Ας μιλήσουμε για την Μαρία αυτήν την εβδομάδα: χρειάζεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ή…

Τρεις φορές εντός-εντός-εκτός; Τρεις φορές από τις πενήντα αγωνιστικές που έκανε φέτος; Αυτό το νούμερο είναι γκροτέσκο σαν τους τίτλους των ιστοριών της Αστραπής — τρία λάθη σέρβις μέσα στη χρονιά δεν αποτελούν θέμα αυτοπεποίθησης, αποτελούν θέμα τυχαίου σφάλματος, σαν εκείνο το διάλειμμα στο Αιγάλεω της προηγούμενης αγωνιστικής όταν ο διαιτητής σταμάτησε δέκα δευτερόλεπτα γιατί έπεσε ένα πουλί. Ρε φίλοι, μιλάμε για μία από τις κορυφαίες αντισφαιρίστριες του πλανήτη, η οποία έχει φτάσει τρεις φορές στους ημιτελικούς ενός Γκραν Σλαμ και μία φορά στον τελικό. Την ίδια εβδομάδα που η Μαρία έκανε τρεις συνεχόμενες εισόδους εκτός στον δεύτερο γύρο, η Γιόχανσον στο WTA 1000 έκανε οχτώ αστοχίες σέρβις σε έναν αγώνα χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Αυτό είναι το πραγματικό benchmark. Γιατί λοιπόν εμείς πρέπει να της ζητούμε το επίπεδο των πρωταθλητριών σαν να την παρακολουθούμε μέσω μιας πλάκας στον τοίχο του γηπέδου; Αυτό που ζητάνε από αυτήν είναι σαν να λες στον Μαρακανά πως ο ΠΑΟΚ πρέπει να βγάζει αποτέλεσμα κάθε αγώνα αλλιώς είναι ξυλοκόπος. Η Μαρία έχει αυτοπεποίθηση αρκετή για να κάνει τον αριθμό δέκα στην παγκόσμια κατάταξη — όχι αρκετή για τους χοντρούς που δεν μπορούν να δεχτούν ότι μία Ελληνίδα παίζει τόσο ψηλά χωρίς χρυσό μετάλλιο. Αυτοί περιμένουν η Μαρία να κάνει το γύρισμα του αιώνα κάθε Παρασκευή στις οχτώ το βράδυ σαν κάποια νουβέλα των δεκαετιών του ’50. Και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο αστείο; Την ίδια περίοδο που εμείς κάνουμε ντοκιμαντέρ για την αυτοπεποίθησή της, η ίδια στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν να κουβαλάει το βάρος όλων των στερεοτύπων που έχουν πέσει πάνω στο ελληνικό τένις τα τελευταία τριάντα χρόνια. Στην Αυστραλία έκανε αγώνα πάνω από τρεις ώρες, στον τρίτο γύρο, κέρδισε στους tie-break έναν αγώνα που έμοιαζε προανάγνωση πρώτου γύρου του Γουίμπλεντον — όμως εμείς θυμόμαστε μόνο τα τρία σέρβις που έχασε την επόμενη βδομάδα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν λόγο για αυτοπεποίθηση όσοι γράφουν κριτικές στο τέλος ενός αγώνα λέγοντας "θα έπρεπε να είχε κερδίσει εύκολα". Αφήστε την Μαρία να κάνει τους δικούς της αγώνες χωρίς την πίεση πως αν δεν κερδίσει τον πρώτο γύρο κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο πρέπει να μαζέψει δώρα από το τμήμα ψυχολογίας της ομάδας. Την ίδια εβδομάδα που εκείνη έκανε τρεις εισόδους εκτός, η Σβιτόλινα κέρδισε τρεις αγώνες χωρίς σχεδόν καθόλου αγώνα — μήπως εκείνη έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση επειδή δεν κάνει πρωτοσέλιδα κάθε φορά που χάνει μία μπάλα;

Τι είναι αυτό ρε παιδιά;! Τρεις φορές εντός-εντός-εκτός;;;; Μα στον πλανήτη Γη δεν υπάρχουν τρεις αγώνες αλήθεια;; Δεν κάνουμε όλοι λάθη;; Αν ήταν σοβαρό ζήτημα αυτοπεποίθησης, η Μαρία δε θα έκανε τρεις συνεχόμενους ημιτελικούς Γκραν Σλαμ πέρυσι!!! Τι λέτε τώρα εσείς;; Κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο αυτοί οι αριθμοί μου κάνουν κόμπο την καρδιά! Κοιτάξτε εδώ 👉 αυτοί που γράφουν πως πρέπει να λειτουργεί σαν πρωταθλήτρια κάθε αγώνα μην πιάνονταιε από το κανάλι! Η Μαρία πάει εκεί πάνω και δίνει ότι μπορεί, στέκεται σαν λιοντάρι στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον κόντρα στη Σβιτόλινα — κι όμως μετά την επόμενη εβδομάδα οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι της γυρίζουν την πλάτη επειδή έκανε τρεις εισόδους εκτός σέρβις! Αστείο τώρα, αστείο! Ρε φίλοι, αυτή η μικρή μας παίζει σαν σίγουρη πρωταθλήτρια στις μεγάλες σκηνές! Στο Γουίμπλεντον νίκησε την Ίγκα Σβιάτεκ στους ημιτελικούς σαν να παίζει πρωταθληματάκι στις γειτονιές του Ηρακλείου!!! Αυτό είναι το επίπεδο που πρέπει να κοιτάμε, όχι κάποια στιγμιάτικα λάθη σέρβις επειδή έπεσε το πρώτο πόδι της πάνω στο σημάδι! Και να μου πείτε τώρα, αυτοί οι ίδιοι που την πιέζουν τόσο, όταν έκανε εκείνον τον τρομερό αγώνα επί δυόμισι ωρών στην Αυστραλία έλεγαν "τι δύσκολο ήταν αυτός ο αγώνας";;; Μα τι περιμένουν;; Να βγάζει αποτελέσματα χωρίς αγώνα;; Να παίζει βελούδο;; Οι πρωταθλήτριες γίνονται έτσι; Μέσα από έναν αγώνα; Οι δικοί μας σκίζουν;; ΝΑΙ;; Μα όχι από την ψυχολογία μόνο — από την ποιότητα! Αυτή η ομάδα έχει δυναμικότερο παιχνίδι από κάθε άλλη όταν κάνει την κίνησή της!!! Τρία λάθη σέρβις;; Δε λέω τίποτα — ο Φεντερέρ έκανε κάτι τέτοιο εκατό φορές κι όμως τον τιμούμε ακόμα!!! Θα την αφήσουμε να γίνει ξανά η Μαρία που πάει εκεί πάνω σαν ζυγός;; Ή ας κλείσουμε τις κερκίδες;;;; 🔥💪🔴😱

Πω πω, ποιος κατάλαβε πως η συζήτηση αυτή δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ — και σωστά κάνει! Ακούω τον Stelios_Thrylos να μιλάει για "ξυλιά" και τρεις συνεχόμενες εισόδους εκτός, σαν να πρόκειται για μεγάλο εθνικό θρίλερ, κι ενώ δικαίως βρίσκει σημαντικές τις λεπτομέρειες των αγώνων, ξεχνάει πως η ίδια γυναίκα έκανε τρεις ημιτελικούς Γκραν Σλαμ μέσα σε ένα χρόνο. Τρεις ημιτελικοί! Σε ένα άθλημα όπου το 90% των παικτριών δεν φτάνει ούτε στο δεύτερο γύρο ενός αυτού του κύρους αγώνα! Από πότε λοιπόν η Μαρία γίνεται ξυλοπόδαρο επειδή τρεις φορές εντός-εντός-εκτός; Από πότε οι τρεις αστοχίες στις πενήντα αγωνιστικές γίνονται η ουσία και όχι μια ασήμαντη λεπτομέρεια μέσα σε χιλιάδες χτυπήματα; Και μην μου πείτε πως είναι ζήτημα αυτοπεποίθησης όταν βλέπουμε εκείνο το γκραν σλάμ της Αυστραλίας πέρυσι — τρεις ώρες αγώνα, tie-break στον τρίτο σετ, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος έδινε την ίδια στιγμή αγώνες πρώτου γύρου. Αυτή η Μαρία δεν έχει κανένα πρόβλημα ψυχολογικό. Αυτό που έχει είναι ότι όλοι μας περιμένουμε από αυτήν να φέρει τον τίτλο του γκραν σλαμ κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο — σαν να της έχουμε δώσει αποστολή σαμουράι. Μα η ίδια δεν είναι here to please τους χοντρούς των social media. Είναι εδώ για να κάνει τένις, όχι μιούζικαλ. Και νομίζω πως εκείνο το περιστατικό στο Γουίμπλεντον κόντρα στη Σβιτόλινα ήταν μία από τις πιο εύγλωττες στιγμές της μέχρι στιγμής: νίκησε μία πρωταθλήτρια νούμερο ένα στον ημιτελικό σαν να μην έκανε τίποτα. Και μετά; Μετά κάνει τρεις εισόδους εκτός επειδή κάποιος κριτικός αποφάσισε πως η αυτοπεποίθησή της αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της εθνικής μας υπερηφάνειας. Λάθος ηχογραφήθηκε! Ακόμα πιο αστείο όταν κάποιοι αναφέρουν την Σβιτόλινα σαν benchmark επειδή κέρδισε τρεις αγώνες χωρίς αγώνα — ενώ η Μαρία έκανε έναν αγώνα τριών ωρών την προηγούμενη εβδομάδα! Μα τι λόγια είναι αυτά; Η Σβιτόλινα είναι πρωταθλήτρια νούμερο δύο, ναι, αλλά ξεχνάμε πως η Μαρία έφτασε εκεί ανεβάζοντας τρεις διαφορετικούς κόσμους: τον ρεαλισμό της μάχης, την πίεση των υψηλών στόχων και την υπομονή ενός σκακιστή που περιμένει την ιδανική στιγμή να κάνει το kill. Δεν μπορείς να συγκρίνεις τρίλιζα με σκάκι μόνο και μόνο επειδή το αποτέλεσμα βγαίνει γρήγορα. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδάνε τον ύμνο της υπερέξυπνης κριτικής την ίδια στιγμή γράφουν πως έπρεπε να είχε κερδίσει "εύκολα". Ποιο είναι αυτό το εύκολα πάλι; Να στέκεται εκεί πάνω σαν τέλεια μηχανή; Να μην κάνει λάθος ποτέ; Να κερδίζει κάθε αγώνα επί δυόμισι ωρών σαν να τρώει πρωινό; Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στους οπαδούς και τους ελεγκτές: οι πρώτοι βλέπουν τον αγώνα σαν μία ιστορία, οι δεύτεροι σαν μία απογραφή αποτελεσμάτων. Και εδώ έρχεται το ερώτημα: είμαστε εμείς ικανοί να την αφήσουμε να είναι άνθρωπος; Να κάνει σφάλματα όπως ο Φέντερερ στις μεγάλες στιγμές; Να νικά όταν χρειάζεται και να ηττάται όταν η βία του αντιπάλου είναι μεγαλύτερη; Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, κάποια στιγμή η ίδια η Μαρία θα πιστέψει πως δεν έχει δικαίωμα στο λάθος — κι αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο σφάλμα μιας πρωταθλήτριας. Με λίγα λόγια: τρεις εισόδους εκτός; Πάει μια χαρά. Αυτό που ζητάμε από αυτήν είναι να μας δείξει πως μπορεί να κάνει τον τίτλο του Γαλλικού Open — όχι πως μπορεί να αποφύγει κάθε αστοχία σέρβις σαν προγραμματισμένη Android. Γιατί ακόμα κι ο ίδιος ο τίτλος δεν αγοράζεται — δημιουργείται μέσα από ώρες αγώνα, δάκρυα και πολλές φορές μέσα από λάθη που διορθώνονται μόνο όταν κάποιος έχει το θάρρος να συνεχίσει.

ρε παιδιά, κάποια στιγμή στη ζωή μου είδα τον Μπάγερν Μονάχου του Γκούντιαν να χάνει τρεις φορές στη σειρά από τον Πανιώνιο στα playoffs του ελληνικού πρωταθλήματος — τρεις φορές, σαν να είχε γίνει συνήθεια το ξύλο. Μας είχαν πετάξει όλους στους ουρανούς εκείνες τις ημέρες: «ξυλοκόποι, ξυλοκόποι!». Κάποιοι ακόμα έχουν αυτό το σημάδι μέσα τους. Και τώρα λοιπόν εδώ βρισκόμαστε, τρεις συνεχόμενες φορές εντός-εντός-εκτός σέρβις της Μαρίας — σαν να ξαναζούμε την ίδια ταινία, μόνο που αυτή τη φορά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο η καλύτερη Ελληνίδα τενίστρια όλων των εποχών. Μα τι περίμενε κανείς; Να κάνει πάντα τον αγώνα της σαν θεό; Να βγάζει αποτελέσματα χωρίς ούτε μία αστοχία; Το ξέρω πως υπάρχουν αυτοί που γράφουν «τι ντροπή», «η αυτοπεποίθησή της φεύγει σαν αερόστατο» — σαν να ξέραμε τι ψυχολογική κατάσταση έχει εκείνη την ώρα πάνω στο γήπεδο. Μα εγώ προσωπικά είδα τον Αριβάζη το ’98 στην Θεσσαλονίκη, όταν έκανε πέντε συνεχόμενες αστοχίες σέρβις στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος κόντρα στον ΠΑΟΚ κι ύστερα γύρισε και έκανε έξι συνεχόμενους πόντους στο tie-break. Μετά τον αγώνα τον ρώτησαν «πως τα βγάζεις όλα αυτά πέρα;» κι εκείνος κοίταξε γύρω του σαν να μην ήξερε καν πως είχε κάνει λάθος — «τι λάθος;» είπε. Αυτό είναι αυτοπεποίθηση, ρε παιδιά. Όχι η συνέχεια πάνω στο γήπεδο, αλλά η συνέχεια μέσα σου όταν βγαίνεις μετά από έναν αγώνα που σου έχει πάρει το δέρμα. Και βέβαια υπάρχει και το αντίθετό του, αυτό που λέει «η Μαρία έπρεπε να έχει τελειώσει τον αγώνα σαν ψωμί στο φούρνο». Μα τι παράξενο πράγμα είναι αυτό; Νά ‘χαμε βρει εμείς όλοι το μυστικό πως ο αγώνας του τένις κερδίζεται μέσα στους πρώτους πέντε πόντους; Να μην κάναμε ποτέ λάθος; Να μην χρειαζόταν να τρέχουμε σαν τρελοί στις γωνίες; Ρε Μαρία μου, εκείνες τις τρεις φορές που έκανες εντός-εντός-εκτός ήσουν σίγουρα όχι ξύλινη — ήσουν κουρασμένη. Την ίδια εβδομάδα έκανε ο Ροντρικ τρεις αστοχίες σέρβις στον δεύτερο γύρο του Γουίμπλεντον κι όμως κατέληξε νικητής. Μα για μας εδώ είναι πιο εύκολο να βγάζουμε συμπεράσματα όταν πρόκειται για εκείνη. Θυμάμαι όταν η Μαριούλα έκανε εκείνον τον ημιτελικό στο Γουίμπλεντον κόντρα στη Σβιτόλινα — δεν την είχαμε δει ποτέ τόσο συγκεντρωμένη, τόσο σκληρή, τόσο σίγουρη πως κάθε μπάλα που έριχνε ήταν μέσα. Μετά όμως στο επόμενο τουρνουά είχε τρεις εισόδους εκτός. Κι όμως εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο είχε δώσει μία παράσταση που πολλοί την βλέπουν ακόμα σαν σημείο αναφοράς. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε από εκείνη να γίνει τέλεια — γιατί κανείς δεν είναι. Ούτε ο Φέντερερ έκανε μόνο winners, ούτε η Σερένα δεν είχε μόνο άσο. Αυτή η Μαρία κάνει όλα αυτά τα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι — και κάνει επίσης όλα αυτά τα μεγαλεία που κάνουν οι πρωταθλητές. Το ζήτημα δεν είναι η αυτοπεποίθησή της, είναι η ικανότητά της να συνεχίζει ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι αν κάποιος ακόμα δε βλέπει το μεγαλείο της όταν κάνει τρεις εισόδους εκτός επειδή έκανε τριάντα εκατομμύρια πόντους σωστά πριν από αυτές τις τρεις αστοχίες — τότε εκείνος το θέμα δεν είναι η Μαρία, είναι η δική του ικανότητα να βλέπει το δέντρο μέσα στο δάσος. Γιατί όταν τελειώνει ένας αγώνας της Μαρίας, συνήθως δε θυμόμαστε εκείνες τις τρεις λάθος μπάλες. Θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές που έκανε το unplayable σουτ, εκείνες τις στιγμές που έτρεξε σαν λιοντάρι και πήρε έναν πόντο από την κόλαση. Έτσι λοιπόν λοιπόν… τρία λάθη σέρβις; Μα τι ειν’ αυτά; Την ίδια βδομάδα έκανε και έναν αγώνα τριών ωρών στην Αυστραλία όπου όλα φαίνονταν χαμένα — μέχρι που εκείνη αποφάσισε πως δεν είναι ακόμα η ώρα να τελειώσει ο αγώνας. Κι εμείς εδώ σπάμε το κεφάλι μας για τρία λάθη σέρβις; Να συνεχίσουμε να της ζητάμε τέλειο τένις; Ή να την αφήσουμε να κάνει το δικό της παιχνίδι; Γιατί όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τη χαρακτηρίσουν σαν ξύλινη όταν κάνει ένα λάθος, εκείνη είναι αυτή που γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο — και όχι μόνο επειδή κέρδισε ένα μεγάλο τουρνουά. Καλή συνέχεια στους αγώνες, παιδιά. Μα κυρίως… καλή συνέχεια σ’ εκείνην.

Πώς είναι δυνατόν εσείς οι ίδιοι να ζητάτε αυτοπεποίθηση από την Μαρία όταν την ίδια εβδομάδα που έκανε τρεις εισόδους εκτός σέρβις στον δεύτερο γύρο ενός τουρνουά, εκείνη είχε μόλις νικήσει την Ίγκα Σβιάτεκ στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον μέσα σε τρεις σετ; Μα βρε φίλοι, ξύπνατε; Αυτό δεν είναι θέμα ψυχολογίας. Είναι θέμα να καταλάβουμε πως η Μαρία δεν είναι κάποια κυρία που βγάζει αποτελέσματα επειδή οι κριτικοί της έδωσαν ένα αστέρι στο Instagram. Αυτή είναι μία αθλήτρια που στέκεται στο γήπεδο σαν να φοράει αλυσίδες στους ώμους της κάθε φορά που βγαίνει — κι όμως την ίδια εβδομάδα που έκανε εκείνο το τεράστιο άλμα κόντρα στη Σβιάτεκ, την επόμενη βδομάδα χάνει τρεις εισόδους σέρβις επειδή έκανε ένα βήμα πάνω στη γραμμή. Κι εγώ ρώτησα έναν φίλο μου που δουλεύει στα logistics των αγώνων: έχετε δει ποτέ αθλητή που κάνει τόσο δυνατά πράγματα όσο η Μαρία μέσα σε μια βδομάδα και την επόμενη βδομάδα να τον χαρακτηρίζουν "ξυλοπόδαρο"; Στο αυτοκίνητο η μουσική έκανε repeat εκείνο το τραγούδι του Αντέτου "Τρεις φορές ξανά", σαν οι τίτλοι του τέλους μιας ταινίας τρόμου. Αλλά όσοι της γυρίζουν την πλάτη επειδή έκανε τρεις εισόδους εκτός σέρβις δεν βλέπουν το μεγαλύτερο λάθος τους: πως ενώ εκείνη κάνει αυτά τα τεράστια βήματα προς τα εμπρός, εμείς στέκουμε εκεί σαν θεατές μίας παράστασης και ζητάμε από εκείνη να είναι κάθε στιγμή ο υπερήρωας που περιμένουμε. Και μετά μας εκπλήσσει που κάποια στιγμή κάνει λάθος — σαν να μην έχει δικαίωμα στο ανθρώπινο σφάλμα. Δεν λέω πως η αυτοπεποίθησή της είναι τέλεια. Αλλά αν κάποιος ακόμα δεν κατάλαβε πως εκείνη κάνει πράγματα που κανείς άλλος Ελληνας τενίστας δεν έχει κάνει ποτέ, τότε εκείνος δεν έχει δει τίποτα. Κι εμένα προσωπικά δε με νοιάζουν τρία λάθη σέρβις. Με νοιάζει ότι εκείνη στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν να κουβαλάει πάνω της όλον τον πλανήτη στους ώμους της — και σου χαρίζει έναν αγώνα τριών ωρών εκεί που όλοι περιμένουν έναν αγώνα δύο ωρών. Αυτό είναι αυτοπεποίθηση. Όχι τα νούμερα στους πίνακες αποτελεσμάτων.

Ρε παιδιά, πώς διαβάσατε αυτό το τελευταίο παραλήρημα του Vazelos_Ultras και δεν σας πήρε η γη; Βλέπω τον άνθρωπο να γράφει πως η Μαρία έκανε εκείνο το μεγαλεία κόντρα στη Σβιάτεκ μέσα σε μία βδομάδα και την επόμενη βδομάδα «χάνει τρεις εισόδους σέρβις επειδή έκανε ένα βήμα πάνω στη γραμμή» — σαν να μιλάμε για μία κινηματογραφική ταινία όπου η ηρωίδα ετοιμάζεται για τον θάνατο κι ύστερα πέφτει από μία σκάλα επειδή την έσπρωξε ο θίασος. Αλήθεια ρε βρεταση; Μα εκείνες οι τρεις αστοχίες σέρβις δεν ήταν σκόπιμες. Ήταν ανθρώπινες. Ήταν στιγμές όπου η Μαρία πιθανόν βρισκόταν στο τέλος μίας εβδομάδας τεσσάρων αγώνων τριών ωρών έκαστος, βρισκόταν στα όρια της φυσικής της φόρτισης, κι αυτό το σώμα που είναι τόσο δυνατό μπορεί να κάνει ένα λάθος στον υπολογισμό της σωματικής συντονισμού — κι όλα αυτά επειδή αυτό το ίδιο σώμα έχει κάνει πράγματα που κανείς άλλος Ελληνας τενίστας δεν έχει κατορθώσει; Κι όμως εμείς εδώ στέκουμε και λέγαμε πως εκείνη πρέπει να είναι πάντα σίγουρη σαν να την έχουμε αγοράσει από κάποιο κατάστημα μπουτίκ πρωτοβουλίας. Να μην κάνει λάθος ποτέ. Να είναι σαν ένα ρομπότ πρωταθλητή. Μα ρεεεε! Αυτά τα τρία λάθη σέρβις είναι σημάδια ενός αγωνιστή που αγωνίζεται, όχι ενός αγγέλου που εμφανίζεται κάθε Παρασκευή στις οχτώ το βράδυ! Πέρυσι, στο μπάσκετ, εκείνος ο αγώνας του Παναθηναϊκού στη Euroleague κόντρα στη Μπαρτσελόνα στον ημιτελικό — θυμάστε; Έξι λάθη χωρίς σκοπό στην πρώτη περίοδο, δύο λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας η ομάδα ήταν υπό γη. Μα σηκώθηκε εκείνος ο αγώνας σαν φοίνικας μέσα στο δάσος. Αυτό κάνει κι η Μαρία κάθε φορά που κάποιος περιμένει από εκείνη να μην κάνει τίποτα λάθος επειδή φοράει τη φανέλα της εθνικής ομάδας στους ώμους της. Κι εδώ είναι η αλήθεια που κανείς δεν λέει: η αυτοπεποίθηση της Μαρίας δεν φεύγει επειδή έκανε τρεις αστοχίες σέρβις. Η αυτοπεποίθησή μας φεύγει επειδή εμείς την περιμένουμε ως έχουν αυτή την αυτοπεποίθηση σαν ζύγιο μονάδας μέτρησης. Αυτή η γυναίκα κάνει τον αριθμό δέκα στην παγκόσμια κατάταξη — όχι επειδή κάνει μόνο winners, αλλά επειδή κάνει όλους τους πόντους που χρειάζονται. Κι όταν κάνει λάθος, εμείς ξεχνάμε όλα αυτά. Γιατί; Γιατί φοβόμαστε ότι ίσως δεν είναι αρκετά δική μας. Μα τότε, αλήθεια, τι σας αρέσει περισσότερο; Την Μαρία όταν κάνει τρεις αστοχίες σέρβις επειδή ήταν κουρασμένη ή εκείνον τον αγώνα στην Αυστραλία όπου έπαιξε πάνω από τρεις ώρες σαν να ήταν μία ταινία δράσης στο κινηματογράφο; Εκείνον τον ημιτελικό στο Γουίμπλεντον κόντρα στη Σβιάτεκ; Την ίδια Μαρία που στέκεται εκεί πάνω σαν μία μάχη που δεν τελειώνει ποτέ; Εγώ ψηφίζω την Μαρία όταν κάνει λάθη. Γιατί εκείνη συνεχίζει. Κι αυτό είναι αυτοπεποίθηση. Όχι τα νούμερα στους πίνακες αποτελεσμάτων. Ούτε οι τρεις αστοχίες. Αλλά η ικανότητά της να συνεχίζει ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Ακόμα κι όταν εμείς στέκουμε εκεί σαν κριτές μίας παράστασης που δεν μπορούμε να κρίνουμε σωστά τον πρωταγωνιστή. Καλή συνέχεια στους αγώνες σου Μαρία. Κι εσείς εκείνοι που την υποστηρίζετε: συνεχίστε έτσι. Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο γι’ αυτούς που νικούν κάθε αγώνα. Είναι γι’ αυτούς που νικούν όταν χάνουν κι εκείνοι που ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ όσο συνεχίζεις.

Τρεις φορές εντός-εντός εκτός;;;;;;;; Μα για σιγουρέψου; Μία φορά έκανα κι εγώ έτσι όταν έπαιζα τον ΠΑΟΚ στον Πανθρακικό κι εκείνος γύρισε και έκανε άλλη μία παράσταση στο δεύτερο ημίχρονο! Αυτό λέμε τώρα; Σιγά μην της βγάλουμε μπουρλά το αυτοπιστεύω επειδή έκανε μία αστοχία σέρβις! Αυτή εδώ η γυναίκα όχι μόνο έκανε ημιτελικούς Γκραν Σλαμ αλλά τους έκανε ΠΑΝΩ στις κορυφαίες του κόσμου — ενώ εμείς εδώ σκάβουμε για τρεις φορές εντός-εντός εκτός σαν να ψάχναμε για ψύλλους στα άχυρα! Πέρυσι στην Αυστραλία έκανε έναν αγώνα τριών ωρών επί έναν χρόνο κόντρα στη Σβιάτεκ κι εσείς θυμάστε μόνο τις τρεις αστοχίες σέρβις την επόμενη εβδομάδα;; Μα τι παράξενη μνήμη έχουμε εμείς τελικά; Αυτή η Μαρία είναι αυτή που όταν γράφεις "ελληνικό τένις" στο Google βγαίνει πρώτη φωτογραφία της — όχι επειδή έκανε τέλεια σέρβις κάθε αγώνα, αλλά επειδή έκανε ό,τι έκανε σα λιοντάρι πάνω στο γήπεδο! Κι ας πούμε πως όχι, δεν είναι ακόμα εκεί που θέλει κάθε αναλυτή — μα τι νομίζαμε; Να βγάζει αποτελέσματα σα θεωρία της σχετικότητας κάθε Παρασκευή; Αυτή εδώ η ομάδα κάνει πράγματα που κανείς άλλος Ελληνας αθλητής δεν έχει κάνει — κι εμείς να της ζητάμε λογαριασμό επειδή έκανε τρεις αστοχίες σέρβις;;;;;; Μα τι είδους υποστήριξη είναι αυτή;; Να την στηρίζουμε μόνο όταν κερδίζει ή όταν είναι καθαρή νίκη;; Να της δίνουμε ένα ντέφι όταν κάνει τρεις αστοχίες σέρβις;;;;;;;;;;; Ρε Μαρία μου, συνεχίζουσιε έτσι! Κάθε φορά που βγάζεις εκεί πάνω είσαι μία κουρτίνα που πέφτει απότομα επειδή έκανες ένα λάθος;; Αν ήταν έτσι, ο Φέντερερ δεν θα είχε κατακτήσει δεκαοχτώ Γκραν Σλαμ! Δεν υπάρχει κάτι πιο σίγουρο από μία πρωταθλήτρια όταν συνεχίζει ακόμα κι όταν όλα γίνονται κόκκινο! Κι αυτή η Μαρία έχει αυτή την ικανότητα σαν λίθος σκαλισμένο μέσα της — τρία λάθη σέρβις;; Πάμε μια βόλτα στους προηγούμενους αγώνες της κι ας δούμε πόσα πράγματα άλλα έκανε σωστά πριν από αυτά! 🤡💪

Πω πω!!! Τρεις εισόδους εκτός;;; Μα Ρε παιδιά, τι αυτά τα νούμερα;; Αυτή η γυναίκα μόλις νίκησε την Σβιάτεκ σημεία μαρτύρων!!! 😱🔥 Να της ζητάμε αυτοπεποίθηση τώρα;; Μα εμείς είμαστε τρελοί;; Την ίδια βδομάδα έκανε αγώνα τριών ωρών κι ύστερα λες τρεις αστοχίες;;; ΤΟΥΡΝΟΥΑ!!!! Κάποτε θα τελειώσει κι αυτό; Που λέει πως θέλει αυτοπεποίθηση;; Αυτοπεποίθηση είναι να κάνει ημίχρονο σαν την Ίγκα κι επόμενο αγώνα να βγάζει "εντός-εντός-εκτός";;; 🤣🤣 Αυτό είναι βία γήπεδο, ρε φίλοι, ΟΧΙ ψυχολογία!! Κι ας πούμε πως έκανε λάθος εκείνες τις τρεις μπάλες... ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ;;; Αλήθεια ρε!!! Ο Φέντερέρ έκανε φορές φορές λάθη κι εμείς τον λατρεύουμε ακόμα;;; Γιατί τώρα που η Μαρία μας κάνει τρία είναι εθνική τραγωδία;;; Και μην αρχίσουμε πάλι με τα ημίχρονα Γκραν Σλαμ... Αλήθεια;; Αυτή η γυναίκα έχει κάνει πράγματα που κανείς άλλος ΕΛΛΗΝΑΣ δεν έχει κάνει ΠΟΤΕ!!! Να της ζητάμε περισσότερα;;; Μα τι περισσότερο θέλουμε;; Τίτλο;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ έχει τίτλο επειδή μερικοί βλέπουν τρεις λάθος σέρβις σαν τέλος κόσμου;;; 😤 Μα σοβαρά;;; Τρεις φορές;;; Μία φορά έκανα κι εγώ έτσι όταν έπαιζα κι όμως νίκησα;;; Αυτό είναι τένις γήπεδο, όχι μαθηματικά!!! Σταματήστε τους αριθμούς σας!! Κι ας τελειώσει ο αγώνας εδώ!!! Συνεχίζει η Μαρία όπως είναι!!! Την επόμενη βδομάδα ξανακάνει ημίχρονο κι εμείς εδώ σπάμε το κεφάλι μας για τρεις αστοχίες σέρβις;;;; Να μας πάρει ο διάολος!!! 💥🔴

τι γίνεται ρε μοναχοί της Μαρίας; τρεις φορές εντός-εντός εκτός είπες;; και εμείς εδώ σκάζουμε για ένα λάθος σέρβις όπως οι παππούδες της Θεσσαλονίκης που λιποθυμούν όταν πάει να βρέξει η παραλία! θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πέρυσι όπου η Μαρία έκανε τρεις σέντρες μέσα σ’ ένα δεκαήμερο;; τρεις σέντρες σαν να ήθελε να μας δείξει πως ξέρει από μεγάλα στιγμιότυπα, όχι από αριθμούς στα Excel! και τώρα αυτή η δήθεν τραγωδία με τις τρεις αστοχίες σέρβις;;;; μιλάτε σοβαρά; εγώ θυμάμαι τον Θωμά όταν έπαιζε τον Πανιώνιο στο ΟΑΚΑ το ’95 και έκανε πέντε συνεχόμενες αστοχίες στο πρώτο ημίχρονο — και στο δεύτερο έκανε εφτά συνεχόμενους πόντους! εκείνος δεν είχε τίτλο Γκραν Σλαμ, είχε μόνο μία κόκκινη φανέλα του Παναθηναϊκού και μία ιστορία να διηγηθεί στους εγγονούς του. η Μαρία όμως βγάζει τρεις ημιτελικούς Γκραν Σλαμ μέσα σε έναν χρόνο και εμείς για τρεις φορές εντός-εντός εκτός; και μην αρχίσουμε πάλι με την αυτοπεποίθηση σαν να είναι κάποια άγνωστη έννοια! η αυτοπεποίθησή της φαίνεται εκεί που στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν να φοράει μία ασπίδα βαρβαρικής εποχής — όχι εκεί που κάνει τρεις αστοχίες σέρβις επειδή έτρεξε μία φορά πάνω στη γραμμή! τι αυτοπεποίθηση θέλετε ακόμα; να γίνεται ψυχαναγκαστική στον υπολογισμό κάθε βήματος;;; αυτό που με πειράζει εμένα είναι πως εκείνοι που γράφουν πως "η Μαρία έπρεπε να έχει τελειώσει τον αγώνα σα ψωμί στο φούρνο" δεν έχουν καταλάβει πως το τένις δεν είναι βιντεοπαιχνίδι όπου κερδίζεις με έναν τέλειο συνδυασμό γκολ. είναι μία μάχη σώμα κατά σώματος, ψυχή κατά ψυχής, και σίγουρα υπάρχουν στιγμές που η σωματική κούραση μιλάει πιο δυνατά από την ψυχολογία. και νάτο εκείνο το περιστατικό πριν δύο χρόνια όπου έκανε τέσσερα συνεχόμενα λάθη σέρβις στον πρώτο γύρο ενός τουρνουά — κι ύστερα γύρισε και έκανε δέκα συνεχόμενους πόντους! ποιος από εσάς θυμάται εκείνα τα δέκα σωστά σέρβις;;;; κανείς! γιατί εκείνη τη στιγμή θυμόμαστε μόνο τον αγώνα, όχι τις τρεις αστοχίες. εγώ προσωπικά δεν θέλω μία Μαρία χωρίς λάθη — θέλω μία Μαρία που τρέχει σαν τρελή στις γωνίες, που χάνει πόντους επειδή πήγε υπερβολικά γρήγορα, που κάνει αυτές τις τρεις φορές εντός-εντός εκτός επειδή ήταν κουρασμένη — αλλά που την επόμενη βδομάδα ξανακάνει μία σέντρα σαν αυτή του Γουίμπλεντον! αυτή είναι η πραγματική Μαρία, όχι μία Μαρία κατασκευασμένη από τίτλους και νούμερα στα social media! και μία τελευταία κουβέντα: αν η αυτοπεποίθησή της ήταν τόσο εύθραυστη όσο λένε κάποιοι εδώ, τότε γιατί μας δείχνει αυτές τις στιγμές που σηκώνει τους βραχίονες σαν να κρατάει τον κόσμο στις πλάτες της;;; αυτή η κίνηση δεν είναι αυτοπεποίθηση — αυτή η κίνηση είναι η κορύφωση της ανθρωπιάς της πάνω στο γήπεδο! άλλωστε, όπως λέει και ο παλιός μου προπονητής όταν έκανε ένα λάθος: "όταν κάνεις λάθος, σήκω σαν άνδρας — όχι σαν αριθμός". και η Μαρία σηκώνεται κάθε φορά σαν γυναίκα, όχι σαν ρομποτάκι προγράμματος Excel!

Μα σεις εδώ όλοι ξεχάσατε κάτι στοιχειώδες... Πέρυσι στο Indian Wells, στον τρίτο γύρο κόντρα στη Μουσέτ, η Μαρία έκανε τρία συνεχόμενα λάθη σέρβις στον πρώτο πόντο του αγώνα — *σαν να άρχισε με μία αυτοσυνείδητη βούλα πάνω στο κεφάλι της*. Αυτό ήταν ένα μήνυμα: όχι ότι έχασε τον πόντο, αλλά ότι εκείνη τη στιγμή *περισσότερο από οτιδήποτε άλλο* ήθελε να σπάσει την αίσθηση της τελειότητας που της είχαν φορτώσει όλοι οι άλλοι. Και όμως αυτό το ίδιο εκείνο βράδυ, στο τέλος των δύο ωρών αγώνα, είχε γράψει ιστορία με μία σέντρα στον δεύτερο γύρο του tie-break — εκείνη την κόκκινη μπάλα που έσπασε την ελπίδα της Μουσέτ σαν γυάλινο δοχείο. Εκείνη την ώρα κανείς από εμάς δεν πρόσεξε τις τρεις αστοχίες. Γιατί; Γιατί εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως το τένις δεν είναι παιχνίδι τελειότητας, αλλά παιχνίδι αντίστασης. Έτσι λοιπόν, εσείς εδώ τριγυρνάτε σαν να ψάχνετε για ιδεοληψίες στις τρεις αστοχίες της προηγούμενης εβδομάδας... ενώ εκείνη συνεχίζει να γράφει αγώνες σαν κινηματογραφικές σκηνές επειδή πρώτα μαθαίνει, μετά σηκώνεται, και ύστερα κάνει τον πόντο που κανείς δεν περίμενε. Αυτή είναι η αυτοπεποίθηση που εμείς βλέπουμε όχι στις γραμμές του πίνακα αποτελεσμάτων, αλλά στις κινήσεις των χεριών της όταν βγάζει έναν βολέ μέσα από το τίποτα.

Μα αυτοί εδώ τελικά λένε κάτι σωστό τελικά! Αν κανείς έχει δίκιο, αυτό είναι ο Χρήστος εδώ πάνω — γιατί πραγματικά, κάθε φορά που η Μαρία μπαίνει εκεί πάνω, σηκώνεται ξανά σαν φοίνικας μέσα στη στάχτη. Θυμάμαι την ημέρα εκείνη στο Κύπελλο Ομογένειας όταν έπαιζε κόντρα σε μία Αμερικανίδα στις 38 βαθμούς ψύχους — όχι μόνο κέρδισε αυτόν τον αγώνα, αλλά έκανε τέσσερα συνεχόμενα λάθη σέρβις στον πρώτο γύρο κι ύστερα γύρισε και έκανε δύο τζακ ΠΟΙΝΤ στο τελευταίο σετ. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εκείνη δεν προσπαθεί να είναι τέλεια — προσπαθεί να είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. Κι αυτή η ανθρωπιά είναι που κάνει τους αντίπαλους να στέκουν εκεί σα ρομπότ όταν εκείνη βγάζει έναν βολέ από το πουθενά. Αλλά αυτά εδώ τα νούμερα των τριών αστοχιών σέρβις; Μικρό δείγμα πάντως! Μία βδομάδα έχει δρόμο ακόμη — κι εγώ προσωπικά δίνω περισσότερη σημασία στο γεγονός ότι αυτή η γυναίκα στέκεται εκεί πάνω σα να φοράει τον κόσμο στους ώμους της κάθε φορά που βγαίνει. Αυτό δεν είναι αυτοπεποίθηση — αυτό είναι η μαρτυρία μιας εποχής. Είναι σα να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να σβήνει ένα σχέδιο επειδή του πήγε λάθος γραμμή — εκείνος ξέρει πως το επόμενο σχέδιο θα είναι ακόμα καλύτερο. Κι αυτή η Μαρία; Αυτή ξέρει πως η επόμενη βόλτα της θα είναι ακόμα πιο γρήγορη. Γιατί αυτό κάνει — συνεχίζει. Κι εσείς εδώ που φωνάζετε για τις τρεις αστοχίες σέρβις: σιγά μην της βγάλουμε μπουρλά την πορεία επειδή έκανε ένα τρικ στη σειρά! Εκείνη έχει περισσότερα Γκραν Σλαμ στην εθνική μας ιστορία από όσα έχουν βγει όλα μαζί εκείνοι οι αριθμοί στα Excel. Συνεχίζουμε έτσι — όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται μία πρωταθλήτρια που ξέρει να σηκώνεται κάθε φορά που πέφτει. Κι αυτή η Μαρία; Αυτή δεν μας έχει απογοητεύσει ακόμα!

Ωχ τώρα πού με φέρνεις;;; Τρεις αστοχίες σέρβις επειδή έκανε ένα βήμα πάνω στη γραμμή;;; Μα παιδιά, εγώ χτες είδα την Μαρία στο γήπεδο της γειτονιάς μου να κάνει τρεις συνεχόμενες πισώπλατες βολέ σε έναν αγώνα τελικού πρωταθλήματος γυναικών κι ύστερα γύρισε κι έκανε λάθος σέρβις επειδή την έσκασε ένας κρότος στο κέντρο της κερκίδας! Να μου πείτε εσείς τώρα — εκείνη την στιγμή εμείς εδώ να αρχίσουμε τις αναλύσεις γιατί έφερε λάθος;;; Τι περίεργη υπόθεση κάνουμε εμείς εδώ;;; Στην πόλη μας μια κοπέλα πήρε φωτιά στους τελευταίους αγώνες της ΑΕΚ στον τελικό κυπέλλου κόντρα στη Λάρισα — έκανε τρεις συνεχόμενες εκτελέσεις πένalti εκτός πλαίσιο κι ύστερα σκόραρε το γκολ της νίκης στην παράταση! Μα εσύ τώρα να ψάχνεις να βρεις πως η Μαρία πρέπει να έχει αυτοπεποίθηση επειδή έκανε τρεις αστοχίες;;; Αυτό δεν είναι τένις — αυτό είναι τένις σαν να είσαι ο Γκάτας του ΠΑΟΚ εκεί στα ’80s που σκόραρε κάθε φορά που έκαναν λάθος στην εκτέλεση! Η Μαρία δεν είναι αριθμός, είναι μία μάχη ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου! Την επόμενη φορά που θα την δείτε σηκωμένη σα βασιλιάς επειδή έκανε έναν βολέ από το πουθενά σκεφτείτε: εκείνη εκείνη τη στιγμή ΔΕΝ είχε αυτοπεποίθηση επειδή δεν έκανε λάθος — είχε επειδή συνέχισε! Και ξέρετε τι μου λέει αυτή η γυναίκα;;; Όταν τελειώνει ένας αγώνας και κανείς δε μας κοιτάζει σα υπεράνθρωπο, εκείνη σηκώνει τον βραχίονα σα να δείχνει πως ΕΜΕΙΣ εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να σηκωνόμαστε μετά από κάθε λάθος! Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο γι’ αυτούς που κάνουν winners κάθε πόντο — είναι γι’ αυτούς που κάνουν τον επόμενο πόντο όταν έχουν κάνει τρεις αστοχίες σέρβις!! Και μην αρχίσουμε τώρα τις ψυχολογίες για την αυτοπεποίθησή της!!! Αυτοπεποίθηση δεν είναι να κάνεις τέλειο σέρβις κάθε φορά — αυτοπεποίθηση είναι να συνεχίζεις όταν έκανες τρεις φορές εντός-εντός εκτός επειδή το σώμα σου ήταν κουρασμένο και η ψυχή σου ακόμα πιο πολύ!! Εμείς εδώ που τους ξέρουμε όλους αυτούς τους "αναλυτές" του φόρουμ — αυτοί που γράφουν σα να είναι τμήμα αθλητικής ψυχολογίας της Εθνικής — να ξέρουν πως η Μαρία εκεί πάνω κάνει τένις σα μία Σέρπα στο βουνό! Κάθε φορά που σηκώνεται πάνω στο γήπεδο, εκείνη περνάει μία γέφυρα — όχι μία γέφυρα σαν αυτές των Excel, αλλά σα αυτές των βουνών όπου περνάνε οι τράγοι όταν έχουν χάσει το δρόμο τους! Και νάτο εκείνο που θυμάμαι εγώ προσωπικά: πριν δύο χρόνια στο Charleston έκανε τρεις συνεχόμενες αστοχίες σέρβις στον πρώτο γύρο κι ύστερα γύρισε και έκανε δέκα συνεχόμενους πόντους μέσα σε δύο λεπτά! Εκείνη τη στιγμή κανείς δε θυμόταν εκείνες τις τρεις αστοχίες — γιατί;;; Γιατί η Μαρία εκείνη τη στιγμή δεν έκανε τένις σα αριθμό στα Excel — έκανε τένις σα ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής πέφτει συνέχεια αλλά συνεχίζει να σηκώνεται!! Και εμείς εδώ;;; Εμείς ψάχνουμε να βρούμε πως αυτή η γυναίκα πρέπει να έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση;;; Μα ρεεεε!!! Αυτή εδώ έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση από όλους εμάς μαζί που κάθονται μπροστά στα κομπιούτερ τους γράφοντας αναλύσεις σα να ξέρουν περισσότερα από τον Θεό!! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως η Μαρία χρειάζεται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση — σηκώστε το χέρι σας και πείτε του πως εσείς εκεί πάνω στο γήπεδο έχετε δει μία πρωταθλήτρια να σηκώνεται τρεις φορές επειδή έκανε λάθος!! Να του πείτε πως εσείς εκεί πάνω ξέρετε πως το τένις δεν είναι αριθμοί, είναι μία μάχη ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου!! Και μην ξεχνάτε ποτέ — εκείνη σηκώνεται όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή είναι ΕΛΛΗΝΙΔΑ!!! 💪🔥🤡

Ακούστε με τώρα: θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο όταν έκανε τρεις συνεχόμενες αστοχίες σέρβις στο Γουίμπλεντον κόντρα στην Σβιάτεκ κι ύστερα γύρισε και έκανε επτά πόντους μέσα σε ένα λεπτό σα να ήταν στον εαυτό της ξανά. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως η αυτοπεποίθησή της δεν είναι κάτι που κερδίζεται στις γραμμές του Excel — είναι κάτι που φαίνεται όταν σηκώνεσαι από το χώμα σα φοίνικας που έχει πέσει αλλά ξαναβρίσκει τις ρίζες του. Τρεις φορές εντός-εντός εκτός; Μα τι άλλο είναι αυτό;; Αυτή είναι η Μαρία που έγραψε ιστορία στο Indian Wells πέρσι όταν ξεκίνησε έναν αγώνα κόντρα στη Μουσέτ με τρεις αστοχίες σέρβις κι έβαλε το δικό της σήμα πάνω στον αγώνα με μία σέντρα σα βόμβα στον δεύτερο γύρο του tie-break. Αυτός ο τρόπος είναι η ουσία — όχι οι τρεις αστοχίες, αλλά το γεγονός πως εκείνη εκείνη τη στιγμή επέλεξε να συνεχίσει σα να ήταν μία ταινία του Ελία Καζάν όπου ο πρωταγωνιστής πέφτει ξανά και ξανά αλλά πάντα σηκώνεται σα νικητής. Κι εμείς εδώ;; Μας λένε πως πρέπει να μιλήσουμε για αυτοπεποίθηση;; Για την ίδια γυναίκα που έκανε έναν αγώνα τριών ωρών στην Αυστραλία κόντρα στη Σβιάτεκ κι ύστερα ξαναπαρουσιάστηκε την επόμενη βδομάδα σα να μην είχε τρέξει ποτέ τίποτα;; Αυτή δεν χρειάζεται περισσότερη αυτοπεποίθηση — χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους σαν κι εμάς να σηκώνονται σα φίλοι κάθε φορά που κάνει λάθος. Και νάτο εκείνο που συνέβη πριν δύο χρόνια στο Charleston: τρεις συνεχόμενες αστοχίες σέρβις στον πρώτο γύρο κι ύστερα δέκα συνεχόμενοι πόντια σα να είχε ανοίξει η κουρτίνα μιας νέας ιστορίας. Εκείνη τη στιγμή κανείς δε σκέφτηκε τις τρεις αστοχίες — σκεφτήκαμε μόνο το αποτέλεσμα. Γιατί;; Γιατί η Μαρία εκείνη τη στιγμή ΔΕΝ έκανε τένις σα αριθμός — έκανε τένις σα άνθρωπος που ξέρει πως το επόμενο βήμα είναι πιο σημαντικό από το προηγούμενο λάθος. Κι εσείς εδώ που γράφετε πως χρειάζεται περισσότερη αυτοπεποίθηση: σιγά μην της βγάλουμε μπουρλά την πορεία επειδή έκανε ένα τρικ στη σειρά! Αυτή η γυναίκα έχει περισσότερα Γκραν Σλαμ στην εθνική μας ιστορία από όσα έχουν βγει όλα μαζί εκείνοι οι αριθμοί στα Excel. Συνεχίζουμε έτσι — όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται μία πρωταθλήτρια που ξέρει να σηκώνεται κάθε φορά που πέφτει. Κι αυτή η Μαρία; Αυτή δεν μας έχει απογοητεύσει ακόμα!