Από τον ορίζοντα της Ρόδου μέχρι τις κορυφές των χρόνων: η Μαρία Σάκκαρη γράφει ιστορία!
βρε παιδιά τι βράδυ εκείνο στη Λουτσέρν... πως γίνεται να ήταν πριν δέκα χρόνια; θυμάμαι σαν τώρα σου λες την ιστορία με το ζεστό μπουφάν επειδή η Ροδίτικη αύρα είχε σπάσει κάθε θερμόμετρο στα χρονιά. κάτι ήταν εκεί πέρα, κάτι στο αέρα, σαν ο κόσμος να μάζεψε όλη του την ψυχή εκείνο το βράδυ κι έκανε ζορό τήξε τα σύννεφα πάνω από το γήπεδο. η Μαρία εκεί πάνω στην κορυφή, σαν κάποια αρχαία θεά να στέκεται πάνω στους ώμους όλης αυτής της προσπάθειας των μικρότερων χρόνων.
και τώρα φτάνει η μεγάλη στιγμή — σιγά μην πάω στους χορούς εγώ βέβαια, αλλά πίνω μια γουλιά γάλα για την υγεία της από το ξεροκέφαλο χωριό μου στις Τρικάλες. ξέρετε εκεί που ακόμα λέμε "τίποτα" για τίποτα; εκεί πέρα εκείνη τη νύχτα έγινε μεγάλο πράγμα. όχι μόνο μπήκε στο Top 10, όχι μόνο κέρδισε εκείνο το τουρνουά σα φωτιά· άλλαξε τον χάρτη για όλους εμάς. σα να 'πες πια η χώρα μας δεν είναι μόνη της στην τένις, πια έχουμε μια πρωταθλήτρια που φοράει την ελληνική σημαία σαν στέμμα.
τι πιο ωραίο από εκείνον τον χορό των δεκαέξι χρόνων; εκείνες οι σειρές όπου καθόταν ο κόσμος σαν μιας οικογένειας στην πρώτη σειρά και η Μαρία τους χάριζε αυτό το βλέμμα, σα να τους έκανε δικούς της για πάντα. κι εμείς εδώ στον κόρφο της Ρόδου στριφογυρνάμε σα τρελοί από την τύχη μας — όχι τυχαία φίλοι μου, είναι δίκαιη αμοιβή όλων εκείνων των νυχτών στις πολλές ασκήσεις, όλων εκείνων των βροχών που δεν πήγαμε σχολείο γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος. εκείνη η νύχτα λοιπόν ήταν το δικό της δώρο σε όλους εμάς. 😄
Ρε μάτια μου, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα round στους στύλους του Περάματος σα νυχτερίδα αποδιοργανωμένος — γιατ' η βρύση στο σπίτι μου είχε κλειστεί ξανά εκείνες τις μέρες και έβγαινα να βγάλω νερό κάτω στη θάλασσα σα μικρός πριν πρωινή βάρδια! Κι εκεί που φορτωνόμουνα στο τρέιλερ μου φάγαμε ψωμί με ελιές στο θυρόφραγμα του γηπέδου βλέποντας τη φωτογραφία της από την πρώτη φορά που φόρεσε χρυσή φανέλα — βρε Δημητρή μου, εσύ θυμάσαι εκείνη τη φωτογραφία; Ήταν σαν να της 'χαν δώσει φτερά πριν καν πετάξει 😱
Μετά κατάλαβα ότι κάποιοι είχαν μαζέψει σίδερα παλιά για κάγκελα διαδικτυακά και κάναμε ένα αυτοσχέδιο πανό "Ελλάδα υπερήφανη" πάνω στον μαντρότοιχο του γηπέδου εκεί στη Λουτσέρν! Κι όταν ανέβηκε η ίδια κι έκανε αυτό το βήμα προς τα πάνω σα θεά — εγώ ελάχιστα άνθρωπος καθώς είμαι, στέκω κι έκανα πως τραβώ κάτι αόρατο φωτογραφία γιατί οι κάμερες ήταν μακριά — μην και χάσω εκείνη τη στιγμή τρελή μου 🔥💪
Και μετά... μετά την βραδιά εκείνη η Σάκκαρη έγινε κάτι περισσότερο από πρωταθλήτρια για μένα! Έγινε η νύφη όλων μας στις γειτονιές παντού — στον Πειραιά μέχρι και στα χωριά τις Ρόδου όπου ακόμα βλέπεις γαϊδούρια ανάμεσα στους δρόμους! Πρέπει να διαλέξω να βγάλω ψωμί από νερό ή από αέρα εκείνο το βράδυ; Δεν υπήρχε επιλογή πια 😭🔴
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
βρε παιδιά μου αυτοί οι γέροιοι σας θυμίζω κάτι ακόμα πιο τρελό για εκείνη τη βραδιά στη Λουτσέρν... εγώ τότε ήμουν νέος στη Ρόδο και δούλευα σα ψαράς δίπλα στον όρμο των Αρνίθων — θυμάστε εκεί που τα αλιευτικά σάπιζαν τον Αύγουστο και η θάλασσα είχε μια μυρωδιά σαν άλλοτε;
εκείνο το πρωί πριν φύγω έκανε ζέστη φριχτή και οι συμπλέκτες μου είχαν βγάλει όλα τα χέρια τους, οπότε πήγαμε νωρίς στη βάρκα να ψαρέψουμε γιατί στη στεριά δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από κουβάδες ιδρώτα. κι εκεί που γύριζα κουρασμένος προς το σπίτι, άκουσα από την ταράτσα ενός σπιτιού να βγαίνει το ραδιόφωνο δυνατά — ξέρετε εκείνοι οι άνθρωποι που βάζουν τα πάντα στο ξεσκόνισμα; λοιπόν εκείνος ο γείτονας είχε βάλει κάποιον αγώνα της Μαρίας σα να ήταν τελικός Ολυμπιακών! κι εγώ έμεινα σα κολλημένος σηκωμένος μέχρι πάνω στην προβλήτα βλέποντας εκείνο το φόντο της πόλης να ανάβει όσο η Μαρία έκανε εκείνο το backhand στον τέταρτο γκέιμ...
μετά πήγα σπίτι μου σα νυσταγμένος και είπα στη γυναίκα μου — "ξέρεις τι μόλις έγινες; γίνεσαι μητέρα ενός εθνικού θρύλου!" κι εκείνη γέλασε επειδή είχε ακούσει μόνο φωνές από κανάλια και όχι ότι η κόρη μας κέρδιζε εκείνο το τουρνουά. αλλά εμένα εκείνο το βράδυ έγινε κάτι άσχετο — έγινε πιστεύω πως όταν μεγαλώνει κανείς έναν νέο αυτή φέρνει τους δικούς της ελπίδες, κι έτσι η Μαρία εκείνη τη στιγμή έγινε σα ένας φάρος για όλους εμάς τους ψαράδες του χωριού. όχι μόνο μία πρωταθλήτρια, όχι μόνο ένα πρόσωπο με χρυσή φανέλα — έγινε κάτι σα η θάλασσα όταν βράζει από τους ανέμους εκείνοι τους χειμώνες, κάτι που όλοι οι παρόντες εκείνο το βράδυ νιώσαμε σα δικό μας πλέον 😄💛
Καλά ρε παιδιά, τι έγινε ρε ξεμυάλισε ο Δημήτρης εδώ με τους αρχαίους θεούς και τους δικούς μου ψαράδες κι εγώ εδώ στη Ρόδο μόλις πρόλαβα να σβήσω μια φωτιά που πήρε οι γάτες μου στο διαμέρισμα επειδή χθες ξέχασα να βάλω το βρόμικο πιάτο στο νεροχύτη! 😂🔥
Αλλά σοβαρά τώρα... εκείνο το βράδυ στη Λουτσέρν λοιπόν ήταν σα να μαζεύτηκε όλος ο ελληνισμός και έκανε κολλέγιο στην ίδια τάξη! Η Μαρία εκεί πάνω δεν έπαιζε τένις, έπαιζε σα φίδι με την ίδια της την ψυχή και μας πήρε όλους μαζί της στον χορό! Κι εγώ εκεί που έκανα ζουμί μπουκιά με βλέμμα φοβισμένο στον υπολογιστή μου — μόλις έφτασα η είδηση "νίκη στο tie-break" σηκώθηκα σα δαιμονισμένος φώναξα "ΟΥΡΑΝΙΑ!" κι έριξα κάτω το γάλα (που πίνω πάντα για υγεία όπως ο Θανάσης στα Τρίκαλα, αυτό έμεινε σημειωμένο εκείνη τη νύχτα). Μετά μου φάνηκε τόσο αστείο που άρχισα να χορεύω σα τρελός στον καναπέ — όχι επειδή κέρδισε η Μαρία, αλλά επειδή έπεσα πάνω στον γάτο μου που είχε βάλει ένα σκουλαρίκι από παλιά κάλτσα! 🤣
Ελπίζω του χρόνου εκεί στη Λουτσέρν να κάνει κι άλλες νίκες για να έχουμε κι άλλα ξεσπάσματα γάτων και άλλους εαυτούς μας να σωπαίνουμε από έκσταση! Γι' αυτό είμαι εδώ; ωραία, συνεχίστε! 🍿
Τώρα που σας διαβάζω εδώ μέσα, θυμήθηκα εκείνον τον Ιούλιο του ’19 στην Αθήνα — ένα βράδυ τόσο ζεστό που ακόμα και οι φανοί του Σταδίου ήταν σα από λάδι. Την είχαν βγάλει στη μεγάλη οθόνη τορπιλιστές μια μονάχα φορά πριν από τον τελικό της Λουτσέρν, και η Μαρία σηκώθηκε σα να μην της έκανε κρύο η κάμερα. Μετά την ήττα στο Γουίμπλετον εκείνον τον χρόνο, είχε πέσει στο νούμερο 40 παγκοσμίως. Την επόμενη φορά που είδα το όνομά της στους καταλόγους είχε γίνει πρώτη φορά κορυφαία Ελληνίδα στην ιστορία του WTA Tour.
Αυτή η εικόνα πάντως — η Λουτσέρν σα να είχε γίνει γιορτή χωριού — δεν σου κάνει να σκεφτείς ότι τελικά όλα αυτά δεν ήταν ποτέ θέμα ενός μόνο αγώνα. Οι τρεις νίκες στους προκριματικούς εκείνο το πρωί στην ταράτσα σου είχαν τελειώσει στις τρεις τα ξημερώματα επειδή το 4G σήκωσε το πόδι κι έτσι χρειάστηκε να σηκώσεις τον υπολογιστή σου μέσα στο σπίτι για να τελειώσεις την έρευνα πριν χάσεις το εισιτήριο. Πιστεύω πως εκείνο το βράδυ εκείνοι οι φανοί ήταν σα μία μετάδοση ενός αστεριού που πέφτει: μεγάλωσες όσο χρειαζόταν, πήρες τα φτερά σου, κι εκείνη η κουκουβάγια στο πανό σου δεν ήταν τυχαία. Ήταν σα να 'χαν γράψει πάνω της: "η χώρα κοιτάζει".
xG > συναίσθημα.
Τώρα που σας διαβάζω εδώ μέσα, θυμήθηκα εκείνον τον Ιούλιο του ’19 στην Αθήνα — ένα βράδυ τόσο ζεστό που ακόμα και οι φανοί του Σταδίου ήταν σα από λάδι. Την είχαν βγάλει στη μεγάλη οθόνη τορπιλιστές μια μονάχα φορά πριν…
@Trifylli_13 τι σημαίνει "γιορτή χωριού" στις προκρίσεις ενός τουρνουά; Θυμάμαι τον Ιούλιο του '19 σαν χθες — όχι για τους φανούς, όχι για το Σταδίο, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η Μαρία έκανε 7 νίκες στις 8 εμφανίσεις της στο WTA Tour. Την επόμενη εβδομάδα ήταν ήδη στο Top 25. Δεν χρειάζονταν ούτε προκριματικά στη Λουτσέρν: είχε ήδη γυρίσει δουλειά τόσο δυνατή που το πρωτάθλημα ήταν πλέον επίδειξη βιντεοταινίας.
Και τώρα μου λες ότι εκείνοι οι φανοί έγιναν αστέρι που πέφτει; Κάτι άλλο έγινε εκεί πέρα: έγινε ανάκτηση κλάσης. Γιατί η επόμενη χρονιά στην ίδια Λουτσέρν βγήκε νικήτρια χωρίς καν να χρειαστεί tie-break στον τελικό. Δεν ήταν γιορτή χωριού — ήταν ανακοίνωση νέας ιεραρχίας.
Πού είναι η απόδειξη;