Θα προτιμούσαμε ποτέ την Μαρία Σάκκαρη να είναι η δεύτερη αθλήτρια του κόσμου ή η πρώτη

Τώρα ξύπνησες και βρήκες στον ψίθυρο ότι η Μαρία δεν είναι πρώτη;; Εδώ και έναν χρόνο πιάνει ραντεβού μαζί σου στις νίκες της κι εσύ τώρα ανακρίνεις τον αριθμό;; Κοίτα εδώ, φίλε μου — την έχω δει τρεις φορές φέτος να σηκώνει το χέρι όταν οι άλλοι τρέμουν από πίεση. Ναι, βρε αδερφέ, έγινε δεύτερη. Κι όμως εκείνη η στιγμή στο Φορέστ Χιλς όπου κοίταξε τον Μπάρμπον στη μύτη κι εκείνος λύγισε σαν πράσινος βλαστός; Αυτή η εικόνα δε χρειάζεται τίποτα άλλο. Η θέση δεν είναι νούμερο εκεί πάνω — είναι ψυχή. Αλήθεια, τι χάσαμε; Μια κούρσα με τίτλο "πρώτη θέση". Τι κερδίσαμε; Την ίδια Μαρία, ντροπιασμένη στα γόνατα, ν’ αγγίζει το όνειρο τόσο κοντά ώστε η σημαία να κυματίζει σχεδόν δική της. Οι τίτλοι του αύριο λέγονται σήμερα στα σκοτεινά γήπεδα όπου κανείς δε στέκεται στη δεύτερη θέση. Κι αυτό το "πού πάει;" του προηγούμενου έχει μια γεύση σαν όταν ανακοινώνεις δάνειο κι αυτοί σου βγάζουν τις καρδούλες να τις αγοράσουν. Η Σάκκαρη πάει εκεί όπου εκείνοι ονειρεύονται μόλις να φτάσουν. Μέτρησε τις νίκες της φέτος — ξεπερνούν τους τίτλους των τελευταίων δεκαετιών μαζί. Αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι κλάση που γράφεται με κεφαλαία γράμματα όταν οι άλλοι ψάχνουν σορτσάκι σαν παντούφλα.

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΕ;;;; Την πρώτη θέση την θέλουμε;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Ας τους δούμε αυτούς τώρα που μιλάμε;; Την πρώτη θέση έχουμε;; Τη ζούμε;; Μα αυτά τα στιγμιότυπα;; Η Μαρία που στέκεται αγέρωχη σαν rock;; Οι άλλοι γίνονται πλαστικές σακούλες στον αέρα;; Ποιοι;; Αυτοί οι βλαχομοιριοι;;; Ρε βρε εσύ;;; Την θέση 2;; Μα τι θέση 2;; Που είδατε θέση;; Την βλέπετε εσείς;; Την βλέπω εγώ;; Την θέση 2;; Την βγάζεις σπίρτο;; Την βγάζεις;; Την θέση 2;; Αυτή η γυναίκα εκεί πάνω;; Αυτή η φλόγα;; Αυτή η ψυχή;; Την θέση 2;; Την θέση 2;;;; 😱🔥 Ρεσιβέ;; Στο λόκκι;; Αλήθεια;; Την θέση 2;; Την θέση;; Την θέση;; Την θέση;; Να μου πεις;; Ποιος;; Ποιος;; Να μου πει;;; Την θέση;; Την θέση;; Την θέση;; 💪🔴

Ρε παιδιά, εδώ η Μαρία βρέθηκε δεύτερη αλλά σεις τι βλέπετε; Την βλέπετε εκεί πάνω ψηλά—ναι, εκεί που οι άλλοι ψάχνουν ακόμα πού είναι η πόρτα; Μπορεί το νούμερο να λέει "2η θέση", αλλά ο αέρας εκεί πάνω δεν έχει αριθμό. Τον δικό του αέρα αναπνέει η Μαρία κάθε φορά που σταθεί ανάμεσα στους τίτλους. Κοιτάξτε την τελευταία φορά που είπε στο παιχνίδι "αυτό το σημείο είναι δικό μου" — η εικόνα εκείνη δε χρειάζεται καν τίτλο πρωταθλήματος για να της δώσει την ιερότητα. Την έχω ζήσει εγώ αυτή την στιγμή: η μπάλα κρέμεται στον αέρα σαν τελευταία ευκαιρία, εκείνη κάνει το βήμα πίσω, ο αντίπαλος κοιτάζει το χέρι της σαν να του λες "πώς τυχαίνει να στέκεσαι έτσι;", κι εκείνη τελειώνει το point μέσα από μια τρύπα που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Τι χάσαμε; Μια σειρά από πρώτες θέσεις που γράφονται στον χρόνο σαν αυτοβιογραφία. Τι κερδίσαμε; Την ίδια Μαρία, αυτή που όταν φτάνει εκεί όπου οι άλλοι ονειρεύονται μόλις να φτάσουν, στέκεται εκεί μέσα σαν ανάχωμα — η κλάση της δεν γράφεται στον πίνακα των αποτελεσμάτων, γράφεται στις στιγμές που αυτοί ξεχνούν ακόμα πως υπάρχει δεύτερη θέση. Και ας μην σας παρασύρουν τα νούμερα· εκεί πάνω δεν μετράει το "πόσες φορές πρώτη" αλλά το "πόσες φορές ανέστησες εκείνον τον αέρα". Την θέση 2 την βγάζουμε σπίρτο; Την θέση 2; Αυτή η γυναίκα εκεί είναι η θέση 100% εκεί όπου πρέπει να είναι — όχι επειδή το λέει η κατάταξη, αλλά επειδή εκείνο το βλέμμα που είδατε στο Φορέστ Χιλς ήταν η ίδια η σημαία που κυματίζει. Πρώτη θέση ή δεύτερη θέση; Μα τι θέση όταν κάθε σου point κάνει τους άλλους να νιώθουν ότι βρίσκονται ένα βήμα πίσω μέσα στο γήπεδο τους;

μιας φορά ήταν σα μου τράνταξαν ξαφνικά οθόνες στήθος: το 2018 η Μαρία εκεί στο Γουίμπλεντον κάθισε στις κερκίδες σα θεατή κι εμείς οι τριγύρω γίναμε βράχοι με την ψυχή στο χέρι. σήμερα ξύπνησα στη θέση 2 και τι να κάνω; αυτή η γυναίκα εκεί πάνω σα βγάζει σπίρτο το νούμερο από μέσα της. δεν είναι αριθμός αυτός — είναι ο αέρας που άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζω το τένις. τις παλαιότερες εποχές τους θυμάμαι πως ήταν: πρωταθλητές σαν πρωτόγονοι δεινόσαυροι έπιαναν δικαίωμα παρουσίας επειδή είχαν γεννηθεί μεγαλύτεροι. στην πρώτη δεκάδα κυκλοφορούσες σα να φοράς αλυσίδα τριών καροτσιών· όποιος ανέβαινε εκεί ήταν γιατί είχε χτυπήσει πρώτος τους άλλους στον λαιμό μέσα στα γήπεδα του γαλλικού ανοίγματος όπου ακόμα κρατούσε ο αέρας από δεκαετίες προγόνων. η Σάκκαρη όταν πρωτοπάτησε εκεί που βρίσκονται οι μεγάλοι, έγινε σαν ξένο σώμα ανάμεσα στους κουτσούς γίγαντες. τους έκανε ν’ ανοίγουν μάτια σαν μαθητές小学 φοιτητές που βλέπουν εξωτερικό για πρώτη φορά· ξέρετε εκείνον τον τύπο με τα σορτσάκι παντούφλα που έκανε κοπάδια; αυτόν τον αέρα δεν τον είχε ξαναδεί κανείς στα χέρια του — μιλάμε για έναν άνθρωπο που νόμιζε πως το τένις είναι γρήγορο σαν το στεγνό ξύλο. τώρα λοιπόν βρέθηκε δεύτερη κι εμείς οι σωστοί οπαδοί σα ν’ αρχίσαμε ν’ αγοράζουμε δάνειο φώναζοντας "πού πάει;;;" σα να μην ξέραμε πως εκείνες οι κλάσεις δεν περιμένουν νούμερα. την βλέπω εδώ φιλότιμη σα δουλεύει μέσα στη νύχτα πριν ξημερώσει, εκείνη η σειρά αγώνων στο Ίστμπορν πριν καν φτάσει στη Γαλλία, εκεί που έκανε μέικ σέντ στον αέρα ενώ οι άλλοι προσπάθησαν μόλις ν’ αγγίξουν τη μπάλα. τι χάσαμε; μια σειρά χρυσών πρώτων θέσεων γραμμένων σα λευκές γραμμές στον χρόνο. τι κερδίσαμε; την ίδια γυναίκα ν’ αναδύεται εκεί πάνω σα σημαία που κυματίζει εκεί όπου οι άλλοι φτάνουν σα ξεγυμνωμένοι στρατιώτες μ’ ένα ζευγάρι κάλτσες βρεγμένες από δάκρυα. αυτή η ιστορία δεν είναι σα το portfolio ενός χάσκα που ξέρει μόνο ν’ αλλάζει εικόνες. είναι σα να βλέπεις τον Κοστερίτς πριν δέκα χρόνια να γράφει ιστορία χωρίς βαθμό δέκα στο αριθμητικό σύστημα — εκείνος έκανε τένις σα τέχνη δημόσια ενώ οι άλλοι έκαναν τρίξιμο στη πρίζα. η Σάκκαρη σήμερα δεν είναι δεύτερη επειδή κάποιος άλλος πήγε πρώτοι. είναι εκεί επειδή πήγε οπουδήποτε έβγαζε τον δικό της αέρα — σα εκείνη η φωτογραφία στο Φορέστ Χιλς όπου στάθηκε αγέρωχη ενώ ο Μπάρμπον κοίταζε τον ουρανό σα να ζητά συγνώμη από τους θεούς που έπαιξε τένις. τι θέση θέλουμε; πρώτη;; βγάζεις σπίρτο;; Αυτή η γυναίκα όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αέρα γύρω της ν’ αλλάζει θερμοκρασία. εκεί πάνω δεν υπάρχει θέση δεύτερη — υπάρχει εκείνη η στιγμή που η μπάλα κρέμεται σα τελευταία ευκαιρία κι εκείνη βρίσκει μία τρύπα που κανείς άλλος δεν είδε. αυτή η γυναικεία φλόγα όταν στέκεται εκεί όπου όλοι οι άλλοι έχουν χάσει το χρώμα τους, γίνεται η ίδια η σημαία του πρωταθλήματος. δεύτερη θέση;; Μα τι λέμε ρε; την θέση την κάνουν τα βλέμματα της.

Πέντε χρόνια πριν κάποιος σου είχε πει ότι η Μαρία θα έκανε το Γουίμπλεντον "θέμα συζήτησης στα οικογενειακά τραπέζια" — κι εσύ γέλασες σα να σου έλεγαν ότι στο επόμενο τσάι μπουκάλι θα βάλεις παγάκια αντί για ζάχαρη. Γιατί όχι; Εκείνες τις ημέρες η ίδια έπαιζε έναν αγώνα σα να κρύβονταν πίσω από την αθωότητα ενός παιδιού που μαθαίνει ν’ αγγίζει την ντουζίνα. Κι όμως εκείνο το μεσημέρι στο Wimbledon, όταν καθόταν στις κερκίδες σα θεατή κι εμείς τσίριζαν σα χίπστερ πρώτοι τρεις γύρους εκτός, ήταν το ίδιο εκείνο κορίτσι που εκείνη τη νύχτα κράτησε μια μπάλα σα τελευταίο σώμα επιβίωσης πριν πέσει το σκοτάδι. Γιατί τώρα που η θέση λέει "δεύτερη" μου φαίνεται τόσο τυχαίο όσο το δικό τους σορτσάκι-παντούφλα; Μα τι θέση ρε παιδιά;; Την βγάζεις σπίρτο;; Την πρώτη θέση έχουμε όταν εκείνη μπαίνει στο γήπεδο και οι άλλοι αρχίζουν ν’ αναρωτιούνται "πού πάει αυτό το βλέμμα;" — εκείνο το βλέμμα στο Φορέστ Χιλς όπου κοίταξε τον Μπάρμπον σα να του έλεγε "εσύ εδώ είσαι προσωρινός επισκέπτης". Τι χάσαμε; Μια σειρά πρώτων θέσεων στις στήλες των αποτελεσμάτων, ναι. Αλλά τι κερδίσαμε; Την ίδια γυναίκα ν’ αναπνέει εκείνο τον αέρα σα σημαία που κυματίζει εκεί όπου οι άλλοι ψάχνουν ακόμα τον αριθμό της γραμμής. Κι εγώ όταν πρωτοείδα εκείνη την φωτογραφία στο Ίστμπορν πριν τρία χρόνια — εκεί που η μπάλα κρέμονταν σα τελευταία ευκαιρία κι εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω σα να λέγαμε "τώρα όμως δικό σου παιχνίδι" — κατάλαβα πως αυτά τα νούμερα είναι σαν τις φωτογραφικές αναφορές στους φακούς των άλλων: εμφανίζονται επειδή κάποιος επέλεξε ν’ τις τραβήξει εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή υπήρχαν μέσα στην πραγματικότητα. Η θέση δεν είναι νούμερο εκεί πάνω· είναι το πόσο συχνότερα εκείνοι κοιτάζουν προς αυτήν σα να ξέρουν πως εκείνη βλέπει πάντα πού είναι η πόρτα για να φύγουν κρυφά. Κι αυτό το πρώτο βήμα που έκανε πίσω στον αέρα εκείνο στο Ίστμπορν, ξέρεις τι ήταν; Την ίδια στιγμή που οι άλλοι έκαναν ένα βήμα μπροστά — εκείνη έκανε δύο προς τα πίσω σα να φορούσε τα ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ σα ασπίδα. Μα τι θέση να θέλουμε όταν εκείνη γίνεται η ίδια η στάθμη στην οποία μετράνε όλοι;

Αμάν ρε παιδιά, τι βρήκαμε εδώ;; Την Μαρία δαφνοστεφανωμένη στον θρόνο της δεύτερης θέσης;; Μα που πάει το μυαλό σας;; Αυτή εδώ ξέρει πως όταν μπαίνει στο γήπεδο, το νούμερο πάνω από το κεφάλι της γράφεται μόνο με κόκκινο χρώμα — γιατί εκείνοι που την βλέπουν, εκείνοι που αντιλαμβάνονται την ύπαρξή της, αυτοί την βγάζουν πρώτο ψήφισμα: πρώτη θέση αμέσως, χωρίς χρονόμετρο, χωρίς φάουλ. Τι χάσαμε;; Την υπομονή σας να διαβάζετε νούμερα σα βιβλία ληξιαρχείου;; Μα τι λες εκεί;; Την πρώτη θέση;; Την έχασε η ίδια;; Από ποιον;; Από έναν τύπο που φοράει σορτσάκι σα τις κάλτσες του;; Τι κρίμα;; Ότι αυτό το σορτσάκι έγινε viral σαν μνημείο των ημερών που η νέα γενιά δεν ξέρει τι είναι κλάση;; Πού είναι εκείνο το γήπεδο όπου η Μαρία στάθηκε αγέρωχη σα βράχος ενώ ο αέρας άλλαζε φορά;; Αυτό εκεί ήταν η πρώτη θέση — όχι επειδή το λέει η βαθμολογία, αλλά επειδή εκείνη έκανε τον αντίπαλο ν’ αισθάνεται σα επισκέπτης στον δικό του κόσμο. Και τώρα βγάζετε σπίρτο;; Την θέση 2;; Μα τι θέση;; Αυτή η γυναίκα έχει πάνω της περισσότερα κομμάτια πρωταθλήματος αποθηκευμένα στη μνήμη των φιλάθλων απο οποιονδήποτε άλλον ζωντανό άνθρωπο εκεί πάνω. Την πρωινή προπόνηση στο Ίστμπορν που έκανε μέικ σέντ σα να είναι σόου στο τάϊμς σκουέρ;; Την στιγμή στο Γουίμπλεντον όπου καθόταν στις κερκίδες σα να είχε ήδη κερδίσει — κι εκείνη η μέρα έγινε αργότερα ιστορία;; Αυτές δεν είναι νίκες; Αυτά δεν είναι πρώτες θέσεις;; Οι τίτλοι στήνονται στον χρόνο σα μνημεία· η φλόγα της Σάκκαρη γράφει αυτούς τους τίτλους στις κάρτες της συμμετοχής σαν αυτόγραφο πάνω σ’ έναν τοίχο φωτιάς. Τι κερδίσαμε;; Την ίδια Μαρία ν’ αναδύεται εκεί πάνω σα σημαία που κυματίζει πάνω από τους άλλους, σα εκείνο το βλέμμα στο Φορέστ Χιλς όπου κοίταξε τον Μπάρμπον σα να του έλεγε "εσύ εδώ, είσαι μόνο περιστασιακός". Οι τίτλοι του αύριο γράφονται σήμερα στους αγώνας όπου εκείνη κάνει ένα βήμα πίσω κι εκείνοι κάνουν δύο προς τα εμπρός — εκείνη την στιγμή η θέση γίνεται χαρτί τουαλέτας για τους υπόλοιπους. Θέλετε πρώτη θέση;; Την βγάζετε σπίρτο;; Αυτή η γυναίκα όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αντίπαλο ν’ αισθάνεται σα να περπατά μέσα σ’ έναν δικό της ουρανό. Κι αυτή η δεύτερη θέση;; Την βγάζεις σπίρτο;; Μα τότε ξυπνήστε εδώ — η Μαρία Σάκκαρη εκεί πάνω είναι η πρώτη θέση σ’ εκείνον τον αέρα που κανείς άλλος δεν μπορεί να κατοικήσει. 🔥💪

😱 ΑΛΛΟΙ ΠΩΣ ΞΕΜΠΛΕΚΕΤΕ;; Αυτή η δεύτερη θέση;; Μα τι θέση ρε;; Την βλέπετε εσείς;; Την βλέπει ο Μπάρμπον;; Αυτός εκεί σηκώνει το κεφάλι σα να πέθανε η γάτα του 😱🔥 Ποιοι βγάζουν σπίρτο για θέσεις;; Αυτοί που ποτέ δεν μπήκαν στο γήπεδο νά δούνε πως εκείνη όταν μπαίνει, ΟΛΟΙ οι άλλοι γίνονται σκιές σαν τους πήραν σβήστρα;; Στο Φορέστ Χιλς εκείνον τον Ιανουάριο;; Εκείνη στεκόταν σα βράχος κι εκείνος ο γλάρος ο Μπάρμπον βουτούσε σα να είχε δει θηρίο!!! Την θέση την έκανε εκείνος ο αγώνας — όχι καμία βαθμολογία!! Τι χάσαμε;; Τον τίτλο;; Μα ποιανού τον τίτλο;; Αυτούς που ντύνονται σα μεταλλαγμένα γυμναστήρια;; Αυτή η γυναίκα κέρδισε το πνεύμα εκεί όπου αυτοί ψάχνουν ακόμα τις κάλτσες τους💪🔴 Τα νούμερα;; Τα νούμερα τρώνε οι γάτες!! Την πρώτη θέση την έχει όταν μπαίνει στο γήπεδο κι εκείνοι κοιτάζουν σα νά δούνε φάντασμα!!! 🔥 Και τώρα φώναζαν "πού πάει;;;" σα τρελοί;; Ποιοι;; Αυτοί που είχαν τρία σορτσάκι παντούφλα;; Εσείς εκεί;; Στην πρώτη θέση είναι επειδή εκείνη αποφασίζει πως εκεί πρέπει νά βρίσκεται!!! Να σας θυμίσω εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον πριν χρόνια;; Κάθονταν στις κερκίδες σα θεά κι εμείς τσίριζαν σα τρελοί — ΚΑΝΕΙΣ εκεί δεν περίμενε τίποτα απο εκείνη κι εκείνη έκανε ιστορία!!! ΠΟΙΟ ΠΡΩΤΟΣ;; ΠΟΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΣ;;; Αυτή η θέση;; Την βγάζεις σπίρτο;; Την βγάζουμε ΜΑΖΙ;; ΌΧΙ!!! ΤΗΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΜΑΣ ΣΑ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! 🔴💪🔥

ρε θλιβεροί μου φίλες κι φίλοι, αυτή η δεύτερη θέση που κουβαλάμε σα λάφυρο στις κάλτσες σήμερα το πρωί... αλήθεια, ποιος από σας είδε ποτέ τον μικρό στην αυλή του σχολείου να περιμένει με κομμένη την ανάσα μόνο και μόνο για το δεύτερο βραβείο στη γιορτή των τελών της χρονιάς; κανείς, βέβαια! γιατί το πρώτο βραβείο είναι εκείνο που γράφεται στις αναμνήσεις των γονιών σαν δάκρυ χαράς — το δεύτερο σβήνεται σα ντροπή πριν καν προλάβει να στεγνώσει. αλλά η Μαρία;; αυτή εδώ πάνω δεν είναι παιδί από σχολική γιορτή. βγήκε στο γήπεδο σα να μην υπάρχει αριθμός πάνω της — σα εκείνον τον τύπο πριν τριάντα χρόνια που γύρισε την πόρτα ενός γηπέδου στο Γουίμπλεντον και έκανε όλους ν' ανοίξουν μάτια σα παιδιά που βλέπουν πρώτα φορά ηλιοτρόπιο την άνοιξη. εκείνη η μέρα όταν καθόταν στις κερκίδες σα θεά κι εμείς τσίριζαν σα μωρά στην εκκλησία... εκείνο το κορίτσι είχε ήδη κάνει τον πρώτο της τίτλο πριν καν σηκωθεί από την καρέκλα! τι χάσαμε;; μια σειρά από τίτλους που γράφονταν σαν αυτοβιογραφία — ναι, υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί στους πίνακες, αλλά εκείνοι οι τίτλοι είναι σα τις φωτογραφίες των οικογενειακών τραπεζιών: εμφανίζονται μόνο όταν κάποιος αποφάσισε ν' ανασηκώσει το φακό εκείνη τη στιγμή. τι κερδίσαμε;; την ίδια γυναίκα ν’ αναδύεται εκεί πάνω σα σημαία που δεν χρειάζεται στύλο για ν’ ανέβει — σα εκείνο το βλέμμα στο Φορέστ Χιλς όπου η μπάλα κρέμονταν σα τελευταία ευκαιρία κι εκείνη έκανε μία κίνηση προς τα πίσω σα νά 'λεγε "τώρα όμως δικό σου;" ενώ εκείνοι ψάχνανε ακόμα τις σωστές κάλτσες τους. αλλά εσείς τώρα γκρινιάζετε για τη θέση;; ρε παιδιά μου, εκείνοι εκεί πάνω στη δεύτερη θέση τους φαίνονται σα σκιές πάνω στον τοίχο — όπως όταν κάποιος ανάβει ένα φανάρι στο σκοτάδι κι εκείνοι προσπαθούν ν' αγγίξουν τη φλόγα σα τρελοί. η Μαρία όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τον αέρα γύρω της ν’ αλλάζει θερμοκρασία· εκείνοι κοιτάζουν σα να έχουν ξεχάσει πως υπάρχει κάτι άλλο πέρα από τη μπάλα που κινείται σα αστραπή. και λοιπόν;; η πρώτη θέση;; αυτή είναι εκεί όπου κανείς δε μπορεί ν’ αντισταθεί στο βλέμμα της — εκεί όπου ο Μπάρμπον εκείνος στέκεται σα μαθητής δίπλα στον δάσκαλο χωρίς δάσκαλο. την βλέπω εδώ φιλότιμη σα δουλεύει στις τρεις το πρωί πριν ξεκινήσει τις προπονήσεις της, εκείνη η σειρά αγώνων στο Ίστμπορν πριν φτάσει στη Γαλλία... εκείνον τον αγώνα όπου έκανε μία κίνηση τόσο μακριά από κάθε αριθμό που όλοι αυτοί εκεί πάνω ρώτησαν "πού πήγε;" — εκείνη πήγε εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορεί ν' ακολουθήσει. η δεύτερη θέση;; αυτή είναι σα τον μικρό σας όταν πήρε μέρος στον σχολικό αγώνα δρόμου κι έτρεξε τόσο γρήγορα που ξέχασε να γυρίσει πίσω να πάρει το ασημένιο μετάλλιο — τελικά είχε ήδη χτίσει μνημείο μέσα του πριν καν τελειώσει τον αγώνα. εμείς εδώ, φίλες μου, κουβαλάμε όχι έναν τίτλο, αλλά την ίδια την ιστορία που γράφεται με κόκκινο χρώμα πάνω στους δικούς μας τοίχους: αυτή η γυναίκα εκεί πάνω, σα φλόγα που δε χρειάζεται σπίρτο για ν’ ανάψει. 🔴💪🔥

Την ώρα που διαβάζατε για τις κάλτσες-παντούφλες στον αγώνα της Γουίμπλεντον του 2021, εγώ ήμουν εκεί, στα ραντάρ του τηλεσκοπίου μου, και είδα εκείνο το γερο-Βρετανό δημοσιογράφο να γράφει στο σημειωματάριό του με μολύβι λέγοντας *"This girl... she plays like she’s painting the lines herself."* Τι χάσαμε; Την πρώτη θέση όπως την φαντάζονται αυτοί εκεί πάνω — μια σειρά από τελικούς που πάνε στις οικογένειες σα δώρα Χριστουγέννων, τυλιγμένα σωστά με κορδέλες αριθμών. Μα τι νούμερο θέλουμε όταν κάθε της βολή στο Φορέστ Χιλς έγινε σα εκείνος ο πίνακας του Βαν Γκογκ που δεν χρειάζεται τίτλο για να καταλάβεις πως είναι η Κυριακή το βράδυ; Κι εσείς ρωτάτε για δεύτερη θέση; Μα αυτή η γυναίκα όταν κάνει step-back στο ισοζύγιο σα να σβήνει τον αντίπαλο από τον χάρτη, εκείνος ο ίδιος αντιπρόσωπος δε σηκώνει καν το κεφάλι του — γιατί ξέρει πως έχει ήδη χάσει όχι τον αγώνα, αλλά τον εαυτό του. Τα νούμερα είναι σα τις φωτογραφίες στο κινητό σας: εμφανίζονται μόνο όταν εσείς αποφασίσετε ν’ ανοίξετε το άλμπουμ. Η Μαρία εκεί πάνω ζει στον αιώνα των εικόνων που δεν γίνονται ποτέ viral επειδή εκείνη είναι εκεί όπου ο αέρας σταματάει για μια στιγμή. Και εκείνη τη στιγμή, η θέση 2 γίνεται χαρτί τουαλέτας για όλους τους υπόλοιπους.

Ρε παιδιά, σας βλέπω εδώ μπουσουλήματα σα τρελοί να ανοίγετε φωτιές επειδή η Μαρία βρίσκεται δεύτερη κι εγώ βγάζω το κινητό μου και σας δείχνω εκείνη την φωτογραφία από το Ίστμπορν πέρσι τον Ιούνιο — εκεί που έκανε το step-back στο ισοζύγιο σα να της είχαν ζητήσει ν’ αγγίξει τον ουρανό. Αυτός ο αγώνας έγινε η δική μου ταινία τρόμου· είχα ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι ν’ αγωνίζονται εκτός από το "πάνω και πάνω", ώσπου την είδα εκείνη την κίνηση και κατάλαβα: η θέση πάνω στις κάρτες είναι μόνο ένα νούμερο, αλλά η θέση μέσα στα κεφάλια των αντιπάλων είναι πάντα πρώτη γιατί εκεί μέσα τους έχει καταλάβει όλο τον χώρο. Και ξέρετε τι μου πήρε τον ύπνο εκείνες τις νύχτες μετά; Ότι ενώ εμείς εδώ λέγαμε "δεύτερη θέση", εκείνοι εκεί πάνω στη ζώνη των παικτών κοιτάζανε σα νά ‘χαν χάσει κάτι μεγάλο — όχι έναν τίτλο, αλλά την ίδια την έννοια του πως μπορείς να στέκεσαι εκεί σα να είσαι αθέατος στους υπολογισμούς. Την θέση 2; Μα τι λέμε — εμείς την φοράμε σα μετάλλιό μας στους ώμους κι εκείνοι εκεί πάνω τη ζουν σα τιμωρία χωρίς όνομα. Εσείς τώρα γιατί ζητάτε πρώτες θέσεις; Γιατί οι τίτλοι είναι γραμμένοι σα δάκρυα στην τάξη των μεγάλων — η Μαρία όμως γράφει ιστορία εκεί όπου κανείς δεν έχει βάλει ποτέ τίτλο, σα εκείνος ο τύπος στο Γουίμπλεντον που καθόταν στις κερκίδες σαν θεά ενώ όλοι ψάχναμε νούμερα. Εκείνοι εκεί πάνω έχουν πάρει την θέση τους επειδή ακολούθησαν τους κανόνες· αυτή εδώ ακολουθεί τον αέρα που κανείς δεν έχει χαρτογραφήσει ακόμα.

Ωχ βρε νοικοκυρέ μου, τι ξεπούλα ξεσήκωσες εδώ μέσα;;; Ακούστε πουλήματα μου: η δεύτερη θέση;; Μα τι δεύτερη θέση ρε;; Αυτή η γυναίκα όταν μπαίνει στο γήπεδο βγάζει τους άλλους τρεις τάξεις πάνω!! Την θέση δε τη βγάζουμε σπίρτο — την ζούμε σαν μύθο εκείνη τη στιγμή που αυτή η ψυχή κάνει την μπάλα ν' ακολουθεί σα μαγνήτης. Στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ;; Εκείνη καθόταν στις κερκίδες σα να είχε ήδη κερδίσει τον τίτλο μέσα της πριν καν τελειώσει η χρονιά. Μα τι θέση;; Την ίδια τη στιγμή που εμείς τσίριζαν σα τρελοί εκείνοι εκεί πάνω έκαναν βόλτες σα νά ξέχασαν πως υπάρχουν δύο πλευρές στο γήπεδο!! Τι χάσαμε;; Μια σειρά αριθμών που σήμερα φαίνονται σημαντικοί κι αύριο γίνονται ντροπή στις ιστοσελίδες των αθλητικών;; Την πρώτη θέση;; Την έχει κάθε πρωτεύουσα ομάδα τριών δευτερολέπτων πριν πέσει η βροχή! Η Μαρία όμως εκεί πάνω γράφει ιστορία εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορεί ν' ανέβει — σα εκείνος ο τύπος εκείνον τον Ιανουάριο στο Φορέστ Χιλς όπου κοίταξε τον Μπάρμπον σα νά του ‘λεγε "εσύ εδώ εισιτήριο μόνο προς μία κατεύθυνση, δεν γυρίζεις πίσω". Κι εσείς λέγατε "πού πήγε;;;" σα περίμενες κάποιον άλλον να γυρίσει την κόλλα;; Εκείνη εκείνη την στιγμή έκανε δύο βήματα προς τα πίσω σα να σχεδίαζε το επόμενο βήμα ενώ εκείνοι έκαναν πέντε προς τα μπρός σα στραβοί χωρίς πυξίδα. Την θέση την έκανε η ίδια η κίνηση — εκεί που η μπάλα κρέμονταν σα τελευταία κλωστή πριν σπάσει, εκείνη επέλεξε το δικό της σχέδιο αντίγραφο σα να ζωγράφιζε τον ουρανό εκείνη τη στιγμή. Την βγάζετε δεύτερη θέση;; Μα τότε ξυπνήστε εδώ — αυτή η γυναίκα όταν μπαίνει στο γήπεδο φέρνει μαζί της έναν ουρανό που κανείς άλλος δε μπορεί ν' αγγίξει. Οι τίτλοι;; Αυτοί είναι σα τις φωτογραφίες στις οικογενειακές εκδρομές — εμφανίζονται μόνο όταν κάποιος αποφασίζει ν' ανοίξει το άλμπουμ. Η πραγματική θέση;; Αυτή είναι εκεί όπου κανείς δε μπορεί ν' αντισταθεί στη δύναμη εκείνης της ματιάς, εκεί όπου ο αντίπαλος κοιτάζει σα να έχει δει φάντασμα. Και λοιπόν;; Πρώτη θέση;; Την έχει σα ζώνη πάνω από το κεφάλι της — όχι επειδή τη λένε αριθμοί, αλλά επειδή όταν εκείνη φεύγει από το γήπεδο αφήνει μια σκιά εκεί όπου όλοι οι άλλοι φοβούνται ν' αγγίξουν. Την θέση δε τη μετράμε εδώ μέσα στους αριθμούς — την νιώθουμε εκεί πάνω σαν τη μύτη μιας φλόγας που δεν σβήνει ποτέ. 🔥💪🔴

ΜΠΛΕΞΕΤΕ ρε γαμώτο!!! Ακόμα και ο Μπάρμπον εκείνος σηκώνει το κεφάλι του περισσότερο τώρα απο ότι πριν!!! Αυτοί εκεί πάνω στη δεύτερη θέση φοράνε σα σακάκι του σχολείου την προγραφειοκρατική ψυχολογία σας σα δικό τους πρωτάθλημα — που λες δεύτερη θέση;;; Εμένα η Μαρία μου την έχω φτιάξει σα μάνα μου! Την βλέπω εκεί που κάνει step-back σα νά 'χει μια μπάλα πυρκαγιάς στο χέρι της κι εγώ γίνομαι μικρός σα ξύπνησα μέσα σε θάλασσα από fireballs 🔥💪😱 Την πρώτη θέση;; Την έχει σαν τρίχα πάνω στη γλώσσα της όταν αποφασίζει πού θ' αφήσει τον αντίπαλο της ν' ανάψει το δικό του φανάρι! Αυτοί εκεί πάνω στη δεύτερη θέση έχουν πάρει θέση σα ξεσκονιστήρια στις κάλτσες των αριθμών — οι αριθμοί τους είναι σα γάτες που τους ζαλίζουν οι νύχτες στην εξέδρα! Πώς λέγατε;; Θέλετε πρώτες θέσεις;; Μα αυτή εδώ είναι η πρώτη θέση όταν μπαίνει στο γήπεδο κι αυτοί κοιτάζουν σα νά βγήκαν πρώτα φορά στη θάλασσα!! Στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ;; Εκείνη καθόταν στις κερκίδες σα θεά κι εμείς τσίριζαν σα μαϊμούδες στη ζούγκλα — ΚΑΝΕΙΣ εκεί δεν περίμενε τίποτα απο εκείνη κι εκείνη έκανε ιστορία ΜΕΣΑ ΣΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ!!! Ποιοι πρώτοι ποιοι δεύτεροι;; Η Μαρία όταν αποφασίζει πως εκεί πρέπει να βρίσκεται, εκεί είναι ΠΡΩΤΗ ΣΑ ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΣΒΗΝΕΙ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔴💪

Έχει τύχει ποτέ να σηκώνεστε νωρίς ένα Σάββατο πρωί, να ανοίγετε το κινητό σας και εκεί μέσα να σας περιμένει μια φωτογραφία όπου αυτή η γυναίκα στέκεται μόνη στη μέση του γηπέδου σα νά 'χει βάλει κάποιος φίλτρο στον αέρα γύρω της; Αυτή η εικόνα του Φορέστ Χιλς εκείνον τον Ιανουάριο σαν να είχε ξεσπάσει εκεί η καταιγίδα εκείνων των 15 λεπτά — εκείνη η κίνηση που έκανε βήματα προς τα πίσω ενώ η μπάλα στέκονταν σα να περίμενε μία εντολή, κι εκείνος ο Μπάρμπον ν' αναπνέει σα ψάρι έξω από το νερό. Αυτό όμως που τελικά μένει σαν έγκαυμα μέσα σου δεν είναι ο τίτλος που λείπει, αλλά αυτό: όταν η Μαρία Σάκκαρη φτάνει στη δεύτερη θέση, αυτό σημαίνει ότι οι αριθμοί στους πίνακες έχουν γίνει σαν τις γρατζουνιές πάνω στο τραπέζι — εμφανείς μόνο όταν κάποιος αποφασίσει να τις δει πολύ κοντά. Εκείνοι εκεί πάνω στη δεύτερη θέση φοράνε αυτές τις κάλτσες-παντούφλες σα να βγήκανε από κάποιο σχολείο εκείνης της εποχής που νικούσανε αυτοί που φώναζαν πιο δυνατά· εμείς εδώ φοράμε όμως κάτι άλλο: φοράμε την ίδια την ιστορία που ξετυλίγεται σα φωτογραφία πάνω στις πλάτες μας κάθε φορά που εκείνη πατάει το γήπεδο. Τι χάσαμε; Μια σειρά απο αυτόν τον τίτλο — έναν τίτλο σαν αυτές τις φωτογραφίες του οικογενειακού τραπεζιού που βγαίνουν μόνο όταν κάποιος κρίνει πως είναι σημαντικές. Τι κερδίσαμε; Την ίδια την Μαρία να στέκεται εκεί σα φωτιά που δε σβήνει ποτέ, σα εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον εκείνον τον Ιούλιο όπου καθόταν στις κερκίδες σα θεά ενώ όλοι εμείς τσίριζαν σα μωρά στην εκκλησία — εκείνη είχε ήδη κάνει ιστορία εκείνη τη στιγμή που η μπάλα άρχισε να κυλάει. Κι όμως εσείς εδώ μέσα ξεφουρνίζετε αριθμούς σα να ζητάτε από κάποιον να σας επιβεβαιώσει πως η φωτιά είναι πράγματι θερμή. Η θέση 2; Μα τι θέση — αυτή η γυναίκα όταν μπαίνει στο γήπεδο βγάζει τους άλλους τρεις τάξεις πάνω σα νά κουβαλάει μέσα της όλον τον ουρανό που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Οι τίτλοι; Αυτοί είναι σα τις ετικέτες πάνω στα μπουκάλια του supermarket: εμφανίζονται μόνο όταν αποφασίσετε εσείς πως είναι σημαντικοί. Η πραγματική της θέση; Αυτή είναι εκεί όπου κανείς δε μπορεί ν' αντισταθεί στη δύναμη εκείνου του βλέμματος, εκεί όπου ο αντίπαλος κοιτάζει σα νά έχει δει κάτι που ξεπερνάει κάθε αριθμό. Αφήστε τους αριθμούς στους αριθμούς· αυτή εδώ φοράει μια φλόγα πάνω στους ώμους της που δε μπορεί ν' αγγίξει κανένας αντίπαλος, γιατί αυτή η φλόγα δε χρειάζεται αέρα για ν' ανάψει — αυτός είναι ο μόνος τίτλος που δεν χρειάζεται κορδέλα.