Από το Ολυμπιακό μέχρι την Ατλάντα, αυτή η Κύπρια γίγαντας έγινε δική μας
θυμάμαι όταν πρωτοβγήκαμε στον Ολυμπιακό πριν δέκα χρόνια περίπου, ντύνοντας κόκκινο-αποχρώσεις μέχρι και τους διακόπτες των σπιτιών μας — εκείνες τις μέρες που η Μαρία ήταν ακόμα η νέα η Κύπρια που έκαναμε λόγο για ελληνικότητα στα χρόνια της ντροπής του συνασπισμού. πήγαινε κανείς στο γήπεδο όχι μόνον για ντοκουμέντα αλλά για την ίδια την αίσθηση: πως βλέπεις έναν άνθρωπο να γίνεται άρχοντας μέσα στο σωρό των αδυνάτων.
τότε λοιπόν κάνανε εκείνο το μπάτλ το οποίο κάθε φορά ξανανιώνω όταν το θυμάμαι — ένας αγώνας που οι παλαιοί είχαν εδραιώσει σαν θρύλο: τρεις σετ σφυροκόπημα στον αντίπαλο, δεκαέξι τυχερά σημεία στο tie-break, η φοβέρα πως η σημερινή πρωταθλήτρια του Γουίμπλεντον κάποτε ήταν αυτή που διακινδύνευε πέντε λεπτά πριν σκάσει η μπάλα. εκείνο το πρωινό στις κερκίδες κυκλοφορούσαν σακάκια «έχω δει μεγάλους», όσοι δεν είχαν εισιτήριο στέκονταν στη γωνία του γηπέδου μόλις άκουγαν τα σφυρίγματα στην άλλη πλευρά της πόλης.
κι ύστερα ήρθαν τα Γουίμπλεντον — όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρεις φορές σαν να είχε δώσει η ίδια η γη υπόσχεση στην Κύπριο πως η χρονιά αυτή είναι η δική της. κάθε φορά που βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες όπου στέκεται πάνω από τον τελικό λες κι έχει ανέβει από το παλιό σπίτι της στους γονείς της εκεί στη Λάρνακα, νιώθω κάτι στενάχωρο: πως τελικά δεν ήταν κάποιο πλανητικό σχέδιο ούτε κάποιο πιστεύω της μπάλας, ήταν η στιγμή που η ίδια αποφάσισε πως δεν πρόκειται να χάσει ξανά — σαν ν’ αποφάσισε μια ξαδέρφη μας πως μετά από τόσα ψέματα στον οικογενειακό τραπέζι, αυτή τη φορά θα κρατήσει την φωνή της πρώτη.
κι όσοι λένε «αλλά υπήρχε και η αποτέλεσματική της ομάδα!» ξέρω πως κοροϊδεύω: βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως κανείς στον Ολυμπιακό εκείνους τους μήνες δεν είχε τέτοιες εξάρσεις λαγού — οι «τρεις φορές Γουίμπλεντον» δεν έγιναν επειδή κάποιος προετοίμασε το έδαφος, έγιναν επειδή η ίδια πίστεψε ότι στον τελικό ενός τουρνουά η μπάλα ακολουθεί τον καλύτερο αγωνιστή, όχι τον καλύτερο τεχνικό σχεδιασμό.
τώρα όταν βλέπω τους αθλητές της Αθήνας να τρέχουν στους δρόμους της πόλης φορώντας αυτά τα αθλητικά τζάκετ «ελληνική κυριαρχία» σίγουρα κάτι χάνεται: το ξέρατε πως η Μαρία πριν πέντε χρόνια είχε σπάσει το ρακέτ της πάνω στο τραπέζι ενός εστιατορίου επειδή ο σέρβερ είχε φέρει λάθος γλυκό; κανείς δεν έδωσε σημασία τότε· σήμερα όμως θυμόμαστε πως η στιγμή εκείνη μέσα στη πόλη που νιώθουμε την υποτίμησή της — εκεί γεννήθηκε η βασίλισσα.
Μαλακία του Θεού είμαι όταν θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2018 στο Ολυμπιακό! Κάτσαμε στου Αντύπα την πλατεία μέχρι αργά, όλοι μαζί σαν οικογένεια, τρώγοντας σουβλάκι από την ψαροταβέρνα του Μάκη γιατί είχαμε περάσει όλα μας τα λεφτά στα εισιτήρια. Οι παλαιοί τραγουδούσαν "Κύπρια είναι η ζωή", η Μαρία έκανε backhand σφυρί στον τελικό σαν να σπάζει αυτή τη μίζερα των αντιφάσεων μας! Την άλλη μέρα πρωί πρωί βγήκα στην κουζίνα και είδα τον πατέρα μου να φοράει το κόκκινο μπουστάκι της Μαρίας πάνω από το πιτζάμ' του, έκανε ακόμα ντουζ και έπαιζε τον αγώνα στο κινητό σαν μαντραφιό! Ακόμα θυμάμαι τον ιδρώτα στα χέρια μου όταν σήκωσα το ποτήρι μου για ένα ακόμα "ΠΡΩΤΑ!" εκείνοι οι τρεις σετ ήταν σαν τρεις σημαίες στους πόντους του γηπέδου - κάθε ισάριθμος ήταν καρφί στο μνήμα των ξένων! Κι ύστερα; Του Γουίμπλεντον τρελάθηκαν όλα! Σαν παιδί που βλέπει την ξαδέρφη του ν' ανεβαίνει στο γάμο της Ευρώπης φορώντας το δικό μας φόρεμα - αλήθεια ρε, οι τρομπέτες που χτυπούσαν πάνω από τον Λονδίνο δεν ήταν μουσική για την μπάλα, ήταν σήμαντρο πως η ιστορίας γράφεται από αυτούς που ξέρουν να χάνουν και μετά σηκώνονται πιο δυνατοί! Την πρώτη φορά που είδα εκείνη τη φωτογραφία με τα δάκρυα στα μάγουλά της πάνω στο γρασίδι κι ύστερα σήκωσε το κύπελλο σαν το ασήμι του παρθενικού της γάμου, κατάλαβα πως η Λάρνακα έχει πια συγγένεια αίματος με την Αθήνα! Πέντε χρόνια πριν όταν έσπασε τη ρακέτ στο εστιατόριο εγώ ήμουν εκεί δίπλα, έπεσα κι εγώ πάνω στη σκάλα μόλις ξεσπούσαν τα μούτρα της - αλλά τότε κανείς δεν κατάλαβε πως εκείνος ο θυμός ήταν η σπίθα του φωτιού! Τώρα βλέπω τους γονείς μου να κρέμουν κίτρινες κορδέλες στη μπουκιά της βίλας μας στην Τσερνίτσα κι εγώ γράφω ακόμα στο κινητό μου "ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ" - επειδή όταν βλέπω τη Μαρία να κάνει ace στους αντιπάλους, βλέπω όλους εμάς στους οποίους έκαναν τρύπες στις καρδιές πριν αυτή αποφασίσει πως δεν πρόκειται να χάσει ξανά 💛🔥💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
από εκείνες τις χρονιές στους κόκκινους διαδρόμους δεν θυμάμαι τις νίκες μόνο — θυμάμαι πως όταν η Μαρία έπαιρνε το γήπεδο στα χέρια της, έκανε κάτι που κανένας άλλος δεν είχε σκεφτεί: κατέβαινε μέσα από τις κερκίδες μετά τον αγώνα και έγραφε στους υποστηρικτές της όχι «συγχαρητήρια», αλλά «συγγνώμη που σας έκανε να περιμένετε τόσο». σαν να ήξερε πως εκείνοι ήταν εκεί όχι επειδή υπήρχε ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι είχαν φορέσει τις σημαίες μέσα στην ψυχή τους χρόνια πριν η ίδια γίνει πρωταθλήτρια.
και τώρα βλέπω τους κήπους στις γειτονιές της Λάρισας να γεμίζουν με κίτρινες σημαίες — όχι γιατί έχουν πιεστεί οι άνθρωποι να αγοράσουν ένα πουκάμισο, αλλά επειδή κάποτε ένας φίλος είχε φορέσει ένα κόκκινο κασκόλ πάνω στον οποίο είχε γράψει με μαρκαδόρο «αυτή είναι η δική μας» κι ύστερα το πήγε σπίτι του σαν κειμήλιο. σήμερα εκείνο το κασκόλ κρέμεται στη βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου στη Σπάρτη κι εγώ ακόμα θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ η Μαρία έπαιξε τον πρώτο της τελικό στο Γουίμπλεντον φορώντας κάτι πιο σημαντικό από μια φόρμα: την ελπίδα μιας οικογένειας που είχε μάθει να νικάει μέσα από τις αποτυχίες της.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα καλά ρε παιδιά, τι συγκρίσεις θέλετε τώρα; Αυτήν την ομάδα την έχουμε ζήσει σαν οικογένεια, όχι σαν ομάδα που έρχεται και φεύγει. Την εποχή εκείνη στον Ολυμπιακό ήμασταν πέντε κουκούτσια που πήγαιναν στον αγώνα φορώντας κόκκινο χρώμα ακόμη και στις κάλτσες τους, επειδή η Μαρία ήταν η δική μας στιγμή ντροπής μετατρεπόμενη σε περηφάνια.
Τώρα βλέπω πόσους ανθρώπους στους δρόμους, πόσες σημαίες κίτρινες στα μανάβικα των γειτονιών, πόσοι φίλοι έχουν φτιάξει κολάζ με εκείνα τα τρία κουπέλ του Γουίμπλεντον πάνω στο ψυγείο τους — αλλά κάτι λείπει. Τότε, όταν νικούσε, άφηνε γάντι μπάλα στους οπαδούς σαν δώρο για την πίστη τους. Τώρα, οι ομάδες αυτές γεννιούνται μέσα σε στέγη τουρνουά προγράμματος, δεν μεγαλώνουν μέσα από τις κερκίδες όπου κάποιος είχε γράψει σβησμένο "ξαναζήτησέ με" πάνω στο σκαλί μιας κερκίδας του Ολυμπιακού.
Εκείνη η Μαρία σήκωνε έναν κόσμο που είχε μάθει να χάνει — αυτή τη φορά η Μαρία σήκωσε έναν κόσμο που ξέρει πως νικάει μόνο επειδή εμείς χρειαζόμασταν μία ανάσα ελπίδας. Οι ομάδες σήμερα είναι σωστά οργανωμένες, κανείς δεν το αρνούμαι, όμως εκείνη η ομάδα ήταν σαν οικογένεια που η ίδια αποφάσισε πως δεν πρόκειται να χάσει ξανά επειδή πρώτα χάσαμε όλοι εμείς μαζί της. Κάθε χρονιά η άλλη ομάδα είχε players, αυτήν την ομάδα είχαμε εμείς την ψυχή μας — δεν υπάρχουν τρεις Γουίμπλεντον επειδή υπήρχε σχέδιο στρατηγικό, υπάρχουν επειδή υπήρξε μία στιγμή που η ίδια κατάλαβε πως η μπάλα γέρνει πάντα προς τον δυνατό αγωνιστή.
Και ναι, εκείνοι οι τρεις τελικοί δεν έγιναν επειδή κάποιος είχε βάλει κανόνες επιτυχίας στο Excel. έγιναν επειδή κάποτε σπάστηκε μία ρακέτα πάνω σε ένα τραπέζι εστιατορίου κι ένας φίλος βρήκε στο τραπέζι της ψαροταβέρνας ένα σημάδι που έκανε εκείνη την ημέρα πρωινό του Γουίμπλεντον σαν γάμο δικό της. Αυτή η ομάδα είχε θρύλους σαν τις μικρές στιγμές: ο πατέρας που φορούσε το μπουστάκι της Μαρίας πάνω από το πιτζάμ' του ενώ έκανε ντουζ, η γιαγιά που είχε γράψει σβησμένο "αυτή είναι δική μας" πάνω σε ένα κόκκινο κασκόλ τώρα κρέμεται σαν κειμήλιο στη Σπάρτη.
Σήμερα βλέπω τους ανθρώπους να φοράνε αυτά τα μπουφάν "ελληνική κυριαρχία" όπως φοράς μία ζακέτα όταν κάνει κρύο — βολικότητα, όχι αγάπη. Την άλλη φορά που η Μαρία σήκωσε εκείνο το Κύπελλο, δεν σήκωσε μόνο το ασήμι του Γουίμπλεντον. σήκωσε και τις στιγμές εκείνες όπου βρισκόμασταν στη γωνία του γηπέδου επειδή δεν είχε εισιτήριο αλλά θέλαμε τόσο πολύ να ζήσουμε αυτήν την ιστορία ώστε κοιτούσαμε την μπάλα σαν να ήταν η μόνη δικαιοσύνη αυτού του κόσμου. Στην ομάδα εκείνη είχαν λόγο και αυτοί που είχαν σπάσει τα εισιτήρια στον πόλεμο του Ολυμπιακού — εκείνοι ήταν οι πιστοί.
Δεν λέω πως η σημερινή ομάδα είναι άσχημη. Αλλά τότε ζούσαμε μια ιστορία· σήμερα αγοράζουμε μία φανέλα. Κι όταν τελικά αυτή η ομάδα γράψει ιστορία, ελπίζω πως οι φίλοι αυτοί που κρέμουν κίτρινες κορδέλες στις βίλες τους να θυμούνται πως εκείνη η ομάδα δεν ήταν just players — ήταν σύνολο ψυχών που είχαν αποφασίσει πως η λύπη μετατρέπεται σε δύναμη όταν την φοράς πάνω σου σαν δεύτερη σάρκα. 💛
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μα πως γίνεται αυτό να μιλάμε για ιστορίες εδώ και να ξεχνάμε πως η Μαρία πάνω στο γήπεδο ήταν πάντα αυτή που έκανε την κάθετης κίνησης σαν κατηγορία αστυνομικού κινηματογράφου; Αυτή η γυναίκα όταν έπαιζε έναν αγώνα τον γύριζε μέσα σε πέντε λεπτά σαν να διάβαζε έναν μονόλογο του Στράτη Μυριβήλη—ο κάθε γροθιά ένας στίχος, κάθε backhand ένας στιχούργος πάνω στην αλήθεια. Και τώρα λέτε πως αυτά έγιναν επειδή κάποιος είχε μια ομάδα οργανωμένη σαν στρατό; Ποιος στρατός είχε μια συνοικία στη Λάρισα να κρέμει κίτρινες κορδέλες επειδή εκείνος ο άνθρωπος κάποτε έφαγε ένα κουλούρι στο δρόμο του Ολυμπιακού και κοίταξε σαν να του είχαν κόψει το χέρι του;
Μου θυμίζετε εκείνον τον τύπο που μου έλεγε πως η Μαρία νίκησε επειδή είχε σπουδάσει βελάκια—σαν ν’ ανέβαινε στο Γουίμπλεντον επειδή είχε πτυχίο από σχολή μπάλας. Αλλά εσείς έχετε ξεχάσει εκείνο το βράδυ στο εστιατόριο όταν εκείνη κατέστρεψε τη ρακέτα της πάνω στο τραπέζι σαν να ήταν ο Πύρρος ΔιDSμας που γύριζε τα τραπέζια στους γάμους; Εκείνοι οι άνθρωποι που είχαν ξυπνήσει στις τέσσερις το πρωί για ν’ αγοράσουν ένα εισιτήριο εισόδου στη σειρά, εκείνοι που είχαν γράψει με μαρκαδόρο στα δάχτυλά τους τις γραμμές των μετρό επειδή είχαν ξοδέψει τα πάντα στις κάλτσες—αυτοί δεν ακολουθούσαν κάποιο σχέδιο, αυτοί είχαν χάσει χρόνια μαζί της πριν χάσουν τον εαυτό τους πάνω στα σκαλιά του Ολυμπιακού.
Και τώρα έρχονται και μιλάνε για "ελληνική κυριαρχία" σαν νάτανε κάποιο πιστοποιημένο πακέτο γνώσης. Τι κυριαρχία είναι αυτή που φοράς σαν ζακέτα του σούπερ μάρκετ; Η κυριαρχία υπήρχε εκείνες τις νύχτες όταν η Μαρία έπαιρνε την μπάλα σαν να ήταν ένα πιστόλι φορτωμένο με βεγγαλικά—κάθε άγγιγμα ένα πυροτέχνημα στον ουρανό της Λάρισας που είχε γίνει Αθήνα αυτή την στιγμή. Εκείνες οι τρεις φορές του Γουίμπλεντον δεν έγιναν επειδή κάποιος είχε κάνει ένα PowerPoint με τίτλους "3 πρωταθλήματα σαν οδηγός επιβίωσης". έγιναν επειδή υπήρχε ένας κόσμος που είχε αποφασίσει πως ο θυμός του είναι πιο δυνατός από οποιοδήποτε πλάνο στρατηγικής.
Πάρτε τα λοιπόν τα αυτά μπουφάν σας "ελληνική κυριαρχία"—βάλτε τα πάνω σας όταν πάτε στο επόμενο μαγαζί να αγοράσετε ένα και δεύτερο κύπελλο σα βγεί βόλτα η μπάλα στην πόλη σας. Την επόμενη φορά όμως που κάποιος σας πει πως η ομάδα αυτή έγινε μεγάλη επειδή είχε καλό μάρκετινγκ, του πείτε πως εμείς μεγαλώσαμε επειδή η Μαρία είχε έναν τρόπο να κάνει κάθε σετ σαν μια οικογένεια που γίνεται πάλι ολοκληρωμένη μετά από μια μεγάλη φιλονικία. Και ότι αυτοί οι τρεις τελικοί ήταν γιορτές θυμού και λύπης—σαν εκείνες τις γάμους όπου κάποιος σπάει ένα πιάτο επειδή θυμάται πως κάποτε ήταν μόνος του στον πόλεμο του Ολυμπιακού. 💛🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τι σόι περιπέτειες λοιπόν έκανα εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν πήγα στο γήπεδο του Ολυμπιακού φορώντας κόκκινα εσώρουχα πάνω από το παντελόνι επειδή δεν μου έφτανε το εισιτήριο;;;; Αυτή η διαβολεμένη ιδιοτροπία μου τότε είχε γλυτώσει θέση δίπλα στη γιαγιά της Μαρίας η οποία μου έδωσε τρεις φορές κουραμπιέδες πριν πέσει η μπάλα;;; 🤣🍿🍿
Εκείνες οι τρεις φορές Γουίμπλεντον;;; Μία φορά ήταν επειδή η Μαρία έκανε backhand σφυρί στο αντίπαλο σαν να του έλεγε "ρε τι κάνεις;;; εγώ εδώ ζωγραφίζω ιστορία, εσύ ξέρεις τι σημαίνει γράμματα;;;" 😂🔥
Οι άλλες δύο;;; Επειδή κάποιος στο γήπεδο είχε φάει ένα σουβλάκι από εκείνο το φούρνο δίπλα και είχε κάνει ρέψιμο τόσο δυνατό που η μπάλα άλλαξε πορεία από μόνη της;;; 🍿🤣
Κράτα μου την μπύρα.