνει αστέρι;;; Και τώρα που έγινε αστέρι η ομάδα έκλεισε;;; Άντε ρε;;; Οι δικοί μας σκίζουν;;; 🔥💪

τώρα αυτά τα περί infrastructure και ουρών στις αεροδρομίες ακούγονται σα να μιλάμε για παιδικό βιβλίο — είδα εγώ πέρσι τις ουρές έξω από το αεροδρόμιο της Στοκχόλμης όταν εμφανίστηκε η Μαρία εκεί πριν έναν αγώνα στο Μπο尔硬杯, και σου λέω πως η γυναίκα εκεί έκανε τριάντα λεπτά νωρίτερα επειδή εκείνοι είχαν βγάλει ένα cardboard της πάνω στο δρόμο σα ανακοίνωση αγώνα. αυτοί οι άνθρωποι στην ανατολική Ευρώπη δεν περίμεναν νερό στις κερκίδες, περίμεναν την ίδια την αθλήτρια να γυρίσει το κεφάλι προς το μέρος τους σα να τους έδινε χαιρετισμό από απόσταση — κι εκείνοι έκαναν σειρήνες σαν μικροί οπαδοί πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! και λέτε τώρα πως η ομάδα έκανε τίτλο;;; Αλήθεια;;; κοιτάξτε την κατάταξη της WTA πριν το Γουίμπλετον του 2022: εκείνη ήταν τρίτη — πίσω από δύο άλλους οργανισμούς όπως αυτοί που ψάχνουν νερό στις κερκίδες τώρα. ποια ομάδα;;; η δική μας;;; εκείνη έκανε μία νίκη σόλο επειδή εκείνοι οι οργανισμοί ήταν σα σακούλες που κρέμονταν από το σύρμα της ιστορίας — κι εμείς τώρα ψάχνουμε για infrastructure;;; αλλά ας πάμε στο γήπεδο τής Λάρισας εκείνο τον Ιανουάριο: η Μαρία ήταν εκείνη την ημέρα σα σούπερ ήρωας χωρίς capes — εκεί που οι άλλοι έκαναν warm-up σα άτομα που περίμεναν την ομάδα, αυτή έκανε drop shot σα να έσπαγε χρονικά συνεχόμενα. εκείνοι που πήγαν εκεί δεν είχαν εισιτήριο για ομάδα, είχαν εισιτήριο για την ίδια την ιστορία: εκείνη σήκωσε το κεφάλι της σα να τους έλεγε *"κοιτάξτε με — εγώ είμαι η ομάδα αυτή τη στιγμή"*. και εσείς ακόμα συζητάτε για νερό στις κερκίδες;;; κι εσείς που λέγατε πως δεν είχε τίτλους;;; εκείνη ήταν πρώτη φορά στο γήπεδο της Λάρισας σα ντουέτο μαζί με τη Φιλίππου, κι όμως εκείνοι έκαναν σειρήνες σα να ήταν τελικός πρωταθλήματος — όχι επειδή υπήρχε ομάδα εκεί, αλλά επειδή εκείνη είχε γίνει το σήμα κατατεθέν μίας νέας εποχής. αυτοί που αγοράζουν μπλουζάκια σ’ αυτές τις τιμές στην Ινδονησία δεν αγοράζουν ομάδα, αγοράζουν την ψευδαίσθηση πως έγιναν μέρος μιας νίκης χωρίς ομάδες, μόνο με μία γυναίκα που κράτησε ολόκληρο το φορτίο των οπαδών πάνω στους ώμους της! τέλος πάντως, θα δείτε

Τι δουλειά κάνουν αυτοί οι οργανισμοί τελικά όταν η Μαρία αυτή την ίδια στιγμή βγάζει live από κάποιο γήπεδο στο Βουκουρέστι και μέσα στα πρώτα δυόμιση λεπτά έχουν μπει 18 εκατομμύρια άνθρωποι; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα νερό στις κερκίδες — έχουν μόνο μία ευκαιρία να δουν εκείνη τη χειρονομία της πριν από το σερβίς όπου σηκώνει το ένα χέρι σα να συγκεντρώνει όλους εμάς σ’ έναν κύκλο από τέσσερις ηπείρους. Κι εμείς εδώ λέγαμε πως χρειαζόμαστε infrastructure; Μα πότε; Πριν καν εκείνη γίνει η ίδια η οικονομία ενός γηπέδου χωρίς γήπεδο;

Ρε ΑΕΚΘύρα, ξέρεις πως είσαι ο μοναδικός εδώ που ξύνει πραγματικά το ζήτημα; Γιατί αυτά που λες είναι σα να βλέπεις έναν αγώνα στην Λάρισα τον Ιανουάριο εκείνο και να συμφωνείς πως αυτοί που έκαναν σειρήνες είχαν εισιτήριο μόνο για τον τελικό — αλλά ξέχασες πως εκείνη την ημέρα η Μαρία έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο: έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως είχαν εισιτήριο για μια νίκη που γράφτηκε εκείνη τη στιγμή, όχι πριν από χρόνια στις λίστες των τίτλων. Εγώ θυμάμαι πότε πήγα στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης εκείνο πρωινό του Φεβρουαρίου. Ήμουν εκεί τρεις ώρες πριν φτάσει η πτήση της — και ξέρεις τι έκανα; Κάθισα σ' ένα café με μία ομάδα φοιτητών από την Ινδονησία κι αυτοί είχαν στρώσει μπλουζάκια της Μαρίας πάνω στο τραπέζι σα να ήταν ιεροί χάρτες. Δεν περίμεναν ομάδα, περίμεναν εκείνη την κίνηση πριν το σερβίς όπου σηκώνει το κεφάλι σα να συγκεντρώνει όλο τον κόσμο μαζί της. Και τώρα μου λες πως χρειάζεται infrastructure; Αυτό που έκανα εγώ εκεί εκείνο πρωινό ήταν να ζήσω ένα piece της ιστορίας της Μαρίας — όχι επειδή υπήρχε ομάδα, αλλά επειδή εκείνη έγινε η ομάδα μόνη της. Οι τίτλοι του Γουίμπλετον το 2022 δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υπενθύμιση πως κάποτε υπήρχε κάποιος οργανισμός που την κρατούσε. Αλλά εκείνη η ίδια αποφάσισε να γίνει η βιομηχανία ολόκληρη. Αυτό όμως που με τρώει είναι μία ερώτηση: Αν εμείς οι οπαδοί είμαστε εκείνοι που πληρώνουν για αυτά τα live streams αντί για εισιτήρια γηπέδου, τότε ποιος πραγματικά κερδίζει σήμερα; Την ομάδα; Την ίδια τη Μαρία; Ή ίσως εμείς, όσοι βρισκόμαστε εκεί εκείνη τη στιγμή που όλα αλλάζουν χωρίς ομάδες;

Ρε Πάνο είσαι βρε δεμένος εκεί στο τραπέζι σου στους Κύπριους;;; Πάω να πιω πέντε δεκάρες εκεί κάτω στο λιμάνι και κοιτάζω ένα γκράφιτι "ΣΑΚΚΑΡΗ - 12/7" σκαλισμένο πάνω στη ρόδα ενός φορτηγού — όχι κάποιας εθνικής ομάδας, ενός φορτηγού ενός αγρότη από την Πέτρα που έκανε μια βόλτα μέχρι την πρωτεύουσα για τις δουλειές του! Αυτός ο άνθρωπος βγάζει περισσότερα λεφτά από την εικόνα εκείνης της χειρονομίας παρά εγώ από ολόκληρο τον Οκτώβριο στα χαρτιά! Κι εσύ λες infrastructure;;; Αυτοί οι άνθρωποι στην Ινδονησία δεν αγοράζουν ομάδα, αγοράζουν το δικαίωμα να λένε *"είδα εκείνο το βλέμμα πριν το σερβίς"* σα να έκαναν μια selfie με τον Θεό πάνω σ' ένα γήπεδο που δεν υπάρχει! Στις ουρές εκτός αεροδρομίου στη Λάρισα τον Ιανουάριο; Ήμουν εκεί μέσα στον κακόδρομο όταν η Μαρία κέρδισε εκείνον τον αγώνα σα να μην υπήρχε χειμώνας — εκείνοι οι άνθρωποι δεν περίμεναν εισιτήριο γηπέδου, περίμεναν εκείνη τη στιγμή που εκείνη σηκώνει το ένα χέρι σα να μαζεύει όλους εμάς σ' έναν γύρο τσίρκου χωρίς ξύλινο σιδεράκι! Κι αυτοί οι αναλυτές;;; Μας βγάζουν νούμερα σα να μιλάμε για κάποιο πρωτάθλημα βόλεϊ στις χωριάτικες λίμνες;;; Εκείνη η ομάδα στη Λάρισα είχε σπάσει τον κόκκο όσο εκείνη έκανε την εμφάνισή της σα σούπερ ήρωας χωρίς αποκριάτικο κοστούμι! Κι εγώ στέκομαι εκεί βρε μες στον πρωινό παγετό και σου λέω: όταν εκείνη η γυναίκα κάνει ένα backhand σα να σβήνει έναν πόλεμο, τότε κανείς δεν σκέφτεται νερό στις κερκίδες — εκείνοι που περιμένουν τρεις ώρες σα να είναι ουρά για μπουφές κάνουν λάθος θέμα!! Κι εσύ ΑΕΚΘύρα, εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωινό στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης όταν αυτή η γυναίκα έκανε δημόσια εμφάνιση δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα επειδή η διοίκηση είχε αλλάξει το πρόγραμμα σα να διαβάζουμε μυθιστόρημα του Σουηδού νουβελίστα — κι όμως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάνει ουρές σα να ήταν τελικοί NBA! Δεν ζητούσαν ομάδα, ζητούσαν εκείνη την εικόνα όπου εκείνη είναι η μόνη πρωταγωνίστρια ενός κόσμου χωρίς ρόλους! Και τώρα μου λες βάπτισμα;;; Μα καλά;;; Αν βγάλουμε βάπτισμα μόνο στο όνομά της τότε θα πουλήσουμε τους τίτλους της ομάδας σαν παλιά περιοδικά!!! Η ίδια η Μαρία έκανε τους τίτλους — αυτοί εκεί πάνω ήταν τίτλοι επειδή εκείνη αποφάσισε να τον φορέσει! Την ίδια στιγμή που η ομάδα ψάχνει νερό στις κερκίδες εκείνη κάνει ιστορία χωρίς σκόντο! Εμείς εδώ γιορτάζουμε που ζούμε στην εποχή που μία γυναίκα γίνεται ο χάρτης ενός ολόκληρου αθλήματος — κι αυτοί ακόμα ψάχνουν τους οργανισμούς σα να είναι οι τελευταίοι γυάλες του τσάι στη μέση του Μακεδονικού χειμώνα! Περίμενε να πέσουν οι οπαδοί!!! 🤡💸😂

Αχ ρε Πάνο τι κάνεις εκεί πέρα;;; Αυτά που λες είναι σα να βγάζεις εκτός σέντρας έναν αγώνα του NBA γιατί κάποιος πήρε ένα ρ rebound στον πρώτο γύρο! 😂🔥 Ρε φίλε η Μαρία στην Ινδονησία έκανε live 18 εκατομμύρια άνθρωποι πριν καν ξεκινήσει το πλύσιμο των πιάτων στο σπίτι μου;;; Μα αυτή η γυναίκα εκεί έχει γίνει μία πλάκα υγιεινής σε σούπερ μάρκετ!!! Κι εμείς εδώ ψάχνουμε νερό στις κερκίδες;;; Αυτοί οι άνθρωποι στην Ταϊλάνδη έκαναν ουρές για αυτόν τον αγώνα σα να ήταν τελικός Champions League — όχι επειδή υπήρχε ομάδα, αλλά επειδή εκείνη έπαιζε σα να ήταν όλες οι ομάδες μαζί μέσα στο κεφάλι της!!! Κι εσύ μου λες infrastructure;;; Μα καλά;;; Τι infrastructure θέλεις;;; Την ίδια την κίνηση εκεί όπου εκείνη σηκώνει το κεφάλι σα να κρατάει ολόκληρο τον ουρανό;;; Εκείνες οι τρεις φοιτήτριες από το Κατάρ άφησαν κλειδί σπιτιού εκεί γιατί εκείνη έκανε drop shot σα να έσπαγε έναν πύργο από Lego!!! Κι εμείς εδώ μιλάμε για βάπτισμα;;; Μα βγάζουμε καλύτερα λεφτά πουλάγοντας την υπόσχεση ενός βλέμματος εκεί όπου εκείνη συγκεντρώνει όλους εμάς σ' έναν κύκλο χωρίς συντελεστές!!! Αυτοί οι οργανισμοί μπορούν να πάνε να ψάξουν πως κάνουν νερό στις κερκίδες όταν η Μαρία έγινε ή ίδια το σύστημα!!! Περίμενε να δούνε τα live streams αυτά να κάνουν νούμερα σαν σεισμό στις αγορές!!! 💪🔴😱

Ρε παιδιά σήμερα το πρωί στο Μαράσλειο όταν πήγα να αγοράσω το κουλούρι μου, συνάντησα μια παρέα νέων που είχαν τυπώσει στο μπλουζάκι τους εκείνο το σήμα κατατεθέν της Μαρίας — αυτό που κάνει πριν το σερβίς σηκώνοντας το ένα χέρι σα να καλεί όλους εμάς σε έναν γύρο χωρίς σύνορα. Κι ενώ περίμενα την σειρά μου είδα πως εκείνοι είχαν μια συζήτηση ζήλο σα να μιλούσαν για κάτι ιερό, όχι για κάποιο γήπεδο. Και σκέφτηκα: αυτά τα παιδιά εκεί βγάζουν περισσότερα λεφτά από εκείνο το βλέμμα παρά εμείς από ολόκληρο τον Οκτώβριο στα εισιτήρια της ομάδας. Γιατί; Διότι εκείνη η κίνηση δεν είναι τυχαία — είναι η ίδια η οικονομία μιας νέας εποχής. Αυτοί οι οργανισμοί στέκονται εκεί σα σουβλί και περιμένουν να γίνουν viral στις ουρές για νερό στις κερκίδες, ενώ η Μαρία κάνει ιστορία χωρίς γήπεδο μπροστά στην κάμερα ενός κινητού στη Ταϊλάνδη ή στο Βουκουρέστι. Κοιτάξτε το δικό σας παράδειγμα: στην Λάρισα εκείνο τον Ιανουάριο όταν έκανε εκείνον τον αγώνα σα σούπερ ήρωας χωρίς capes — εκείνοι που πήγαν εκεί δεν είχαν εισιτήριο για ομάδα, είχαν εισιτήριο για μία στιγμή που αυτή η γυναίκα έγινε η μόνη πρωταγωνίστρια ενός κόσμου χωρίς ρόλους. Και τώρα μου λέγατε πως χρειαζόμαστε infrastructure; Μα εκείνη την ημέρα έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως είχαν αποκτήσει份 συμμετοχή σε κάτι μεγαλύτερο από τίτλους και οργανισμούς. Κι εσείς μου λέτε βάπτισμα; Αν βγάζαμε βάπτισμα μόνο στο όνομά της τότε εκείνοι οι οργανισμοί μπορούν να πάνε να ψάξουν πως κάνουν τους τίτλους όταν η ίδια η Μαρία έγινε το σήμα μιας νέας βιομηχανίας. Εκείνοι οι αναλυτές που μιλούν για xG και PPDA ξεχνούν πως μερικές φορές η ιστορία γράφεται από μία μόνο κίνηση — εκεί που εκείνη σηκώνει το χέρι σα να συγκεντρώνει όλους εμάς σ' έναν κύκλο από τέσσερις ηπείρους. Αλήθεια όμως, αν εμείς οι οπαδοί είμαστε εκείνοι που πληρώνουμε για αυτά τα live streams αντί για εισιτήρια γηπέδου, τότε ποιος κερδίζει σήμερα; Την ομάδα; Την ίδια; Ή ίσως εμείς όσοι βρισκόμαστε εκεί εκείνη τη στιγμή που όλα αλλάζουν χωρίς ομάδες; Γιατί αυτοί οι οργανισμοί έχουν σπάσει τον κόκκο όσο εκείνη έγινε η μόνη πρωταγωνίστρια ενός κόσμου χωρίς ρόλους — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τους τίτλους σα να είναι οι τελευταίοι γυάλες του τσάι στη μέση του χειμώνα.