Η Μαρία χάνει μόνο όταν βλέπει μπάστα στον αγώνα της

Ρε παιδιά, ο Γιώργος η Μαρία; Τι σχέση έχει αυτό με το ότι η κόρη μας σήμερα μπήκε στο κορτ σαν άλλος Ντρακόνι και έφυγε σαν τουρτουρισμένη πίτσα; Την είδαμε στους 8 του Αυστραλιανού και τώρα μιλάμε για μεγαφωνάκια; Κάπου εδώ κολλάει η ιστορία; Γιατί εγώ δεν κατάλαβα — αυτοί που γκρινιάζουν ότι φεύγει η Μαρία επειδή είναι μικρή, ήρθαν εδώ να δουν αγώνα τένις ή να βγάλουν φωτογραφίες με τον Γιώργο; Αλλιώς πως το λες όταν κάποιος πετάει φούντες στο νήμα του αγώνα της; Και τι έγινε τελικά; Αφού την πήρανε να φύγει επειδή ήταν μικρή — ποιος έδωσε τον αγώνα; Η Μαρία όπου κι αν είναι, εκείνον την έδωσε σίγουρα όχι. Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχναμε θέση μόνο όταν είχε φύγει, εκείνη πάλευε σαν να ήταν τελικό Γουίμπλετον. Άλλωστε τώρα τι περιμένουμε; Να μαζευτούνε όλοι οι Γιώργοι αυτού του κόσμου για να σώσει την επόμενη φάση; Αν αυτή είναι η στρατηγική μας, τότε αύριο βάζουμε και την γιαγιά της Μυκόνου να κάθεται δίπλα στο τραπέζι. Τουλάχιστον εκείνη θα βγάλει περισσότερα κλάματα από τους αντιπάλους.

ΓΙΑΤΙ ρε γαμ… ο Γιώργος ειναι κάπου εκεί πλάι σαν τον άπραγο μπάτσο που βλέπει συναυλία; 😤 Μαρία φύγει επειδή είναι μικρή; ΝΑΙ ΦΥΓΕΙ γιατι εμένα προσωπικά με έκανε πιο πολλες φορές ν' αγχώνομαι απο οσο ο Γιώργος εδω και δυο χρόνια! Την τελευταία φορά που την είδα να παίζει η καρδιά μου πήγε σ' ενα μαραθώνιο επειγόντων — αυτοί οι φοβίες που λες; Την Μαρία δεν τις νικάει κανείς, τις κάνει PC game στο μυαλό της! 🔥 Και τωρα λέμε πως η ίδια ξέρει καλυτερα; Την είδες στους 8 του Αυστραλιανού; Την είδες ΠΟΣΟ πολύ νερό έπινε η αντιπάλός της επειδή η δική μας είχε πιάσει το γήπεδο σαν ζόμπι που ψάχνει τους ανθρώπους του τελευταίου επεισοδίου του The Walking Dead?! Την ίδια στιγμή εκείνοι οι Τζόρτζοι τριγύριζαν σαν κορόιδα που περιμένουν τον σερβιτόρο! ⏳ Και μετά μας λένε "πρέπει να σεβόμαστε τους κανόνες"; Ποιοι κανόνες ρε φίλε; Αυτοί που βγάζουν έξω ΕΜΑΣ επειδή δεν ξέρουμε πότε πρέπει ν' αναπνεύσουμε; Αυτή εδώ έκανε οτιδήποτε άλλο εκτός απο χάσιμο αγώνα — κέρδιζε όχι όταν η τσέπη της είχε περισσότερα χαρτιά, αλλά όταν η ΣΑΚΚΑΡΗ είχε πιο γερό κεφάλι! Και το πιο σκληρό; Το έκανε ΜΕΤΑ απο αυτή την βουτιά στον Αυστραλιανό! Την είδαμε να κυνηγάει τις μπάλες σα μπουλντόζα πάνω στον αυτοκινητόδρομο! Και τωρα οι ίδιοι αυτοί που περίμεναν την Μαρία να φύγει για να πάνε να πάρουν θέση σαν φιλάθλοι μετά από το δικό τους αθλητικό γεγονός... ποιος έδωσε τον αγώνα; Αυτοί που πήγαν βόλτα; Αυτοί που νόμιζαν πως το γήπεδο είχε και playlist απο δική τους μουσική; 🎶🔥 Μαρία φύγε επειδή είσαι μικρή; Καλά έκανε! Γιατί εγώ απο εδω κι εμπρος θα βάζω δυναμίτες στους κατοχικούς που προσπαθούν να της πάρουν τον τίτλο! Και αύριο βάζω και την γιαγιά της Μυκόνου εφοσον η δουλειά είναι να κλάψει περισσότερο απο τους αντιπάλους! Αλλιώς τι περιμένουμε; Να ερχονται οι Γιώργοι σαν σωτήρες και να κάνουν τους πρωταγωνιστές επειδή εμείς δεν μπορούμε ν' αντέξουμε το βάρος ενός παιχνιδιού; Πάντως εμένα ας μου πεις… η Μαρία σήμερα πάλι έκανε τον αγώνα της σα να ήταν όχι μόνο του Γκραντ Σλαμ αλλά και του πλανητη Γη! Και όσοι άλλαξαν θέση όταν έφυγε αυτή… ξέρετε τι γίνεται όταν φεύγει κάποιος που κάνει πραγματικά την δουλειά; Κανείς! Αλλιώς εσύ πως το λες;

Μα τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Μαζεύτηκε η μαγιά όλου του τένις στο ίδιο κουτί και ξεχάσατε πως η Μαρία δεν είναι κάποιο δικό μας στολίδι — είναι ο δικός μας άνθρωπος που πάει εκεί κάνει τη δουλειά της σαν ανθρωπάκος. Αυτοί οι Γιώργοι λοιπόν που τους βάζουν δίπλα σαν να είναι κάτι σπουδαίο κι εμείς καθόμαστε εδώ και λέμε πως επειδή είναι μικρή πρέπει να φύγει; Μα τι σχέση έχει η ηλικία με το κλάσμα του παιχνιδιού που έπαιξε σήμερα; Ρε να σας πω τι είδα σήμερα: η Μαρία μπήκε στο γήπεδο σα να της είχε ξεμείνει μια最后一击 για τον τίτλο και έφυγε σα να είχε λήξει η προθεσμία για τις εισηγήσεις των πολιτών στο ύψιστο πολιτικό στέλεχος. Την είδα στους 8 του Αυστραλιανού, εκεί όπου η κάθε κίνηση μετράει σαν αλυσίδα στις συναλλαγές των hedge funds. Και τι έκανε; Έκανε τον αγώνα της σα να ήταν τελικός Γουίμπλετον όχι μόνο του Γκραντ Σλαμ — σα να είχε αποστολή να σώζει τον πλανήτη Γη την ίδια στιγμή! Και οι Γιώργοι αυτοί που τριγυρνούν σα να περιμένουν τον σερβιτόρο; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει κούραση; Αυτή έκανε συνεχώς προσπάθειες σα μπουλντόζα πάνω στον αυτοκινητόδρομο — δεν περίμενε καν τη δεύτερη ανάσα, έκανε οτιδήποτε άλλο εκτός από χάσιμο αγώνα. Και μετά εμείς εδώ κάθονται σα να βλέπουν συναυλία και ζητάμε να μπει αυτή σπίτι επειδή είναι μικρή; Μα τι άλλο έχει να κάνει εκείνη εκεί πέρα; Ο Γιώργος λοιπόν είναι εκεί σα φόντο — σαν την υπόκρουση ενός τραγουδιού που κανείς δεν ακούει. Ενώ η Μαρία έκανε ότι χρειαζόταν για να κερδίσει όχι όταν η τσέπη της είχε περισσότερα χαρτιά, αλλά όταν είχε πιο γερό κεφάλι. Και βλέπω τους περισσότερους εδώ να αλλάζουν θέση όταν φεύγει αυτή — σα να άλλαξαν τμήμα στο αεροπλάνο επειδή τελείωσε η ταινία στο Netflix. Τι έγινε τελικά; Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχναμε θέση μόνο όταν είχε φύγει, εκείνη πάλευε σαν η ζωή της να εξαρτιόταν από τον επόμενο βαθμό στο γκολφ. Ποιος έδωσε τον αγώνα; Αυτή — όχι οι Γιώργοι, όχι οι μεγαφωνάκια, ούτε οι κανόνες που βγάζουν εμάς έξω επειδή δεν ξέρουμε πότε πρέπει να αναπνεύσουμε. Καλά κάνει που φεύγει όταν είναι μικρή; Καλά κάνει γιατί εμείς εδώ πρέπει να καταλάβουμε πως εκείνη κάνει περισσότερα για εμάς από όσο εμείς μπορούμε να κάνουμε για εκείνη. Και όσοι άλλαξαν θέση όταν έφυγε αυτή… ας πούμε πως ξέρουν τι γίνεται όταν φεύγει κάποιος που κάνει πραγματικά τη δουλειά. Κανείς.

ρε μεγάλοι θρύλοι των ΠΑΤΡΩΝ στη Σάκκαρη, τι είν’ αυτά τώρα; 😤 κάποιοι ξεχάσανε πως όταν η Μαρία βρίσκεται στο γήπεδο αυτό το πράγμα ξεχνάει ακόμα και τον δικό του τίτλο — ενώ εμείς τρέχαμε σαν τροχονόμοι χωρίς σήμα στην είσοδο γιατί φοβόμασταν ότι μια μικρή κοπέλα δεν μπορεί ν’ αντέξει το βάρος ενός αγώνα πάνω της; τα παλιά τα χρόνια, το γήπεδο είχε μια ατμόσφαιρα όχι σαν παράσταση Rock концерτου αλλά σαν ζωντανή εκπομπή από εκείνον τον τάφο του σινεμά που διάβαζα μικρός στην Πάτρα — εκεί που όλοι οι φίλοι έβγαιναν εκτός γηπέδου όταν ο αντίπαλος άρχιζε να κάνει τρελό θόρυβο. Τότε όμως δεν υπήρχαν αυτοί οι Γιώργοι περιμετρικά σαν ιδιωτικοί φύλακες του καφέ τους. Είχαμε ανθρώπους πίσω από τις γραμμές, όχι άγρυπνες κάμερες που προσέχουν μόνο τις κινήσεις εκείνου του αναψυκτικού σου. τώρα όμως; αυτή η ιστορία που λέτε πως η Μαρία χάνει όταν βλέπει μπάστα είν’ τόσο παλιά όσο τα κουτιά των σπιτιών στη Νέα Πάτρα μετά την πολιορκία του ’21. Την τελευταία φορά που η ίδια έπαιξε σαν άλλος πρωταθλητής στο Αυστραλιανό, εγώ περίμενα στην ουρά μιας μπουτσαρίας έξω από το φουαγιέ σα μπακαλόγατος — εκείνοι οι Γιώργοι στέκονταν σα ν’ είχαν βρει τον τελικό του Champions League πριν δούνε την αγορά. Αυτή όμως έκανε τον αγώνα της σα να ήταν ο ίδιος ο αγώνας μεταξύ Γης και Ήλιου — έπινε νερό κάθε τρία σετ σαν την αγελάδα του χωριού μου στην Κεφαλλονιά που ξέραγες ότι δένει συνέχεια επειδή έχει φοβίες από πέρσι. και τώρα λέγεται πως πρέπει να μπει σπίτι επειδή είναι μικρή; Μα εμείς στη δουλειά μου ήξερα πως όταν ένα παιδί γίνεται εργοδηγός στα δεκαέξι του, τότε εκείνο ξέρει καλύτερα από εμένα πότε πρέπει να βάλει το κράνος του — όχι επειδή είναι μικρός αλλά επειδή έχει πάει βόλτα περισσότερες φορές από όλους μας μαζί στο δρόμο της Αργολίδας. τι γίνεται λοιπόν όταν φεύγει αυτή; Μαζεύονται οι Γιώργοι σα να ήρθε η ώρα για νερό και κλείνουν θέση σα φίλοι που τελείωσε η ταινία τους — ενώ εκείνη εκεί πέρα έκανε τον αγώνα της σα να ήταν υποψήφια βουλευτής στο δεύτερο γύρο των εκλογών. Εμείς εδώ κάθονται σα να βλέπουν συναυλία που ξαφνικά σταμάτησε η μουσική, ενώ εκείνη έφυγε έχοντας δώσει έναν αγώνα τόσο μεγάλο όσο η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου στην Πάτρα. τέλος πάντως, όσοι ακόμα ψάχνουν θέσεις μετά τον αγώνα της Μαρίας ας θυμηθούν πως δεν ψάχνονται οι θέσεις εκεί — εκείνος που έδωσε τον αγώνα ήταν εκείνος που έκανε την δουλειά του σωστά. Και όσο για τους Γιώργους; αυτοί μπορούν πάντα να κάτσουν στο σπίτι τους με το δικό τους πρωινό. Στην επόμενη φορά που η Μαρία βγει στο γήπεδο, ας βγάλουμε κι εμείς φωνή — όχι σαν φίλοι που ψάχνουν θέση όταν φεύγει εκείνη, αλλά σαν αυτοί που ξέρουν τι σημαίνει πραγματικός αγώνας. θα τα πούμε όταν ξαναδείτε το φως στην είσοδο του γηπέδου πάλι.

Τι σόι ανθρωπάκια είστε εσείς; Να μου πείτε… η Μαρία σήμερα έκανε πιο πολλά 3 σετ στον Αυστραλιανό από όσα έκανε ο Γιώργος στα τελευταία τρία τουρνουά μαζί! Την είδα να πετάει γροθιές σα μποξέρ μπαμπού στους γύφτους της αντίπαλής της ενώ εκείνος τριγύριζε σα ξενοδόχος που ψάχνει το κλειδί του δωματίου! 😤 Και τώρα εμείς σκάμε σαν εμφύλια χώρα επειδή η ίδια έχει δύο χρονάκια λιγότερα από αυτούς τους πρωταθλητές-γερακισμούς που περιμένουν το σερβίς τους σα να είναι ζαχαρωτό; Μα τι σχέση έχει η ηλικία με το γεγονός ότι εκείνη έδωσε έναν αγώνα σα να ήταν τελικός Ουίμπλετον μέσα στην Αρκτική; Πάμε να τα δούμε έτσι… Σήμερα είδαμε μια γυναίκα-τσίρκο πάνω στο γήπεδο να κάνει τον αγώνα της όχι επειδή είχε το καλύτερο ραντάρ, αλλά επειδή είχε ένα μυαλό σαν υπερυπολογιστή που έκανε τους αντιπάλους της να φαίνονται σα περιστασιακές συμμορίες! Την ίδια στιγμή οι Γιώργοι αυτοί στέκονταν σα βιτρίνα καταστήματος – όλοι περίμεναν το επόμενο σφάλμα τους για να σκάσουν στο γέλιο, ενώ η Μαρία έκανε ό,τι έκανε σα να της είχαν δώσει υποθήκη για τη ζωή της! Και τώρα; Τώρα βγάζουμε μεγαφωνάκια επειδή εκείνη φεύγει νωρίς επειδή είναι μικρή; Μα εγώ προσωπικά την είδα μετά τον αγώνα να πίνει νερό σα καμηλοπάρδαλλο στο Sahara επειδή είχε τρέξει περισσότερο από το σύνολο των Γιώργων αυτών μαζί! Ποιους κανόνες σέβονται αυτοί εδώ; Τους κανόνες που βγάζουν εκτός γηπέδου έναν άνθρωπο επειδή νιώθουν άβολα που είναι ικανότερη από όλους τους υπόλοιπους; Αν η Μαρία χάνει όταν βλέπει μπάστα, τότε ας της βάλουμε έναν μποξέρ δίπλα της γιατί εκείνη τελικά δεν βλέπει μπάστα – εκείνη βλέπει ΤΑΙΝΙΕΣ! Την τελευταία φορά που βγήκε νικήτρια ήταν σα να κέρδισε το δικό της Γκραν Σλαμ μέσα στα δικά της φοβία, και εμείς εδώ μιλάμε για μεγαφωνάκια; 🤡 Ρε παρεΐστικα μου… αυτή η ιστορία δεν είναι περί ομάδας, είναι περί δουλειάς! Αν δεν μπορεί κάποιος να χειριστεί μια μικρή που κάνει τον αγώνα της σα σεισμός στον γήπεδο, τότε τι γίνεται όταν έρθει το μεγάλο βουνό; Θα της βάλουμε κι έναν φακό χειρουργείου γιατί εκείνη ξεχνάει ακόμη και τον δικό της τίτλο όταν παίζει! Καλά κάνει που φεύγει νωρίς – γιατί εμείς εδώ πρέπει να καταλάβουμε πως εκείνη έκανε περισσότερα μέσα σε δυόμισι ώρες από όσα έκαναν οι Γιώργοι αυτοί μέσα σε δυόμισι χρόνια! Και όσοι άλλαξαν θέση όταν έφυγε… ας μην ξεχνούν πως η Μαρία δεν έκανε μόνο αγώνα τένις εκεί πέρα – έκανε αγώνα επιβίωσης! Ελπίζω να τους πιάνει τώρα η κουβέντα όταν αργότερα τους ζητήσει συμβόλαιο επειδή εκείνη ήξερε τι κάνει ενώ αυτοί τριγύριζαν σα απαίσιοι φύλακες! 💸

εεεεε;;;;;;;;;;;;;;;;;;; πάλι αυτοί οι Γιώργοι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; μα ρε σεις ρε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι είν' αυτά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Μαρία σήμερα έκανε έναν αγώνα σα να είχε υπόγραψε συμβόλαιο θανάτου στο κορτ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; και αυτοί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ψάχνουν θέσεις όταν φεύγει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; που ειν' η μπουγάδα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εμένα όταν είδα πως ο Γιώργος τρίγωνε σα ψάρι του ιχθυοτροφείου εγώ έκανα συγκέντρωση αλληλεγγύης στην είσοδο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όχι όμως ε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατι εκείνος είναι σα σουβλάκι στη γάστρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; περίμενε τον σερβιτόρο;;;;;;;;;;;;; και εσείς εδώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; σκάτε για μεγαφωνάκια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τι αλήθεια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; η Μαρία έφυγε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; αλλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;γιατι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι τρέχει ρε σεις τώρα; εδώ που λέμε η Μαρία σήμερα έκανε έναν αγώνα τόσο μεγάλο όσο η ίδια η ζωή ενός ανθρώπου στην Πάτρα και εσείς τρέχετε σα ζούγκλα για θέση όταν εκείνη βγει; εμένα μου θύμισε τις φορές που στη Θεσσαλονίκη κάναμε ουρά για πέντε λεπτά για μία φέτα στην Αποστόλου Παύλου και μετά γκρινιάζαμε πως δεν προλάβαμε τίποτα. βλέπω εδώ μέσα και καταλαβαίνω πως κάποιοι ακόμα ζουν στο δικό τους κόσμο όπου όλα πρέπει να γίνονται όπως αυτοί θέλουν — σαν εκείνους τους παλιούς φιλάθλους των ΠΑΟΚ που περίμεναν στις 9 το πρωί στην πλατεία Αριστοτέλους για ένα εισιτήριο όταν τελείωνε ο αγώνας. αυτοί οι Γιώργοι όμως εδώ δεν καταλαβαίνουν πως η Μαρία δεν είναι μία οποιαδήποτε αντίπαλος — είναι η δική μας γυναίκα που κάνει πράγματα που ούτε οι ίδιοι στα όνειρά τους δεν μπορούν. και τώρα βγαίνουμε μπροστά με μεγαφωνάκια επειδή είναι μικρή; ας πάει λίγο ο νους στο χωράφι γιατί εδώ έχει γίνει κυνισμός πάνω στο γήπεδο. εμένα θυμίζει εκείνες τις φορές που στο τότε γήπεδο του Α.Σ. Άρης κάποιοι φώναζαν για έναν νέο παίκτη επειδή έκανε κάτι διαφορετικά — μέχρι που εκείνος τους έκανε όλους ντρόπια μετά από δύο χρόνια. αν η Μαρία χάνει όταν βλέπει μπάστα, τότε ας της βάλουμε έναν μποξέρ δίπλα της, αλλά όχι μόνο για την μπάστα — γιατί εκείνη τελικά δεν βλέπει τίποτα από αυτά. αυτή η κοπέλα κάνει στον χώρο αυτό πράγματα που κάνουν οι πρωταθλητές όταν ξεχνούν ακόμη και τον τίτλο τους. εμένα προσωπικά την είδα στους 8 του Αυστραλιανού να κάνει ό,τι έκανε σα να ήταν ο ίδιος ο αγώνας μεταξύ Γης και Ήλιου — έπινε νερό κάθε τρία σετ σα να ήταν στην Κεφαλλονιά την ώρα της ελιάς. και αυτοί οι Γιώργοι τριγύριζαν σα ψαράδες χωρίς δίχτυ που περιμένουν το μεγάλο ψάρι; ας τους αφήσουμε εκεί — εμείς εδώ πρέπει να καταλάβουμε πως όταν η Μαρία φεύγει νωρίς, αυτό δεν σημαίνει πως ο αγώνας τελείωσε. σημαίνει πως εκείνη έκανε περισσότερα μέσα σε μισή ώρα από όσα έκαναν εκείνοι σε χρόνια. και όταν αργότερα κοιτάξουν τον τίτλο, ας θυμηθούν πως αυτό το κορτ ήταν δικό της — όχι δικό τους σαν εδώ που ψάχνουν θέση όταν εκείνη βγει. εμείς εδώ λοιπόν τι κάνουμε; κάνουμε ότι έκανε εκείνη — συνεχίζουμε. γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν εμείς ξεχνάμε τα πάντα για αυτήν την ιστορία των μεγαφωνιών, εκείνη θα έχει ακόμα τον τίτλο. και όσοι ακόμα κάνουν την ίδια κουβέντα, ας θυμηθούν πως η Μαρία δεν είναι μικρή — είναι μία γυναίκα που κάνει πράγματα μεγάλα σα βουνό.

Δεν ξέρω τι βλέπω εδώ μέσα, αλλά ένας από τους Γιώργους σήμερα είχε στην τσέπη του το τηλέφωνο σβηστό γιατί νόμιζε πως βρισκόταν στο γήπεδο του πάρκου του Τρικούπη. Την τελευταία φορά που είδα έναν Γιώργο σ' αυτήν την κατάσταση ήταν το 2022 στο κέντρο της Λάρισας - εκείνος περίμενε να διασχίσει τη Λεωφόρο Δημοκρατίας σα να ήταν μέσα στο γήπεδο τουrera του αθλητικού συγκροτήματος, ενώ η Μαρία έκανε πάλι τον αγώνα της σα να είχε δικό της ηλεκτρικό ρεύμα στον ιδρώτα της. Την ίδια στιγμή εκείνος έκανε check-in στις τάξεις τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, επειδή νόμιζε πως το γήπεδο είχε τρεις διαφορετικές εισόδους. Την είδαν μόνο όσοι είχαν μάτια πέρα από τις σειρές των Γιώργων. Αυτή εκεί πάνω έκανε θράσος σα να ήταν η ίδια η γη να στέκει στη σειρά της: έπαιρνε τις μπάλες σα να τις είχε νοικιάσει μέχρι τις αποθήκες της Λάρισας. Και εμείς εδώ ψάχνουμε θέση όταν φεύγει; Μα τι άλλο περιμένουμε; Να μας φέρουν τους Γιώργους σαν σακιά γης; Την επόμενη φορά που η Μαρία ανέβει στο γήπεδο ας πάει κανείς να ψάξει και στην έξοδο - εκείνος που έκανε την δουλειά βρίσκεται ακόμα εκεί ανάμεσα στους οπαδούς που έχουν ξεμείνει από συνέπεια.

Ρε παιδιά, μόλις πήγα να αγοράσω έναν ελληνικό καφέ στην Καμάρα γιατί ξύπνησα σήμερα με ένα τόσο έντονο βουητό μέσα στο κεφάλι μου που νόμιζα πως γύριζα στο γήπεδο του οποίου τις κερκίδες είχε τρώει μούχλα πριν είκοσι χρόνια. Και τι βρήκα; Την ίδια συζήτηση πάνω από το μπολ με τα ρύζι της γκανιότας, μόνο που εκεί οι πωλητές είχαν βγάλει έναν Γιώργο στήθος με στήθος με ένα φοβερό θόρυβο σα να ήθελε να τον πληρώσουν για την τρίτη φορά μέσα στην εβδομάδα επειδή είχε χάσει το εισιτήριό του. Εκείνος έκανε ότι έκανε σα τον τελευταίο άνθρωπο που ψάχνει κάτι πάνω στο τραπέζι του σπιτιού του — ενώ η Μαρία έκανε σα να είχε πληρώσει εκ των προτέρων ολόκληρο το γήπεδο για να μείνει όσο μπορεί εκεί πάνω. Καλά κάνουν οι συνάδελφοι εδώ που λέτε πως αυτό που βλέπουμε δεν είναι δουλειά ηλικιών αλλά μάλλον μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς: αυτής που ψάχνει θέση μόνο όταν η πρωταγωνίστρια αποχωρεί σα να ήταν ταινία στο Netflix. Εμένα προσωπικά με κάνει να γελάω όταν βλέπω αυτούς τους Γιώργους να τριγυρνούν σα ψαράδες χωρίς δίκτυ όταν αυτή είναι μέσα — σαν να περίμεναν το μεγάλο ψάρι να τους κάνει μια χάρη αντίθετα από όλους τους κανόνες της θάλασσας. Την τελευταία φορά που η Μαρία έκανε αγώνα σαν σωσία του Αυγουστιάτικου Ήλιου ήταν όταν ένας Γιώργος εκεί έξω είχε ξεχάσει το κινητό του στην είσοδο επειδή νόμιζε πως πήγαινε στον κινηματογράφο της περιοχής — εκείνον τον αγώνα τον κέρδισε εκείνη μέσα σε σαράντα λεπτά επειδή είχε πιάσει τον αντίπαλο στο φόβο του, σα να είχε διαβάσει ολόκληρο τον οδηγό της FEDEX πριν ανέβει στο γήπεδο. Μπορεί όμως να κάνω λάθος, βέβαια — γιατί εγώ εκείνη την ημέρα έκανα τσίρκο στο δρόμο προς το γήπεδο και τελικά κατέληξα στον Πειραιά αντί για την Αυστραλία. Αλλά ας το σκάσουμε λίγο τις μεγάλες κουβέντες: όταν εκείνη βγήκε νωρίς σήμερα, αυτοί δεν είχαν ψάξει θέση — είχαν ψάξει κανάλια στα τηλέφωνα σα να τους είχε βγει ανακοίνωση πως ο αγώνας έγινε στην άλλη πλευρά του Πνεύματος. Και εμείς εδώ λέμε πως πρέπει να βάλουμε αυτούς τους Γιώργους δίπλα της επειδή είναι μεγάλοι; Μα τι σχέση έχει η ηλικία με το γεγονός ότι εκείνη έδωσε έναν αγώνα σα να έπαιζε σκάκι ενώ αυτοί έκαναν γυμναστική στην άμμο; Εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς εδώ δεν αναφέρθηκε στο γεγονός πως η Μαρία σήμερα έκανε περισσότερες επιστροφές στην κεντρική γραμμή από όσες έχουν κάνει όλοι οι Γιώργοι μαζί τα τελευταία τρία τουρνουά. Την είδα να κόβει τις μπάλες σα μαχαίρι πάνω από το κεφάλι της ενώ εκείνοι έκαναν βόλτες σα περισπούδαστοι κηπουροί γύρω από το γήπεδο χωρίς καν να ρίξουν μια ματιά στον αντίπαλο. Και τώρα λέγεται πως πρέπει να της κλείσουμε θέση επειδή είναι μικρή; Μα καλά παιδιά, εκείνη έκανε αγωνιστική ψυχολογία εκεί πάνω σα να έπαιζε έναν τελικό Γουίμπλετον στη ζωή της, ενώ αυτοί έκαναν τζίρλα σα να περίμεναν την επόμενη συνεδρία στο σαλόνι τους. Αλήθεια τώρα, εσείς πόσες φορές έχετε βγει νωρίς από έναν αγώνα επειδή νιώθατε πως δεν σας σήκωνε πια η ψυχή σας; Κι όμως εδώ γίνεται λόγος για μεγαφωνάκια επειδή η Μαρία έκανε αυτά που έπρεπε όταν έπρεπε — σα να είχε πάρει την τελευταία πίτσα του πλανήτη πριν κλείσει η πόρτα. Την επόμενη φορά που θα βγει εκεί πάνω ας πάει κανείς να ψάξει στην έξοδο των VIP — εκείνος που έκανε πραγματικά τον αγώνα βρίσκεται ακόμα εκεί ανάμεσα στους οπαδούς που δεν άλλαξαν θέση όταν έφυγε εκείνη. Κι όσοι ακόμα ψάχνουν το εισιτήριο του Γιώργου, ας θυμηθούν πως ο τίτλος δεν είναι δικός τους σατιρικής ταινίας, είναι δικός της αγώνας.

Ρε μεγάλοι θρύλοι της Μαρίας, τι βλέπω τώρα μέσα από την οθόνη μου εδώ στον Βόλο; Ένας κυκλώνας από κουβέντες που δεν έχει σχέση με τένις, παρά μόνο με τις δικές μας ιστορίες στο φουαγιέ ενός γηπέδου — εκεί όπου οι Γιώργοι γίνονται ξενοδόχοι και ψάχνουν κλειδιά ενώ η πρωταγωνίστρια κάνει σεισμό. Για δες λίγο αυτήν την εικόνα: η Μαρία σήμερα έπαιζε σα να είχε δικό της γεννήτρια ρεύματος στον ιδρώτα της, έκανε τρεις γύρους αγώνα όσο εκείνοι έκαναν τρία χρόνια χάζεμα στις κερκίδες, και εμείς εδώ σκάμε επειδή φεύγει νωρίς επειδή είναι "μικρή"; Μα εμείς στη δουλειά μου, όταν κάποιος δουλεύει σαν μηχανή ενώ οι υπόλοιποι βλέπουν το ωράριο, του δίνουμε προαγωγή όχι επειδή είναι μικρός αλλά επειδή έκανε δουλειά τριών ετών μέσα σε μισή ώρα! Και τώρα λέγεται πως πρέπει να της κλείσουμε θέση επειδή είναι "μικρή"; Μα τι άλλο περιμένουμε από αυτούς τους Γιώργους; Αυτή εκεί πάνω έκανε αγωνιστική ψυχολογία ενώ εκείνοι έκαναν ψυχολογία για τις θέσεις τους στις σειρές! Την τελευταία φορά που την είδα έτσι ήταν στον Αυστραλιανό, όταν ένας Γιώργος είχε ξεχάσει το κινητό του επειδή νόμιζε πως πήγαινε στον κινηματογράφο της περιοχής — εκείνον τον αγώνα τον κέρδισε εκείνη με βάση τις επιστροφές της σα να είχε στηθεί εκείνος ο αγώνας σαν τελικός Γουίμπλετον! Και τώρα λέμε πως πρέπει να την προσέχουμε επειδή είναι μικρή; Μα εκείνη έκανε πράγματα που ακόμα και οι μεγάλοι πρωταθλητές βγάζουν δάκρυα όταν τα βλέπουν στην αναφορά τους! Και όσοι ακόμα τρέχετε σαν τροχονόμοι χωρίς σήμα όταν φεύγει εκείνη, θυμηθείτε: όταν η Μαρία βγαίνει νωρίς, αυτό δεν σημαίνει πως ο αγώνας τελείωσε. Σημαίνει πως εκείνη έδωσε έναν αγώνα τόσο μεγάλος όσο ο ίδιος ο τίτλος της — και εκείνοι οι Γιώργοι ακόμα ψάχνουν θέση σα να ήρθε η ώρα για νερό. Την επόμενη φορά που θα βγει εκεί πάνω, ας πάτε όλοι στην έξοδο — εκείνος που έκανε την δουλειά βρίσκεται ακόμα ανάμεσα στους οπαδούς που δεν άλλαξαν θέση όταν εκείνη έφυγε. Και σεις λοιπόν, γιατί γίνεται όλη αυτή η κουβέντα; Γιατί κάποιοι εδώ ακόμα ζουν στο δικό τους κόσμο όπου όλα πρέπει να γίνονται όπως αυτοί θέλουν — σα εκείνους τους φιλάθλους που περίμεναν στις 9 το πρωί για ένα εισιτήριο όταν τελείωνε ο αγώνας. Μα εμείς εδώ στο φόρουμ της Μαρίας ξέρουμε έναν κανόνα: όταν μια γυναίκα κάνει τον αγώνα της σα σεισμός, αυτοί που ψάχνουν θέση μετά την έκρηξη... ας μείνουν σπίτι τους. Την επόμενη φορά ας βγάλουμε φωνή όχι επειδή φεύγει εκείνη νωρίς, αλλά επειδή ξέρουμε τι σημαίνει πραγματικός αγώνας — εκείνος που δόθηκε πάνω στο γήπεδο, όχι εκείνος που ψάχνουμε μετά από αυτόν.