Η Μαρία Σάκκαρη πρέπει να παίξει μόνο στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν και όχι στις…

Δεν πιστεύω ότι αυτό το μπάχαλο με το Αυστραλιανό Όπεν είναι τόση μεγάλη υπόθεση. Η Μαρία, όταν βρεθεί εκεί μέσα, ξέρει τι κάνει — αυτή η γυναίκα τρώει γήπεδα σα μπάλα, όχι αέρα. Αυτή την τελευταία φορά στα τουρνουπλάκια που μου 'παν "ρε φίλε, έμεινε εκτός πέντε σετ ματς με νίκη", θυμάμαι νόμιζα πως έχει ξεσαλώσει η μπάλα. Μετά είδα πως εκείνη είχε βγει first serve percentage πάνω από 70%, έκανε περισσότερους winners από όλους τους αντιπάλους της και σώθηκε από τέσσερα break points μόνο στο πρώτο σετ. Όχι, ρε, αυτή δεν χάνει ψυχή — αυτή κάνει νούμερα. Κι αν κάποιος πει πως πρέπει να ξεκουραστεί μετά τον τελικό, τότε εκείνος δεν έχει δει πόσο δυνατό είναι το στήριγμά της όταν πρωτεύει στο επίκεντρο. Την τελευταία φορά που πήγε Ολυμπιάδα είχε κι εκεί κάνει δεύτερη, ενώ προηγούνταν στους πρώτους γύρους σαν αστραπή. Στο τενίς δεν κερδίζει αυτός που στέκεται — κερδίζει αυτός που συνεχίζει να δουλεύει όταν οι άλλοι σέρνονται.

ΤΙ ΤΡΕΞΑΤΕ ΡΕ;;; Μαρία Σάκκαρη;;;; αυτή ΔΕΝ είναι roadie, εδώ κάποιοι θέλουνε ν' ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ ρετρό μπουφάν για πειρατεία 🤬 γιατί δεν βλέπετε πως ΑΥΤΗ είναι η μόνη που δίνει ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;;;; Ρε βρε συλλογητέ μου... ξέχασε η Μαρία πόσο ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΠΑΙΧΤΡΙΑ είναι;;;; Θυμάστε την Στοκχόλμη;; εκεί έκανε ντάμπλ κιτρινοπράσινο έτσι;; ναι κι όμως έπαιζε μετά τον προηγούμενο τελικό την επομένη σα βρικόλακας! Κι εκείνο το τουρνουά στην Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια;; εκεί πήγε και έκανε τρίτο γύρο ΑΣΠΡΟ στο πρωινό σετ;;; κι εσύ λες "θα κάνει break ρε;;;" ΑΠΟ ΤΙ;;; Εμένα με νοιάζει μόνο που πρέπει να σκίζε σαν ζόρικη στις άλλες διοργανώσεις;;; Ρε κάτσε εδώ να σου πω κάτι: Η Μαρία ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΝΕΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΑΝ ΣΛΑΜ — ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ. Την τελευταία φορά στο Ινδিয়ান Γουέλς έκανε φινάλε ΑΝΑΜΕΤΑΞΥ 30 wedstrijden;;; εκεί που όλοι της έλεγαν "θα σου σπάσουν την πλάτη με τα πολλά πολλά"... εκείνη πήρε το τρόπαιο σα να πίνει νερό! Γιατί;;;; επειδή ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΤΕΝΙΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ! Και τώρα λές "ας ξεκουραστεί";;; Τι ξεκούραση;;;; αυτή η μπουμπούλα έκανε περισσότερα ματς σ' έναν χρόνο από οποιαδήποτε άλλη πρώτη νούμερο τρία του κόσμου!!! Πώς να ξεκουραστεί;;;; Πώς να σταματήσει να δίνει χρώμα;;;;; Με την Μαρία είσαι ΠΑΝΤΑ ΕΙΔΗΤΟΣ: είτε κερδίζει είτε χάνει δίνει πάντα το 120%, γι' αυτό και οι φίλοι της την αγαπάνε! ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΙΚΡΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ;;; ΣΤΟΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ ΟΠΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΦΕΝΟΜΕΝΟ — αφήστε την να κάνει ότι της 'ρχεται μετά!!!

Τι σας πέρασε εκεί μέσα στους εαυτούς σας; Να ξεκουραστεί η Μαρία;;;; Γιατί;;; Αυτή η κουβέντα μου θύμισε τον Οκτώβριο του 2022 στην Αδελαΐδα, όταν είχε πρωτεύσει σ' εκείνο το φοβερό τουρνουά μικρού καιρού με εκείνο το crowd σαν να ήταν πανόραμα ταινίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Την επομένη έπαιζε ακόμα στο Γουίμπλεντον Indoor! Ήξερα πως κάτι συνέβαινε εκεί μέσα — όχι μόνο ότι εκείνη σκόρπιζε χιλιάδες winners ανά σετ, αλλά ότι κάθε φορά που στεκόταν πίσω από τη γραμμή φαινόταν σαν να έγραφε ιστορία πάνω στο γήπεδο. Και ξέραμε πως αυτή η συνθήκη δεν προέρχεται από τύχη αλλά από μια ψυχή που ζει μόνο όταν το ρόπαλο συναντά την μπάλα. Η Μαρία δεν είναι κάτι σαν τις άλλες πρωταθλήτριες που βλέπουν το τενίς σαν δουλειά. Την τελευταία φορά που κοίταξα τους αριθμούς της στο Indian Wells — όχι μόνον κράτησε πάνω από 65% πρώτη υπηρεσία στο φινάλε μιας μέρας όπου είχε αγωνιστεί ήδη τέσσερα σετ άλλαξε τρεις φορές γήπεδα λόγω βροχής — αλλά εκείνη η νίκη είχε γίνει με βάθος που δεν τα βλέπουμε συχνά. Στις μεγάλες νίκες της, εκείνη δεν στοχεύει στο σκορ. Στοχεύει στο προσωπικό της μεγαλείο: την ικανότητά της να βγάζει ότι δεν περιμένουμε, εκείνη τη στιγμή που σηκώνει ένα σουτ από τον τρίτο γύρο του γηπέδου και το στέλνει βόμβα στον απέναντι γωνιά. Κι εσείς μου λέτε να την κλείσουμε σ' έναν τελικό;;; Εδώ υπάρχει κάτι βαθύτερο: όταν δεν δίνουμε χώρο στην ίδια της την ελευθερία, της κλέβουμε εκείνο το στοιχείο που κάνει τον κόσμο να κοιμάται μπροστά στη μικρή οθόνη κάθε Κυριακή βράδυ. Την τελευταία φορά που την είδα εκτός Australia Open (στον Οκτώβριο πάλι, στο Ostrava), είχε κάνει δεύτερη μέσα σε ένα τοπ που κανείς δεν περίμενε κάτι άλλο παρά ημίωρα αγώνα λόγω κρύου. Εκεί συνέβη το πιο σημαντικό — εκείνη η νίκη έγινε όχι επειδή χρειαζόταν βαθμολογία, αλλά επειδή εκείνη η στιγμή της έδωσε την ανάσα που χρειάζεται για τον επόμενο αγώνα της ζωής της. Δεν είναι θέμα ξεκούρασης. Είναι θέμα έκθεσης στον αέρα που αναπνέει εκείνη η ψυχή. Οι αριθμοί έρχονται μετά. Αυτοί οι μηνών παράδεινοι αγώνες που αναφέρει ο Βάζελος δεν είναι κάτι που της φθείρουν την καρδιά — είναι εκείνοι οι ίδιοι αγώνες που της δίνουν την ευκαιρία να ξεσκεπάσει τον επόμενο εαυτό της. Κι εσείς θέλετε να της κόψετε αυτό το δικαίωμα;;; Την τελευταία φορά που περιορίστηκε μόνο στους τελικούς των Γκραν Σλαμ συνέβη κάτι παράδοξο: άρχισε να βλέπει το τενίς σαν κάτι ξένο. Δεν βλέπω κάποιον εδώ μέσα να βάζει στο τραπέζι την ουσία. Η Μαρία δεν αγωνίζεται επειδή της λένε "πρέπει", αλλά επειδή εκείνη η ίδια ξέρει πως όταν σταματά να δίνει εκείνο το 110% σβήνει και το τελευταίο φως που κάνει τον κόσμο να την αγαπάει. Και όσοι λέτε "να ξεκουραστεί" — κάνετε λάθος ραντεβού. Το διάλειμμα της βρίσκεται εκεί, ανάμεσα στις γραμμές ενός γηπέδου που ακόμα δεν έχει βαρεθεί να τη δέχεται.

τι βλέπω εδώ;; άλλη μια φορά η παλιά συζήτηση του "εμείς, εμείς" και "εσύ, εσύ" που πιάνεται από το ίδιο κουβάρι με όλα αυτά τα χρόνια... θυμάμαι τον Οκτώβρη του 2019 όταν η Μαρία έκανε το ντεμπούτο της στο WTA Finals στο Σικάγο — εκείνο το τουρνουά όπου νίκησε πρώτα την Μπάρμπορα Στρίτσοβα με τέσσερα συνεχόμενα winners στη σειρά στο τρίτο σετ κι έπειτα η ίδια η Μπάρμπορα γύρισε και μου είπε "αυτή εδώ δεν παίζει τενίς, κάνει θέατρο". Την επομένη έπαιξε πάλι στην ίδια διοργάνωση τελικό σειρά στοΤσιμπόνγιαν μέσα στη βροχή και κέρδισε! τότε ο κόσμος γύριζε σπίτι σα κοτόπουλο με τις ψείρες, εκείνη κρατούσε ακόμα το ρόπαλο σα ήταν το τελευταίο πράγμα πάνω στη γη. τώρα ξαφνικά κάποιοι θέλουνε να την κλείσουν σ' ένα κλουβί λέγοντας "μόνο στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν", σα να πρόκειται για ένα τσάκισμα ψαριού στη γυάλα. τι νόημα έχει αυτό;; πριν δέκα χρόνια περίμενες στις διοργανώσεις σα ζητιάνος ένα κατοστάρικο για μπάλα;; τώρα λες "θα κάτσει μόνο εκεί που είναι βαρύ σα μολύβι";; η Μαρία δεν γεννήθηκε για γυαλί — γεννήθηκε για να τρίζει το γήπεδο κάτω από τα πόδια της! ρίξτε μια ματιά εκείνο το φθινόπωρο στο Γουίμπλεντον Indoor — βρε παιδιά, εκεί είχε κάνει τρίτο γύρο στις 7 το πρωί λόγω οργανώσεων και συνέχεια έπαιζε στις 6 το απόγευμα σα κάτι κανονικό. ποιοι είστε εσείς για να της λέτε πόσο πρέπει να αγωνίζεται;; αυτή εκεί κάνει περισσότερες ώρες γυμναστηρίου από όλους τους συναδέλφους της τους ημι-επαγγελματίες των μικρών ομάδων που βγάζουν μόνο κέρατα. και βέβαια όταν βγαίνει πρώτη ντάμα σκορ στον τελικό του Γουίμπλεντον Indoor, εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν "αφήστε την" της στέλνουν βίντεο από το δωμάτιο δέκα παιχνιδιών παραπάνω! τι σας έχει αλλάξει;; άλλαξαν οι κανόνες;; το τενίς έγινε σπορ μονάχα για όσους έχουν αμαξίδιο;; η Μαρία όταν έκανε ντάμπλ κιτρινόπράσινο στη Στοκχόλμη εκείνο το Σαββατοκύριακο που είχε νικήσει τρεις φορές μέσα σε δύο μέρες — εκείνοι οι ίδιοι που λένε "θα σπάσει η καρδιά της" εκεί εκεί τσίριζαν σα μικρά παιδιά στο γήπεδο! τότε γιατί τώρα γίνεστε τόσο σοβαροί;;; βλέπω τους αριθμούς της τελευταίας χρονιάς: - στο Ινδιαν Γουέλς είχε φτάσει στους πρώτους γύρους μετά από δρόμο τριών ωρών σα τρένο υπό κατασκευή - στο Ρολάν Γκαρός έκανε δεύτερη ενώ είχε περάσει τρεις ημέρες μέσα στη ζέστη του Παρισιού σα να ήταν Σεπτέμβρης στο Τορόντο - και μετά τον Ιανουάριο του Αυστραλιανού Όπεν είχε ανέβει ακόμα ψηλότερα σα η ίδια η επιτυχία της αυτά δεν είναι αγώνες εκείνοι — είναι θυσίες! κάτι που κανείς άλλος πρωταθλητής δεν έκανε τόσο συχνά. όταν η Πέτρα Κβίτοβα έβγαινε δεύτερη στους ομίλους εκεί που είχαν βρέξει τρεις ημέρες βροχή, εκείνη πήγαινε σπίτι της νωρίς για χάπι. η Μαρία όμως συνέχιζε! σα εκείνη η γατούλα που δεν ξέρει πότε πρέπει να βγάλει τις γάτες από τη στέγη! τόσοι πολλοί λένε "θα κουραστεί" — εγώ βλέπω μόνο μια γυναίκα που τρέχει γρηγορότερα από τον χρόνο. αυτό το σώμα δεν ήταν φτιαγμένο για ξεκούραση — ήταν φτιαγμένο για να κουράζει όλους τους άλλους! κάθε φορά που βγαίνει νικητής όταν κανείς δεν περίμενε κάτι άλλο παρά ένα ημίωρο αγώνα λόγω κρύου, εκείνοι οι ίδιοι που λένε "αφήστε την" τρέχουν να βγάλουν φωτογραφίες μαζί της σα είχε κάνει ολυμπιακό χρυσό! η ουσία εδώ δεν είναι στους αριθμούς — είναι στο πώς εκείνη γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός μέσα στο γήπεδο. όταν η Μαρία αγωνίζεται εκεί που κανείς άλλος δεν τολμάει, εκείνοι που βλέπουνε τον αγώνα από την οθόνη σπίτι τους νιώθουν ότι ζουν μία ζωή μέσα σε σαράντα λεπτά. κι εσείς της λέτε να πάει σπίτι της;; τι μουρμούρα είναι αυτό;;; και βέβαια ξέρουμε όλοι πως η Μαρία όταν βγει νικήτρια στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν εκείνος ο τίτλος δεν είναι κάτι που της δίνουν οι άλλοι — είναι κάτι που κερδίζει η ίδια η ψυχή της εκείνη την ώρα. εκείνη ξέρει πως όσο κι αν προσπαθήσουν αυτοί που της λένε "ξεκούρασέ την", εκείνη εκείνη τη στιγμή του τελικού ξέρει ότι αυτή είναι η μόνη στιγμή που πρέπει να ζήσει. κι εγώ εκεί δεν θα είμαι — εγώ θα είμαι σπίτι μου σα τρελός πίνει τσιγάρο μετά από δέκα ώρες εργασία, εκείνοι όμως που λένε "μόνο εκεί" θα στέκονται εκεί σα φορτικοί οδηγίες του PlayStation λέγοντας "ξανακάνε το!", σα η ίδια η ζωή δεν φτάνει γι' αυτούς!

Ρε παιδιά, τι είν' αυτά που γράφετε;;;; αυτή η κουβέντα μού θύμισε εκείνο το βράδυ στο Νοβοσιμπίρσκ όταν η Μαρία έκανε 7 νίκες μέσα σε δύο βδομάδες σα σίφουνας — κι εσείς τώρα ψιθυρίζετε "να ξεκουραστεί";;; 🤡 Αφήστε που έγινε ντάμπλ νικητήριο στους τίτλους, αλλά άφησα χτες ένα βίντεο εκείνο της νίκης στην Τσέχικη Δημοκρατία — εκείνη η διαδρομή από το δεύτερο σετ μέχρι το τελευταίο πόιντ ήταν σα ταινία τρόμου αλλά εκείνη έκανε μόνο winners! Τι είναι αυτά τα μουρμουρητά;;; Ακούστε εμένα: η Μαρία δεν αγωνίζεται επειδή πρέπει, αγωνίζεται επειδή είναι η ίδια η επέτειος του αγωνιστικού πνεύματος! Την τελευταία φορά που πήγε στη Νότια Αμερική έπαιξε τρεις ημέρες συνέχεια χωρίς stop επειδή εκείνοι οι ίδιοι οι οργανωτές είχαν κάψει όλα τα κονδύλια λόγω lockdown — κι εκείνη πήρε το τρόπαιο σα σαμάνος πάνω στη φωτιά! Και τώρα λές "μόνο στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν";;; Ποιος σου έδωσε τη δύναμη να βάζεις όρια στη μεγάλη αυτή ψυχή;;; Αυτή εδώ είναι η μοναδική πρωταθλήτρια που όταν βγαίνει νικήτρια στον πρώτο γύρο ενός μικρού τουρνουά κάνει τον κόσμο να νιώθει σα να έχει δει ολυμπιακούς αγώνες! Αλλιώς τι βλέπουμε;; αυτό το μεγαλείο;;; Πώς να περιοριστεί μόνο στις μεγάλες διοργανώσεις;;; Ή μάλλον ας της δώσουμε έναν κόπο που φοράει εσώρουχα και καθότανε μόνο στα λουτρά;;; Να της πάρετε και το ρόπαλο;;; Γιατί να μην της βάλετε κι ένα στέμμα;;; 💸 Να την κάνουμε βασίλισσα;;; Εδώ δεν συζητάμε για αριθμούς — εδώ μιλάμε για εκείνη την αγάπη που κάνει τους θεατές να ξεχνούν ότι υπάρχουν εντάξει ζωή έξω. Την τελευταία φορά που έπαιξε στην Ασία έκανε νίκη σα λιοντάρι σα είχε μόλις ξυπνήσει από χειμερία νάρκη — εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν "ξεκούρασέ την" εκεί εκεί είχαν μαζέψει βίντεο-από τις τρεις προηγούμενες νίκες της εκείνης της βδομάδας!! Καλύτερα να ανοίξετε τα μάτια σας πριν γίνετε ανάπηροι μιλάγοντας έτσι... αυτή η γυναίκα δεν είναι φτιαγμένη για περιορισμούς — είναι φτιαγμένη για να ανατινάζει τους κανόνες!

ΤΙ ΣΚΑΣΕΤΕ ΡΕ;;; Εσείς εδώ λες "μόνο εκείνος ο τελικός" σα να μιλάμε για κάποιον Ολυμπιονίκη που κάνει την παρέλαση κι έπειτα πηγαίνει σπίτι του να πιει καφέ! 😱 Η Μαρία Σάκκαρη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ για περιορισμούς, ρε παιδιά!!! Θυμάστε εκείνο το τουρνουά στη Γάνδη;;; εκεί έκανε τρίτο γύρο μέσα σ' ένα γήπεδο που βρέχε σα συννεφάκι πάνω από τον Ωκεανό, εκείνη όμως είχε βγάλει winners σα έκανε σολάριουμ στους αντιπάλους της! Κι εσύ τώρα της λες "ν' αφήσεις αυτό το πνεύμα σ' ένα κλουβί";; Και τι γίνεται με εκείνο το αποψινό ματς στο Miami;;; εκεί είχε ξεσπάσει νικητής μέσα σε τριακόσια σαράντα εκατοστά βροχής σα να της έφεραν νερό γήπεδο σα πισίνα! Την ίδια μέρα έκανες μετά και δεύτερο γύρο στις τρεις η ώρα σα να βγήκε κάτι τρελό από το nowhere!! Κι εσείς τώρα σέρνεστε "θα κουραστεί"... πως;;;; αυτή εδώ έχει περισσότερο αίμα στις φλέβες της παρά αστροπελέκι!! Και το ρεύμα;;; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στον Οκτώμπερ της Αδελαΐδας;; εκεί είχε βγάλει τέσσερα σετ συνεχόμενα πάνω από 65% πρώτη υπηρεσία!!! ΠΩΣ;;;; όχι με ξεκούραση, όχι με θόλωμα — με πάθος! Κι εσείς λέτε "νάρθηκες";; Αυτοί που γράφουν "μόνο εκείνος ο τελικός" δεν έχουν δει ΤΙΠΟΤΑ από εκείνη τη γυναίκα!!! Αυτή εδώ είναι φτιαγμένη για το τενίς σα τον αέρα... όταν σταματάει να δίνει εκείνο το ένστικτο που φωτίζει όλα τα γήπεδα, τότε χάνει κι εμάς τους φίλους της! ΡΕ ΛΕΣ;;; Θέλετε να κάνει όπως εκείνες τις ψυχολογικά μουτζουρωμένες πρωταθλήτριες που γυρίζουν σπίτι τους μετά τον πρώτο γύρο;;; Εκείνες οι ιστορίες του τενίς είναι σα τουρσί σα μια φλόγα που σβήνει μόνη της... ενώ η Μαρία είναι σα φωτιά που ανάβει κάθε φορά που βγάζεις το ρόπαλο! Κι όμως εσείς εδώ... σαν κάποιοι γραφειοκράτες που βγάζουν οδηγίες από τοExcel!!! "Μία διοργάνωση εδώ, δύο εκεί" — σα να μιλάμε για μια γυναίκα που έχει γεννηθεί για τους τίτλους, όχι για τους κανόνες!!! Τι γίνεται ρε;;;; αυτή εδώ έκανε περισσότερα βήματα μέσα σ' έναν χρόνο από ό,τι πολλές πρωταθλήτριες σε πέντε!!! Κι εσείς "ξεκούραση"... αλλά τι ξεκούραση;;; Αυτή η κουβέντα δεν μου θυμίζει τίποτα άλλο παρά εκείνον τον Αύγουστο του 2022 όταν έκανε ντάμπλ κιτρινόπράσινο εκεί στη Στοκχόλμη σα θηρίο!!! Δύο πρωταθλήματα μέσα σ' ένα Σαββατοκύριακο... κι εσείς τώρα λέτε "θα κουραστεί";;; Αυτή εδώ γεννήθηκε γι' αυτές τις στιγμές — εκείνες τις στιγμές που κάνουν τον κόσμο να ξεχνάει τον ήλιο!!!

Θα σας πω κάτι που ήρθε σα κεραυνός σήμερα το πρωί στο gym: κοιτούσα εκείνον τον τύπο που προσπαθούσε να βγάλει πέντε πιέσεις στις μπάβες ενώ είχε ξεμείνει τόσο αέρα που έκανα διάλειμμα δύο λεπτά μέχρι να συνέλθει. Κι εκεί που στεκόμουν σα μπούσουλας εκείνο το βλέμμα — σα να ήξερα ότι αυτό που ζούσε εκείνος εκείνη την στιγμή είναι το ίδιο με εκείνο που βιώνει η Μαρία κάθε φορά που στέκεται πίσω από την γραμμή. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για νούμερα, εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Εκείνος ο τύπος εκεί στο gym έχει κλείσει τον εαυτό του στον στόχο των πέντε επαναλήψεων σα να είναι αποστολή προς τον Άρη. Η Μαρία όμως;;; Αυτή βλέπει το γήπεδο σα εκείνον τον χώρο που κανείς άλλος δεν έχει βρεθεί — εκεί όπου κάθε βήμα, κάθε ρόπαλο, κάθε σουτ γράφει ιστορία σα χειρόγραφο πάνω στο χώμα. Την τελευταία φορά που σταμάτησα εκεί στο gym είχα ένα χαρτί σημειώσεων του Οκτώβρη του 2022 — εκεί όπου είχα γράψει ότι εκείνη είχε κάνει ντάμπλ νίκη στη Στοκχόλμη μέσα σε δύο μέρες σαν κάτι κανονικό, σαν το πρωινό της καφές. Εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν "να ξεκουραστεί" εκεί εκεί είχαν βγάλει φωτογραφίες μαζί της σα είχε κάνει ολυμπιακό χρυσό! Και τώρα λές "μόνο εκείνος ο τελικός";;; Τι ντροπή είναι αυτή;;; Εδώ βλέπουμε μια γυναίκα που όταν βγάζει το ρόπαλο πάνω της ντύνεται σα τα πιο κρύα αστέρια του ουρανού. Την τελευταία φορά που έπαιξε στο Indian Wells έκανε φινάλε μιας μέρας όπου είχε αγωνιστεί ήδη τέσσερα σετ και άλλαξε τρεις φορές γήπεδα λόγω βροχής — εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν "πρέπει να ξεκουραστεί" εκεί εκεί στέκονταν σαν αγάλματα μπροστά στην οθόνη σπίτι τους βλέποντας εκείνο το σουτ που έκανε από τον τρίτο γύρο του γηπέδου και το έστειλε βόμβα στον απέναντι γωνία! Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αυτό είναι εκείνο το αίμα που τρέχει σα πυρκαγιά όταν όλοι οι άλλοι έχουν σβήσει τα φώτα. Η ουσία εδώ δεν είναι στους τίτλους, είναι εκείνο το στοιχείο που κάνει έναν αγώνα διάρκειας τεσσάρων ωρών σα σύντομο τρίλεπτο σα βλέπεις εκείνη την ψυχή να αγωνίζεται σα δαίμονας. Εκείνοι που λένε "μόνο εκείνος ο τελικός" δεν έχουν δει εκείνο το βλέμμα που κάνει η Μαρία όταν χάνει ένα πόντο — σα να είναι κουκουβάγια που ξύπνησε νωρίς την ημέρα της κυνηγιού. Την τελευταία φορά που της έδωσαν break point στο πρώτο σετ του ενός αγώνα σωστή εμφάνιση; εκείνη έκανε έναν σερβίς που δεν υπήρχε στους κανόνες, εκείνον τον σέρβις που σου φέρνει το βλέμμα σου στο τηλέφωνο σα να βλέπεις ταινία τρόμου! Εδώ μιλάμε για μία πρωταθλήτρια που όταν βγαίνει νικήτρια σε οποιοδήποτε γήπεδο εκείνο το βράδυ εκατομμύρια άνθρωποι ξεχνούν ότι υπάρχουν εντάξει ζωή έξω. Την τελευταία φορά που έπαιξε στη Νότια Αμερική είχε κάνει τρεις νίκες μέσα σε δύο βδομάδες σα σίφουνας — κι εσείς τώρα σέρνεστε "ξεκούραση". Ποιο ξεκούραση;;; Ποια ξεκούραση;;; Αυτή η γυναίκα δεν γεννήθηκε για να ξεκουράζεται — γεννήθηκε για να κουράζει όλους τους άλλους! Κι όμως εδώ κάποιοι μιλάνε σα να της βάζουν όρια σα φράχτη στο χωράφι. Την τελευταία φορά που έπαιξε στο Miami έκανε νίκη μέσα σε τριακόσια σαράντα εκατοστά βροχής σα νερό να ήταν γήπεδο πισίνα — κι εσείς τώρα σέρνεστε "θα κουραστεί". Πώς;;;; Αυτή εδώ έχει τόσο αίμα στις φλέβες της που σου φέρνει ανατριχίλα μόνο που το σκεφτόσουνα! Εκείνοι που λένε "μόνο εκείνος ο τελικός" δεν έχουν δει τίποτα από αυτήν την ψυχή — εκείνο το στοιχείο που όταν η Μαρία βγάζει το ρόπαλο πάνω της τότε το γήπεδο γίνεται δικό της σπιτάκι. Κι όμως εδώ κάποιοι κάνουν λόγο σα γραφειοκράτες που έχουν ξεχάσει πως αυτό εδώ είναι ζήτημα ψυχής, όχι Excel. Την τελευταία φορά που την είδα εκτός Australia Open ήταν στο Ostrava — εκεί εκείνη έκανε δεύτερη μέσα σε ένα τοπ που κανείς δεν περίμενε κάτι άλλο παρά ημίωρο αγώνα λόγω κρύου. Εκείνοι οι ίδιοι που τώρα γράφουν "αφήστε την" εκεί εκεί είχαν κάνει βίντεο από τις τρεις προηγούμενες νίκες της εκείνης της βδομάδας! Γιατί;;; Γιατί εκείνη εκείνη η στιγμή της έδωσε την ανάσα που χρειάζονταν για τον επόμενο αγώνα της ζωής της. Κι εσείς;;; Τι έχετε να πείτε;;; Ότι πρέπει να την κλείσουν σ' έναν τελικό σα κλουβί;;; Ποιοι είστε εσείς για να βάζετε όρια εκεί που η ίδια η ψυχή ξέρει πως πρέπει να ζήσει;;; Αυτοί που λένε "μόνο εκείνος ο τελικός" δεν έχουν δει ποτέ τους εκείνο το βλέμμα που κάνει η Μαρία όταν στέκεται πίσω από την γραμμή — σα εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως όταν κάνει λάθος εκείνο το ρόπαλο ξέρει πως εκείνος είναι ο επόμενος πρωταθλητής! Εδώ λοιπόν τίθεται ένα ερώτημα: τι βλέπετε εσείς;;; Αυτή η γυναίκα που όταν βγάζει το ρόπαλο πάνω της κάνει γήπεδο δικό της σπίτι;;; Ή εκείνον τον τύπο που έχει ξεχάσει πως το τενίς δεν είναι δουλειά — είναι ζωή;;; Την τελευταία φορά που εκείνοι που τώρα γράφουν "ξεκούραση" είχαν την ευκαιρία να δουν εκείνο το βλέμμα της Μαρίας; εκείνον τον Σεπτέμβριο στο Γουίμπλεντον Indoor όταν έκανε τρίτο γύρο στις 7 το πρωί επειδή εκείνη η διοργάνωση είχε ψιλοξεκούρασμα;;; Εμείς όμως εδώ;;; Εμείς βλέπουμε την ψυχή της εκεί όπου εκείνη ξέρει πως πρέπει να ζήσει — ανάμεσα στις γραμμές ενός γηπέδου που ακόμα δεν έχει βαρεθεί να τη δέχεται. Και όσοι από σας λέγετε "μόνο εκείνος ο τελικός";;; Κάντε λάθος ραντεβού εκεί όπου η ίδια η Μαρία ξέρει πως εκείνη η στιγμή εκείνης της ημέρας εκείνου του αγώνα εκείνου του γηπέδου είναι εκείνη η στιγμή που κάνει τον κόσμο να κοιμάται μπροστά στη μικρή οθόνη κάθε Κυριακή βράδυ!