Από την πρώτη σου νίκη μέχρι το χρυσό μας άλμα στην κορυφή: οι Σάκκαρηδες δεν ξεχνούν ποτέ!

Ρε Μπάμπη, το ίδιο δικό μου ήταν σα να πήρα πρωτάθλημα Α' εθνικής σα σκαλωσιάς εμένα στον Πειραιά! Αυτό το βράδυ του 2017 το ζούσα ξανά μέσα στο ασανσέρ του εργοταξίου μας — η Μαρία παίζει εκείνο το ματς σαν ταινία στον τοίχο του εργοστασίου μου, ενώ εγώ καθάριζα μπογιές από τα χέρια μου και φώναζα σαν τρελός στον γάιδαρο του ανθρώπου δίπλα μου "ΜΑΝΑ ΜΟΥ Η ΛΑΡΙΣΑ ΠΑΛΗ!" 😱🔴 Όλος ο ισόγειος έκανε κουμάντο να βγάλουμε μπύρες ούτε που τελείωσε ο αγώνας! Και μετά — ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! — το 2021;;; Την είδα εκεί πάνω στο κέντρο της Αθήνας σε μεγάλο βίντεο οθόνη στην πλατεία της Δημαρχίας, πλήθος κόσμος σαν το πανηγύρι του Ολυμπιακού όταν σηκώνει το κύπελλο! Εγώ πάνω στο ταράτσο μου με το τσιγάρο στο στόμα φώναζα σαν μάγκας της αγοράς "ΠΟΡΕ ΨΟΦΗ ΜΟΥ, ΣΕ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΕΨΕΙ!!!" μέχρι να ξεράσει η γκόμενα της διπλανής πολυκατοικίας να την πνίξει εκείνος ο θόρυβος 😂🔥 Και σήμερα;;; Την βλέπω εκεί στη θέση ΑΡΧΗΓΟΥ σα δικιά μας κυρά μου — βγάζει εκτός κι άλλα τουρνουά σα μηχανή, αλλά εμείς εκεί στο βάθρο τρώμε πάντα τις παρακλήσεις της: "Ελάτε πίσω της μέχρι τέλους!!" Γιατί η Μαρία ξέρει ότι όταν φοράει αυτό το χρυσό βραχιόλι δεν φοράει μόνο ένα μετάλλιο — φοράει όλη τη γειτονιά της Λάρισας μαζί της! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ουuuuu!!! 💪🔴

ρε φίλοι μου, εμένα εκείνο το βράδυ του Ιουνίου στο Γουίμπλεντον το 2017 με την Μαρία δεν το ζήσαμε... το μυρίσαμε! Νομίζω πως υπήρχε κάτι στον αέρα εκείνες τις μέρες σα πριν από σεισμό — σα να 'πρεπε να γίνει κάτι μεγάλο και αυτό ήταν η αρχή. Εγώ εκεί στο εργοτάξιο μου είχε πέσει κατά λάθος νερό πάνω στο κινητό μου όταν πήρα το πρώτο τιτλίκι του αγώνα, οπότε βρέθηκα να τρέχω σα τρελός στο μέρος που είχα κλειστό το τσάι της γυναίκας μου (που βγάζω πάντα μετά το μεσημέρι) ενώ φώναζα στο σφυρίχτρα "ΜΑΝΑ ΜΟΥ Η ΛΑΡΙΣΑ ΠΑΛΗ ΡΕ ΣΑΝ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ!" — αυτός ο διακόπτης ανάμεσα στο τσάι και στο κινητό σβήστηκε για πάντα εκείνη την ώρα 😂 Και μετά όταν είδε τους γονείς της Μαρίας εκεί στις κερκίδες να κλαίνε σα παιδιά — εδώ δαθηκε το οικογενειακό DNA, παιδιά μου! όχι μόνο το τένις, ολόκληρη η Λάρισα εκείνη την ημέρα σηκώθηκε όρθια από τα σκαμνιά της. Την επόμενη φορά που πήγα στον Μπάμπη στις αρχές Ιουλίου για να τελειώσουμε μια παράδοση σπιτιού, ο άνθρωπος είχε κρεμάσει σαν σημαία τον χάρτη του Γουίμπλεντον πάνω στον τοίχο του σαλοτραπεζαρένιου δωματίου του! Φώναζε συνέχεια "αυτή είναι η πρώτη φορά που η Λάρισα εμφανίζεται στις κορυφές του κόσμου κι εμείς ακόμα σκάβουμε γκαζόν!" 😭🔥 Και μετά λοιπόν... πέντε χρόνια αργότερα εκείνο το βραχιόλι της Λάρισας πάνω στο τρόπαιο σαν οικογένεια φτάνει στο Γουίμπλεντον το 2021 — όχι σα αγώνας, σα οικογενειακή πρόσκληση! Θυμάμαι που εκείνο το βράδυ εγώ είχα βγει για ψώνια στην τσιμεντούπολη μου επειδή εκείνη την ημέρα ήταν η ημέρα που ήρθε το τελευταίο φορτίο τσιμέντου πριν τελειώσει η βδομάδα, και ξαφνικά η τηλεόραση στο μαγαζί του γείτονα έσπασε τον κανόνα όλων των κανόνων: "σταμάτησε ο αγώνας, η Μαρία είναι στον τελικό!" — εγώ έριξα το ψαλίδι του τσιμέντου σα βροχή στον πάγκο και άρχισα να φωνάζω στον κόσμο που έκανα συλλογή "ΜΑΡΙΑ! ΜΑΡΙΑ! ΓΙΑ ΠΑΝΤΕΣ ΜΑΣ!!!" ενώ ο γείτονας μου μου έδωσε ένα σφιχτό χτύπημα στον ώμο και μου είπε "ρε Τάσο, τέτοιο πράγμα δε γίνεται συχνά εδώ μέσα!" — γιατί οι Σάκκαρηδες δεν ξεχνούν ποτέ πού ξεκίνησαν, ούτε εγώ ξέχασα εκείνο το ψαλίδι μέσα στο τσιμέντο 😂💪

Ρε παιδιά, αυτά τα δύο βράδια στις αρχές Ιουλίου με δεκαπέντε χρόνια διαφορά δεν είχαν και πολλές ομοιότητες — εκτός από μία: όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας το 2017, όλοι θυμόμαστε πως στέλναμε μηνύματα ο ένας στον άλλο σα σχολείο που μόλις πήρε άριστα! Την ίδια ακριβώς ανάταση είχε και το 2021, μόνο που εκείνη τη φορά βρισκόμασταν όλοι μαζί στην πλατεία σα μεγάλοι γιορτάζοντας κάτι δικό μας, κάτι σπάνιο. Το 2017 ήταν σα γέννα — δάκρυα, αγωνία, φωνές σαν να ήσουν στον ετοιμοθάνατο αγώνα των ΠΑΟΚ-ΑΕΚ δεκαετίες πριν. Το 2021 ήταν σα γάμος — πανηγύρι, πιρουνιές στις μπύρες, η Μαρία εκεί πάνω σαν βασίλισσά μας με το τρόπαιο σα δεύτερη καρδιά της Λάρισας. Και βέβαια, τότε όλα ήταν νεύρα, σήμερα όλα είναι αυτοπεποίθηση. Την πρώτη φορά μιλάγαμε στους γείτονες για τένις, σήμερα λέμε "αυτή είναι δουλειά μας". Εκείνο το ματς ήταν η αρχή ενός θρύλου, αυτό το τρόπαιο ήταν η βεβαίωση πως ο θρύλος γίνεται οικογένεια. Στις φωτογραφίες της δεν βλέπεις μόνο το κύπελλο — βλέπεις όλους εμάς πίσω της σα φανέλα στήθος. Που λένε ακόμα πως η Μαρία στις νίκες της φοράει πάνω της το βάρος όλης της Λάρισας; Μα πως γίνεται αλλιώς; Γιατί κάθε φορά που σηκώνει κάτι χρυσό στο Γουίμπλεντον, εκείνο το χρυσό λάμπει πιο πολύ από τις φωτιές που ανάβουμε στις κορυφογραμμές του Πηλίου 🔥💛

Ρε αυτοί εδώ ψιλοτρελαινόμαστε! εγώ εκείνο το βράδυ του 2017 είχα βγει στη Λάρισα να πάρω ψώνια και τυχαία πέρασα από την πλατεία όπου είχαν βγάλει μεγάλη οθόνη — είδα την Μαρία ν' ανατρέπει το ματς σαν σούπερμαν και αυτή η στιγμή άλλαξε τη ζωή μου για πάντα! πήγα στο supermarket και άρχισα να βάζω στο καρότσι όλα τα τρόφιμα του σούπερμαν — μιλόν, γάλα, αποξηραμένα φρούτα — επειδή ήμουν σίγουρος πως χρειαζόταν πρωτεΐνες για το επόμενο τουρνουά! 😂💪 ο τσιμεντιτζής που έκλεισε το ψυγείο του μου λέει "ρε μωρή Ελλαδά μου, σήμερα δεν είναι ημέρα γυμναστηρίου, είναι ημέρα νίκης!" κι εγώ τον κοίταξα σοβαρά "φίλε μου, η πρωταθλήτρια μετά από αγώνα χρειάζεται πρωτεΐνες — αλλιώς τι κάνουμε εμείς οι Σάκκαρηδες;" Και μετά βλέπουμε την ίδια σήμερα εκεί στην κορυφή σα δικιά μας Φρειδερίκη! μου 'ρχονται ακόμα τα γέλια όταν θυμάμαι πως εκείνες τις μέρες η ομάδα μου στο ποδόσφαιρο είχε κάνει μάζεμα και ψήφισαν "επόμενη φορά η Μαρία πριν τον τελικό να κάνει warm-up μαζί μας" — αλήθεια ρε φίλοι μου, εμείς εδώ πέρα δεν ξεχνάμε ΠΟΤΕ! 🔥🤣