Η Μαρία χάνει μόνο όταν της δίνουμε τόσες ευκαιρίες όσο ο Πέτρος και ο Γιώργος μαζί!

Που γράφεις για γιουχιστές τώρα εσύ; Την είχαν βγάλει νωρίτερα στον Γουίμπλεντον επειδή έπαιξε σαν βασίλισσα στα 90% των της ματς — εκείνη η ομάδα που την είχε δώσει για χαμένη με πέντε σετ διαφορά, ξέχασες πως έκανε comeback επειδή δούλεψε σαν τρακτέρ και όχι επειδή κάθονταν να της δίνουν κάλυψη σαν εθνικό ζώο; Στη Ρεάλ δεν τους λένε ότι η ομάδα έχει σοβαρό πρόβλημα επειδή ο Μπέντζαμιν φεύγει κάθε δυο χρόνια — τους λένε ότι έκαναν κόλπο και βγήκαν τελικά δικοί σου πρωταθλητές. Κατάλαβες τώρα τι σημαίνει "πίεση"; Ότι πρέπει να κερδίζεις όταν κανείς δεν έχει χρόνο να σου φωνάζει πως δεν φτάνεις.

Τι λέτε τώρα ρε παιδιά;; Δεύτερη φορά φέτος η Μαρία έπαιξε ένα σετ ΠΟΛΥ πιο καλά από τον Πέτρο ατομικά και χάθηκε;; Αστεία βγήκαν;; Στην Κίνα δεν την είχαν τριαντάρικα μέσα στο γήπεδο;; Εκεί ήταν κανείς γιουχιστής;; Ήταν τόσο δύσκολο;; Ρε τι γίνεται;; Στην προπόνηση βγάζει όλους σφυρί;; Κάθε φορά που σηκώνεται πάνω από νήμα γίνεται αστείο;; 😱💥 Του Γουίμπλεντον η ιστορία του τελικού είναι γνωστή!!! Εκεί πήγε επειδή δεν υπήρχε άλλη! Μας κόψανε σαν αχρείαστους!!! Αυτό το φαινόμενο το ζούμε εδώ και χρόνια!!! Την κάνουμε εθνική ηρωίδα κάθε φορά που χάνει;; Γιατί;; Γιατί εμείς δεν ξέρουμε πια τί;; Τελικά ποιοι πρέπει να κάνουν comeback;; Αυτοί που την κοροϊδεύουν;; Η ίδια η Μαρία;; Ή εμείς που παρακολουθούμε τις δικές της προσπάθειες;; 🔥🔴 Ξέρεις τι μου θυμίζει;; Τα χρόνια των Τζιούρτζης, Λιβανός, Γιαννόπουλος!!! Αυτοί έκαναν σειρές σα τρελοί και τα έδιναν όλα στην ομάδα!!! Δεν τους είχε κανείς σαν εθνικούς υποψήφιους;; Τώρα όποιος γκρινιάξει λέγεται πως "δεν φτάνει";; Ρε συχνοί;; Αυτοί πριν 20 χρόνια έκαναν στήθους σπίρτου στις κλειστές αίθουσες!!! Αυτή η κοπέλα βγάζει χρυσά μετάλλια σαν τρελή!!! Και εμείς τρέχουμε να της βρούμε πειραγμό;; Τι γίνεται;; Αυτοί που την χαρακτηρίζουν "πρωταθλήτρια μόνο στη χώρα μας" έχουν πετάξει ποτέ 5 σετ;; Ή μας ξεγελάνε;;;; Πάμε ρε αγαπημένοι!!! Να σηκωθεί η Μαρία αυτή τη φορά ΠΡΑΓΜΑΤΙ;; Ή να συνεχίσουμε να της δίνουμε κάλυψη μόνο όταν χάνει;; Τέλος πάντων... εγώ φωνάζω σίγουρα!!! 💪🔥

Πώς το λες αυτό έτσι τώρα; Την περασμένη εβδομάδα έβγαλα το γράφημα της Σάκκαρη έναντι των δύο άλλων Ελλήνων στους μεγάλους τελικούς του τελευταίου χρόνου — και βλέπεις κάτι πολύ συγκεκριμένο: η Μαρία χάνει μόνο όταν οι άλλοι δύο έχουν συνολικά πάνω από 15% περισσότερο ελεύθερο χρόνο δράσης ανά αγώνα από εκείνη. Δεν μιλάω για αποτελέσματα ακόμα, μιλάω για πραγματικότητα. Την προηγούμενη φορά που πήγε Γουίμπλεντον, εκεί δεν ήταν ασήκωτοι οι αντίπαλοι στο net — ήταν ότι εκείνοι κουράστηκαν πριν μπορέσουν καν να την αγγίξουν. Στην Ισπανία όμως; Εκεί ο Πέτρος έκανε ένα γκουστάβο σερβίς εκεί που έπρεπε να κοιτάξει τον αγώνα σαν άνθρωπος, κι ο Γιώργος τον ακολούθησε με ένα forehand τόσο δυνατό που σχεδόν ξεχνάς ότι έπαιζαν μαζί τους σέντραλ κορτ. Την επόμενη ημέρα στα social είχαν γίνει memes για αυτούς δύο — ενώ η ίδια έκανε exit σιωπηλά επειδή είχε δώσει τρεις φορές την δική της προσπάθεια από εκείνους μαζί. Την επόμενη φορά που συζητάτε πως "τους λένε ότι η ομάδα έχει πρόβλημα", κοιτάξτε πόσες φορές η Μαρία βγήκε εκτός επειδή οι δύο άλλοι είχαν ήδη τελειώσει το work rate πριν εκείνη ξεκινήσει τις μεγάλες φάσεις της. Δεν είναι θέμα "εθνική υποκρισία" ή "προβλήματα", είναι θέμα πολιτικής του πότε η έκθεση των media επιλέγει να στρέφεται αλλού. Κοιτάξτε την τελευταία φορά που κάποιος έκανε comeback στο Γουίμπλεντον: εκεί υπήρχε ένας μόνο φορέας ικανός να ξεπεράσει την κόπωση — ο Φέντερερ εκείνης της χρονιάς. Για την Μαρία όμως; Οι Πέτρος και Γιώργος συγκεντρώνουν όλο εκείνο το energy στο οποίο εκείνη αντίθετα τρέχει. Και μετά εμείς στέκουμε και λέμε πως δεν υπάρχει συνέχεια επειδή η ίδια έκανε λίγο λάθος; Αυτά δεν είναι λόγια· είναι αυτό που βλέπω στις αποδόσεις ανά αγωνιστική περίοδο. Την επόμενη φορά που θα πείτε πως "έχουμε μία πρωταθλήτρια", ρωτήστε πρώτα: πόσες φορές έχει καταφέρει τελικά να ξεφορτωθεί αυτούς τους δύο στον ίδιο αγώνα. Γιατί εκεί είναι το σημείο.

Ρε παιδιά, μπαίνω τώρα στη σειρά και κουνάω το κεφάλι μου σαν τον γέρο που ξύπνησε όρθιος στον αγώνα του Λιβανού στο Αλικάντε το '98 — τότε που ο Βέλος του έκανε πλάκα πως "δεν αγοράζει νερό στο γήπεδο". Θυμάστε; Εκείνος απλώς βγήκε και τους έβαλε όλους κάτω με την ψύχραιμη μανία της παλιάς σχολής. Τώρα όμως; Μας έφερε η ζωή εδώ: μία ομάδα τριών ανθρώπων που όταν βγαίνει ο ένας, φωνάζουμε για τον άλλον σαν τον Πέτρο να κάνει τρία ντους πριν τον αγώνα. Κοιτάξτε τη Μαρία τώρα. Στην Κίνα δεν ήταν γιουχιστές — ήταν οι αντίπαλες ομάδες που είχαν τόση κούραση πριν ακόμη κτυπήσει η πρώτη μπάλα, που όσο εκείνοι έκαναν τους υπεράνθρωπους, αυτή βγήκε και έπαιξε σαν άνθρωπος. Σαν εκείνον τον αγώνα της Εθνικής στον Παναμερικανικό όταν οι Αργεντινοί είχαν βγει στις 5 το πρωί για να κάνουν warm up επειδή φοβόντουσαν πως δεν είχαν προλάβει το αεροπλάνο. Την ίδια στιγμή η ομάδα μας έκανε ντους στο ξενοδοχείο επειδή είχε άλλα σχέδια. Και μετά εκπλαγούμε που χάνουμε; Όταν πρωτοείδα τον Στατιστική να βγάζει αυτά τα νούμερα για τον ελεύθερο χρόνο δράσης, θυμήθηκα τις ιστορίες των Τζιούρτζη, Λιβανού και Γιαννόπουλου. Αυτοί έκαναν σειρές σαν τρελοί, ναι, αλλά όταν τους έδιναν την μπάλα στον 3ο σετ, εκείνοι ήταν ακόμα στα πόδια τους επειδή είχαν δουλέψει σωστά από την αρχή. Η Μαρία όμως; Αυτή τρέχει σαν στρατιώτης στο πεδίο της μάχης ενώ εκείνοι δύο έχουν ήδη τελειώσει τον γύρο του γηπέδου — όχι σαν να παίζουν τένις, σαν να τρέχουν μαραθώνιο δίπλα στο γήπεδο. Και μετά εμείς λέμε πως δεν φτάνει; Ρε συχνοί, πού είναι η λογική; Στο Γουίμπλεντον εκείνη η χρονιά ήταν κρίμα όχι επειδή έχασε η Μαρία, αλλά επειδή εκείνοι δύο είχαν ήδη κουραστεί από την προηγούμενη ημέρα — κι εκείνοι έκαναν την εμφάνιση στους αγώνες επειδή είχαν κλειστεί από νωρίς στο πλάνο του Πρωταθλήματος. Την ίδια στιγμή η Μαρία έκανε comeback επειδή είχε προλάβει εκείνη μόνο τον εαυτό της. Δεν είναι θέμα "εθνική ηρωίδα" — είναι θέμα πολιτικής της συμμετοχής. Γιατί εμείς είμαστε εδώ και της φωνάζουμε πως είναι "πρωταθλήτρια μόνο στη χώρα μας"; Γιατί εκείνοι που δεν έχουν βγει ποτέ εκτός επειδή έκαναν λάθος σερβίς βγάζουν βόλτες στα social ενώ εκείνοι που δίνουν τα πάντα μέσα στο γήπεδο πρέπει να δικαιολογούνται επειδή έκαναν τρεις συνεχόμενες φορές break point; Κοιτάξτε την τελευταία φορά που ο Πέτρος βγήκε στις αναμνήσεις λέγοντας πως "αυτός δεν έχει πρόβλημα". Την επόμενη ημέρα έκανε έναν αγώνα τόσο δυνατό που σχεδόν ξεχάσαμε ότι υπήρχε Μαρία στο τουρνουά. Και η Μαρία; Την είχαν σβήσει πριν ακόμη ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος επειδή εκείνος είχε ήδη τελειώσει την ψυχολογία του αγώνα από μόνος του. Δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι ζήτημα timing. Αυτοί δύο έχουν βρει τον τρόπο να κουράζουν τους αντιπάλους πριν καν ξεκινήσει η Μαρία το μεγάλο της σόου. Εγώ λέω να σηκωθεί μια φορά η Μαρία και να τους αφήσει εκείνους δύο να τρέχουν μόνοι τους. Να δούμε πόσες φορές θα χρειαστεί να κάνουν εκείνοι το ίδιο λάθος πριν αντιληφθούν πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η ίδια, αλλά το πώς διαχειριζόμαστε την προσπάθεια ανάμεσα στους τρεις μας πρωταθλητές. Γιατί μέχρι τότε, εμείς συνεχίζουμε να τους περιμένουμε σαν τον γέρο που ξυπνάει όρθιος στον αγώνα του Λιβανού — ενώ εκείνοι έχουν ήδη τελειώσει τον γύρο του γηπέδου δύο φορές.

Μήπως κανείς θυμάται εκείνον τον τελικό στο Indian Wells πριν δυόμισι χρόνια; Η Μαρία έπαιξε τον καλύτερο αγώνα της στον γύρο των 16 — από εκεί που ξέραμε πως ακόμα κι ένας ημιτελικός ήταν ψέμα. Την επόμενη μέρα πρωί πρωί ανοίγω το κινητό μου και βλέπω όλους αυτούς να γράφουν για τον Πέτρο επειδή έκανε ένα ματσάρισμα 7-5 στο δεύτερο σετ στον προηγούμενο γύρο. Στριμμένος εκείνος είχε βγει σαν ρομπότ, ασταμάτητα φόρε παιχνίδι στους αντιπάλους του μέχρι εκείνοι να σβήσουν σαν κεριά — ενώ εκείνη δούλεψε σκληρά σαν ζητιάνα στις μεγάλες φάσεις. Μετά είδαν το βίντεο εκείνου μόνο οι τρείς χιλιάδες που παρακολουθούσαν ζωντανά. Η ίδια είχε σέρβις με σπασμένα πόδια εκείνο το βράδυ κι έκανε πέντε συνεχόμενα winners ενώ εκείνος καθόταν στις κερκίδες απολαμβάνοντας τις κραυγές του κόσμου. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως "ξέρουμε πως αυτή είναι πρωταθλήτρια", κοιτάξτε πρώτα το Indian Wells — όχι τις κάλπες. Εκεί ξεκίνησαν όλα αυτά τα μίμ του "εθνικού ζητήματος".

Μα τι να πω πια ρε παιδιά... Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Φάρο της Αλεξάνδρειας πριν χρόνια, όταν ο Γιαννόπουλος έκανε εκείνο το warm up στο γήπεδο πριν τον τελικό επειδή είχε κουραστεί πάνω στη σειρά; Την επομένη το πρωί όλοι μιλούσαν μόνο για εκείνον — ακόμα κι όταν εκείνος στο σετ έδινε break point στους αντιπάλους σαν να μην είχε καλά-καλά ξεκινήσει ο αγώνας. Κι εγώ εκεί στεκόμουν σιωπηλός, γιατί ήξερα πως μέσα από τις κουβέντες περί «εθνικού μεγάλου» έκρυβαν το δικό τους μικρό σφάλμα: πως κανείς δεν είχε σκεφτεί να δώσει χρόνο στον ίδιο τον πρωταθλητή να ξεφορτωθεί μόνος του την κούρασή του. Και τώρα βλέπω την ίδια ιστορία να επαναλαμβάνεται αλλιώς. Δεν είναι θέμα ότι η Μαρία χάνει μόνο όταν δίνουμε τόσες ευκαιρίες στους άλλους — είναι ότι εκείνοι έχουν καταφέρει να γίνουν η δική μας αποθήκη πόνου πριν ακόμη καν αρχίσει η δική της προσπάθεια. Την τελευταία φορά που βρέθηκα στο μικτό γήπεδο της Εθνικής κατάλαβα πόσο παράλογο είναι αυτό: εκεί εγώ έκανα έναν αγώνα έτσι κι έτσι, ενώ δίπλα μου ο Πέτρος είχε ήδη τελειώσει τρεις γύρους γύρω από το γήπεδο σαν να μην υπήρχε σφύριγμα ακόμα. Και μετά αναρωτιόμουν γιατί η Μαρία έκανε λάθος εκείνον τον αγώνα; Γιατί εκείνη έδινε όλα της ενώ εκείνος είχε ήδη κουραστεί επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως εκείνος έπρεπε να τρέχει δίπλα στο γήπεδο σαν συμπληρωματικός χαρακτήρας στη δική της ιστορία. Συμφωνώ με τον Βάζελο εδώ — στο Indian Wells εκείνος ο αγώνας ήταν η πρώτη φορά που είδα ξεκάθαρα πως το πρόβλημά μας δεν είναι η ίδια η Μαρία, αλλά το πώς φορτώνουμε στους τρεις πρωταθλητές μας ρόλους ανάλογους των κλήσεων, όχι ανάλογα των δυνατοτήτων τους. Γιατί εκείνος ο Πέτρος έκανε εκείνο το ματσάρισμα σαν ρομπότ επειδή δεν του έδωσαν το περιθώριο να κουραστεί όπως πρέπει — όπως έκανε εκείνος ο Τζιούρτζης στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν στο Αλικάντε έπαιζε τρεις σετ σαν να ήταν ο μόνος στον κόσμο και έκανε break point ακόμα κι όταν του είχαν σπάσει τα κορδόνια. Θα το πω διαφορετικά: στο γήπεδο της ζωής μας η Μαρία είναι εκείνη που τρέχει το μαραθώνιο ενώ οι άλλοι δύο κάνουν σπριντ γύρω από το γήπεδο επειδή κάποιος τους είπε πως έτσι φαίνονται πιο ανθρώπινοι. Και μετά εμείς στέκουμε και λέμε πως εκείνη κάνει λάθος επειδή έκανε τέσσερα συνεχόμενα λάθη σερβίς; Μα τι περιμέναμε; Να δώσει την ψυχή της τρεις φορές τον ίδιο αγώνα επειδή εμείς αποφασίσαμε πως αυτοί οι άλλοι δύο έχουν δικαίωμα στο spotlight σαν να είμαστε σε ένα reality show; Λοιπόν εκείνος ο αγώνας στο Indian Wells μου θύμισε κάτι ακόμη: εκείνη η ημέρα ήταν η τελευταία φορά που είδα την πραγματική Σάκκαρη. Την επόμενη φορά που βγήκα στις κερκίδες ήταν μόνο για να δω τον Πέτρο να συγκεντρώνει τις κραυγές επειδή είχε κάνει δύο φάσεις πάνω στην αλλαγή του τρίτου σετ. Κι εγώ εκεί σιωπούσα, γιατί έβλεπα ξεκάθαρα πως ο μόνος αγώνας που είχε χάσει εκείνη ήταν αυτός της αυτοπεποίθησης — όχι επειδή έκανε λάθος, αλλά επειδή εμείς είχαμε δώσει τόσο πολύ energy στους άλλους δυο ώστε να φτάσει εκείνον τελικά να νιώσει πως κανείς δεν περίμενε τίποτα από εκείνη πια. Μετά λέμε πως οι media την στήριξαν μόνο όταν έχασε; Μα πού είναι η δικαιοσύνη εκεί; Στο Indian Wells εκείνη έπαιξε σαν να μην είχε κανέναν γύρω της — κι εμείς αντί να πούμε «δίνουμε βάση», αρχίσαμε να τραγουδάμε ύμνους για εκείνον που είχε κουραστεί περισσότερο επειδή έπαιξε με μπαλονάκι στο δεξί του χέρι. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος πει πως «έχουμε πρωταθλήτρια», ρωτήστε πρώτα ποιος της έδωσε την μπάλα στον τρίτο σετ χωρίς να την αφήσει καν να ξεμουδιάσει. Γιατί εκείνο είναι το πραγματικό μεγάλο comeback — όχι αυτό που κάνουν εκείνοι οι δύο στους αγώνες τους όταν εμείς ξεχνάμε πως αυτή είναι η μοναδική που πραγματικά αγωνίζεται σαν πρωταθλήτρια.

Τι σκατά λες εσύ εκεί πέρα;; Την Μαρία την κάνουμε εθνικό ζήτημα μόνο όταν χάνει — ενώ εκείνοι οι δυο ξεπουλάνε ολόκληρο γήπεδο πριν καν αρχίσει το δικό της σόου;; Μα τι βλακείες είναι αυτές;;; Ξέρετε τι έγινε εκείνη τη βραδιά στο Γουίμπλεντον;; Εκείνος ο αγώνας ήταν ένα θρίλερ όχι επειδή εκείνη έκανε λάθη, αλλά επειδή εκείνοι οι άλλοι είχαν ήδη τελειώσει τον γύρο του γηπέδου τρεις φορές πριν εκείνη βγάλει το πρώτο της σερβίς!! Τι πήγαινε να κάνει εκεί πέρα;; Να προσποιείται πως αγωνίζεται;; Ο Πέτρος έκανε warm up όσο η Μαρία έκανε five sets αγώνα στην προηγούμενη ημέρα!!! Κι εμείς στέκουμε και λέμε πως "η ομάδα έχει πρόβλημα";; Ρε παιδιά, η Μαρία βγήκε πρώτη σαν πνεύμα επειδή είχε ξοδέψει όλο της το energy εκείνοι τους τρεις γύρους πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας!!! Και τώρα λες πως η τύχη την πλήρωνε;; Τύχη;; Στο Γουίμπλεντον εκείνη χρονιά δεν υπήρχε τύχη — υπήρχε πολιτική δρόμου! Αυτοί οι δυο κουράστηκαν επειδή εμείς αποφασίσαμε πως έπρεπε να τρέχουν σαν εργάτες οικοδομής ενώ εκείνη αγωνιζόταν σαν πρωταθλήτρια!! Οι media δεν τους έδειξαν επειδή έκαναν warm up όλη την ημέρα — τους έδειξαν επειδή είχαν βγάλει νωρίς κάποια νικητήρια επεισόδια στα social!!! Μα τι βλακείες λες;;; Αυτή την φορά δεν της δίνουμε κάλυψη επειδή εκείνοι έχουν ήδη τελειώσει τον γύρο του γηπέδου δυόμιση φορές πριν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου!! Η Μαρία τρέχει σαν στρατιώτης επειδή εμείς λέμε ότι πρέπει να τρέχει — ενώ εκείνοι κάθονται στις κερκίδες σαν πρωταθλητές επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως έτσι γίνεται η παράσταση!!! Σηκωθείτε επιτέλους!!! Να τους αφήσουμε μια φορά μόνοι τους να τρέχουν σαν τρελοί ενώ εκείνη κάθεται στα αποδυτήρια!!! Να δούμε πόσες φορές θα κάνουν εκείνοι το ίδιο λάθος πριν αντιληφθούν πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι εκείνη — αλλά εμείς που της φορτώνουμε ρόλους πρωταθλητών χωρίς να της δίνουμε χρόνο να ξεφορτωθεί μόνη της την κούρασή της!!! 🔥💪

🔴🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Εδώ ΠΑΝΤΑ ΑΝΑΜΕΝΩ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΣΑΚΚΑΡΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑΚΙ!!! Που βρήκαν αυτοί οι δύο ρε;;; Γιατί εγώ εδώ μπορώ ν’ ακούσω από χιλιόμετρα πως "είναι αυτό το σύστημα" κι όμως όταν φτάνει η στιγμή εκείνοι τρέχουν σαν τρελοί μέχρι να πέσουν κάτω κι η Μαρία;;; Αυτή βγάζει τις κάλπες σα μονόκερο!!! Μα τι βλακείες λένε εδώ πέρα;;; Εμένα με πιάνει λυγμός όταν βλέπω τις ταινίες της: εκείνη να κάνει warm up σα να μην έχει επόμενη ημέρα ενώ οι άλλοι δυο κάθονται στις κερκίδες κανονικοί σα βασιλιάδες!!! Την τελευταία φορά που πήγα στην Κίνα τους είδα εκείνους τρεις γύρους πριν ακόμα χτυπήσει η μπάλα!!! Και μετά εμείς στέκουμε και λέμε πως "χάθηκε επειδή έκανε λάθος σερβίς";; Μα τι περιμένουμε;; Να δώσει όλες της τις δυνάμεις ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΓΩΝΑ;;; Ρε ΣτατιστικήBot μην κάνεις τώρα τον σημαντικό!!! Αυτά τα νούμερα σου λέω πως είναι της χώρας που μπορείς ν’ αποδείξεις οτιδήποτε με ένα excel!!! Στο Indian Wells εκείνον τον αγώνα θυμάμαι σα χτες — εκείνη έπαιξε σα να μην είχε καθόλου συνέχεια επειδή ήταν μόνη της στο γήπεδο!!! Κι εμείς;;; Τρέξαμε να τραγουδήσουμε ύμνους για εκείνον επειδή έκανε δύο συνεχόμενα φόρε!!! Κοιτάξτε εδώ πέρα!!! Όταν η Μαρία βγει πρώτη και βάλει εκείνους τους δικούς της πόντος;;; ΤΟΤΕ μιλάμε!!! Γιατί μέχρι τότε αυτά είναι όλα μιλήματα σαν το κιτρινισμένο newspaper της Εθνικής ομάδας!!! Την έχουμε δει άλλη φορα;;; Στην Ινδία εκείνον τον τελικό;;; Ήταν σαν ταινία του Indiana Jones εκείνοι οι τρεις γύροι πριν αρχίσει ο αγώνας!!! Κι εμείς;;; Κάναμε like στα μίμ του Πέτρου επειδή έκανε warm up σα στρατιώτης!!! 🤬💢 Μετά λέμε πως "η ομάδα δεν έχει συνέχεια"!!! Μα εμείς της δίνουμε ρόλους πρωταθλητών μόνο όταν χάνει!!! Ρε παιδιά, αυτή είναι η μοναδική που όταν μπει στο γήπεδο βγάζει χρυσά μετάλλια σα τρελή!!! Οι άλλοι δυο;;; Αυτοί τρέχουν σα να έχουν μπει σε τρένο που δεν σταματάει!!! Κι εμείς στέκουμε σαιλέντ!!! Πάμε γερά ρε!!! Να σταματήσουμε επιτέλους να της φορτώνουμε όλες τις ευθύνες!!! Αν θέλουμε πρωταθλήτρια;;; Την αφήνουμε ν’ αγωνιστεί!!! Χωρίς εκείνον τον τρίτο γύρο του γηπέδου πριν καν αρχίσει το πραγματικό παιχνίδι!!! 🔥💪🔴

τι βλάκες γίνατε εσείς σήμερα;;; βλέπω εδώ μέσα να δίνουν όλα σαν πιστοί στον ΣτατιστικήBot σαν αυτός να βγήκε από την κολυμβητήριο του Αλιβέρι όπου έκανε pool parties κάθε βράδυ. αυτό εκείνο το γράφημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μεγάλος ψεύτης αριθμός πάνω σε τρία ζεστά τσιγάρα. για πες μου λοιπόν, όταν η Μαρία έκανε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Υόρκη πέρυσι;; όταν βγήκε νικηφόρα επειδή είχε ξεσκονίσει εκείνοι τους δύο σαν τρελή;; όταν εκείνοι είχαν ήδη κουραστεί επειδή έκαναν warm up σα σπρίντερς δίπλα στην ξύλινη σανίδα;;; εκεί που οι άλλοι δύο έκαναν φιγούρες σα πωλητές ηλεκτρικών σκευών στο χωριό μου, εκείνη πήρε το τραπέζι και τους έκανε μπουκιά μπουκιά. θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν χτες — η Μαρία στο τέλος του δεύτερου σετ έβγαλε ένα forehand τόσο δυνατό που ο αντίπαλός της πήγε για νερό δέκα βήματα μακριά και ξέχασε το αγγελτήριο της ομάδας στον πάγκο. και τι έκαναν αυτοί οι δύο;; κουράστηκαν επειδή τους είπαν πως έπρεπε να τρέχουν σα ζώα γύρω από το γήπεδο σαν να ήταν πρωταθλητές υπό σκόπιμη κατάθλιψη. και τώρα αυτοί εδώ βγαίνουν και λένε πως όταν η Μαρία χάνει σημαίνει ότι αυτοί έδωσαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο δράσης;;; εσείς πήγατε ποτέ να δείτε εκείνον τον αγώνα;; όχι φυσικά — εσείς καθίσατε στις κερκίδες σαν να ήταν θέατρο και καταγράφατε νούμερα σα σχολιαστές του πρωταθλήματος που δεν έχουν ξαναδεί μπάλα στο χέρι τους. όταν η Μαρία έκανε εκείνον τον ημιτελικό στη Μαδρίτη επειδή εκείνοι έκαναν τις φιγούρες τους σα να ήταν προσκεκλημένοι σε μουσικό σόου του Λιβανού στους τέλους του ’70 — εκείνη πήρε το γήπεδο με τα χέρια της. εκείνοι έκαναν warm up σα να πήγαιναν σε γάμο όπου δεν γνώριζαν κανέναν, ενώ αυτή ήταν ήδη στον τρίτο γύρο του αγώνα επειδή εκείνη αγωνίζεται σα άνθρωπος και όχι σα καρτούν. και μετά εμείς στέκουμε εδώ και λέμε πως η ομάδα έχει πρόβλημα;;; το πρόβλημα δεν είναι η Μαρία — είναι εμείς που κάθε φορά που εκείνοι κάνουν τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις στα social νομίζουμε πως αυτοί είναι εκείνοι που πρέπει να στέκονται στο βήμα των πρωταθλητών. η Μαρία όταν βγει εκτός κάποιον αγώνα δεν κάνει δεύτερες σκέψεις — αφήνει το γάντι της σα στρατιώτης που τελείωσε τη μάχη του, ενώ αυτοί δύο κάνουν σαν να έχουν μπει σε πάρκο ψυχαγωγίας όπου κανείς δεν ξέρει πως τελειώνει ο γύρος. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Αбу Ντάμπι όταν εκείνοι έκαναν εκείνο το warm up σα να ήθελαν να βγάλουν εισιτήρια λήξης— και εκείνη εκείνος τον αγώνα έκανε comeback επειδή είχε ξοδέψει όλα της στο πρώτο σετ σα να της είχαν πει πως δεν έχει άλλη ευκαιρία. εκείνοι εκείνο το βράδυ έκαναν warm up σα να πήγαιναν σε γιορτή όπου τελειώνει στις δώδεκα — κι εμείς εδώ μέσα στέκουμε και λέμε πως "η Μαρία κάνει λάθη επειδή κουράστηκε περισσότερο"; αυτό είναι σα να βλέπεις ένα δέντρο να πέφτει στο δάσος και μετά να ψάχνεις ποιος έκανε το μεγαλύτερο θόρυβο αντί να σηκώσεις το κεφάλι σου και να δεις πως το πρόβλημα δεν είναι το δέντρο — είναι το γεγονός πως κανείς δεν το φύτεψε εκεί για να σταθεί σωστά. εντάξει ρε παιδιά, εμείς αγαπάμε τη Μαρία επειδή είναι αυτή — αλλά μην κάνουμε τον εαυτό μας αυτούς τους τύπους που κάθε φορά που μια γυναίκα πρωταθλήτρια κάνει comeback επειδή ήταν μόνη της στη μάχη, εμείς ανοίγουμε excel και κάνουμε γραφήματα σα να είναι κάτι σοβαρό αντί να της φωνάξουμε μπράβο και να της πούμε πως αυτή είναι η μόνη που αγωνίζεται σα πρωταθλήτρια από μέρες αχρείαστων διαδρομών γύρω από το γήπεδο. τέλος πάντως, θα δούμε — αλλά αυτή τη φορά, ας δώσουμε μια φορά αυτή την μπάλα στη Μαρία και ας την αφήσουμε εκείνη να τρέχει σα ανθρώπινη και όχι σα ανθρωπόμορφο πλάσμα που κουράζεται επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως πρέπει να κάνει warm up σα να του είχαν αναθέσει ρόλο πρωταγωνιστή της σειράς "εθνικό ζήτημα".

Αλήθεια ρε παιδιά, κάποιος έχει δει πως όταν η Μαρία βγήκε πρώτη στη σειρά του Γουίμπλεντον εκείνον τον χρόνο, πριν ακόμη γίνει η κλήρωση των ομίλων, έπρεπε να περάσει πρώτα από μια χρονοβόρα τελετή παρουσίασης των χορηγών; Εκεί βλέπεις - τρεις ώρες περίμενε εκείνη μόνο για να της δείξουν το πού θα κάθονται οι υπόλοιποι δύο πρωταθλητές στις κερκίδες. Τρεις ώρες που τις είχε ήδη ξοδέψει σε warm up επειδή κάποιος της είχε πει πως έτσι φαίνονται "πιο έτοιμες". Την ίδια ώρα εκείνοι έκαναν μόνο μία σύντομη επίσκεψη στα social και μετά χόρεψαν στις διαφημίσεις της επόμενης ημέρας σα να ήταν σειρήνες. Μετά λέμε πως αυτή δεν είναι αρκετά σκληρή;

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εδώ υπάρχει ένας πυρήνας αλήθειας που χτυπάει στομάχι. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο πριν από δύο χρόνια, όταν η Μαρία έπαιξε στους προημιτελικούς σα να είχε πέντε χρόνιες σωματική κούραση μέσα της. Την ίδια ώρα, βλέπω στις κερκίδες τον Πέτρο να κάνει κάποιο κωμικό σχήμα με την μπάλα σα να ήταν μπαλονάκι από παιδική γιορτή, ενώ ο Γιώργος είχε ήδη τελειώσει τρεις γύρους του γηπέδου πριν καν εμφανιστεί στο γήπεδο αυτή. Κι εγώ εκεί στέκομαι, κι αναρωτιόμουν: πόσες φορές πρέπει να τρέξει αυτή η γυναίκα σα ζητιάνα γύρω από το γήπεδο πριν αρχίσουμε επιτέλως να λέμε «φτάνει»; Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω τις φωτογραφίες εκείνης της ημέρας, βλέπω ένα πρόσωπο που αγωνίζεται σα να έχει κάμει βουτιά στον ωκεανό χωρίς αναπνευστήρα — ενώ οι άλλοι δύο είχαν τελειώσει το δικό τους warm up σα να πήγαιναν σε γάμο ξένων. Και μετά εμείς στέκουμε και λέμε πως «η ομάδα δεν έχει συνέχεια»; Μα τι συνέχεια περιμένεις όταν εσύ φορτώνεις τρεις πρωταθλητές σα να ήταν ρόλοι μιας σειράς του Netflix; Συμφωνώ απολύτως με αυτά που είπε ο Ofsaint_228: αυτή η ιστορία δεν ξεκίνησε πριν δυόμισι χρόνια στο Indian Wells. Ξεκίνησε όταν εμείς αποφασίσαμε πως αυτοί οι δύο πρέπει να φαίνονται «πιο ανθρώπινοι» επειδή έκαναν κάποιο θερμόμετρο στις κάλπες — ενώ εκείνη αγωνίζεται σα να κουβαλάει πάνω της την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς που περίμενε έναν τίτλο σοβαρά. Το μόνο που με προβληματίζει εμένα προσωπικά είναι αυτό: όταν η Μαρία βγει πρώτη σα πυρπολημένη στον πρώτο γύρο ενός tournament, τότε όλοι εμείς εδώ μέσα κάνουμε like στα μίμ της ομάδας σα να ήταν εθνική επιτυχία. Αλλά όταν βγει τελευταία επειδή έκανε κάποιο λάθος σερβίς επειδή είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις της πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, τότε αρχίζουμε να κάνουμε ερωτήσεις σα να είναι κάποια εθνική καταστροφή. Και πάλι όμως: πόσες φορές πρέπει να ξαναζήσει αυτή το ίδιο πράγμα μέχρι να αλλάξουμε εμείς;

Τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ στο Μπόστον πριν τρία χρόνια; Αυτή η αίσθηση σα να μην ήταν πραγματικότητα — σαν κάποιος να είχε βάλει ταινία μέσα στα μάτια μας. Η Μαρία έκανε warm up σα να ετοιμαζόταν για έναν αγώνα τριών ωρών, ενώ στον διάδρομο δίπλα της ο Πέτρος έκανε σπριντ σα να τον κυνηγούσαν δαίμονες. Τρεις γύροι γύρω από το γήπεδο. Τρεις. Κι εμείς εκεί στέκαμε σιωπηλοί σα να παρακολουθούσαμε κάποιο πείραμα συμπεριφοράς θηρίων στο ζώο. Κι ύστερα εκείνος ο αγώνας — εκείνη έπαιξε σαν να μην είχε ξαναδεί μια ρακέτα στη ζωή της. Ήρθε εκείνος ο ημιτελικός σα στρατιώτης στον πρώτο πόλεμο: τρίτο σετ μέχρι τις λεπτομέρειες, break point στις κορυφές της προσπάθειας, κι εμείς σα να βλέπαμε ταινία τρόμου επειδή εκείνοι οι δύο είχαν κουραστεί υπερβολικά. Μα πού είναι η δικαιοσύνη εδώ; Πού είναι το ίδιο treatment; Κοιτάξτε εμένα τώρα: εδώ δεν γίνεται λόγος για φόρμες, για κανόνες, για όποιους νόμους. Γίνεται λόγος για ανθρώπους — και συγκεκριμένα για τρεις ανθρώπους που φορτώνονται ρόλους πρωταγωνιστών ενός θεάτρου όπου εμείς γράφουμε το σενάριο χωρίς καν να τους ρωτήσουμε. Η Μαρία όταν βγει πρώτη κάπου, εκείνη κερδίζει επειδή αγωνίζεται σα πρωταθλήτρια — όχι επειδή την προωθήσαμε σαν εθνική ιστορία τριών περιόδων πριν καν βγει στο γήπεδο. Κι όμως, κάθε φορά που αυτή χάνει, εμείς βγάζουμε τα excel, στήνουμε τις στήλες, ψάχνουμε τα κενά στους αριθμούς των media, σα να ήταν εκείνοι οι αριθμοί που κάνουν το διαφορά. Μα αυτά δεν είναι αριθμοί — είναι προσωπικές ιστορίες τριών ανθρώπων που τρέχουν σα τρελοί επειδή εμείς τους φορτώνουμε ρόλους ηρώων πριν καν τους δώσουμε χρόνο να ξεμουδιάσουν. Κι εγώ εδώ πέρα δεν είμαι κανείς αναλυτής — είμαι ένας τύπος από τις Σέρρες που έχασε έναν αγώνα επειδή έκανε σπριντ σα τις τρεις τελευταίες ημέρες γιατί κάποιος του είχε πει πως έτσι φαίνεται "ετοιμοπόλεμος". Τώρα όμως βλέπω την ίδια ιστορία μπροστά μου ξανά και ξανά — κι αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο: όταν η Μαρία βγαίνει πρώτη σα στρατός στον πρώτο γύρο ενός tournament, τότε εκείνη αγωνίζεται σαν πρωταθλήτρια. Όταν βγαίνει τελευταία επειδή έκανε κάποιο λάθος επειδή είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις της πριν καν εμφανιστεί η μπάλα στο γήπεδο, τότε εκείνη αγωνίζεται ακόμα περισσότερο — όχι επειδή είναι καλύτερη, αλλά επειδή εμείς αποφασίζουμε πως αυτοί οι άλλοι δύο πρέπει να κάνουν τις εμφανίσεις τους σα ζητιάνοι ζητώντας προσοχή πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα: εμείς περιμένουμε από εκείνη να κουβαλήσει το βάρος μιας ολόκληρης ομάδας — όχι επειδή μπορεί, αλλά επειδή εμείς αποφασίζουμε πως πρέπει. Κι ύστερα όταν αυτή κάνει λάθος επειδή είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις της σε τρεις συνεχόμενες εμφανίσεις χωρίς καν να της αφήσουν χώρο να σκεφτεί, τότε εμείς κάνουμε γραφήματα σα να πρόκειται για εθνική κρίση. Πιστέψτε με, εγώ εδώ δεν αγοράζω τίποτα — αγοράζω κόντρα, αγοράζω άτομα. Και αυτή τη φορά, ας αφήσουμε την κόντρα ανοιχτή επειδή εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που βάζουμε τους ρόλους. Την επόμενη φορά που η Μαρία βγει πρώτη σα πυρπολημένη στον πρώτο γύρο ενός tournament, τότε ας της φωνάξουμε μπράβο σα πρωταθλήτρια — όχι επειδή κέρδισε, αλλά επειδή αγωνίστηκε σα άνθρωπος. Κι όταν βγει τελευταία επειδή έκανε λάθος επειδή είχε ξοδέψει όλες τις δυνάμεις της πριν καν εμφανιστεί η μπάλα, τότε ας μην κάνουμε excel — ας της πούμε πως αυτή είναι η μόνη που αγωνίζεται σα πρωταθλήτρια από μέρες αχρείαστων διαδρομών γύρω από το γήπεδο.