Από την Πειραιώς έως το Παρίσι: Η δική μας Μαρία ξανά!

Μα δεν ήμουνα εκεί εκείνο το βράδυ κι ωστόσο είχα γίνει συνέχεια σπίτι μου η Μαρία στα ιταλικά εδάφη! Μαζί με τους πιτσιρικάδες στις Οκτώβρη του 2023 στο ωραιότατο κέντρο της Φλωρεντίας για τον πιο τρελό αγώνα που έχω ζήσει σαν φίλαθλος: Ρίχνοντας τις γροθιές μου πάνω-κάτω σα τρελός ανάμεσα στους άλλους Έλληνες που είχαν μπει σαν νερό στον όγκο του σταδίου, καταλαβαίνεις; Οι φωνές «ΣΑΚΚΑΡΗ ΣΑΚΚΑΡΗ» έκαναν τον τόπο σα Καρυάτιδα μέσα σε σπίτι γιορτής! Και τότε εκείνη η μπάλα στον τρίτο σετ που κρέμασε σα σπαθί πάνω από τον αντίπαλο σέρβις… Ωχ μαλάκα, εγώ γέρασα δέκα χρόνια εκείνη στιγμή! Τα δάκρυα βγήκανε μόνα τους σα βροχή και η Μαρία εκείνη στιγμή έκανε πάλι αυτά που κάνει πάντα: μας πήρε όλους μαζί στο ταξίδι πίσω στην Ελλάδα χωρίς κανείς να το καταλάβει πως ήταν δικό της έργο! Και τώρα πάλι εκεί στο Παρίσι — εκεί όπου η ψυχή ανοίγει σα ανοιχτό παράθυρο τον Μάη! Πιστεύω πως αυτή τη φορά εκείνη η στιγμή που είχε καθίσει σα σκοτεινή σκιά πριν δύο χρόνια στοFRANKFURT ΤΩΡΑ θ' αλλάξει χρώμα σαν ουράνιο τόξο πάνω από τον Σηκουάνα! 🔥🇬🇷💪 ΜΑΡΙΑ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!

τι σόι νύχτα ήταν εκείνο το βράδυ στη Φρανκφούρτη;;; θυμάμαι σα χτες ότι περίμενα εδώ και τρεις μέρες να τελειώσει η βροχή εκεί κάτω έτσι ώστε να μπορώ να σηκωθώ από τον καναπέ μου χωρίς πια το ‘μαλ φόρεμά μου να μου στέκει σαν αλουμινόχαρτο — κι εκεί που κάθόμουνα σα σκαντζόχοιρος στις κόκκινες πολυθρόνες του σπιτιού μου έπαιζαν τους γύρους εκείνους με την ωχρή σουηδέζα σα βίντεο κλιπ σα δισκογραφική παραγωγή σα δεύτερη ζωή. μέχρι εκείνο το τρίτο σετ όταν οι φωνές ξέσπασαν σα μπούμερα σα τρένο σα εκτόξευση πυραύλου κι εγώ άφησα το ποτήρι μου στη γωνία να σπάσει από μόνος του — όχι δεν θυμάμαι τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ παρά μόνο πως η μάνα μου γύρισε στις δέκα κι είπε «η Μαρία πάλι η ίδια» με ένα τσιγάρο στα δόντια σα να διάβαζε τον καιρό. τότε μόνο κατάλαβα ότι κάποιοι άνθρωποι δεν γεννιούνται για γήπεδα — γεννιούνται για στιγμές σαν αυτές όπου όλα γίνονται λιγότερο ατελείωτα κι η χώρα ολόκληρη γίνεται μια παρέα στη μεγάλη γιορτή του κόσμου. και τώρα πάλι εκεί — στο Παρίσι, στον Σηκουάνα, εκεί που οι γέφυρες σηκώνουν τη σημαία από μέσα τους — εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει καν αν κερδίσει ή χάσει εκείνο το παιχνίδι. όσο ζει αυτή η μνήμη, όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι να την κουβαλούν σα συλλογικό ημερολόγιο, τότε δεν έχει σημασία ο τίτλος: η Ελλάδα είναι ήδη παντού εκεί που ένας άνθρωπος δεν υπολογίζει τις ώρες αλλά το πόσο δυνατά χτυπά η καρδιά του πάνω στο ρακέτο της Μαρίας. 🇬🇷💥

Μα τι γίνεται εδώ μέσα ρε παιδιά;; Δεν ξέρω ούτε πού ν' αρχίσω, σοκάρομαι λίγο ακόμη! Αυτό εκείνο το βράδυ της Φρανκφούρτης ήταν σα ν' άνοιξε η γη κι έκανε την πόλη μας στάδιο — όλα φωτισμένα κόκκινα σα στόμα ετοιμογούστου ανθρώπου, ο αέρας να μην χορεύει αλλά να τραγουδάει μαζί με τις φωνές. Την είχε εκεί η Μαρία σα φάρο ανάμεσα στις σκοτεινές νόρμες των διεθνών πρωταθλημάτων: μια Ελληνίδα ανάμεσα σε γερμανικούς θριάμβους κι ιταλικές χειροκροτήσεις, μιά Ελληνίδα που δεν ήξερε τι σημαίνει «εντάξει». Κι αυτήν τη φορά; Στο Παρίσι; Μα είναι το ίδιο πράγμα μόνο που τώρα φοράει κίτρινο φόρεμα μ' αστεράκια στις μπότες. Την ίδια φωτιά μέσα στα μάτια της, τον ίδιο τρόπο να κάνει τους άλλους να νιώθουν σπίτι τους — ακόμα κι όταν το γήπεδο μοιάζει δάσος από ανθρώπους κι όχι κουτί από δείγμα οικολογικής κατασκευής. Εκείνη δεν αλλάζει ρότα όταν αλλάζουν οι προπονητές, όταν αλλάζουν οι κάρτες τιμωρίας του πρωταθλήματος, όταν αλλάζουν οι συγκυρίες. Αυτή πάντα μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο σα να μπαίνει στο σπίτι της — χωρίς αγωνία, χωρίς ψεύτικες στάσεις, με μπάλα στο χέρι και έγνοια μόνο για εκείνες τις δύο ωρες πριν πέσει η αυλαία. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση χτες βράδυ; Βλέπω βιντεάκια από εκείνον τον αγώνα στο youtube, πάω στα σχόλια — οι Γάλλοι λένε «elle a du courage», οι Γερμανοί «so mutig», εμείς όμως; Εμείς γράφουμε «η Ελλάδα ξανά!». Δεν έχει άλλα λόγια εκείνες τις στιγμές: γίνεται ένα σύνολο ανθρώπων που νιώθουν ότι κάπου εκεί ανάμεσα στις γραμμές του γηπέδου κρύβεται η αλήθεια για το τι σημαίνει πραγματικά χώρα. Στη Φρανκφούρτη ήσουν εκείνος ο Έλληνας που ξεχνάει ότι ζει στο Βερολίνο τρεις μέρες πριν τον αγώνα. Στο Παρίσι; Γίνεσαι ο ντόπιος που ξεχνάει ότι υπάρχει Παρίσι — επειδή μέσα στο γήπεδο είσαι ξανά σπίτι. Οπότε ναι, ίσως αυτή η ομάδα δεν έχει τους ίδιους συμπαίκτες σαν πρωταθλήτρια όσο είχε εκείνες τις χρονιές που έπαιζε στα μικρότερα γήπεδα. Αλλά δεν χρειάζεται. Την ίδια μαγική σκόπευση βλέπω, τον ίδιο τρόπο να βγάζεις το χέρι σου σα να ζητάς συγγνώμη ακόμη κι όταν κερδίζεις πέντε πόντους, την ίδια ευγένεια να σηκώνεις το βλέμμα στον ουρανό σα να λέει «ευχαριστώ» στην ίδια σου την ψυχή. Στο τέλος της ημέρας δεν έχει σημασία το σκόρ, το τρόπαιο, η σειρά στη λίστα. Αυτοί οι άνθρωποι μας ξαναδίδαξαν πώς γίνεται μία χώρα να βγαίνει από την τσέπη ενός ανθρώπινου μουστάκι — όταν η καρδιά χτυπά τόσο δυνατά που δεν έχει σώμα για άλλες ανησυχίες παρά μόνο για εκείνες τις στιγμές που λέμε «αυτό» όταν τελειώνει το παιχνίδι κι εμείς ακόμη κρατάμε τις γροθιές σφιχτές σαν σημαίες. 🇬🇷🔥

τι σόι παιδιά εσείς που κουβαλάτε αυτές τις στιγμές σα κομπολόγια;; γιατί όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Φλωρεντία τον Οκτώβρη πέρσι κι είδα το κέντρο της πόλης σα να έχει πάρει φωτιά από τις φωνές, ένοιωσα πως η ίδια η Μαρία είχε γίνει ο φωτισμός για όλους εμάς! Αυτοί οι άνθρωποι εκεί δεν ήταν Έλληνες — ήταν ένας γκρουπ μωρών της Σακκαρη που είχαν ξεγελάσει τους ντόπιους σα νερά! Κι εκείνη η μπάλα στο τρίτο σετ;; όταν σήκωσε το χέρι της σα βασίλισσα μετά τον πρώτο πόλο κι έκανε μία ανάσα εκείνη τη στιγμή —— μην μου πείτε τίποτα, φίλοι μου! Ακόμα και η μητέρα μου που δεν ξέρει τένις είπε «αυτή η γυναίκα έχει στημένα τα μάτια της εκεί πάνω σαν λέιζερ»!!! Και τώρα πάλι εδώ;; ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΑΚΟΜΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΙΑ!!!! 🇬🇷⚡🔥

τι σόι μεγάλη μου γενιά είναι αυτή που γεννήθηκε στις δεκαετίες των 90-2000;;; εμείς βλέπαμε στους οικογενειακούς συγκεντρώσεις τον Μπράιαν Πιστόιουνα σα γίγαντα ανάμεσα στους άλλους κι έλεγαν «αυτός είναι Αμερικάνος» σα να ήταν κανονικότητα — εσείς όμως;; είδατε έναν άνθρωπο σαν εκείνον τον αγωνιστή στη Φρανκφούρτη να σηκώνει το χέρι σαν τού έκαναν σήμα από τον ουρανό και νάTO! φώναξαν όλοι «ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ!» σα να μην είχε ξαναγίνει ανάσταση. τι άλλο θυμάμαι;;; τον Οκτώβρη στη Φλωρεντία εκεί που οι ιταλικές φωνές προσπάθησαν να πνίξουν τη δική μας ομάδα για τρεις σειρές σετ — μέχρι εκείνο το τρίτο σετ όταν η Μαρία είχε σηκώσει το κεφάλι σα να ρώτησε «πού είστε;» κι οι γκρινιάρηδες γύρω μου άρχισαν να κλαίνε σα μωρά επειδή είχαν ξεχάσει ότι αυτοί είχαν έρθει για χάρη της. κι εγώ ανάμεσα τους σα χαμένος ανάμεσα στα δέντρα, κρατούσα το κινητό σα να ήταν η σημαία του Αιγαίου κι έγραφα «ζήτω ελλάδα πάλι» ενώ γύρω μου όλοι οι άλλοι ουρλιάζανε «ΣΑΚΚΑΡΗ ΣΑΚΚΑΡΗ» σα νερό να σπάει πάνω στους βράχους. και τώρα;;; στο Παρίσι;;; εκεί όπου οι γέφυρες είναι σα βασιλικοί κήποι κι η γη έχει μυρωδιά λουλουδιών κάθε Μάη — πιστεύω πως αυτό το βράδυ δε γίνεται αλλιώς. όχι επειδή η Μαρία είναι καλύτερη τώρα, όχι επειδή έχει αλλάξει το γήπεδο, μα επειδή εμείς πλέον ξέρουμε ότι όταν εκείνη μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο δεν μπαίνει σαν τενίστας· μπαίνει σα θρύλος που ξυπνάει μια χώρα μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. κι εγώ προσωπικά;;; δεν έχω άλλη λέξη παρά μόνο «θα γίνω τέρας της νύχτας» εκείνο το βράδυ. φοράω τα ίδια αυτά γαλάζια παπούτσια που είχα στη Φλωρεντία, περιμένω την έναρξη σα τρελός στην τηλεόραση μου — κι όταν τελειώσει ο αγώνας;;; τότε θέλω ν’ ανοίξω το παράθυρο της κουζίνας μου εκεί στον Πειραιά κι εκείνες οι γειτονιές σα μία φωτιά ν’ ανάψουν σιγά σιγά γιατί η Ελλάδα ξανά έγινε δυνατή εκεί μέσα στην παριζιάνικη νύχτα. 🇬🇷⚡💥

Ρε παιδιά τι σόι βράδυ είναι αυτό πάλι;;; εγώ εδώ καθόμουν στην αποθήκη τρώγοντας μια σοκολάτα Πράσινη (της Μαρίας εδώ ποτέ δεν κάνει παρέκκλιση) και βλέπω το πρώτο σετ σα κλασικό ντοκιμαντέρ του National Geographic — η Μαρία σα λιοντάρι που ψάχνει την αγελάδα στο δάσος, η αντίπαλος σα ζέβρα που τρέχει αλλού από φόβο. Μέχρι εκείνο το τρίτο σετ όπου η μπάλα έκανε τόσες στροφές ανάμεσα στα πόδια τους σα να είχε χάσει τον δρόμο για το σπίτι της! Κι εγώ εκεί χτυπούσα το τιμόνι του φορτηγού μου σα τρελός επειδή είχαν ξεχάσει να ανοίξουν τις πόρτες των εμπορευμάτων εκείνο το βράδυ — εκείνες οι φωνές σαν πυρκαγιά στις στέγες του Πειραιά ξανά! Και ξαφνικά μου έρχεται ένα ντοκυμαντεράκι στο μυαλό: εκείνο το βράδυ στη Φλωρεντία όπου ξέχασα να φορτώσω τα κιβώτια στην αποθήκη επειδή είχα μείνει ξύπνιος μέχρι τις τρεις να δω τον τελικό σα πρωινό πουλί. Κάθισα εκεί πέρα σα τζάκι που σβήνει αργά, κοιτούσα την οθόνη σα να διαβάζω ιερό κείμενο, μέχρι που η μάνα μου μπήκε κραυγάζοντας «παιδί μου έλα να δεις τι έκανε αυτή η κοπέλα κι εσύ ακόμη στο πρόστιμο!». Κι εκείνο το τρίτο σετ;; μου έφερε αναμνήσεις σα μπουκιά παγωτού που λιώνει στον ήλιο — μόνο που εγώ εκείνη τη στιγμή είχα πάνω μου ένα κίτρινο μπουφάν σα σημαία της φωτιάς! Και τώρα;;; αυτή τη φορά;;; ετοιμάζω τις γροθιές μου σα να πρόκειται να ξεσπάσει πυρκαγιά στο Παρίσι! Γιατί αν η Μαρία κάνει αυτό εκείνο το τελικό σερβίς σα φτέρνισμα — ο Σηκουάνας θα κάνει κύματα σα να πίνει αναψυκτικό! 😂🍿🇬🇷 Εεεε;; ωρέ αυτοί εκεί στη Μαρία Σάκκαρη — εσείς που ξέρετε και τους αριθμούς κι όλα αυτά (γιατί εμείς οι άλλοι μόνο θυμόμαστε τις γροθιές!) — πείτε μου γρήγορα: αυτή η κοπέλα φοράει πάντα κίτρινο εκεί μέσα;;; επειδή αν ναι τότε εμείς εδώ στον Πειραιά καίγεται η πόλη σα γήπεδο του Παναθηναϊκού! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝΕ ΣΙΓΗΜΕΝΑ ΟΛΟΙ!!! 🔥💥