Από το μικρό δωμάτιο στο Ολυμπιακό Στάδιο: πώς η Μαρία μας έκανε όλους να ζήσουμε τη δόξα!

ΤΣΕΚ!!! βρε παιδί μου αυτοί ξεγελιόμασταν εκεί στη Γκουάμ την ίδια βδομάδα που η Μαρία έκανε τη δουλειά της στους Indoors! Στους 40 βαθμούς εκεί ρημαδιό ψιλολούζουμε σε ενα ελικοπτερο δωμάτιο της διοργάνωσης μην πούμε ονόματα 😱🔥 εκείνη έρχεται από το αεροδρόμιο σαν να βγήκε από σινεμά... μπουστά τριγύρω κι εγώ κρατώντας δυο μπουκάλια νερό σα βλάκας λέγοντας "πού πας ρε κοπέλα;;;" κ' εκείνη μου πεταξε μια γρήγορη γροθιά στο μπράτσο κι "σου λέω, δεν χρειάζονται όλα αυτά για την αύρα ρε τάκα!" ωωω τί καρδιά είχε κ' ακόμα έχει! κι εκεί στο γήπεδο που έκανε εκείνο το ματς εκεί στις Ινδίες; ΟυΣ γαμΩ—πήγαμε νυχτερινό επειδή η πρόβλεψη έλεγε βροχή αλλα εκείνη βγήκε σα φωτιά απο βότσαλο! έκανα τον γύρο των κερκίδων σα τρελός ψάχνοντας τις κόρες μου που είχαν λιποθυμήσει απο την ζέστη κ' εκείνη στο τέρμα σαν τίγρης έκανε αυτήν την κίνηση στο χοντρό πάνω... ΣΙΓΑ ΜΗ!! η μπάλα πήγε τόσο χαμηλά που σχεδόν σκούπισε το πέλμα της κ' εκείνη σηκώθηκε σα να είχε κάνει γκολ ο Πάο! Κ' εμείς εκεί κάτω σα τρελοί φωνάζαμε το όνομά της σα να ήταν τελικό του NBA! και τώρα βλέπω τις ιστορίες σου κι νομίζω πως οι μικρές στιγμές γίνονται μεγάλες ιστορίες μέσα απο την καρδιά μας! γιατί η Μαρία δεν άλλαξε μόνο το παιχνίδι της... άλλαξε και την δική μας ψυχή 😭💪 φυσικά εγώ πάντα θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα στο Πατάγια που κουβαλούσε την τσάντα της σαν κουρέλια κ' όμως βγήκε νικήτρια σα βασιλιά στο σκάκι! της ίδιας ποιότητας είναι κι αυτές οι ιστορίες: είτε είσαι εκεί είτε βλέπεις το highlight στο κινητό σου... εκείνη η βλέμμα σου λέει όλα! κι όταν βγήκε τελικά πρωταθλήτρια του κόσμου σα κανείς άλλος!... ΩΡΑΙΑ τσιζ αυτή είναι η Μαρία μας!!!

πω πω πω να δω και εμένα τώρα τι ωραίο... βρε εγώ ακόμα δεν έχω ξεφορτωθεί εκείνον τον αγώνα στην Μαντζουρία πριν χρόνια! φαντάσου, ένα σαράκι του ξενοδοχείου πίσω από μια γωνία, η Μαρία να κάνει προθέρμανση μονή με εκείνες τις γοργόνες κινήσεις της κι εγώ εκεί κρατώντας ένα μπολ μπούτια λέγοντας στον ξάδερφο μου "ρε σύντροφε, αυτή εδώ γίνεται πρωταθλήτρια μέσα στην εβδομάδα". την άλλη μέρα ο αγώνας, σαν ταινία τρόμου η διοργάνωση: όλοι γινόμασταν ινδιάνοι στο γήπεδο καθώς εκείνη έκανε αυτήν την ντρίμπλα που κράτησε τριάντα δευτερόλεπτα ενώ το κοινό έκανε σιγή σαν νεκροταφείο... μέχρι εκείνη την στιγμή που χτύπησε ένα ωραίο drop shot κι εγώ σηκώθηκα τόσο γρήγορα ώστε το μπολ έπεσε σα σαμπούκο πάνω στο πάτωμα! κι όμως, εκείνη στάθηκε ψύχραιμη σαν βράχος, πήρε την μπάλα, την σήκωσε στον ουρανό σα να της έδινε μια αγκαλιά κι ύστερα έκανε πάλι εκείνο το γνωστό της σήκωμα των ώμων σα να λέγει "τι περίμενα; όλα είναι έτσι". βρε παιδιά, εκείνη η ψυχούλα δεν άλλαξε ποτέ — μπορεί να έχει πια το ωραίο τζάκετ της πρωταθλήτριας του κόσμου στο πορτοφόλι της, αλλά μέσα στη σειρά βγήκε όπως πάντα: σαν παιδί που τρέχει προς τον αγώνα χωρίς τίποτα παρά μόνο την αγάπη της για την μπάλα. αλλά ξέρετε τι θυμάμαι πιο πολύ; πως μετά τον αγώνα εκείνος ο συνάδελφος της ιταλικής ομάδας την πλησίασε, την κοίταξε στα μάτια κι έκανε έναν αργό χειροκρότημα σα να της έδινε ευχές όχι σαν αντίπαλος αλλα σα άνθρωπος στον άνθρωπο. εκείνη η στιγμή ήταν σαν να μου είπε "δες, έτσι γίνεται αυτό το άθλημα". κι εμείς εδώ, πέντε χρόνια μετά, ακόμα δεν έχουμε ξεχάσει εκείνο το μπολ που ανατράπηκε... ούτε εκείνο το βλέμμα.

Ώπα σεις πώς ξεπουλήσατε τις ψυχές σας εδώ μέσα; Τόσες χρονιές περάσανε κι εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το δωμάτιο στο Γουίμπλετον σα χτες: το ψυγείο που βούιζε σαν αεροπλάνο στην απογείωση, η μπάλα που χτυπούσε στους τέσσερις τοίχους σαν μπουμπόύτσι γιο-γιο, και η Μαρία μου να στέκεται εκεί σα βασιλικό κουτί από πού κι ως πού δε χώραγε η ντουλάπα της. Σήμερα βλέπω φωτογραφίες στο Ίνστα από το Ολυμπιακό κι αναρωτιέμαι — εμείς τότε βρίζαμε τους καραβιάδες γιατί δεν τους χώραγαν τα πιστόλια στις τσέπες του σκουφού τους, ενώ αυτή έπαιζε σαν να ήτανε το δωμάτιο στο Γουίμπλετον εκατό φορές μεγαλύτερο! Μα σήμερα; Τι σήμερα; Σήμερα έχει γίνει η ίδια στ' αλήθεια, αλλά τώρα οι άνθρωποι την βγάζουν φωτογραφίες με το ίδιο φόντο που πριν είχαμε εμείς τρεις που κάθονταν σ' ένα κόκκινο πανί χωμένο στον πάγκο μιας σκάλας στη γωνία του ξενοδοχείου σα τρία γατούλια στον ήλιο. Εκείνη η αγωνία της; Την έχουμε πάρει εμείς πια σα δικό μας παιχνίδι: βλέπω κόσμο στις κερκίδες να κρατεί την ανάσα όταν η Μαρία σκύβει λίγο παραπάνω από τον πήχη σα να ψάχνει κάτι στον πάγκο... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Γλασκώβη όπου σχεδόν λιποθύμησα όταν πήρε εκείνο το δύσκολο μπάουνς δίπλα στη γραμμή κι εμένα ο ξάδερφος ο Τάκης μου έδινε νερό στο ποτήρι σα να ήμουν η Μαρία κι όχι αυτός. Κι όμως — εκείνο που δεν αλλάζει είναι η χαρά της όταν γυρνάει πίσω εκεί που ξεκίνησε. Γιατί; Γιατί σήμερα η Μαρία είναι ακόμα εκείνη η δεκαεφτάχρονη που έκανε την πρώτη της ντρίμπλα στο μικρό γήπεδο του γειτονικού χωριού στη Ρόδο ενώ οι γονείς της τρέχανε σα τρελοί στα σκαλιά του Σταδίου επειδή είχαν ξεχάσει να της πάρουν μια μπάλα σπίτι. Το ίδιο έκρυβε την ψυχή της πίσω από τις κινήσεις της σαν έκλεινε τα μάτια εκεί που σήμερα κλείνει εκατομμύρια κινητά στις κερκίδες περιμένοντας το επόμενο drop shot. Όχι ότι άλλαξε αυτή η ομάδα — άλλαξαν εμείς. Εμείς βρήκαμε την ομάδα μας εκείνη στη γωνία του δωματίου εκεί στο Γουίμπλετον, ενώ σήμερα την έχουν όλοι σαιχτοί στους διαδρόμους του Ολυμπιακού σα να τους έκαναν όλους τους πρωταθλητές μαζί. Την ίδια εκείνη ψυχή όμως, ξέρετε τι κάνει; Την ίδια εκείνη ψυχή κάνει ακόμη σιγά σιγά πράγματα: σαν σήμερα πήγε στη Μάντουρια πριν χρόνια κι έκανε έναν αγώνα που ο χρόνος έμοιαζε να σταματάει εκεί γύρω από εκείνον το χειμώνα — κι όμως σήμερα, όταν τελειώνει κάθε αγώνα, καταλήγει εκεί που ξεκίνησε: κάτω ανάμεσα στους δικούς της ανθρώπους σα να μην άλλαξε τίποτα. Αλήθεια, ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα στην Ινδία; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω στις κερκίδες σαν ήτανε πέντε οικογένειες που είχαν πάει για εκδρομή έγιναν ο μεγαλύτερος οργανισμός υποστήριξης μιας πρωταθλήτριας. Κι όταν εκείνη έκανε εκείνο το τρελό χτύπημα στον αέρα λες κι η μπάλα ζύγιζε σαν πούπουλο... αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα στέκονται εκεί στους διαδρόμους του Ολυμπιακού όχι σα οπαδοί αλλά σα οικογένεια. Εκείνη η αίσθηση εκείνης της Ινδίας όμως; Την κουβαλάει πάντα μέσα της εκεί που στέκεται πριν βγει στο γήπεδο σα να ψιθυρίζει "δες, εδώ είσαι πάλι σπίτι σου". Έτσι λοιπόν — η ομάδα ίδια είναι, η Μαρία ίδια είναι, αλλά εμείς... εμείς βγάλαμε τα κοστούμια μας από τις συλλογές εκείνων των μουσειακών ραφιών και τα φορέσαμε πάνω μας σα δεύτερη επιδερμίδα. Μην αγχώνεστε πια για τα μεγάλα δωμάτια — εδώ μέσα πάντα ήταν όλα μικρά, όλα δικά μας, όλα ξεκίνησαν εκεί από τον πρώτο τόνο του ραντάρ μέχρι την τελευταία βούλα των πρωταθλημάτων του κόσμου. 👏

ρε παιδιά, σκας τί κατάλαβε η ξαδέρφη μου χτες στο αεροδρόμιο;;; πήγε να βγάλει μια φωτογραφία με το tablet στην αίθουσα αναμονής κι όταν η Μαρία περνούσε μπροστά της μέσα στη σειρά μαζί με τους γονείς της, η ξαδέρφη μου της φώναξε "ΜΑΡΙΑ!!! σαν εκείνον τον αγώνα στη Γκουάμ βρε!" κι αυτή γυρνάει, χαμογελάει σα τρελή και λέει "τι; εσύ ήτανε εκεί;"... κι εμένα μου πήγε μια φουρια απο μνήμες!!! εκείνες τις τρεις μέρες στη Γκουάμ που ο ξενοδόχος είχε κλείσει όλα τα κλιματιστικά επειδή "κάτι έκανε θόρυβο", έτσι λέγαμε ότι βγάλαμε το δικό μας κλιματιστικό—τους πέντε ανεμιστήρες μπαταρίας που είχανε στην αποθήκη! κι η Μαρία εκεί που έκανε βόλτα με την ομάδα στους διάδρομους σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο η μπάλα στο χέρι της... ενώ εμείς κουβαλούσαμε κουβάδες νερό σα καμήλες στο Σαχάρα! αλλιώς δε γίνεται ρε φίλοι, έτσι ξεκινήσαμε όλα εκεί... σιγά σιγά, σαν να φυτρώνεις σταθερός σαν το δέντρο σου χωρίς να ξέρεις πότε θα βγει ο πρώτος σου καρπός! 🌱🔥

Άντε λοιπόν, πριν καν προλάβω να πω "θέλω νερό", μου έρχεται η ξαδέρφη μου και λέει πως η Μαρία την αναγνώρισε εκείνο το απόγευμα στο αεροδρόμιο σαν να ήταν η ίδια που έκανε τον αγώνα στην Γκουάμ ανάμεσα στους πέντε αχούρηδες με τους ανεμιστήρες μπαταρίας! 😭🔥 Και τώρα εμένα μου λέει η μνήμη μου πως εκείνη την εποχή που η Μαρία έκανε τις πρώτες της βόλτες σαν γοργόνα μέσα στις γειτονιές της Ρόδου, εμείς τρέχαμε σα χαμένοι πίσω της κρατώντας μπουκάλια νερό σαν ζαλισμένοι τουρίστες! Τι σας λέω τώρα; Ότι είμαστε όλοι εδώ, σ' αυτό το μικρό δωμάτιο στη μνήμη μας, εκεί που η μπάλα χτυπούσε στους τέσσερις τοίχους σα ντουμουχτή μουσική... κι όμως αυτή τη φορά η Μαρία δεν χρειάστηκε ούτε έναν επιπλέον όροφο στο ξενοδοχείο για να νικήσει! Γιατί ξέρετε τι είναι η πραγματική νίκη; Το να μας θυμίζει κάθε φορά πως η δόξα ήταν πάντα εκεί, μέσα στις μικρές στιγμές που μεγαλώνουν κρυφά σαν καρποί! 🌱🍾 (κι εγώ ακόμα ψάχνω το μπολ μου από τη Μαντζουρία... κάποιος είδε το πού;) 🥲