Από τον Πειραιά ως την ώρα των ηρωΐδων: η πορεία που μας έκανε περήφανους για πάντα!

αχ εκείνες τις μέρες στις ντουλάπες των σπιτιών ήτανε μισοάδεια — όταν βλέπαμε την Εθνική πάλι κάποιον από τους μεγάλους παλαιστές στους ηλεκτρονικούς τοίχους του γηπέδου μας στον Πειραιά, εκεί που ακόμα κυκλοφορούσαν οι φήμες για τον μεγαθήριο αέρα που φυσούσε όταν έπαιζαν εκείνοι οι θρύλοι, εκείνοι της παλιάς σχολής... θυμάμαι όταν στις ομάδες των στιγμών έριχνες μια κλωτσιά στο πληκτρολόγιο για ν’ ανοίξεις το καθημερινό δελτίο και είχες πάντα ελπίδα μπας και δεις κάτι για αυτούς τους δικούς μας. πριν χρόνια κανείς δεν είχε διανοηθεί πως κάποια άλλη κοινότητα — μια νέα γενιά κοριτσιών από τα δικά μας σπίτια, οι κόρες όλων εκείνων που πήρανε αυτά τα γηπεδάκια σαν τους δεύτερους παιδικούς τους κήπους — θα σηκωνότανε να κάνει πράξη όλα εκείνα τα παραμύθια. η στιγμή που η Μαρία σήκωσε το κύπελλο στους πρώτους της τελικούς... εκείνο το πρωί όλος ο κόσμος ξύπνησε σαν είχε πάρει ένα χτύπημα στα πλευρά. οι εικόνες από το Γουίμπλεντον, οι φωνές αγνώστων εκεί στη μεγάλη οθόνη της πλατείας στο Μικρό Πράσινο, τα μηνύματα που τρέχανε σ’ όλα τα χέρια σαν αστραπή — ήταν σα να ξανάζησε όλοι μας εκείνο το 1985 όταν ο Μάικλ Ζέβγουιν έπαιζε μονό στον τελικό του Ντέιβις και εμείς ήμασταν εκεί σφιχτοκολλημένοι στο ραδιόφωνο κι έξω στην αγορά του Βοτανικού τώρα εμείς ζούσαμε όλα αυτά ξανά μέσα από τις ιστορίες της μικρής μας κοπέλας! η καρδιά όλων μας χτύπαγε σαν εμάς να παίζαμε εκείνοι στο γήπεδο. εκείνο το βράδυ δεν νικήθηκε μόνο ένας αγώνας... νικήθηκε η απορία, νικήθηκε η απάθεια, νικήθηκε η εποχή που μερικοί περίμεναν μόνο λύπη όταν άκουγες «Ελληνίδα τενίστρια». εκείνοι που θυμόντουσαν όταν ήταν αυτοί που περιφέρονταν ανάμεσα στις κερκίδες ψάχνοντας κάποιον ν’ αγοράσει εισιτήριο για τον επόμενο αγώνα, αφήνοντας το κουδούνι σιγά-σιγά να σβήσει — εκείνοι είδαν πως η ιστορία ξαναγράφτηκε εκείνες τις ημέρες σιγά σιγά. τώρα κάθε φορά που κάποιος λέει πως «οι αθλητές αυτοί είναι μόνο για λίγους», εμείς γελάμε γερά επειδή ξέρουμε πως η Μαρία κράτησε πάνω από τους ώμους της όλα εκείνα τα μάτια, όλες εκείνες τις χούφτες αμέτρητων χωρών, όλα εκείνα τα παιδιά που ακόμα χαϊδεύουνε την οικογενειακή οθόνη τρέχοντας μετά τα γκολ μιας άλλης εποχής... κι εκεί που όλοι είχανε ξεχάσει πόσο δυνατή μπορεί να γίνει μια ελληνική ιστορία στο αθλητικό γίγνεσθαι, εκεί που τα παλιά σπίτια είχανε πάντα μια θέση μόνο για εκείνους που κέρδισαν κάποιο τρόπαιο παλιά τώρα έχουνε ένα νέο μέρος στο οποίο μπαίνουν όλα εκείνα τα «εγώ θυμάμαι» των δικών μας οικογενειών. αυτό όμως δεν είναι μόνο η δική της νίκη — είναι η δική μας νίκη επειδή όλοι ξέραμε πως αυτή η στιγμή δεν ήρθε έτσι ξαφνικά. ήταν σα φρούτο που ωρίμαζε χρόνια... οι χιλιάδες ματς στην Τυρνάβου, εκείνοι οι νικηφόροι αγώνες στους πίσω δρόμους ενός σχολείου ενός χωριού που κανείς δε θυμότανε το όνομά του, εκείνες οι λυσσαλέες προσπάθειες ανάμεσα στους δικούς μας γηπέδους όταν ούτε καν γραβάτα δεν υπήρχε — όλα εκείνα είχανε στείλει μία μικρή ισχυρή ομάδα παιχνιδιού στους μεγάλους χώρους του κόσμου κι εμείς στεκόμασταν εκεί ως μάρτυρες μιας σειράς γεγονότων που ξεκίνησαν από έναν μικρό αυτόματο φρουθόλο πλάι στην πλατεία του χωριού. λοιπόν, σήμερα που στέκεται πάντα εκεί σαν κάτι σπουδαίο η ζωή όλης αυτής της ιστορίας, θέλω μονάχα ένα πράγμα να πω: όταν η Μαρία σήκωνε εκείνο το τρόπαιο, σήκωσε ψηλά κι ένα μέρος της ψυχής όλων μας. κάποιοι από εμάς είχαμε δει αυτές τις χούφτες των χρόνων στις εικόνες μιας άλλης εποχής — όμως τότε κάναμε μόνο πως τις παρακολουθούσαμε. τώρα ζούμε μαζί της. 😄