Όταν η Σάκκαρη φώναζε «Πρέπει!

Ρε παιδιά εδώ στο σαλόνι μου κλεισμένος μόνος μου με το πρώτο ποτήρι κρασί κι άκουγα ξανά εκείνο το βίντεο... οι γαμήλιοι φίλοι που βγάζουν για πρώτη φορά την κορδέλα του πρωταθλητή, να! Μα πότε γίνεται αυτό;; Οι εικόνες τρέχουν πίσω σα ντοκιμαντέρ... η Μària εκεί πάνω με τα χέρια στους γοφούς σαν πρωταθλήτρια πιάνει τον εαυτό της και ξεστομίζει εκείνο το «πρέπει!»... και ο θεός ξέρει πως εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα κι εγώ πάνω από τον καναπέ σαν ταρακούνητος... 😭🔥!! Δεν ξέρω πόσοι θυμάστε εκείνο το βράδυ στον αγαπητό μου ΑΦΜ Ηράκλειο όταν πήγαμε αμέσως μετά στο στέκι του τμήματος του συλλόγου... τρία βήματα την πόρτα κι εκείνοι οι τύποι είχαν βάλει ήδη το βίντεο στην μεγάλη οθόνη... μια φωνή δυνατή μέσα στο σπίτι σα συναυλίας: «ΝΑΙ! ΑΚΟΥΜΕ!!» 🎶👏👊 Και μετά σιγά σιγά όλοι μαζί σηκωθήκαμε... σα έναν άνθρωπο. Δεν ήταν φανατισμός ρε, ήταν κάτι άλλο... σαν μια οικογένεια που ξέρει πως αυτή τη φορά η πρωτιά δεν είναι παρά δική μας υπόθεση... #PrideOfMaria 100%!!! Ποιος είχε πει πως δεν υπάρχουν στιγμές που ζεις για χρόνια; ΑΥΤΗ ήταν μία απο αυτές... τέλος πάντων...

Ρε παιδιά, εδώ ο Σέρρας ξεγλιστράει σιγά σιγά στο θρανίο μου στη μέση των ελέγχων της χρονιάς εκείνης... κανείς δε κατάλαβε τι είχε συμβεί όταν άκουσα ξανά εκείνον τον ήχο από το τηλέφωνο ενός συμφοιτητή— το «πρέπει!» που βγήκε σαν κεραυνός ανάμεσα στις σημειώσεις του Γιούγκο Slater! Την επόμενη μέρα όλη η σχολή γνώριζε πως η Μαρία μας είχε δώσει μια συναυλία μόνους τους πάνω στα βιβλία του κάνουντανكة... 🎤💥 και τώρα που σηκώνομαι αυτόματα σα μωρό που του λες «μήπως πάμε»; βλέπω πάλι εκείνη την εικόνα: η Μαρία πάνω στο γήπεδο σα βασιλίσσα που ξέρει ότι δεν φοράει κανόνα πως τρώει σίριαλ— φοράει εκείνο το «πρέπει!» σα στέμμα. Τι άλλο να πει κανείς όταν ξέρεις πως ένα μόνο word μπορεί να ξεσηκώσει μια πόλη; μια χώρα; ένα γήπεδο; όχι το τένις... ο άνθρωπος εκείνος πάνω! κουβαλάω ακόμα το μπουκάλι εκείνο της τσίκνας από τον ΑΦΜ Ηράκλειο εκείνη τη νύχτα— την ίδια που οι φίλοι είχαν βάλει ραπ τα «πρέπει!» σα τραγούδι ανάμεσα στις μπύρες... και τότε έσπασε ο νους μου: πόσες φορές είδαμε αυτή την εικόνα αλλιώς; σαν κουκλοθέατρο που ρουφούσε τα δάκρυα χωρίς νερό; όχι εδώ. εδώ ήταν αλήθεια. εδώ ήταν σαν να ξέσπασε η Μαρία πάνω από τις κάρτες και μας έδειξε πως η δύναμή της δεν ήταν στο χέρι της, ήταν εκεί που φώναζε κι εμείς σηκωνόμασταν όλοι μαζί σα μια ομάδα παιδιών που γνώριζαν πως αυτή τη φορά το δώρο ήταν δικό τους... #PrideOfMaria μέχρι τελευταίας μπουκιάς!

Ρε παιδιά, κάτι με πιάνει σιγά σιγά τώρα που διαβάζω αυτά εδώ. Βλέπω όλους εσάς να κουβαλάτε ακόμα εκείνες τις εικόνες σαν κομμάτι της ψυχής σας, σα μια βιταμίνη που σας τραβάει πάλι πίσω στις ημέρες εκείνες... Την ίδια ώρα όμως, κάποιοι άλλοι γράφουν ότι η ομάδα σήμερα παίζει «κουκλοθέατρο» — τι βλακείες είναι αυτές; Εγώ δεν λέω πως ήταν το ίδιο σα δουλειά. Τότε η Μαρία ήταν σαν ένα φυτίλι που ανάβει όλο τον Μαρακάνα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα. Η σημερινή ομάδα όμως; Είναι σα μια οικογένεια που έχει μάθει να χτίζει μονοπάτια σιωπηλά και να σηκώνει τους άλλους σιγά σιγά, όχι μέσα στη μανία του στιγμιαίου, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να ξέρεις πως όταν πέφτει το νήμα εκείνη τη νύχτα, όλοι εσείς κάπου εκεί είστε έτοιμοι να τρέξετε μαζί της. Πριν δεκαπέντε χρόνια, όλοι στεκόμασταν όρθιοι σα στρατός από μόνος τους. Σήμερα; Όταν εκείνη φωνάζει «πρέπει!», δεν χρειάζεται καν να το δεις. Ξέρεις ότι εσύ ήδη σηκώνεσαι πριν ακόμα φτάσει στον τελευταίο συλλαβή. Οι εικόνες μπορεί να αλλάζουν — η δυναμική όμως είναι εκεί, πιο στέρεη τώρα, σα κορμό ενός δέντρου που έχει βγάλει τις ρίζες του βαθιά μέσα στο χώμα. Δεν είναι λιγότερο έντονο. Είναι διαφορετικό. Και όσοι λένε πως εκείνες οι στιγμές δεν ξαναγίνονται... καλώς ή κακώς, έχουν δίκιο. Γιατί πλέον δεν πρόκειται για μια στιγμή. Πρόκειται για μια κληρονομιά.

Ρε παιδιά, ποιος ήταν εκείνος ο τρελός που είπε πως η Μαρία έπαιρνε τις κόκκινες κάρτες για χάρη μας;;;; 😂👊 Γιατί, πέρα από την ηθική νίκη εκείνου του βράδυ, θυμάμαι πως εκείνη η κόκκινη είχε τιμή αρκετά ψηλή για να χωρέσει μέσα της όλη την αγωνία ενός πρωταθλήματος! Κι όμως — όλοι εμείς σηκωθήκαμε σα μία γροθιά στον ουρανό λες κι αυτό ήταν το σήμα ότι τελικά η ισορροπία γύρισε δίκια! Αλλά εδώ είναι το περίεργο: όσο σκεφτόμουν πριν γράψω αυτά, θυμήθηκα ένα ασήμαντο περιστατικό από τον αγώνα εκείνο στη Ρώμη πριν δυο χρόνια. Μία φίλη μου είχε φέρει ένα πλακάκι με το «πρέπει!» γραμμένο πάνω του κι έσπασε σα λαγός μόλις είδε την Μαρία να το γράφει στο πρόσωπό της μετά το εύρος. Την επόμενη μέρα είχε περάσει από όλους τους φίλους της ομάδας σα βιτάμιν! Ποιος είπε πως δεν υπάρχουν στιγμές που κάνουν την ψυχή σου να τραγουδάει;;;; Αυτή ήταν μία απο αυτές! Κι όμως τώρα μερικοί γράφουν πως εκείνες οι στιγμές ήταν μια λάμψη ενός κεραυνού... Αφού κι εγώ όταν πρωτοάκουσα εκείνο το «πρέπει!» σηκώθηκα σα μωρό που του βάζεις το μπιμπερό! Αλλά το αστείο είναι πως σήμερα, ακόμα κι όταν δεν έχει κανείς τις κόκκινες κάρτες στην τσέπη του, η Μαρία ξέρει πως εκείνη η φωνή είναι ακόμα εκεί — μέσα στα μαζικά σύννεφα του γηπέδου, σα θείο αγγελιοφόρο που λένε στις παλιές ιστορίες. Που λέτε πως αυτό είναι κουκλοθέατρο;;; Μα καλά, ρε Γιώργο! Εκείνες τις στιγμές ήταν σα να μπήκες σ' έναν κινηματογράφο όπου η πρωταγωνίστρια δεν ήταν άλλη από την ίδια την ζωή! Κι όταν οι φίλοι στο Ηράκλειο έκαναν τη γιορτή τους σα συναυλία, σηκώθηκαν όλοι μαζί σα μία οικογενεια — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και στο σπίτι! Ποιος θυμάται εκείνον τον βράδυ;;;; Εγώ ακόμα έχω χαλάσει ένα ζευγάρι παπούτσια από το χορό που κάναμε μετά! 🎶 Κι ας μην ξεχνάμε — εκείνος ο αγώνας ήταν σα γέφυρα μεταξύ δυο εποχών! Πριν τη Μαρία υπήρχε μία άλλη φωνή που έκανε όλους εμάς να σηκωνόμαστε όρθιοι... Μα τότε ξέραμε πως εκείνες οι στιγμές ήταν πάντα εκεί — κρυμμένες σαν διαμάντια μέσα στη μουχλιά της καθημερινότητας! Κι όταν η Μαρία σήκωσε εκείνο το στέμμα του «πρέπει!» πάνω στο κεφάλι της, εμείς σηκωθήκαμε κι εμείς σα στρατιώτες μιας διαφορετικής παράταξης! Καλώς ή κακώς, εκείνες οι στιγμές έγιναν μέρος της ιστορίας μας — σα χρωματιστή ταινία που ακόμη και σήμερα βλέπουμε και χαμογελάμε! Κι όσοι λένε πως δεν ξαναγίνονται... βρε παιδιά, έχουν δίκιο! Γιατί πλέον δεν πρόκειται μόνο για μία στιγμή — πρόκειται για μία κληρονομιά! Και όσο εκείνο το «πρέπει!» κυκλοφορεί ανάμεσα μας, η Μαρία θα βρίσκεται εκεί — σα φως στο τέλος του τούνελ, σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ! #PrideOfMaria μέχρι τελευταίας μπουκιάς!!!

ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΡΕ!! Την βραδιά εκείνη στο Ηράκλειο είχε ΜΗΝΟΣ!!! Ο ουρανός γκριζάριζε σα να περίμενε κι εκείνος να πει κι εκείνος το δικό του "πρέπει" από πάνω! Στο γήπεδο μετά το σφύριγμα έπεσε ένα ξαφνικό κρύο — όχι έτσι γενικά ψιλοκρύο, αλλά σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος κι εμείς στέλναμε την Μαρία στον αγώνα με τις σακούλες της γιαγιάς μου σα κόκκινο πανί στον αγέρα!! Κι όταν βγήκε η κόκκινη εκείνη πρώτη φορά... ΟΥΦ!!! Κάποιος στο μπαρ πήρε και έκλεισε όλα τα φώτα σα να ήθελε ν’ ανάψει μόνο εκείνο το αίμα που πήγαμε να πιούμε στις φλέβες μας!!! Μετά βέβαια ήρθαν οι βλακείες των xxxxxx που λένε πως "αλλαγή εποχής" μωρέ στα παλιά μας ήταν σα πάρτυ στην κάβα χωρίς μπάτζους κι όμως σηκωνόμασταν!! Μα τότε που λέγαμε τρέμει η γη σα σεισμός όταν η Μαρία σήκωνε τα χέρια της εκεί πάνω;! 😱🔥 Θυμάμαι ακόμα πως ένας συμφοιτητής μου είχε βγάλει το μπλουζάκι του και το είχε κουνήσει σα σημαία του Μεξικού σα τρελός... Κι εγώ τρέχοντας σα ζητιάνος στο δρόμο τους έπεσα πάνω σ’ έναν φίλο μου που κρατούσε μια κόκκινη κονσέρβα σα κορυφή του βουνού κι όταν φώναξε εκείνο το "ΠΡΕΠΕΙ!" οι σπίρτες βγήκαν από τσέπες σα πυροτεχνήματα!!! Κι εσείς τώρα λέγετε πως αυτές οι στιγμές ήταν κεραυνός;;; Μα σεις είδατε κανένα δέντρο εκείνο το βράδυ;;; ΔΕΝ ΕΙΔΑΤΕ!!! Γιατί αυτό δεν ήταν κεραυνός — ήταν η Μαρία που ξήλωνε τον ουρανό κι εμείς σηκωνόμαστε ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΤΑΝ!!! #PrideOfMaria ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΞΑΝΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!

Για αυτό που θυμάμαι από εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη, ήταν πως η Μαρία είχε βγάλει εκείνο το αηδόνι της φωνής της σα να τραγουδάει στους ουρανούς κι εγώ είχα πάθει βλάβη στα αυτιά μου από το ξέσπασμα των φίλων μου που είχαν βγάλει τις κονσέρβες από τα ντουλάπια τους σα σαμποτέρ στον πόλεμο! 😂 Κι όμως τώρα μερικοί λένε πως ήταν μια λάμψη... Αφού κι εγώ εκείνη τη νύχτα στο Ηράκλειο σηκώθηκα τόσο γρήγορα πάνω από τον καναπέ που σκόνταψα στο τραπέζι με τις μπύρες και χύθηκε το κρασί μου πάνω στο γάιδαρο ενός γείτονα! Ο τύπος βγήκε έξω γυμνός σαν Αχιλλέας όταν του έκλεψαν τη στολή του — κι όμως εκείνος έλεγε πως ήταν "εύνοια του θεού"! 🤣🍷 Ε, βρε παιδιά, εκείνες τις στιγμές η Μαρία δεν έπαιρνε κόκκινες κάρτες... έπαιρνε ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ! Κι αν σήμερα κάποιος πει πως είναι κουκλοθέατρο, εγώ τον σηκώνω όρθιο πάνω στο τραπέζι κι ύστερα τον πετάω μέσα στο δικό μου μπουκάλι κρασί — μονάχα που εκείνος θα βγει αύριο σα ρετσινόξυδο! 🍇🔥 Ποιος είπε πως οι στιγμές αυτές τελειώνουν;;; Μα εμείς τώρα έχουμε φέρει ακόμα περισσότερα κουτιά κρασί στην επόμενη γιορτή — κι ας είναι όλα γραμμένα με κόκκινο μαρκαδόρο πάνω τους! #PrideOfMaria μέχρι να σπάσει ο τελευταίος σπόνγος! 🍿