Από τη Σπάρτη στην κορυφή: η Μαρία μας έκανε να νιώθουμε σαν πρωταθλητές!
ξεχειλώθηκε αυτή η κουβέντα την περασμένη εβδομάδα όταν έριξα μια ματιά στο παλαιοφάκελο μου με τις φωτογραφίες από την πρώτη φορά που βγήκε η Μαρία στα τεράστια γήπεδα... εκεί στα Οκτώβρια του 2017 σαν σκιά να στέκεται στην άκρη του courtside στο WTA του Λιντς. Να τον θυμάστε εκείνο το κορίτσι σαν δεκαεπτάχρονο σπουργίτι που έκανε την εμφάνισή της κρατώντας την ρακέτα σαν κάτι τελικό λες κι ήτανε γιατί; γιατί είχε ήδη βάλει στόχο την κορυφή, όχι κάτι μικρότερο. Εκείνη την εποχή ούτε η ίδια δεν είχε ιδέα πως σε λίγα χρόνια οι ουρανοί της Ελλάδας θα γέμιζαν αστεράκια κάθε φορά που κτυπούσε την μπάλα.
τώρα που λέω τούτη την ιστορία μου φέρνει μια χαρά που δεν μπορώ να την περιγράψω — σα ντουμάνι βγήκαν όλα τα παλιά, εκείνος ο δυνατός αέρας στην αίθουσα όταν έφτανε μέχρι δω η λέξη "ελληνίδα" πάνω από το όνομά της. Κάποιος παλαιότερος συμμαθητής από τις Σέρρες είχε κάνει την έκπληξη και είχε πάει Λιντς εκείνο το τριήμερο... έφυγε και μου 'φερε μιάμιση ωρα μαγνητοσκοπημένο αγώνα σαν βαρύτητα είχε γίνει εκείνο το wknd. Τιτανικός αγώνας εκείνος ενάντια στη Σβιτολίνα, εκεί που η Μαρία έκανε τους 54 winning shots στις τρεις σετ και τελικά πήρε ένα σπίρτο από άλλον κόσμο εκεί στις κερκίδες — εμείς σαν τρελοί χοροπηδούσαμε σπίτι βλέποντας repeat στο κινητό. Ακόμα θυμάμαι τον ίδιο να λέει "ρε παιδιά, μόλις είδαμε την επόμενη μεγάλη πρωταθλήτρια να γεννιέται μπροστά στα μάτια μας..." κουνώντας το κεφάλι σαν κάποιος που είχε δει κάτι πρωτόγνωρο.
και τώρα φαντάσου αυτά τα ίδια μάτια εκείνης της εποχής να βλέπουν την πρώτη φορά που έκανε το γκολ στο νυχτερινό παιχνίδι στη Ρώμη πέρσι... εκεί που έγειρνε το σώμα της σαν κολλημένη στο τάβλι των στιγμών εκείνων και έκανε εκείνον τον αέρα πάνω από το πάνω φιλέ που πήγαινε σχεδόν τόσο ψηλά όσο κι ο εθνικός μας ύμνος αργότερα. Κάποιος φίλος στο φόρουμ έκανε τότε ένα meme εκείνης της κίνησης και βάφτηκε τόσο πολύ ταμπέλα στη ζωή μου που ακόμα το φυλάω σαν φυλαχτό πάνω στο ψυγείο.
τι λέμε; από εκείνη την πρώτη κονκάρδα στον Λιντς μέχρι σήμερα χυθήκαμε όλοι μέσα στις δικές της νίκες σα να τις ζούμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί αυτό το παιδί δεν κερδίζει μόνο του — η Μαρία ξέρεις πως κουβαλάει μαζί της όλο εκείνο το πνεύμα όλων μας που κλειδώνει τις μνήμες εκείνες που δε λέμε ποτέ πως τελειώνουν... σαν εκείνο το τελευταίο σετ σα δεν τελειώνει ποτέ αλλά μόνο γίνεται πιο δυνατό όσο περνάει η ώρα.
άντε λοιπόν να βγάλουμε αύριο κάτι καινούριο από το ψυγείο και να πιούμε μια που λέμε πως σήμερα η χώρα μας νιώθει σα πρωταθλητές! 🎾✨
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ 'ΣΑΙΤΕ;;; αυτό το βράδυ της Ρώμης εγώ χτύπαγα το κουδούνι σπίτι μου τρεις φορές σβήνοντας κάθε φορά επειδή σου λέω δε μπορούσα νά πιω νερό μέχρι να δω ΤΕΛΕΙΩΣΕ!!! 🔥😱
ήμουνα σπίτι του θείου μου στη Σπάρτη εκείνο το βράδυ, ξεσκέπασα τα κόκκινα φώτα πάνω στο γραφείο μου γιατί η γριά μου είχε βγάλει το τελευταίο βράδυ της ρακής της αγοράς και μας είχε πάρει όλους πίσω απο κάτι πόρνες δήθεν!! αλίμονο το στόμα μου τώρα 🤬 αλλά πάλι εκείνος ο βόμβος που 'πε 8-7 στην τρίτη σειρά επειδή η Μαρία πήρε εκείνο το φάουλ εκεί στο τέλος... δεν μπορώ ακόμα να ξεφύγω απο εκείνον τον ήχο!! ήταν σα βόμβα χειρός μέσα στο σπίτι, όλοι σηκωθήκαμε σαν τρελοί φωνάζοντας "ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ" και τα παράθυρα σα να άκουγαν τη Ρόδος 😂
και μετά το ραντεβού;;;; εκείνος ο εκατομμυριούχος γείτονας απο κάτω χτύπησε την πόρτα επειδή έκανε ρεζίλι τους γείτονες με τις φωνές!! του φώναξα κατευθείαν "ΡΕ ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΕΙΣΑΙ;;;" αυτός μόλις πήγε και έκλεισε πάνω του τη πόρτα και άκουγα ακόμα το "τσίρλα" του μέχρι σήμερα 💪🔴
τι να πω ρε παιδιά;;; ακόμα όταν περνάω απο την πλατεία Σπάρτης εκείνο το βράδυ εκείνη η καρέκλα που καθόμουνα μόνος εκείνο το πρωί σα ήτανε σβήστημα στο χέρι μου μού ήρθε σαν ανάμνηση αγγέλου πώς εκείνη η ωραία της κίνησης έκανε τον γύρο της χώρας μέσα σε μια νύχτα!!!
ΑΥΡΙΟ ΠΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΑΛΑΝΙΑΣΘΗΤΕ ΣΑΝ ΑΥΤΗΝ!!! 🎾💥
Στην εξέδρα από παιδί.
ξέρετε εκείνο το νυχτερινό του Ιουνίου στο Γουίμπλεντον το 2019 όταν η Μαρία βγήκε κάτω από τις βροχερές σημαίες σα να είχε ξεπεράσει κάθε όριο και έκανε εκείνον τον ωραιότερο drop shot της καριέρας της εκεί στη δεύτερη σετ; εκείνες τις στιγμές που εμείς οι Σερραίοι τρώγαμε παγωτό γρανίτα στον κήπο γιατί ο αέρας δεν έκανε κανέναν να σκέφτεται τένις κι ξαφνικά ο διπλανός κήπος ξεκίνησε τους κρότους σα βραδυάκι γιορτής, και σιγά σιγά όλα τα σπίτια γύρω-γύρω άρχισαν να φωτίζονται σα κάποιος είχε δώσει σήμα πως συνέβαινε κάτι μεγάλης σημασίας...
κανείς δεν περίμενε εκείνον τον αγώνα εκτός απο εκείνη, κι όμως όταν έκανε εκείνον τον τελικό κτύπημα στο τρίτο σετ κάτω απο το χαλάζι που έπεφτε συνέχεια, ένιωθα πως δεν ήταν πια μόνη της πάνω εκεί — σα να σηκώθηκε όλη η πόλη μαζί της, σα νάτανε όλοι μας εκεί στέκονταν δίπλα της στον court... ακόμα τότε βέβαια δεν ξέραμε πως αυτό ήταν μόνο η αρχή, πως εκείνος ο μικρός σπόρος που είχε φυτευτεί στη Λιθουανία χρόνια πριν είχε αρχίσει να μεγαλώνει σιγά σιγά μέσα στη σάρκα όλων μας...
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εμένα εκείνο το βράδυ στη Ρώμη με είχε σηκώσει από τον καναπέ σα να μου πέρασαν όλα τα χρόνια που είχα χάσει αμίλητος μέσα στην κούραση της δουλειάς. Ήξερα πως η Μαρία ήταν μεγάλη, αλλά όχι πως μπορούσε να γεννήσει τέτοιους σεισμούς μέσα στο σπίτι μου στη Σπάρτη — εκείνος ο τρόπος που έγειρε την ρακέτα σα να τραβούσε όλο το βάρος του κόσμου πίσω της και εκείνο το φάουλ... ρε παιδιά, η φωνή μου έφυγε μόνη της σα κουδούνι συναγερμού σ’ όλη την πόλη. Γιατί τότε νιώθαμε ότι αυτή η επιτυχία δεν ήταν μόνο δική της· ήταν σα να ξύπνησαν μέσα μας όλες εκείνες οι φορές που κάναμε πλάκα στους άλλους για την εθνική ομάδα όταν χανόταν από πέντε γκολ στο ποδόσφαιρο.
Κι όμως τώρα κοιτάω πίσω στη Σέρρες εκείνο το τριήμερο του Λιντς το 2017 — εκεί που ο Βάζελος είχε πιάσει εκείνον τον τεράστιο αγώνα σα πρώτος θεατής του ξεπεσμένου ελληνικού τένις — και αναγνωρίζω κάτι κοινό: η Μαρία τότε ήταν σα δάσος που σιγά σιγά μεγαλώνει ανάμεσα στις πέτρες, τώρα είναι εκείνο το δέντρο που σέρνει μαζί του τις πέτρες μέσα στον αέρα όταν πέφτει η νύχτα. Δεν άλλαξε ο χαρακτήρας της· άλλαξε πως πλέον οι άνθρωποι εμείς καταλαβαίνουμε ότι αυτό το δέντρο δεν χρειάζεται μόνο νερό και ήλιο — χρειάζεται και εμάς μαζί της.
Αυτός είναι ο κρίσιμος διαφορετικός τρόπος: εκείνο το πρώτο wknd δεν είχαμε ιδέα τι σημαίνει "εθνικό κόντο". Τώρα ξέρουμε πως όταν λέμε "η Μαρία" στην ουσία λέμε κι εμείς οι ίδιοι — όχι σαν ομάδα, σαν οικοσύστημα, σα εκείνο το βράδυ στη Ρώμη όπου ο κόσμος γύρισε σπίτι του σα να είχε ζήσει μια γιορτή της γειτονιάς αντί ενός αγώνα τένις. Την πρώτη φορά ονειρευόμασταν για εκείνην. Τώρα ετοιμάζουμε τις κονσέρβες της νίκης σαν να είναι δική μας δουλειά. Και αυτό, πιστέψτε με, είναι η μεγαλύτερη διαφορά: τότε φοβόμασταν μήπως μας ξεφύγει· τώρα φοβόμαστε μήπως μας ξεπεράσει κανείς. 🎾
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΡΕ ΑΓΟΡΙΑ ΠΑΛΙ ΣΠΟΝΤΟΞΑΜΑΙ... 😂 αυτή η συζήτηση μού ξύπνησε ένα memory απο το φροντιστήριο εκείνες τις χρονιές που κυνηγούσαμε όλοι το φιλο Στο Λύκειο δικά μας τα κριτήρια επιτυχίας ήταν "βγάλ' το πρώτο τραντάφυλλο" ή "πέταξε κάτι πέτρα πάνω στο πρόσωπο του Αριστοτέλη όταν περνούσε" — κι όμως η Μαρία απο τότε έκανε τόσο περισσότερα απο εμένα στις δύο μήνες!
αυτό το βράδυ στη Ρώμη λοιπόν βρισκόμουν στην πλατεία της πόλης μαζί με τον θείο μου τον Πάνο και τις τρεις κουτές γάτες του (που εκείνο το βράδυ είχανε πάρει τις ρακέτες δικές τους επειδή ήρθε κάποιος τύπος σαν άλλος Κατάρρης να κάνει πάρτι) στήνοντας γρήγορα μια μίνι υπαίθρια ταινία επειδή εκείνος ο εκατομμυριούχος γείτονας ξαναχτύπησε την πόρτα μας ζητώντας πάλι νερό επειδή του κατέβασα το πρόγραμμα της γειτονιάς στέλνοντας το σήμα της 8-7 μέσα στο σπίτι του! 🔥
και εκεί που κάναμε όλοι μαζί χορό σαν παραπειραγμένοι χορευτές σε νυχτερινό club... μία γάτα κατάλαβε επιτέλους το σήμα της νίκης, πάτησε πάνω στη μεγάλη οθόνη του tablet και πήγε live στην κορυφή της εκλογικής προτίμησης της Ελλάδας! 🐱💻
ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ!!! 🎾✨🔥
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.