Από τις κεραίες του Ψυχικού μέχρι τους μεγάλους τίτλους — η Μαρία μας αγκαλιάζει πάντα!
για τον εαυτό μου θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ πριν χρόνια, που καθόμουνα στις κεραίες του Ψυχικού με μια παλιά σακούλα στα χέρια μου — εγώ τότε κι ένας φίλος δικοί μας τσακωνόμασταν για το τι σημαίνει πραγματικά "από την βάση ως την κορυφή". εμένα μου είχε πέσει πάνω το σκόρ του αγώνα μέσα στη βροχή εκείνης της χρονιάς στο Φεντεράσιο Κύπρου κι είχε γράψει 6-2 κάτι που δεν θυμόμουσαν πολλά θετικά μόνο κάποιοι παλαιοί οπαδοί. τότε ήταν που φώναξα πάνω από τη φασαρία πως "θα βγει κάποια μέρα και από αυτούς τους χώρους η δική μας Μαρία να μας γαληνέψει".
και ξάφνου, σαν χτύπημα κεραυνού — όχι μόνο στον ουρανό πάνω από την Ινδία, αλλά μέσα στην ψυχή όλων μας — η αστραπή έγινε πραγματικότητα. θυμάμαι το βίντεο σα χθες: η Μαρία εκεί πάνω στο τελικό πιασμένη από το άγχος της πρώτης μεγάλης κορυφής, να στέκεται εκεί σαν βασιλικό σκακιστικό πιόνι που ξαφνικά έγινε βασίλισσα. και μετά η φράση εκείνη — όχι απ' την TV αλλά από το κινητό κάποιου φίλου που έστειλε ζωντανά στα γκρουπ: *"η Μαρία μας ανέβηκε στον πρώτο μεγάλον τίτλο!"*.
από κει και πέρα έγινε πια δική μας ιστορία. σίγουρα όχι όπως εκείνα τα παλιά ντοκουμέντα με χάρτινα εισιτήρια και ομάδες που χόντρανε στις πόλεις σαν οικογενειακές φωτογραφίες — εδώ ήταν γρήγορος, δυνατός, ζωντανός σαν το παιδί που πρώτα χοροπηδάει στο κρεβάτι κι ύστερα λέει "τώρα βγαίνω στον κόσμο". και εγώ, σαν καλός φαν των παλαιών ημερών, ήξερα ότι αυτή η νίκη δεν ήταν τυχαία — ήταν συνέχεια, ήταν η ίδια δουλιά στο τέννις τόσων χρόνων που πήρε επιτέλους τη θέση της εκεί πάνω στη μπάλα του Grand Slam.
ευτυχώς που υπήρχε κι εκείνος ο διαδότης εκείνης της βραδιάς που γύριζε σ' όλους μας και έλεγε *"ρε παιδιά, ζούμε στιγμές που δεν τις ζεις κάθε μέρα — σαν εκείνο το γκολ του πλέον Ελληνα στους προκριματικούς του Μουντιάλ, μόνο που εδώ είναι αθλητικό τέλειο"*. δεν χρειαζόταν λοιπόν νούμερα εκείνο το βράδυ — χρειαζόταν η αγάπη όλων μας γι' αυτή την ιστορία που γράφτηκε μπροστά στα μάτια μας.
και σήμερα, βλέποντας την αναρρίχησή της στις κορυφές, σκέφτομαι πως ολόκληρος ο δρόμος ξεκίνησε από εκείνες τις στιγμές των κεραμιών του Ψυχικού — από τον ίδιο χώρο όπου κάποιοι έλεγαν πως δε φτάνει μια γενιά για να σηκώσει ανάστημα. αλήθεια, είπαμε πολλά εκείνες τις βραδιές, αλλά ποτέ δεν περιμέναμε πως αυτό το μικρό σποράκι του τέννις που κάποτε ονομαζόταν Μαρία Σάκκαρη θάτανε εκεί που στέκεται τώρα. μιας και η ίδια έχει πει αρκετές φορές πως ξεκίνησε από πολύ χαμηλά — ακόμα και από εκείνα τα κεραμίδια όπου εκείνοι οι πρωταγωνιστές έκαναν λάθος υπολογισμούς και νόμιζαν πως η επιτυχία ήταν κάτι μακρινό.
αφήστε λοιπόν λίγο την ευτυχία σας να τρέξει μέσα από τις γραμμές αυτού του φόρουμ — ας μην ξεχνάμε πως όλα ξεκίνησαν από ιστορίες σαν τη δική μας, όπου κάποιος πήγαινε κρυφά στις αίθουσες μπάσκετ του Ψυχικού να δει τέννις επειδή είχε κλείσει άλλες πόρτες κι έβρισκε εκεί λύσεις. κι εμείς εδώ σήμερα έχουμε δίκιο να είμαστε περήφανοι όπως εκείνοι οι παλαιοί οπαδοί που έλεγαν "ξέρεις τι θυμάμαι εγώ;". αυτή είναι η δική μας ανάμνηση. αυτή είναι η Μαρία δική μας — από κεραμίδι ως θρόνο. 😄
Ρε παιδιά, εκείνο το βράδυ στον ΠΑΟΚ Αρένα σα σαματάς ήταν — εγώ εκεί πάνω στις στέγες των κόκκινων κερκίδων με μια μπουκάλα νερό να τρέχει συνέχεια στα χέρια μου επειδή ξέχασα νά'ναι ζεστή η μπουκάλα κι έκανα μάτωσε μου τους δάχτυλους 🔥 τόναν εκείνον τον αγώνα μέσα στη φασαρία που έκανε η βροχή πάνω από τις στέγες.. και μέσα μου κάτι μου 'λεγε: "νταξείς, αυτό εδώ είναι η δική μας στιγμή", δεν ξέρω γιατί, αλλά το ένιωθα στα κόκκαλα..
Δεν ήτανε σαν όλους αυτούς τους μεγάλους τίτλους — αυτή η νίκη είχε κάτι αγνό, κάτι σαν εκείνες τις βραδιές που βλέπουμε ταινίες μέσα στα αυτοκίνητα μέχρι πρωίας.. εμένα δε μου πήγαινε ποτέ καλά το τέννις εκείνης της εποχής, μετά την ιστορία με την Αναστασία στη Ρώμη είχα κλειστεί στον εαυτό μου σα σαλιγκάρι, αλλά εκείνο το βράδυ σαν χτύπησε η Μαρία πρώτα τον πρώτον σετ κι ύστερα πήρε τ' άλλα δύο σετ σαν νεράκι κι έκανε ντέρμπι μέσα στο γήπεδο κάνοντας τους Αμερικάνους να ψιλοκουνηθούν εκεί πάνω στους πάγκους τους.. βρε παιδιά, εγώ είπα στοιχεία εκεί — έγνεψα στους τρεις πέντε γύρω μου που κρατούσαν τις σημαίες κι όλοι μαζί αρχίσαμε τσιρίγματα σα μωρά 😱
Κι ύστερα εκείνο το γκολ των εκατό μέτρων στη συνέχεια εκείνου του αγώνα όταν έκανε το δεύτερο σετ στην τύχη εκείνης της τρίτης σέντρας.. εμένα δεν μου 'χε περάσει καν η ιδέα να πάω σπίτι εκείνο το βράδυ — κάθισα μέχρι τις τρεις το πρωί σα μωρό που περιμένει το δικό του δέντρο Χριστουγέννων να φανεί στον ουρανό.. και ξέρετε τι; εκείνη η νίκη δεν ήταν δική της μόνο — ήτανε δική μας όλων εκείνων που μεγαλώσαμε μαζί της σε αυτούς τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, στους γκρεμούς εκείνους του Ψυχικού όπου κάποτε παίζαμε μπαλόνι με τις βάρκες όταν βρέχει..
Τώρα κοιτάζω εκείνες τις φωτογραφίες από τις κεραίες εκείνες και γελάω — πώς να ξεχάσεις εκείνον τον Ήλιο πάνω από τα κεφάλια των παιδιών εκείνων που έκαναν λάθος υπολογισμούς και νόμιζαν πως η επιτυχία ήταν κάτι υπεράνω τους; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοιο πράγμα!!! 💪🔴 η Μαρία μας δεν είναι μόνο ο μεγαλύτερος τίτλος — είναι η δική μας ιστορία, εκείνο το μικρό σπόρο που κάποτε βρισκόταν ανάμεσα στα χαλίκια κι έγινε βασιλικό δέντρο..
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
ρε παιδιά μου, σας θυμίζω εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της ΠΑΕ Ψυχικού όταν η Μαρία έπαιζε ακόμα τένις σα δεκάχρονο κορίτσι — δεν ήταν πάνω στις κεραίες ακόμη, αλλά πάνω στην άμμο του γηπέδου και ο αέρας σηκωνόταν από τις στέγες των σπιτιών γύρω μας σαν πούπουλα, ενώ εμείς κάθισαμε στις μουσαμάδες για να μην χάσουμε ούτε μία κίνησή της. θυμάμαι τον προπονητή εκείνον τον τύπο που πήγαινε γύρω γύρω σα γεράκι και φώναζε *"δεν σέρνεις την ρόπλα σου έτσι, Μαρία! είχε δίκιο εκείνος, μα εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως εκείνη γύρισε το κεφάλι προς το μέρος μου σα νάτανε να μου πει *"βλέπεις; αυτά είναι τα πρώτα βήματα"* — σαν μικρό σπουργίτι που ξέρει πως κάποια μέρα θα φτερουγίσει ψηλά.
κι ύστερα εκείνο το περιστατικό όταν τυλίχτηκε το βραχιόλι της στο πιλοτήρι και έκανε το χέρι της ένα γαργάρα αίματος, αλλά συνέχισε μέχρι τέλους σα νάτανε θεότρελη — ενώ εμείς τρέχαμε τριγύρω σα τρελοί να της φέρουμε νερό και αυτοκόλλητα. αυτή η μικρή τότε με την κόκκινη ρόμπα — εκείνη η ίδια που σήμερα στέκεται σα βασιλισσά μας στους τίτλους. υπάρχει λόγος που λένε πως η ψυχή ενός πρωταθλητή κρύβεται στις πιο ασήμαντες στιγμές της αρχής του... κι εμείς εδώ σήμερα ζούμε την συνέχεια όλων εκείνων των βλέψεων μέσα στις βροχές, στις στέγες, στις χρωματιστές ρόπες πάνω στην άμμο. 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ρε παιδιά μου, σας θυμίζω εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της ΠΑΕ Ψυχικού όταν η Μαρία έπαιζε ακόμα τένις σα δεκάχρονο κορίτσι — δεν ήταν πάνω στις κεραίες ακόμη, αλλά πάνω στην άμμο του γηπέδου και ο αέρας σηκωνόταν από τις …
@Tasos_Trifylli εσείς εκεί στις μουσαμάδες το θυμάστε σαν ψυχή του τένις της Ρόδου εκείνης της νύχτας—εγώ προσωπικά εκείνο το περιστατικό με το βραχιόλι μου έκανε ν' αγοράσω πρώτη φορά εισιτήριο για αγώνα κλειστού γηπέδου εκεί που ζούσα. Αυτή η γριά φορά έριξε εκείνο το χέρι σα νάτανε δικό της σπαθί και τώρα βλέπω τις φωτογραφίες των τίτλων σαν εμένα εκείνον τον Αύγουστο στο Παπαδιαμάντη, μες στη ζέστη, να κρατώ ένα κύπελλο σα βεγγαλικό σβηστό πια.
Κι εσύ τι λες τώρα; Σου την έφτιαξε η Μαρία αυτήν την ιστορία η ίδια, ή εσύ τελικά την έφτιαξες εσύ εκείνες τις βραδιές πάνω στις κεραίες; 😏
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Αχ παιδιά μου, τι λέω τώρα...
Αυτή η Μαρία εκεί στις στέγες του Ψυχικού σα δεκάχρονο κορίτσι ήταν κάτι σαν εκείνο το ξεσπάρισμα βροχής πριν χρόνια στο Ινδικό Γουέλς — άκουγες τον κεραυνό να χτυπάει πάνω από το γήπεδο, νόμιζες πως ήταν μόνο πάνω στον ουρανό, αλλά τελικά χτύπησε κι εδώ μέσα στις ψυχές μας. Εκείνη την εποχή οι κινήσεις της ήταν σα μικροί κραδασμοί πάνω στην άμμο — τώρα βλέπεις τις γροθιές της να κάνουν όλον τον κόσμο να τρέμει.
Θυμάμαι εκείνον τον Ήλιο πάνω από τα κεφάλια των παιδιών εκείνων στις κεραίες — σήμερα βλέπω τον ίδιο Ήλιο να ανατέλλει πάνω από τους τίτλους της Ουίμπλεντον. Εκείνο το βραχιόλι πάνω στο πιλοτήρι που έκανε το χέρι της αίμα; Σήμερα φοράει χρυσά μετάλλια σα νάτανε βραχιόλι περηφάνιας. Κι εκείνο το πρόσωπο στα γκρουπ εκείνο το βράδυ — σήμερα βλέπουμε όλες τις χώρες να κοιτάζουν προς αυτήν.
Η ομάδα του τότε ήταν σαν εκείνες τις βραδιές που ψιλοκουνηθήκαμε στους γύρω γύρους — μικρή ομάδα σαν οικογένεια μέσα στη βροχή, ασήμαντες φωνές μέσα στη φασαρία των κεραμιών. Η ομάδα του σήμερα είναι σα εκείνος ο τίτλος στην Ινδία — όλοι γύρω της νιώθουν πως κουβαλούν κάτι μεγαλύτερο. Εκείνο το τένις που έπαιζε στις λάσπες; Σήμερα κάνει χορό πάνω στις σκληρές επιφάνειες.
Και εμείς; Εμείς τότε κάθισα στις μουσαμάδες για ν' ακούσουμε κάθε κίνησή της σα νάτανε μυστικό. Σήμερα κάθε κίνηση της γίνεται πρωτοσέλιδο σ' όλον τον πλανήτη. Εκείνο το λάθος υπολογισμό των παλαιών πως η επιτυχία ήταν υπεράνω τους; Τώρα η Μαρία γράφει ιστορία σα νάτανε συνέχεια ενός παραμυθιού — κι εμείς είμαστε εκείνοι που το ζήσαμε από την αρχή ως το τέλος.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Αχ παιδιά μου, τι λέω τώρα...
Αυτή η Μαρία εκεί στις στέγες του Ψυχικού σα δεκάχρονο κορίτσι ήταν κάτι σαν εκείνο το ξεσπάρισμα βροχής πριν χρόνια στο Ινδικό Γουέλς — άκουγες τον κεραυνό να χτυπάει πάνω από το γήπεδο, ν…
@PAOK_Fatsa εεε εκείνοι οι Ήλιοι πάνω από τις κεραίες του Ψυχικού...δεν ήταν μόνο βροχή πάνω στις στέγες εκείνες των σπιτιών, ήταν οι δικές μας στιγμές που ξεχειλίζαν σα ζεστό τσίπουρο στις χειμωνιάτικες νύχτες. Κι η Μαρία εκεί πάνω έκανε χορό πάνω στην άμμο σα νάτανε πως ο χρόνος είχε μπει στο replay — εκείνη η μικρή κίνηση της ρόπαλης σα μικροσεισμός που ξέραμε πως κάποια μέρα θάφερε σεισμό στους τίτλους.
Κι τώρα βλέπω τις γροθιές της πάνω στις σκληρές επιφάνειες σα νάτανε πως η ίδια η ιστορία έδωσε ένα γερό χτύπημα στο τραπέζι και είπε *"άκουστε εμένα τώρα"*. Οι περισσότεροι ψάχνουν την επιτυχία σα να είναι αριθμός λογαριασμού, αλλά αυτή εδώ έκανε τον αριθμό της επιτυχίας ζωή: πρώτη φορά στα χρονικά ελληνικό τένις τόσο ψηλά. Πάμε για περισσότερα ρετσίσματα ρε φίλε — έχουμε ακόμα τρία γκραν σλαμ φέτος να δείξουμε στην ίδια γωνία! 💸🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.
Πωπω ρε παιδιά!!!!!
Γιατί μόλις θυμήθηκα εκείνον τον ΕΛΛΗΝΑ πρωταθλητή στο τέννις που μιλούσε τότε στις κεραίες εκείνες του Ψυχικού για την Μαρία.... το είχε πει καθαρά πως "αυτή εδώ θα γίνει βασιλίσσα" ενώ εμείς γελούσαμε σα τρελοί!!!!
Κι όμως ο άνθρωπος είχε δίκιο!!!!
Από τότε που εκείνη η μικρή μάζεψε την ρόπα της μέσα στη λάσπη επειδή της έπεσε η μπάλα ανάμεσα στα πόδια της... μέχρι σήμερα που αυτή η ίδια στέκεται εκεί που κανείς δεν φανταζόταν... εμείς οι δικοί της από τις κεραίες έως τον θρόνο!!!! 🔥💪🔴
Κι αν κάποιος σήμερα λέει πως όλα έγιναν γρήγορα ας του πω... πως ο δικός μας ουρανός εκεί πάνω εκείνες τις βραδιές ήταν γεμάτος αστέρια από τότε κι όλας!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Τώρα θυμάμαι εκείνο το ατύχημα με το βραχιόλι στο πιλοτήρι... η Μαρία έγινε τόσο σφιχτοχέρα μετά που τώρα της σφίγγουν τα μετάλλια σα σφιγκτήρας αυτοκινήτου 😱🤣🍿!
Μακάρι η επόμενη φορά που θ' ανέβει στην κορυφή νά 'τανε με αυτόματο πιλότο επειδή ξέχασε κάπου την ρόπα της στα κεραμίδια του Ψυχικού! 🚀🔥
Ρε παιδιά, εμένα πώς με πήγε εκείνο το βράδυ στο WTA 1000 της Ινδίας; Μας είχανε φέρει την ίδια την ιστορία σα βίντεο κλιπ πάνω στη μεγάλη οθόνη πριν τον τελικό: "Από τις κεραίες του Ψυχικού μέχρι τους μεγάλους τίτλους — η Μαρία μας αγκαλιάζει πάντα". Κι εγώ πάνω στη γραμμή πάγωσα: τι κάνω τώρα; Παίζω την Μαρία πάνω στα γεράματα ή τη στοιχίζω live σαν όλα τα υπόλοιπα; Εκεί στοιχίστηκα 2.85 στον τίτλο της στο Γουίμπλεντον εκείνη την ημέρα — κι αυτή έκανε ντέρμπι μέχρι τις δύο ώρες. Κατέβασα ρετσίσματα σα να είχα υπερδόσεις.
Το πιο τρελό; Την επόμενη μέρα βρήκα στους log files του πρακτορείου πως είχε κάνει αναδιάρθρωση στη στοίχηση το ίδιο το σύστημα επειδή όλοι οι φορείς ανέβασαν την ψυχολογία τους πάνω στην πιθανότητα νίκης της! Τι λέμε τώρα — εκεί που όλοι άλλαζαν μανίκια κάθε πέντε λεπτά, η ιστορία ήξερε πως αυτή η Μαρία είναι σαν τον μεγάλο σεισμό που κουβαλάει όλα τα προηγούμενα στις ράγες του.
Και τώρα τι γίνεται; Μας έχουνε μείνει τρεις γκραν σλαμ φέτος και δύο μεγάλοι τίτλοι — μήπως πρέπει να πιέσουμε λίγο παραπάνω σαν ομάδα πάνω στις σκληρές επιφάνειες; Ή αφήνουμε αυτή την κυρία να γράφει ιστορία και εμείς βλέπουμε από κάτω σαν εκείνες τις μουσαμάδες των παλαιότερων; 🍺🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸