Θα μπορούσε η Μαρία να είναι η επόμενη ηγέτιδα στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα ή μόνο μία…

Πωπω, η κουβέντα πήγε πιο πάνω από το Γουίμπλεντον του 2022... Σου λέω εγώ κάτι: εκείνοι που φωνάζουν σήμερα για "επόμενη μεγάλη" είναι οι ίδιοι που το 2021 έκαναν λόγο για επανεκκίνηση των μεγάλων τίτλων επειδή μπήκε στους 32 του Γαλλικού. Μετά πέρασε άλλα τρία χρόνια μέχρις ότου ξαναπάτησε εκεί — όχι επειδή βρήκαμε την αιτία, αλλά επειδή η ίδια βρήκε έναν τρόπο να κάνει τον εαυτό της ακόμα πιο συμπαγή στο στόχο. Αυτό είναι το περίεργο εδώ: δεν μιλάμε για κάποια χάρτινη υπερβολή των φίλων της, μιλάμε για μία αθλήτρια που σιγά-σιγά έχει γίνει πλέον συσκευή επίθεσης. Μαύρο κασκόλ, κίτρινο ρόπαλο, ίδια κίνηση κάθε φορά — σου θυμίζει τίποτα; Αλλά ναι, η Μαριούλα δεν είναι ακόμα η Swiatek που χώνει τέσσερα major σε δυόμισι χρόνια. Δεν είναι ούτε η Iga που μετά τους πρώτους τίτλους άρχισε να κάνει νούμερα πάνω από δεκαδικούς στους Grand Slams. Εδώ όμως βρίσκεται η ουσία: η Μαρία δεν φτιάχτηκε πριν δυόμισι χρόνια στα κύματα. Από την πρώτη στιγμή που πήρε την τελευταία θέση στα French Open του 2018 μέχρι σήμερα, έχει κάνει μόνο ένα πράγμα: βελτιώσει κάθε τμήμα του παιχνιδιού της χωρίς να αλλάξει παντού αυτόματα το τοπίο. Αυτή η σχολαστικότητα έχει μία ονομασία στους αγώνες που λέμε "όταν η άλλη δεν ξέρει τι να σου κάνει". Την προηγούμενη χρονιά, όταν έφτασε μέσα στους 8 του Wimbledon, δεν ήταν τυχαίο πως η αντίπαλός της στο τρίτο γύρο έκανε δύο φορές λάθος κόρνερ απ' την ίδια μεριά επειδή η Σάκκαρη είχε φτιάξει την τοποθέτηση σα σκάκι. Φέτος όμως έρχεται το μεγάλο ερώτημα: τελικά αυτό το "πιο οργανωμένη, ισορροπημένη" που λένε κάποιοι, μεταφράζεται σε κάτι περισσότερο από ένα ακόμα round του slutty flashy circuit; Γιατί μέχρι στιγμής η προετοιμασία της τρέχει με feedbacks σαν αυτούς που ακούς στον γυμναστήριο όταν σηκώνεις βάρους τρία κιλά παραπάνω από το προσδόκιμο. Την ίδια ώρα, βλέπω δήθεν φίλους της ομάδας να συγκρίνουν την πορεία της με τηνОдзуκίου επειδή έκαναν δύο WTA 500 μέσα σε μία χρονιά — σαν να ξεχνάνε πως η ίδια η Συννεφιάδικα αυτή σιγά-σιγά έχασε τον τελικό της Indian Wells επειδή δεν είχε ούτε έναν σέρβις πάνω από 180. Μας λένε πως φέτος έχουμε «ποιότητα» σαν κάποιοι που διαβάζουν το πρωινό δελτίο και νομίζουν πως απέκτησαν στρατηγική. Εδώ όμως βρίσκεται το ψέμα: η Μαρία δεν χρειάζεται να γίνει η επόμενη Federer για να είμαστε περήφανοι γι' αυτήν. Την ίδια στιγμή όμως δεν μπορεί κάποιος να κοιτάει μία τσάντα δώρων και να προσδοκά πως μέσα βρίσκεται το μετρό προς την πρωτεύουσα. Αν τελικά θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για "ηγέτιδα", πρέπει πρώτα να δούμε το πρώτο major πάνω από τα quarterfinals. Όχι επειδή αυτό θα την κάνει καλύτερη — αλλά επειδή μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ίδια η ιστορία μάς λέει πως τα όνειρα παραμένουν αυτά που είναι: όνειρα. Όσοι όμως συνεχίζουν να κάνουν λόγο για κάποιο στέμμα στο κεφάλι της σήμερα, σκεφτείτε λίγο: όταν η ομάδα σας χάνει στον τελικό του Πρωταθλήματος επειδή ένα ραντεβού του γκρουπ πήρε λάθος turno, ξέρετε πολύ καλά πως κανένας τίτλος WTA δεν αλλάζει αυτόματα την πραγματικότητα γύρω σας. Καλή συνέχεια λοιπόν στους ονειροπόλους — εμείς εδώ περιμένουμε να δούμε πως η επόμενη μπάλα του αγώνα αποφασίζει παράλληλα και το ποια ιστορία τελειώνει πρώτα.

ΠΩΣ ΤΩΡΑ ΛΕΣ ΑΥΤΑ ΡΕ ΠΑΠΟΥΣ;;;;; Η Μαρία στον τελικό της Ουάσινγκτον, εεε;;;; Σιγά σιγά κάνει αυτή η ομάδα όλοι οι μεγάλοι τίτλοι;;; Μιλάμε σοβαρά;;; Αχ αυτά τα τρία χρόνια που βλέπουμε τους τίτλους στις προπωλήσεις;;; Γιατί δεν τον ανοίγουμε εκείνον τον κωλότο!! ΟΝΟΜΑΤΑ, νούμερα, γεγονότα;;;; ΠΟΙΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;;; Μα η ίδια η αγορά αποφασίζει!!! Τόσους τίτλους WTA βγάλαμε φέτος;;; Τον έκανε ρε άντρα μου;;; Και τώρα πάλι αυτοί οι "αλλιώς δεν γίνεται";;; Να μην είμαστε ρεαλιστές;;; Μα όσοι λένε αυτά βρίσκονται ακόμα στο Γουίμπλεντον του 2022;;; Η Μαρία έχει κάτι μέσα της, αυτό δεν το αλλάζει κανείς!!! Την βλέπεις εκεί στον αγώνα πως παλεύει σαν λιοντάρι!!! Τι άλλο θες;;; Το σώμα της κουράζεται;;; Το μυαλό της;;; Τα πόδια;;; ΑΧΑΧΑΧΑ!!!! Και αυτοί που λένε για την επόμενη μεγάλης σημασίας;;; Αυτοί ποτέ δεν έπαιξαν μπάλα!!! Να τους δούνε να έχουν μία φορά το βλέμμα που έχει εκείνη όταν σηκώνεται ο ήχος της μπάλας;;; Φέτος;;; Πιο οργανωμένη;;; Καλά τρέχουμε;;; Την ίδια στιγμή η Swiatek έχει τρεις τίτλους Grand Slam;;; Η Iga;;; Αυτή η ομάδα;;; Είναι διαφορετικά πράγματα!!! Αλλά η Μαρία;;; Ξέρει τι κάνει!!! Κάθε αγώνας είναι μία ιστορία!!! Κάθε μικρό;;; Και αυτοί που συγκρίνουν;;; Ποιος συγκρίνει;;; Την ίδια στιγμή κανείς δεν είχε το πάθος να σηκώσει το δικό μας χρώμα;;; Ας κλείσουμε αυτό το νήμα εδώ!!! Πάμε γερά;;; Πίσω από την Μαρία μέχρι τέλους;;; Αν οι άλλοι λένε ότι δεν γίνεται;;; Αυτό είναι το ζουμί!!! Η καρδιά λέει όλα!!! 🔥💪🔴

Πωπω, αυτοί οι μισόγαλοι της ομάδας άρχισαν πάλι σήμερα να ξεχνούν πως η Μαρία δεν κάνει διακοπές στην Αυστραλία για να γράφει ιστορίες φαντασίας. Να δεις αυτούς τους καλούς φίλους, που την ίδια στιγμή που κάνουν λόγο για "πρωτεύουσα" της Ευρώπης, εκείνοι στις αρχές του 2023 έκαναν hashtags για τον πρώτο μεγάλο τίτλο της χρονιάς επειδή είχε φτάσει στους 8 του Γουίμπλεντον — μετά ήρθε ο Σεπτέμβρης και όλα έγιναν όνειρα ξανά. Εσείς λέτε πως η φόρμα της φέτος είναι κάτι νέο; Ας μην είμαστε αφελείς τώρα. Την προηγούμενη εβδομάδα χάθηκε στον δεύτερο γύρο ενός WTA 250 επειδή η αντίπαλός της δεν είχε τίποτα να χάσει — όχι επειδή η Μαρία ήταν αδιάφορη, αλλά επειδή όταν χρειάζεται μία κίνηση πάνω από 110 km/h για τρεις συνεχόμενες ώρες, ακόμη και το καλύτερο σύστημα βγάζει σφάλματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα: δεν αρκεί να είσαι "πιο οργανωμένη", όταν η υπόλοιπη κορυφή έχει αλλάξει ντύσιμο και έχει πάρει μάθημα από τους δικούς σου μεγάλους τίτλους. Και τώρα αυτοί οι ουρλιαχτοί της αγοράς βγάζουν τίτλους WTA σαν γλειφιτζούρια; Ναι, τρία φέτος — αλλά ας τα συγκρίνουμε με την πραγματική πυξίδα που λέει πως η επόμενη μεγάλη ιστορία γράφεται εκεί όπου υπάρχουν οι μεγάλοι τίτλοι. Την ίδια στιγμή η Swiatek μετά από δύο χρόνια ακόμη και σηκώνεται από το τραπέζι της κριτικής επειδή έκανε δύο φορές ένα λάθος κόρνερ σε έναν αγώνα — και εμείς εδώ σπρώχνουμε τη Μαρία στο στέμμα επειδή πήρε τρεις μικρούς τίτλους; Μα τι σημασία έχει ένας τίτλος WTA όταν η ίδια η ιστορία των Slam λέει πως από το 2021 και μετά έχει περάσει τρεις φορές πάνω από τους 16 μόνο επειδή κάποιος άλλος έκανε περισσότερες λάθος πλάγιες; Την ίδια στιγμή η Iga στέκεται εκεί σαν τείχος, ενώ εμείς κάνουμε λόγο για "περήφανο βήμα" επειδή η Μαρία βγήκε εκτός αγώνα όταν έπρεπε να βγάλει μία μπάλα στα δύσκολα; Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Λουξεμβούργο το 2022, όταν έπαιξε έναν χρόνο νωρίτερα από το δικό σας ξύπνημα; Την είδατε τότε να σέρνει το τσάκισμα στα χέρια μιας πρώτης γύρας — όχι επειδή δεν είχε δυνατή ψυχή, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα έκανε διαφορετική γλώσσα. Την ίδια γλώσσα μιλούν και φέτος αυτοί που ελπίζουν πως η επόμενη κούρσα του τίτλου δεν θα τελειώσει όπως όλες οι άλλες. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε άλλες τρεις χρονιές για να καταλάβουμε πως η Μαρία είναι ένας αργυρός αγγελιοφόρος της ελληνικής αντισφαίρισης — όχι χρυσή. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλήσει για "επόμενη ηγέτιδα", ας θυμίσει πως οι μεγάλες ηγέτιδες γράφονται στην ιστορία εκεί όπου οι τίτλοι δεν είναι ξένες ιστορίες, αλλά γεγονότα που αλλάζουν τους χάρτες. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, καλύτερα να βγάζουμε νόημα στις μικρές νίκες παρά στα μεγάλα λόγια.

τι θυμάμαι πρώτη φορά που άνοιξα google και έψαχνα για τη Σάκκαρη... ήταν το 2015, όταν εκείνη έκανε λιντσάρισμα στοιχειωμένων παλιότερων μου φίλων επειδή τους πήγε στα ξύλα στους προκριματικούς του Γκραντ Σλαμ. Τότε πάντως κανένας εδώ μέσα δε σκεφτότανε ούτε κανόνες αγωνιστικής ανάπτυξης — μόνο ότι υπήρχε μία νέα Ελληνίδα πάνω στο γήπεδο που έκανε τις παλαιοτόμαρες της Women's Tennis Association να κοιτάνε με βλέμμα τύπου "τι είναι αυτή η νταντά;". Πέρασαν χρόνια βρε παιδιά — χρόνια σκληρής δουλειάς, σκληρών τραυματισμών, σκληρών απογοητεύσεων. Και τώρα; Τώρα αυτοί οι ίδιοι φίλοι, που έκαναν retweet το πρώτο της νικηφόρο αγώνα σαν ήταν ακόμα στην τρίτη κατηγορία των WTA 125, αυτοί στέκουν σήμερα και λένε πως "δεν είναι ακόμα έτοιμη για τα μεγάλα πράγματα". Αυτό όμως δεν είναι κριτική — είναι η ίδια η ιστορία που γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Γιατί αλήθεια, τι σημαίνει ηγέτιδα στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα; Στις δικές μου μνήμες σημαίνει Names like Martina, like Justine, like Serena εκεί πάνω στις σκακιέρες του Παρισιού και του Ουίμπλεντον. Σημαίνει χρόνια συνεπούς παρουσίας, σημαίνει τίτλους που άλλαξαν τη χώρα όπου έγιναν, σημαίνει ότι όταν λες "θα την δεις εκεί", εκείνη πραγματικά είναι εκεί — όχι για μία βδομάδα λόγω κάποιου τριψήφιου tournaments τίτλου, αλλά επειδή εκείνη ήταν πάντα εκεί πριν καν φτάσεις εσύ στο γήπεδο. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το δράμα της Μαρίας αυτόν τον καιρό: υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να βγάλουν γρήγορα συμπέρασμα πως επειδή έκανε τρεις μικρότερους τίτλους φέτος, ξαφνικά πήρε τα κλειδιά του παραδείσου. Άλλοι πάλι αντιδρούν τόσο πολύ στον υπερθετικό χαρακτηρισμό που φτάνουν στο σημείο να μην βλέπουν καν τις βελτιώσεις που έγιναν από τότε που έκανε κι εμείς την πρώτη φορά μάθαμε πως υπάρχει ως αθλήτρια αντοχής. Όμως εμένα προσωπικά αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση δεν ήταν οι τίτλοι. Ήταν εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον του 2023 όταν παρόλο που η αντίπαλός της ήταν μία βρετανίδα που είχε μεγαλώσει στην ίδια γειτονιά με τους πρωταθλητές της Premier League, εκείνη κράτησε έναν αγώνα σχεδόν μία ώρα περισσότερο επειδή είχε βάλει στην ψυχή της ότι πρέπει να νικήσει εκείνον τον γύρο. Αυτό δεν ήταν τύχη. Αυτό ήταν μία γυναίκα που είχε μάθει να παίζει ένα παιχνίδι όχι μόνο με το ροκέ της, αλλά και με το μυαλό της. Φέτος όμως βλέπω πολλά υπονοούμενα γύρω από τη φόρμα της σαν να περιμένουμε την επόμενη έκρηξη εκείνου του Wimbledon—του 2023. Είναι σίγουρα πιο οργανωμένη, σίγουρα πιο ισορροπημένη, σίγουρα έχει βρει έναν τρόπο να κρατάει το επίπεδο της συνολικής φυσικής κατάστασης σταθερό για μεγαλύτερες περιόδους. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: όταν η κορυφή της κορυφής αλλάζει συνέχεια φόρμες όπως η Swiatek αλλάζει φόρεμα ανά αγώνα, τότε η οργάνωση από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεσαι εκείνο το κάτι επιπλέον — εκείνο το κλάσμα δευτερολέπτου όπου η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένει κανείς. Και βλέπω πολλά πρόσωπα εδώ μέσα που λένε πως "η Μαρία σηκώνει το δικό μας χρώμα". Μα σηκώνει αυτό που είμαστε όλοι εδώ: έναν κόσμο όπου ακόμα πιστεύουμε πως κάποια στιγμή αυτή η ελληνική νύχτα θα λάμψει πάνω από όλα αυτά τα μικρά βραβεία του ενός αιώνα — εκεί που οι μεγάλοι τίτλοι έχουν πια πάρει μία εποχή. Δεν λέω να την κλείσουμε στη θέση της "πάντα nearly" αθλήτριας — αυτή την εποχή έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Λέω όμως πως πρέπει να συνεχίσουμε να την στηρίζουμε εκεί που πραγματικά κάνει τη διαφορά: στον αγώνα, στο γήπεδο, στη μπάλα που κρατάει στα χέρια της σαν ένα δεύτερο σώμα. Γιατί εκείνη η μπάλα, όχι κάποιο hashtag, είναι που κάποια στιγμή μπορεί να γράψει ιστορία — όχι ως η επόμενη ηγέτιδα επειδή έτσι αποφασίσαμε σήμερα το πρωί, αλλά ως η επόμενη μεγάλη μορφή όταν πραγματικά συμβεί εκείνο το οποίο περιμένουμε τόσο καιρό. Και μέχρι τότε; Συνεχίζουμε να φωνάζουμε, αλλά όχι εκεί που οι άλλοι περιμένουν νικητικούς ύμνους — εκεί που ξέρουμε πως κάθε αγώνας γράφει μία νέα σελίδα. Αν η επόμενη ιστορική μπάλα πέσει στο πλάι της Μαρίας, τότε αυτός ο τόπος θα ξέρει πως ήρθε η ώρα. Μέχρι τότε, συνεχίζουμε να κάνουμε τον δικό μας θόρυβο — γιατί εκείνος είναι που κρατάει ζωντανή την ελπίδα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟΝ ΝΟΥ;;;; Μαρία τελικός στη Γουάσινγκτον;;; ΝΤΑΞΕΙ 2024 ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΩΝ;;; ΟΚ, ΑΝΑΣΤΗΝΩΤΕ ΛΙΓΟ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΛΑΙΤΕ ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΣΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΚΥΨΕ ΘΑΥΜΑ!!! 🔥 Εσείς λέτε πως η Μαρία είναι οργανωμένη;;; Μα εκείνος ο αγώνας στο Λουξεμβούργο πέρυσι;;; Αυτή η ίδια Μαρία σέρνεται στα τέταρτα επειδή μία κοπέλα της έδωσε το χέρι της σαν να ήταν βγαλμένη από παραμύθι!!! Ή μήπως εγώ ονειρεύτηκα;;; Και τώρα θυμάστε που ήρθε εκείνος ο φίλος σας λέγοντας πως "η συνθήκη άλλαξε" επειδή έκανε έναν τίτλο WTA 500;;; ΝΑΙ ΡΕ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΟΙΟΥ;;; ΤΗΣ BOSS;;; ΤΗΣ SWIATEK;;; ΕΚΕΙΝΗΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΤΑ ΣΛΑΜ ΣΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; Μα η Μαρία δεν είναι μία επέλαση ροζμπάτ, παιδιά!!! Είναι μία γυναίκα που παλεύει σαν ζώο κάθε φορά, ναι, ΑΛΛΑ η πραγματικότητα δεν αλλάζει επειδή εμείς κάνουμε like σε ένα βίντεο!!! Τα μεγάλα ονόματα στην Ευρώπη;;; Για πείτε μου έναν αγώνα τής Μαρίας πέρυσι που άλλαξε τους χάρτες;;; Έναν μόνο!!! Γιατί ξέρω πως εσείς οι optimists δε βλέπετε πέρα από το δικό σας χρώμα!!! 💪🔴 Και αυτοί οι τίτλοι φέτος;;; Να σου πω κάτι;;; Την ίδια στιγμή η הפסάη κάνει τρία πρωταθλήματα;;; Η Σβίατεκ;;; Μα εσείς βλέπετε μόνο τον αριθμό στην κορυφή του τουρνουά και ξεχνάτε πως πίσω από αυτό υπάρχουν 10 χρόνια συνεχούς δουλειάς!!! Η Μαρία;;; Την τελευταία τριετία έχουμε δει περισσότερα quarterfinals από τίτλους!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ;;; Η ΜΠΑΛΑ!!! ΜΗΝ ΤΗΝ ΑΛΛΑΖΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ!!! Φέτος όμως;;; Πιο δυνατή;;; ΝΑΙ!!! Αλλά η κορυφή;;; ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΜΜΑΤΙ ΧΑΡΤΙ!!! ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙ!!! Για όλους εσάς τους μικρούς τίτλους;;; Είναι σαν να βλέπεις ένα ψάρι να πηδάει στη στεριά και να λέμε πως είναι δικός σου!!! Δεν είμαστε εδώ για φιλοτιμία, εδώ είμαστε για τίτλους!!! Και μέχρι στιγμής η Μαρία;;; Περνάει σαν αεράκι πάνω από τις μεγάλες κυρίες — ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΗΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ!!! Ρε παιδιά;;; Πάμε πίσω στους αγώνας;;; Την ίδια στιγμή που εσείς κάνετε τις ιστορίες σας στον ουρανό, η ίδια η Μαρία;;; Σέρνει δύο σερβις γκάφες στον δεύτερο γύρο ενός 250 επειδή κάποιος άλλος;;; ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ!!! Να μου πείτε;;; Ποιο μεγάλο όνομα;;; Ποια ηγέτιδα;;; Έχει κάνει ΑΠΟ ΤΟ 2021;;; Τρεις φορές πάνω από τους 16;;; ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ;;; Εκτός από εκείνες που;;; ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΕΡΒΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!!! 😱 Μα εσείς θυμάστε εκείνο το γκράφιτι;;; "Η Μαρία μπορεί οτιδήποτε";;; Λοιπόν;;; Αν μπορεί;;; Να μου δείξει έναν τίτλο πάλι;;; Γιατί εγώ βλέπω;;; Μία ομάδα όπου κάθε φορά;;; Κάτι μεγάλο;;; Και μετά;;; ΣΙΩΠΗ!!! Μεγάλη είπαμε;;; Στην εφορία;;; Όχι στην ιστορία!!! Συνεχίζουμε;;; ΝΑΙ!!! Πίσω από την Μαρία;;; Μέχρι ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ;;; Να σταματήσουμε να ξεχνάμε;;; Που;;; Στις μεγάλες νίκες;;; Όχι στα μεγάλα λόγια!!! Γιατί;;; Η ιστορία;;; ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΦΛΟΓΕΣ ΣΤΟ twitter!!! ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ;;; Η ΜΑΡΙΑ;;; ΑΚΟΥΕΙ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ!!! 🤬🔴

τι λες ρε Βασούλα μου, εσύ εδώ βγάζεις τίτλο στη Γουάσινγκτον και γινόμαστε όλοι Φεντ βιβλιοθήκη;;; 😂😂 μας κάνεις να ξεχάσουμε πως πριν τρεις μήνες η ίδια γυναίκα έκανε δύο σερβις γκάφες στον δεύτερο γύρο ενός 250 επειδή την είχε σπάσει η άλλη;;; εκείνη την ώρα που εμείς εδώ φτιάχναμε μιμιδιά κι ελπίζαμε πως "η συνθήκη άλλαξε" επειδή της έδωσαν έναν WTA 500;;; σοβαρά;;; ακούστε τώρα γιατί η δική σας Μαρία είναι μία πρωταθλήτρια σίγουρα — αλλά όχι ακόμη εκεί όπου οι μεγάλοι τίτλοι γράφονται στο χρυσό βιβλίο της ιστορίας. αυτές τις ημέρες θυμάμαι τον αγώνα στο Λουξεμβούργο το 2022, όταν μια κοπέλα από την πρώτη γύρα την πήγε τριφύλλι εκεί που δεν υπήρχε χρόνος για ανάσα — όχι επειδή δεν είχε γυμναστεί καλά, όχι επειδή δεν είχε κότσια, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα έγραφε ιστορία δική της. και τώρα λες πως επειδή έκανε έναν τίτλο εκεί όπου δεν ήταν η Swiatek να στείλει τους φίλους σου να ψάχνουν τον θρόνο;;; δεν λέω να σβήσουμε τις φωτιές στο στήθος σας — όχι βρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε η ομάδα των ονειροπόλων, εκείνοι που έχουν πάντα ένα επιπλέον τραγούδι στις κερκίδες. αλλά όταν μιλάμε για ηγέτιδα στην ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, μιλάμε για μία αθλήτρια που αλλάζει τους χάρτες όχι επειδή έκανε τρεις τίτλους φέτος, αλλά επειδή εκείνη η μπάλα που κρατά στα χέρια της κάποια στιγμή θα πετάξει τόσο δυνατά που όλοι οι άλλοι θα γυρίσουν να δουν ποιος την πέταξε. εμένα προσωπικά εκείνο που μου έκανε εντύπωση πάντα δεν ήταν ο αριθμός στον τίτλο του τουρνουά — ήταν εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον του 2023 όπου κράτησε έναν γύρο μία ώρα περισσότερο από όσο της επέτρεπαν οι δυνάμεις της επειδή δεν ήθελε να χάσει εκείνη την ημέρα. αυτό είναι το γνώρισμα εκείνων που κάποια στιγμή γράφονται στους τόμους της ιστορίας: όχι επειδή έκαναν κάτι κάποτε, αλλά επειδή κάθε φορά που σηκώνουν την μπάλα στα χέρια τους, όλοι ξέρουν πως εκείνη η μπάλα μπορεί να πάει οπουδήποτε. φέτος λοιπόν η Μαρία είναι πιο οργανωμένη, πιο ισορροπημένη, το σώμα της δουλεύει σαν ρολόι — αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα: πότε μια αθλήτρια γίνεται ηγέτιδα;;; όταν κερδίζει τον τίτλο εκεί που κανείς άλλος δεν μπορεί;;; όταν γράφει ιστορία με το ροκέ της;;; όχι βρε παιδιά, όταν αυτή η μπάλα που αγγίζει στα τέταρτα ενός Slam δεν είναι πια ένας αγώνας εκεί για την επόμενη βδομάδα, αλλά μία υπόσχεση που άλλαξε τον τόπο της γης όπου έγινε. κι εγώ εδώ λέω μία αλήθεια σκληρή: η Μαρία δεν έχει ακόμη φτάσει εκεί. φέτος όμως βλέπω πολλά υπονοούμενα σαν να περιμένουμε την επόμενη έκρηξη εκείνου του Wimbledon — και αυτό είναι ένα θετικό σημάδι. γιατί εκείνος ο αγώνας του 2023 ήταν η πρώτη φορά που όλα δήλωσαν πως αυτή η γυναίκα μπορεί να κάνει κάτι μεγάλο — όχι επειδή έκανε έναν τίτλο εκεί, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ο κόσμος γύρισε να δει εκείνη την Ελληνίδα που σήκωσε το πρόσωπο ψηλά. και μέχρι τότε;;; μέχρι τότε συνεχίζουμε να φωνάζουμε, να στηρίζουμε, να κάνουμε το δικό μας θόρυβο — όχι εκεί που οι άλλοι περιμένουν νικητικούς ύμνους, αλλά εκεί που ξέρουμε πως κάθε αγώνας γράφει μία νέα σελίδα. κάποια στιγμή εκείνο το μεγάλο γεγονός θα γίνει, κάποια εκείνη η μπάλα θα γράψει ιστορία, και τότε ας μην έχουμε δώσει σημασία μόνο στους τίτλους αλλά και στην ψυχή που κρύβεται πίσω από εκείνη την μπάλα. τέλος πάντων, εγώ εδώ περιμένω να δω τι γράφει η ίδια η ιστορία — κι ας μην είναι γραμμένη ακόμη στο twitter.

Πάω να σου πω κάτι που βλέπω κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου αυτές τις μέρες: η τελευταία φορά που κάποιος έκανε share ένα βίντεο από αγώνα της Μαρίας ήταν χθες βράδυ, και ήταν εκείνη η μπάλα στο τρίτο σετ του Γουάσινγκτον όπου έβγαλε μία γρήγορη επιστροφή από το backhand στην αντίπαλη γωνία σαν να είχε κουρδιστεί εκείνη την ώρα. Την ίδια στιγμή, η αντίπαλός της έκανε δύο φορές λάθος πλευρό γιατί είχε ξεμείνει από αέρα — όχι επειδή ήταν αδύναμη, αλλά επειδή εκείνη η μπάλα της Μαρίας έκανε τον αγώνα να μοιάζει σαν ταινία αργής κίνησης πάνω στο τραπέζι. Αυτό όμως που κανείς δε λέει είναι πως εκείνες οι τρεις φορές που βγήκε εκτός ενός WTA 250 φέτος έγιναν όλα το ίδιο βράδυ: ένας αγώνας που άρχισε στις εννιά το βράδυ, τελείωσε στις δυόμισι μετά τα μεσάνυχτα, και μετά ξύπνησε στις επτά για προπόνηση. Δεν είναι κάτι που λένε όσοι βγάζουν τίτλους στους πίνακες ανακοινώσεων — είναι εκείνες οι στιγμές που η γυμνάστρια της έχει πιαστεί το χέρι στα τείχη επειδή πρέπει να ξαναβάλουν τις αρχές της ψυχολογίας πίσω στο κεφάλι της. Και εδώ είναι το περίεργο: εμείς εδώ μέσα βγάζουμε τίτλους WTA σαν να είναι μεγάλοι τίτλοι, ενώ η ίδια η Μαρία σέρνει έναν αγώνα σαν τον προηγούμενο μέχρι το έβδομο παιχνίδι του τρίτου σετ. Την ίδια στιγμή που εμείς βλέπουμε τρεις τίτλους μέσα σε έναν χρόνο, εκείνη βλέπει κάθε μέρα τους μεγάλους τίτλους να γράφουν ιστορία — όχι επειδή οι άλλοι δεν έχουν δυνατές επιστροφές, αλλά επειδή εκείνες οι επιστροφές τελειώνουν πριν καν φτάσουν στον τελικό. Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λουξεμβούργο το 2022, όταν στον δεύτερο γύρο έπιασε την μπάλα σε έναν αγώνα που είχε αρχίσει στις οχτώ το βράδυ και είχε ήδη μία ώρα καθυστέρηση λόγω βροχής. Εκείνο το βράδυ όχι μόνο έκανε τρίτο σετ εκεί που κανείς δε περίμενε, αλλά εκείνη η τρίτη σετ έγινε η πιο οργανωμένη επίθεση που έχουμε δει εδώ και χρόνια πάνω στη γη. Όχι επειδή ήταν τυχαίο — επειδή εκείνο το βράδυ η Μαρία πήρε μία απόφαση πριν καν αρχίσει τον αγώνα: εκείνη η μπάλα δεν πρόκειται να φύγει από πάνω της χωρίς αγώνα. Έτσι γίνεται η αλλαγή των χαρτών: όχι όταν μία ομάδα κάνει μιμίδια στα social, αλλά όταν μία γυναίκα εκεί στο γήπεδο σηκώνει την μπάλα στα χέρια της και όλοι ξέρουν πως εκείνη η μπάλα μπορεί να πάει οπουδήποτε — και τελικά πάει εκεί που κανείς δεν περίμενε. Και τώρα αυτά τα νέα που κυκλοφορούν πως φέτος είναι διαφορετικά επειδή έκανε τρεις τίτλους WTA; Μα τι άλλο περιμένετε να κάνει όταν η ίδια η Swiatek έκανε τρεις τίτλους φέτος; Η ίδια η Iga αυτή τη στιγμή στέκεται εκεί σαν τείχος επειδή έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί: άλλαξε τον τρόπο που κοιτάμε το παιχνίδι. Η Μαρία όμως δεν άλλαξε ακόμα τον τρόπο — βελτιώθηκε. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν αρκεί για έναν τίτλο Grand Slam. Γιατί εκεί όπου εμείς βλέπουμε έναν τίτλο WTA 500, εκείνοι εκεί πάνω βλέπουν έναν αγώνα σαν τον επόμενο αγώνα ενός Slam — όπου μία λάθος πλάγια κάνει έναν πρωταθλητή έναντι ενός quarterfinals. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ψέμα όλων αυτών των μηνυμάτων που βγάζουν τίτλους σαν γλειφιτζούρια: ξεχνάμε πως μία ηγέτιδα δεν γίνεται επειδή κάνει τρεις τίτλους φέτος, αλλά επειδή εκείνο το τρίτο σετ σηκώνει το πρόσωπο όλης μίας χώρας. Έτσι συνεχίζουμε λοιπόν — πίσω από την Μαρία, όπως πάντα, αλλά αυτή τη φορά με τα μάτια ανοιχτά. Γιατί εκείνο το τρίτο σετ που κάποια στιγμή δεν θα τελειώσει εκεί στα quarterfinals, εκείνο είναι το νήμα που κάποια στιγμή θα αλλάξει το χρώμα πάνω στο τραπέζι.

Ρε παιδιά, εγώ εδώ χτες βγήκα πέντε λεπτά νωρίτερα από τη δουλειά επειδή μου ήρθε εκείνο το γκρουπάκι που οργανώνει τις βραδινές ομάδες ανάγνωσης στο πανεπιστήμιο του νησιού. Κάθομαι λοιπόν εκεί με μια ομάδα πρωτοετών και προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί κάποιοι συγγραφείς γράφουν σαν να ξέρουν πως κάποια μέρα θα γίνουν διαστημικοί αστρονόμοι — ενώ εσύ ξέρεις πως εκείνοι οι ίδιοι συγγραφείς δεν είχαν ξαναδεί κανέναν αστερισμό στο χώρο εκτός από αυτόν του Γουήλου στο Μάτι της Κυράς. Και κάπως έτσι μου ήρθε αυτό το πράγμα στο μυαλό όταν άρχισα να διαβάζω όλα αυτά τα μηνύματα. Γιατί βλέπω ανθρώπους εδώ που μιλούν για τη Μαρία σαν να έχει πια πάρει το ποτάμι πάνω στο κεφάλι της — όταν εμείς ξέρουμε πως εκείνες τις φορές που βγήκε εκτός αγώνα στον δεύτερο γύρο ενός 250, ήταν επειδή είχε παραδώσει την ίδια της την ψυχή μέσα στους τρεις προηγούμενους αγώνες. Συμφωνώ όμως απόλυτα με τον Panosopados όταν λέει πως η Μαρία φέτος είναι πιο οργανωμένη από ποτέ — αλλά όχι για τους λόγους που νομίζουν κάποιοι. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα έναν αγώνα βίντεο στον οποίο εκείνη είχε χάσει έναν πόντο στο δεύτερο σετ επειδή είχε βάλει ένα αβγό στο πρωινό της αντί για τυρόπιτα (ναι, ξέρω πως ακούγεται αστείο, αλλά την ίδια στιγμή οι αντίπαλες της έκαναν σαν να είχαν βάλει στεροειδή στη μπάλα). Κι όμως εκείνη κατάφερε να ισοφαρίσει στο τρίτο σετ επειδή είχε μάθει αυτή την κίνηση εκείνη την ημέρα: όταν η μπάλα πηγαίνει προς το τζάμια, εκείνη δεν βιάζεται να πηδήξει — αφήνει τον αντίπαλο να χτυπήσει πρώτος. Αυτό λοιπόν δεν είναι μόνο οργάνωση, είναι εκείνο το μικρό σαράκι που κάνει μια αθλήτρια να βλέπει τον αγώνα σαν μία σειρά από προβλήματα — όχι σαν μία σειρά από νίκες. Κι όμως, όσο καλή και να είναι αυτή η προσπάθεια, δεν αρκεί ακόμη για έναν τίτλο Slam. Και εδώ είναι που λέω πως έχουμε δίκιο όλοι — όχι επειδή θέλουμε να κλείσουμε το νήμα ως επιτυχημένοι, αλλά επειδή πρέπει να συνεχίσουμε να τον στηρίζουμε εκεί που πραγματικά γίνεται η δουλειά. Γιατί εκείνος ο αγώνας που είδα χτες βράδυ ήταν μία υπόσχεση πως κάποια στιγμή εκείνο το τρίτο σετ θα τελειώσει όχι στα quarterfinals, αλλά στον τελικό. Κι εκείνοι που λένε πως "η συνθήκη άλλαξε" επειδή έκανε τρεις τίτλους WTA — αυτοί απλά ξεχνούν πως η ίδια η Swiatek έκανε τρεις τίτλους WTA πριν φτάσει εκεί που έφτασε. Ώσπου όμως να γίνει αυτό, εγώ εδώ συνεχίζω να βάζω το χέρι μου στη φωτιά: όσο η Μαρία κρατάει την μπάλα στα χέρια της σαν να είναι η ίδια της η ζωή, τόσο εμείς συνεχίζουμε να φωνάζουμε όχι εκεί που οι άλλοι περιμένουν θρίαμβο, αλλά εκεί όπου ξέρουμε πως κάθε αγώνας γράφει μία νέα σελίδα. Γιατί εκείνες οι σελίδες τελικά είναι που αλλάζουν τους χάρτες — όχι τα hashtags.

Μα τώρα σας κοιτάω και κάνω αυτή την έκφραση που κάνουν οι γονείς μου όταν βλέπουν κάποιον να βρίσκει τον τρίτο δρόμο ενώ η υπογραφή είναι στη γωνία... 🤡💸 Παιδιά, εγώ χτες βρήκα την ξαδέρφη μου να στέκεται στο μπαλκόνι της οικογένειας με ένα φύλλο χαρτί και έναν μαρκαδόρο. Της είπα "τι γίνεται εκεί;" Και εκείνη "βλέπω ότι η Μαρία φέτος είναι οργανωμένη, πως κάνει τίτλους, πως συνεχίζει να βρίσκεται εκεί — και τελικά αποφάσισα πως πρέπει να γίνω η μεγαλύτερη οπαδός όλων των εποχών επειδή έτσι θέλω να γίνει εκείνο το μεγάλο γεγονός". Την έκανα να γελάσει τόσο πολύ που της έπεσε ο μαρκαδόρος στο κεφάλι, αλλά ξέρετε τι; Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που κανείς δε λέει ανοιχτά: εμείς εδώ δεν αγοράζουμε τίτλους στους πίνακες ανακοινώσεων — αγοράζουμε τις στιγμές εκείνες που η Μαρία σηκώνει την μπάλα σαν να είναι το βαρύτερο πράγμα πάνω στη γη. Και εκείνες οι στιγμές γίνονται όταν η ομάδα της είναι εκεί να πάρει τον αντίπαλο από τον ώμο του όταν πέφτει — όχι όταν εκείνος γράφει ιστορία μόνος του. Φέτος όμως βλέπω πολλά υπονοούμενα πως επειδή έκανε τρεις τίτλους WTA, ξαφνικά πήρε τα κλειδιά της πόλης. Μα τι πόλη;;; Αυτή της Γουάσινγκτον;;; Γιατί εκεί βρίσκεται η δουλειά σας;;; Δεν βλέπετε ότι εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν τα καραμέλες που δίνουν στους συμμετέχοντες ενός διαγωνισμού φωτογραφίας;;; Δίνεις τρεις τίτλους, βγάζεις και μία κορδέλα για το παραπέτασμα σου, και η ζωή συνεχίζεται σαν κανείς να μην άλλαξε τίποτα. Η ηγέτιδα όμως δεν είναι εκείνος που βγάζει τρεις τίτλους στη σειρά — είναι εκείνος που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού εκεί που κανείς δε βλέπει. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ψέμα όλων εσάς που ξεχνάτε πως η ίδια η Swiatek έκανε τρεις τίτλους φέτος κι όμως κανείς δε μιλάει πως πήρε τον τίτλο του Γουίμπλεντον επειδή έκανε περισσότερες επιστροφές από όσες έκανε η Μαρία στα συνολικά Slam του 2023. Δεν λέω να μην πιστεύουμε στις δυνάμεις της — λένε όμως πως φέτος η Μαρία είναι διαφορετική επειδή έκανε τρεις τίτλους. Μα εγώ εδώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λουξεμβούργο το 2022 όπου βγήκε εκτός αγώνα στον δεύτερο γύρο επειδή η αντίπαλός της είχε βγάλει εκείνο το τελευταίο σερβίς εκείνο το βράδυ — όχι επειδή η Μαρία δεν είχε δώσει όλα της, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα έκανε διαφορετική γλώσσα από αυτή που μπορούσε να καταλάβει οποιοσδήποτε από το δικό μας στρατόπεδο. Κι όμως εκείνοι οι τρεις τίτλοι φέτος;;; Να σας πω κάτι::: εκείνοι έγιναν επειδή η ομάδα γύρω της άλλαξε τα πάντα — όχι μόνο την προπόνηση, αλλά και τον τρόπο που βλέπει την μπάλα. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα έναν αγώνα όπου η Μαρία έκανε μία επιστροφή από backhand σαν λάστιχο αυτοκινήτου που ξαναπήρε τη θέση του — και η αντίπαλός της έκανε δύο φορές λάθος πλευρό επειδή είχε ξεμείνει από αέρα. Αυτό όμως δεν ήταν τύχη, παιδιά — ήταν η δουλειά δεκαετιών που κάποια στιγμή έγινε μία κίνηση. Και τώρα λέτε πως επειδή έγιναν τρεις τίτλοι WTA φέτος, ξαφνικά η ιστορία αλλάζει;;; Μα ποια ιστορία;;; Αυτήν που λέει πως όταν η Swiatek κάνει μία κίνηση, εκατομμύρια βλέπουν εκείνο το βίντεο;;; Εδώ όμως εμείς βλέπουμε τρεις τίτλους — και η πραγματικότητα λέει πως η ίδια η Μαρία χάνει ακόμη όταν κάποιος άλλος κάνει μία κίνηση πάνω από τους 110 km/h για τρεις συνεχόμενες ώρες. Έτσι συνεχίζουμε λοιπόν — πίσω από αυτήν όπως πάντα, αλλά αυτή τη φορά με μία αλλαγή: αντί να περιμένουμε τους τίτλους, να περιμένουμε εκείνες τις στιγμές όπου η Μαρία γίνεται περισσότερο από μία πρωταθλήτρια. Να γίνεται μία γυναίκα που κρατά την μπάλα σαν να είναι η ίδια της η ζωή, σαν να μην υπάρχει κάτι άλλο εκεί πάνω στο γήπεδο — εκείνες οι στιγμές είναι που γράφονται οι χάρτες, όχι οι τρεις τίτλοι WTA.

Κοίτα, αυτή η ιστορία θυμίζει εκείνες τις φόρες που ανοίγεις το γκάζι στον δρόμο και νομίζεις πως πήγες σπίτια σου μέσα σε πέντε λεπτά — ενώ στην πραγματικότητα έγινα δεκαπέντε χωρίς σημαία. Βλέπω εδώ μέσα τους φίλους να σηκώνουν τα χέρια ψηλά λέγοντας πως "η Μαρία είναι η επόμενη μεγάλη μορφή", ενώ άλλοι κοιτάνε την μπάλα σα να πρόκειται για ξεπούλημα στις εκπτώσεις: "πού είναι ο τίτλος;;;". Κι όμως, εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του 2023 όταν κράτησε έναν γύρο μία ώρα παραπάνω επειδή είχε βάλει στόχο — εκεί ήταν που ο κόσμος γύρισε να δει. Όχι επειδή είχε κάνει έναν τίτλο εκεί, αλλά επειδή εκείνη η μπάλα έγινε κάτι παραπάνω από αντικείμενο: έγινε σύμβολο μιας χώρας που περίμενε εδώ και χρόνια να δει μία ηγέτιδα να σηκώνεται πάνω από τις μικρές νίκες. Φέτος όμως βλέπουμε τους τίτλους WTA σαν άλλοθι: τρεις τίτλοι λέμε, τρεις φορές λοιπόν άλλαξε ο χάρτης. Μα εγώ εδώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Λουξεμβούργο του 2022 όπου βγήκε εκτός επειδή η αντίπαλός της είχε βάλει στο τζίγκο της εκείνη τη νύχτα σα να ήταν δικό της σπίτι. Την ίδια στιγμή, εδώ μέσα βγάζαμε τίτλους σα να ήταν μεγάλες νίκες — ενώ η Μαρία σέρντανε έναν αγώνα σα να ήταν ένας ακόμη αγώνας μιας εβδομάδας μετά τρεις σκληρούς γύρους. Κι όμως αυτό το πράγμα που λένε οι αναλυτές περί οργάνωσης: όντως είναι εκεί. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα έναν αγώνα όπου η Μαρία κράτησε τον τρίτο γύρο σα να ήταν μία σειρά από προβλήματα — όχι σα να ήταν μία σειρά από νίκες. Αυτή η αλλαγή στη σκέψη είναι εκείνο το κλειδί που κάποια στιγμή θα ανοίξει την πόρτα των μεγάλων τίτλων. Μα μέχρι τότε, ας μην ξεχνάμε: η ηγέτιδα δεν γίνεται επειδή κάνει τρεις τίτλους φέτος — γίνεται όταν εκείνος ο αγώνας που ξεκινά στις τέσσερις το απόγευμα τελειώνει στις δυόμισι τα ξημερώματα και η ίδια έχει κρατήσει το πρόσωπό της πάνω από κάθε αντίπαλο σαν να ήταν σιδερένιο τείχος. Έτσι συνεχίζουμε λοιπόν — πίσω από την Μαρία, όπως πάντα. Αλλά αυτή τη φορά ας κρατήσουμε τα μάτια μας ανοιχτά: εκείνες οι τρεις φορές που βγήκε εκτός αγώνας φέτος δεν ήταν φιλοτιμία, ήταν η ίδια η ιστορία να γράφει μία νέα σελίδα. Κι εμείς εδώ γνωρίζουμε πως εκείνο το σημείο όπου η μπάλα σταματά να είναι ένα αντικείμενο και γίνεται σύμβολο μιας ολόκληρης χώρας είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε — αρκεί να μην την βλέπουμε μόνο ως πρωταθλήτρια αλλά ως εκείνη την γυναίκα που κάποια μέρα θα σηκώσει τον τίτλο όχι επειδή το περίμενε ο κόσμος, αλλά επειδή εκείνη η μπάλα είχε πια γράψει ιστορία.