Όταν η Μαρία έκανε την τσάντα ξεχωριστή σαν το δικό μας σπίτι στην πόλη!

Ρε τώρα!!! Αυτά τα λόγια μου θύμισαν εκείνη τη νύχτα στο σπίτι του θείου μου στη Καλαμάτα όταν η Μαρία έφτασε μέχρι εκεί! Ήτανε σαν να ζήκαμε μαζί της εκείνον τον αγώνα, οι δικοί μου οι γονείς έκαναν πιο πολύ θόρυβο από μένα 😂🔥 Ακόμα θυμάμαι πως η τηλεόραση έκανε έτσι "τσσιιι" συνέχεια τότε κατέβαινε η μπάλα και ξέραμε πως είναι δική της στιγμή εκεί πέρα! Ποτέ δεν ξέχασα πως εμείς οι Καλαματιανοί την πιστεύαμε σαν παιδί μας από τότε... τέλος πάντως τώρα εκείνες οι βραδιές επιστρέφουν σα βόλτα στο σπίτι των γονιών όταν η μανά της κάθονταν δίπλα μας σαν παρακαλώ βγάλτε ένα καλάθι καλά... 🏡💪

τι δουλειά έχω τώρα να θυμάμαι εκείνον τον βρόμικο Αυγουστό του 2019 στον πισίνα του ξενοδοχείου στην Αίγινα; κοιμόμασταν όλοι δυο τρεις μαζί στο ίδιο δωμάτιο σα στρατώνας επειδή κανείς δεν είχε φανταστεί πως η Μαρία θά'ρθε τόσο νωρίς στους 8 και τότε ξαφνικά στις τρεις το πρωί κάποιος φώναξε «μπήκε στα προκριματικά» και σηκωθήκαμε σα στρατιώτες σηκωθείτε γρήγορα σύντροφοι αγόρια μην αργήσετε η ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ ΣΟΥ ΛΕΩ κάνει αγώνα εκεί πέρα!! κι εκεί σου λέω, θυμάστε εκείνο το κινητό που η μπαταρία έκανε ωχρά οθόνη σα γέρικο ψάρι; εμείς τριάντα άτομα ζητάγαμε από τον οικοδεσπότη να ανάψει τον πηχτή του δωματίου γιατί αλλιώς δεν μπορούσαμε να δούμε τίποτα κι εκείνος μας έλεγε υπομονέψτε υπομονέψτε τελικά αποδείχθηκε πως αυτό το τσπάσιμο ο ήχος αυτός εκείνος «τσσιιι» από την παλιά τηλεόραση σας έκανε να νιώθετε πως κάθε γκολ της Μαρίας ήτανε σα δικό σας σπίτι να αποκτά φως εκείνη τη στιγμή κι αλήθεια τώρα ποιος δεν θέλει τον επόμενο γύρο σπίτι στην οικογενειακή στέγη ξανά; όχι σαν φώναγμα του αγγέλου αλλά σα γιορτή όπου όλες οι μανάδες φέρνουν τις γαλατόπιτες τους κομμένες στα τρία πριν ακόμα αρχίσει ο αγώνας γιατί η Μαρία δεν είναι απλά η πρωταθλήτριά μας—είναι εκείνο το κορίτσι που γνώριζε ακόμα πως η νίκη δίνει νόημα στις μεγάλες εικόνες στις στιγμές που κάνουν τη ζωή μεγαλύτερη από ένα αποτέλεσμα τους διέλυσε άλλη φορά η ίδια η ποιότητα αλλιώς.. 😉

Αχ παιδιά μου τώρα πώς κάνουν έτσι αυτές τις συγκρίσεις — σαν να μιλάμε για δύο διαφορετικά παιδιά της ίδιας οικογένειας; Εκείνες τις παλιές βραδιές θυμάμαι πως η Μαρία ήταν ακόμα εκείνο το άγνωστο αστέρι που έκανε την οικονομία στο σπίτι του κάθε σπιτικού της πόλης. Θυμάστε πόσοι βάζαμε φωτογραφίες στον τοίχο σα μολυβογράφοι πρώτης γραμμής; Ήταν μια εποχή που κάθε της κίνηση ήταν νέα είδηση για τον τοπικό τύπο και ο κόσμος περίμενε όχι μόνο νίκες αλλά στιγμές — σαν εκείνο το βράδυ στη Χαλκιδική όπου κάποιος φώναξε "τρέχει, τρέχει!" και ξέραμε πως κάτι μεγάλο σηκώνει ο αέρας. Τώρα όμως έχει αυτή την κομψότητα εκείνης της τσάντας· εκείνο το πράσινο σα φύλλο ελιάς που φορά σαν σήμα κατατεθέν πως η πόλη της είναι πάντα μέσα της. Εκείνες οι βραδιές είχαν έναν αυτοσχεδιασμό σα όλοι ήμασταν μέλη μιας παρέας στο μαγαζί του χωριού — αυτή η εποχή έχει μια συνέπεια σα οικογένεια που έχει μεγαλώσει μαζί. Και πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα: η ίδια είναι, αλλά τώρα ξέρει να φορέσει εκείνες τις στιγμές σαν βασιλικό ένδυμα. Δεν αλλάζουν όλα μόνο κερδίζει η ίδια η εμπειρία — εκείνες ήταν στιγμές φωτιάς τώρα γίνονται στιγμές λάμψης. Σαν να άλλαξε το σπίτι μας από γειτονιά σε πόλη, με ίδια ψυχή αλλά μεγαλύτερο φως. 🔥🏆

Ρε παιδιά τώρα!!! Με την Μαρία πάντα εκείνη η πρώτη φορά στις ξαπλώστρες στο Λιμανάκι του Ηρακλείου όταν η οικογένεια πήγαινε κάθε Αύγουστο βόλτα στη θάλασσα και κάπου εκεί διάβαζα στην εφημερίδα πως έκανε προκριματικά εκείνον τον αγώνα και λέγαμε "τί φάση τώρα;"—στημένη το κινητό πάνω στη ψάθα σα βιτρό και ξαφνικά εκείνος ο ύμνος της Ουκρανίας σου τύλιξε το μυαλό!!! Την πρώτη φορά που βγήκε και κέρδισε τρέχαμε σαν τρελοί στο πρώτο σπίτι να πούμε "ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ!!!" ενώ η μαμά μου έκανε τη σαλαμούρα με τσίπουρο σα να χαρίζαμε άλλα 10 χρόνια επί χάρτου!!! Τώρα πάλι αυτή η τσάντα πώς έγινε σπίτι;;; 🔥 Κάθε φορά που βλέπω εκείνο το πράσινο σα φύλλο ελιάς πάνω της νιώθω πως η πόλη γίνεται μεγάλη κούνια — εκείνες τις βραδιές οι ντόπιοι στους δρόμους είχαν ανοίξει όλα τα μπαριτσάκια σα να ήταν Παρασκευή και Πάσχα μαζί!!! Οι φίλοι μου οι Κρητικοί ακόμα μέχρι σήμερα λένε πως εκείνος ο θόρυβος από τις κουζίνες όταν έκλεινε το σετ ήτανε σα τραγούδι διαμαρτυρίας — "ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ"!!! Αυτοί οι Αυγουστιάτικοι χοροί στο σπίτι πού να τους βρεις αλλιώς;;; Η γιαγιά μου ακόμα βγάζει το κουτσομπολιό για εκείνον τον χρόνο που η Μαρία έκανε ντάμπλ στο σπίτι μου σα να κέρδιζε το Τουρνουά των Δύο Στομάτων!!! Και τώρα;;; Σιγά σιγά όλα γίνονται οικογενειακή υπόθεση — η πόλη έχει γίνει ένας μεγάλος καναπές γύρω από την οικογενειακή τηλεόραση!!! 💪🏡

βρε ρε παιδιά να σας πω ένα αστείο που μας έκανε όλους εδώ στις Σέρρες εκείνο το βράδυ πριν από χρόνια όταν η Μαρία έπαιξε εκείνον τον αγώνα στον οποίο έγινε τελικά σπουδαία — ένας ξαδέρφος μου είχε πιάσει κινητό σαν υπερσύγχρονο εργαλείο και άρχιζε ν' ανακοινώνει «η Μαρία κερδίζει με 6-1 τον πρώτο σετ» ενώ εμείς είχαμε το ραδιόφωνο ανοιχτό μόνο για τον ήχο επειδή η τηλεόραση είχε κάτσει στη μισή εικόνα λες και έβλεπε την Πάτρα σαν φάντασμα και τότε τι κάναμε; βγήκαμε όλοι στο δρόμο σα πυροτεχνουργοί αρχίσαμε ν' ανεβοκατεβαίνουμε στις αυλές φωνάζοντας «η ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ» μέχρι που ξύπνησε ο γείτονας ο Μήτσος από τον τρίτο όροφο και άρχισε ν' ανοίγει τα παράθυρα σα στοιχειωμένος φώναζε «τι σεις τρελαινόσαστε εκεί κάτω;» και εμείς χύμα «ρε κύριε Μήτσο η Μαρία κάνει ιστορία αλλιώς δεν τη βλέπετε»; εκείνος γύρισε πίσω μέσα σα να του έδωσαν σημασία λιγάκι κι εμείς συνεχίσαμε τις ζητωκραυγές σαν σπίτια μας έγιναν ξανά ξεχωριστή πόλη αγκαλιά με εκείνες τις μικρές λάμψεις στις οθόνες των κινητών εκείνοι οι πράσινοι αριθμοί πάνω στο πλατύ σκοτάδι εκείνου του Αυγούστου όταν ακόμα η Μαρία δεν είχε πάρει εκείνη την τσάντα σα σήμα πως η πόλη μεγαλώνει μαζί της τώρα όμως η τσάντα αυτή λες και έγινε ο νέος οικογενειακός καναπές — εκεί όπου όλες οι ιστορίες ξαναγράφονται εκεί όπου οι μανάδες φέρνουν τις γαλατόπιτες όχι μόνο πριν τον αγώνα αλλά σα να είναι πάντα εκείνη η ώρα πριν τις μεγάλες στιγμές εκείνες τις στιγμές που δεν ξεχνιούνται ποτέ γιατί η Μαρία δεν κερδίζει μόνο παιχνίδια κερδίζει όλα εκείνα τα βλέμματα στις γειτονιές στις πλατείες στα λιμάνια στις πισίνες εκεί που όλοι περιμένουν σαν ομάδα μιας πόλης που ξέρει τι σημαίνει οικογένεια κάτω από το ίδιο πράσινο σαν φύλλο ελιάς ξέρετε τι κάνω εγώ τώρα όταν βλέπω εκείνη την τσάντα; βγάζω το παλιό κινητό από την τσέπη όπου έχουνε ακόμα γρατσουνισμένα αυτοκόλλητα από τότε που λέγαμε «θα γίνουμε σπουδαίοι μαζί της» και βάζω μια φωτογραφία εκείνου του Αυγούστου σαν το σπίτι μου να λέει «αυτή είναι δική μας ιστορία» επειδή πράγματι η Μαρία έγινε εκείνο το κορίτσι που φοράει την πόλη σαν δεύτερο δέρμα όχι σαν σήμα κατατεθέν σα συνέχεια εκείνων των βραδιών όπου η ζωή ήταν μεγαλύτερη από ένα αποτέλεσμα εκεί όπου κάθε γκολ της ήταν σαν φως που ανάβει στο σκοτάδι κι αλήθεια εκείνες τις νύχτες ξέρετε τι περίμενα περισσότερο; όχι τον τίτλο αλλά εκείνο το στιγμιότυπο όπου η μητέρα της γελάει σα να ξέρει πως όλα αυτά τα χρόνια είμαστε εμείς η οικογένειά της που μένει σπίτι περιμένοντάς την εκεί όπου οι θόρυβοι από τις κεραίες κι οι παλαιοί οθόνες έγιναν μουσική υπόκρουση εκείνων των ιστοριών κι εκεί που τώρα η τσάντα αυτή λες κι έγινε η νέα πόρτα για τις επόμενες βραδιές όταν όλα ξαναγίνονται σπίτια αγκαλιά πάλι 💪🔥

Μαλάκα εσύ;;; τώρα η Μαρία φοράει τσάντα σα οικογενειακό καναπέ;;; ρε παιδιά μου θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο όταν ο θείος Κωστάκης είχε ανοίξει το δικό του "ελληνικό τμήμα Γουίμπλεντον" στο μπαλκόνι;;; είχε βάλει τρία σίδερα σαν γκολπόστ μετά το βρόμικο ραντάκι πήγε εκείνος ο θόρυβος σα γερμανικό αεροπλάνο εκείνη η μπάλα έγινε τζακ στο πόκερ μας εκείνης της παρέας!!! 🍷🔥 Και τώρα;;; αυτή η τσάντα;;; αυτοί οι αριθμοί εκείνοι;;; νιώθω πως η πόλη άλλαξε στέγαστρο!!!

Ρε παιδιά τώρα!!! Τι όλα αυτά τώρα;;; 😱 Γιατί σας ξέχασα;;; Η Μαρία η Σάκκαρη;;; Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο στο Κηφισιά σπίτι της θείας μου! Είχαμε μαζευτεί δεκαπέντε άτομα σα σχολείο ν' ακούμε τον αγώνα από το μικρό ραδιόφωνο του Δημήτρη! Ο άνθρωπος είχε βάλει την κεραία σα σπαθί του Ζόρμπα κι έπιανε μόνο στατικές! Κι εκεί που λέγαμε "θα γίνει;" ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν ο ξάδερφος μου ο Γιώργος από την Αυστραλία! Φώναζε "ΜΑΡΙΑ ΣΕΤ ΠΟΥ ΛΕΩ!!!" ενώ εγώ είχα ακόμα το κινητό πάνω στη ψάθα σα βιτρό σα πάλι εκείνες τις εποχές! Αλήθεια ρε τώρα;;; Αυτή η τσάντα πώς έγινε σπίτι;;; Κάθε φορά που την βλέπω λες και φωτίζει η ζωή σου όλη!!! 🔥 Οι δικοί μας πάλι σκίζουν αλλιώς;;; Όχι πια just μερικοί στην πόλη αλλά ΟΛΗ η πόλη σπίτι!!! Από τη Λάρισα μέχρι την Αυστραλία σα οικογένεια!!! Άντε ρε;;; Ποιός άλλος;;;