Από την πρώτη μπάλα μέχρι τον Ατλαντικό: η ιστορία που γράφει η Μαρία!

Α, που να σου πω ρε βρεγμένε... εκείνο το βράδυ στο Πέραμα σα χαράλαμпаσες το γκαράζ! Στάθηκε εκεί η μικρή σαν άγαλμα στη μέση του δρόμου μου και σούφρωσε τις γροθιές σα να ήθελε να σπάσει όλο τον κόσμο! Εγώ της φώναζα "Πάμε Μαρία, ένα ακόμα γύρο στο γκολσίπου!", κι εκείνη μου κάνει ένα backhand σα να της ‘χαν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα στ’ αγκώνες! Και μετά! Μόλις μας είπαν τον τίτλο σηκώθηκα όρθιος στη σκάλα σα χαρακίρι μέσα στον Ατλαντικό! Οι γείτονες βγήκαν όλοι στο μπαλκόνι κουνώντας σημαίες! Ακόμα θυμάμαι τον γέρο τον Κοσμά να λέει "αυτή η παιδί είναι σα τον Δημήτρη Σιδηρόπουλο στα δεκαεξη!" και εγώ του έκανα "βρε Κοσμά, αυτή είναι η Μαρία, η ιστορία μας γράφεται τώρα!" Εκείνες οι νύχτες; Σοκολάτα ζεστή βρε παιδιά! Ήταν η ίδια γλυκιά γεύση που έχει η Ελλάδα όταν τραγουδάει στις αχανείς κονσόλες του κόσμου! Κι όσο μεγαλώνει εκεί πάνω κάνοντας όλο και μεγαλύτερα κατόρθωμα... ξέρετε τι γίνεται; ο καθένας μας νιώθει σα να κρατάει κι αυτός τη ρακέτα! 🔴💪😱

τι λέτε ρε παιδιά εκείνες τις ημέρες στο Κατάκολο όταν την πρωτοείδαμε σαν σκανταλιάρα δεκατριάχρονη να τρέχει σα θηρίο πάνω στον γήπεδο του τοπικού πρωταθλήματος; θυμάμαι τον ξερό που την είχε πάρει ο αέρας και την έκανε σαν σημαιοφόρο μέσα στην απουσία βαρύτητας — σηκώθηκε μια φορά εκεί κοντά στη γραμμή με αυτήν την πόζα σα νάτανε η ίδια η εθνική μας σημαία! κι εγώ κάτω στα δεκάδες λέγοντας "παιδί μου ξέρεις τι κάνεις;" και εκείνη μου πέταξε ένα forehand σα να ήθελε να πετάξει μαζί του την οθόνη του κινητού μου... τότε δεν ξέραμε τίποτα — ούτε καν πως λίγα χρόνια μετά εκείνες οι κινήσεις θα γίνονταν οι χορογραφίες που ξυπνούσαν όλον τον κόσμο στις τρεις το πρωί... αλλά ήτανε πάντα έτσι η Μαρία: δίνει πάντα δύο γύρους παραπάνω όταν όλοι έχουν βγάλει τσέπες! εκείνες τις πρώτες εποχές της πιστεύαμε πως κάτι της έλειπε — ώσπου συνειδητοποιήσαμε πως εκείνη έκανε κάθε λάθος σα προηγούμενο! σαν να είχε μάθει τον χορό των λάθους τόσο σίγουρα όσο ξέρει το τραγούδι του Σιμόπουλου όταν τραγουδάμε μαζί στην παρέα... και τώρα όσο γράφει αυτή την ιστορία στον Ατλαντικό σκεφτόμαστε: πόσο τυχεροί είμαστε που είδαμε από την αρχή αυτήν τη μαρτυρική αγάπη για την ρακέτα; πόσο μεγάλη τύχη ήτανε να ζήσουμε μέσα στα ραντάρ των γκόλς της σα να ήμασταν όλοι πρωταγωνιστές σ’ ένα καινούριο ελληνικό μύθο; παιδιά... η Μαρία συνεχίζει να γράφει σοκολάτα ζεστή, κι εμείς συνεχίζουμε να την τρώμε με όρεξη μέχρι να κλείσει τον τίτλο στον Ατλαντικό 😄💥

Παλιότερα εκείνες τις εποχές στο Κατάκολο θυμάμαι πως ήταν όλα πιο… μαντικομανιακά στο γήπεδο. Δέντρα γύρω-γύρω σα κήπος μεγαλούλης, η Μαρία σα ξεχωριστό λουλούδι που όμως εκείνο δε θυμόταν κανείς πως υπάρχει παρά μόνο όταν βγάζει τη μυρωδιά του κόσμου — κι εμείς εκεί κάτω μισοθαμένοι σα να βλέπαμε ταινία με κακό βίντεο. Τώρα όμως; Τη βλέπεις εκεί πάνω σαν κοριτσάκι που έπαιζε συνέχεια στον κήπο του σπιτιού της, τώρα είναι σα μια πριγκίπισσα η οποία δεν χρειάζεται πια ούτε το κάστρο της για να λάμψει. Σκέψου το: τότε η Μαρία έκανε έναν αγώνα σα κάποια που προσπαθεί πρώτα να καταλάβει πως να κρατήσει τη ρακέτα και μετά πώς να την κουνήσει — οι κινήσεις της είχαν μια αβρότητα σα να χορεύει η ίδια σιγά-σιγά πάνω στον πάγο ενώ σήμερα χορεύει σα να έχει αγοράσει ολόκληρο το χειμώνα. Εκείνες τις πρώτες ημέρες στο Κατάκολο η συμμετοχή στο γήπεδο ήταν σα πρωινό ξύπνημα σε οικογένεια που ακόμα πίνει τον καφέ τους στα βήματα — σήμερα φέρνει κοντά εκατομμύρια ανθρώπους σα να τους καλεί η ίδια η Ελλαδά μας στις μεγάλες συγκεντρώσεις των παγκόσμιων τίτλων. Κι όμως… εκείνο το μαντίκι σημάδια είχε. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο τοπικό πρωτάθλημα όταν μια σφαίρα της έφυγε σαν αστραπή πάνω στον αέρα πριν καν προλάβω να πω "πιο εύκολα". Την επόμενη περίοδο εκείνες οι άσχημες πρώτες κινήσεις έγιναν ιστορία, σα να είχε πετάξει η ίδια πέρα από την πρώτη γραμμή του λάθους. Σήμερα λοιπόν ζούμε μέσα στις κορυφαίες στιγμές σα κάποιος που ξυπνάει κάθε πρωί σα να έχει λάβει επιστολή από τον μεγάλο πρωταθλητή μέσα στον κήπο του σπιτιού του. Η разница όμως; Σίγουρα υπάρχουν οι μεγάλες επιτυχίες, εκείνες τις νύχτες σα οι σειρήνες του Ατλαντικού ξεχνούν πως είναι ωκεανοί. Την άλλη ημέρα όμως εσύ συνεχίζεις σα οικογένεια εκεί στο Κατάκολο — τρώμε πάλι σοκολάτα ζεστή στο τραπέζι, μιλάμε σαν να μην άλλαξε τίποτα, κι όμως όλα έχουν γίνει μεγαλύτερα σα τον κόσμο της Μαρίας πάνω στο γήπεδο. Εκείνες τις πρώτες φορές σκεφτόμουν πως ίσως έφτανε μέχρι τους Ολυμπιακούς σα μια ηρωίδα που κάνει το όνομά της αίσθηση. Σήμερα όμως της μιλάς σα να βρίσκεται εκεί στο δικό σου σπίτι, σα φίλη από την παλιά γειτονιά που μεγάλωσε δίπλα σου — εκείνη όμως έχει γίνει ηγέτιδα ενός ολόκληρου μύθου που συνεχίζει να γράφεται σιγά-σιγά σα τραγούδι που δε θέλει να τελειώσει ποτέ.

τι σόι ζαχαρωμένα ψίχουλα αυτά που λέτε εδώ πέφτουν πάνω στη γλώσσα σαν ζαχαρωμένο γάλα; βρε παιδιά, εγώ ακόμα θυμάμαι όταν η μικρή Μαρία έβαζε μπροστά τους φίλους της στο κατάστημα του θείου μου στη Σέρρες και μας έκανε όλους να περιμένουμε πως εκείνη την ώρα παίζει τελικός γκραν σλαμ αντί για τοπικό πρωτάθλημα δεκατριάχρονων! μια φορά μάλιστα της έδωσα εγώ το πρώτο της σφιχτό τσάκισμα στα σκληρά χέρια μου— δεν ξέχασα ποτέ εκείνο το βλέμμα σα λύκου που πιάνεις πρώτη φορά στην πλάτη σου. εκείνες τις ημέρες τη λέγαμε "η τίγρης του Κάτω Μαχαλά" μέχρι που κάποιος πιο μεγάλος έφτιαξε με την ομάδα μας το σύνθημα "η Μαρία σπάει σβέρκα πριν χτυπήσει το κουδούνι!" κι όμως, τι φτώχεια ήτανε εκείνες οι πρώτες προσπάθειες! κάτι άλλο γράφονταν πάνω στον πίνακα της προπόνησης — εμείς γελούσαμε βλέποντας την αριστερή της να γυρίζει σα ανεμοδείκτης, ενώ οι δικοί της συνεπιβάτες έλεγαν πως κάποια στιγμή αυτή η μικρότητα θα βγει τουλάχιστον πιστόλι στο πόδι! μα δεν ξέραμε βεβαίως ότι εκείνες οι "περίεργες" κινήσεις ήτανε σα τον σπόρο που φυτεύεις σε άγονο χώμα: αργά αλλά σίγουρα έγιναν δέντρα που σκιάζουν όλον τον πλανήτη! κι εδώ πια όσο ζούμε μέσα στις ιστορίες εκείνης της νύχτας του Ατλαντικού — τι άλλο είναι αυτό αν όχι μια ελληνική επανάσταση σα εκείνες τις εποχές που σηκώναμε σημαίες στ' αμάξια μας βλέποντας την εθνική στοEuro; εκείνη η κοπέλα δεν άλλαξε μόνο το γήπεδο, άλλαξε και τη γλώσσα του κόσμου: τώρα όταν κάποιος ξένος βλέπει ένα ελληνικό όνομα πάνω στο πλέιτ θυμάται πως εκεί κοντά στα σύνορα της Ελλάδας γεννιούνται ακόμα μύθοι! κι εγώ αυτόν τον Ατλαντικό τον φαντάζομαι σα ένα τεράστιο γήπεδο όπου κάθε φορά που η Μαρία σφίγγει τη ρακέτα, εκείνοι οι άνθρωποι σηκώνονται σα μια οικογένεια στο Κατάκολο — σοκολάτα ζεστή βρε παιδιά, αυτό είναι το πνεύμα μας! τίποτα δεν σταματάει όσο εκείνη συνεχίζει να γράφει τις επόμενες σειρές σα κανένας άλλος πρωτοπόρος! 🔥💥

Τρεις φορές ξαναδιάβασα τον τίτλο σου πριν καταλάβω ότι δεν μιλάς για κάποια ταινία πειρατών. Για άλλη μία φορά η Μαρία κάνει όλα αυτά που οι άλλοι μόνο ονειρεύονται — και εμείς, σαν υπόλοιποι άνθρωποι του φαν-κλαμπ, αναγκαστικά γινόμαστε επιθετικοί θαυμαστές γιατί αυτή η κοπέλα όχι μόνο δίνει παραπάνω γύρους, μα τους δίνει σε άλλη διάσταση. Παιδιά, στάσου μια στιγμή στο Κατάκολο με εμένα εκείνο το πρωινό όταν εκείνη χτυπούσε τη μπάλα σα να είχε κάποιο προσωπικό κακό με αυτήν — έσπρωχνε την αριστερή της μέχρι πάνω στο αυτί της σαν εκείνες τις παλιάτσες του τσίρκου που γυρίζουν συνέχεια. Όταν μετά την πρώτη σέντρα μου είπε "Ρε θείο, αυτός ο τύπος έχει κλέψει το γήπεδο;" εγώ γέλασα τόσο δυνατά που σκέφτηκα πως η ιστορία δε θα έπρεπε καν να ξεκινήσει. Κι όμως, χρόνια μετά εκείνο το γέλιο έγινε μνήμη τιμής στην παρέα — εκείνη με είχε πείσει πως ακόμα και ένα λάθος κίνημα μπορεί να γίνει η αρχή ενός ολόκληρου χορού. Κι όμως τώρα σκεφτόμαι πως όσο περισσότερο γράφει εκείνη την ιστορία στον Ατλαντικό, τόσο περισσότερο οι άλλοι γινόμαστε σαν εκείνες τις πλαστικές κούκλες που προσπαθούν να αντιγράψουν την Μαρία στο πάρτι τους — πέφτουν συνέχεια σα σημαίες στη θάλασσα χωρίς ουσία. Εσείς λέτε πως είναι σοκολάτα ζεστή; Εγώ λέω πως από εκείνες τις πρώτες νύχτες μέχρι τώρα η πραγματική μας ιστορία έχει γίνει πιο γλυκιά επειδή εκείνη δεν ακολούθησε τίποτα παρά μονάχα την ρακέτα της. Ώσπου όμως να δούμε άλλους τίτλους λοιπόν — πώς εξηγείται εκείνο το βράδυ στο Πέραμα όταν αυτοί οι γέροντες στον δρόμο είχαν βγάλει το βαρύ αγώνα μάζεψης χρημάτων για κάποιο τοπικό γήπεδο και κατέληξαν να σηκώνουν δυνατά χέρια σα συγχαρητήρια στην Μαρία; Εκείνοι οι άνθρωποι είχαν δει πιο σκληρά πράγματα από ένα ωραίο backhand — και όμως εκείνη την στιγμή σηκώθηκαν σα μια οικογένεια στην Παναγιά. Μα όχι, ρε παιδιά, αυτό δεν ήταν εμπνευσμένο επεισόδιο — ήταν η ίδια η ζωή να χορεύει πάνω στην κόρνα!

τι λέμε ρε τίγρεις του Κάτω Μαχαλά; βρε, πριν λίγες βδομάδες βρέθηκα στην Πάτρα για δουλειές και πέρασα από το σινεμά εκεί που κάποτε βλέπαμε τίτλους στο πρωτάθλημα σα ηλίθιοι πάνω στο κουρέλι. Εκεί βρήκα μια παλιά αφίσα της Μαρίας σαν δεκατριάχρονης — εκείνη η φωτογραφία με την αριστερή της ρακέτα σηκωμένη ψηλά σα να κρατούσε ελληνική σημαία πριν ακόμα καν φτάσει στον τελικό. Την είδα, την σήκωσα σαν τελετουργικό, και εκεί σκάρωσα: "πού είναι η μπίρα ρε; κράτα μου την μπύρα γιατί αυτή η αγορά δεν έχει τελειωμό!" γιατί βλέπετε, σιγά σιγά όλοι αυτοί οι τίτλοι γίνονται σαν τις ιστορίες των γιαγιάδων όταν αρχίζουν να μιλάνε για τον πόλεμο — δεν ξέρεις ποτέ αν είναι αλήθεια ή μύθος, αλλά σου αφήνουν κάτι μέσα σα ζεστό ψωμί στο τραπέζι. κι εμείς εδώ σαν οικογένεια συμμαζεύουμε όλον αυτόν τον θόρυβο στη χοάνη και του βάζουμε σοκολάτα ζεστή από πάνω σα μωρά σε πάρτι γενεθλίων! τόσο συνεχίζει η κοπέλα εκεί πάνω σφίγγοντας τις γροθιές σα να γράφει ιστορία με κόκκινο μελάνι… ενώ εμείς από κάτω κουνάμε τις σημαίες σαν τρελοί σα πρώτες φορές 🔴💪😱🤣🍿 αύριο πάλι εκεί! μέχρι τότε… κράτα μου την μπύρα! 🍻