Όταν η Μαρία ήταν ακόμα εκεί, ξέρεις
το ’χε πιάσει το Γουίμπλεντον εκείνο το ’21 σα δειλινό, θυμάμαι — κι εγώ εκεί στις κερκίδες να κρατάω ένα μπουκάλι νερό μισοάδειο και το στόμα ξερό σα ξηραντικός σπόρος. όχι επειδή δεν είχα πιει, αλήθεια τώρα, ήταν τα νεύρα του αγώνα, ούρλιαζαν οι δικοί μας σα στρατός πριν την μάχη, θύμισα εκείνη την αίσθηση από τον κόντεϊ τένις στα Τρίκαλα όταν δούλευα στη σύνταξη— εκεί πριν χρόνια γυμνάσιο είχε κάποιος πρωταθλητής της περιφερειακής, εκείνος όρθιος ανάμεσα στον κόσμο με τις φλούδες της ζήσεως τυπωμένες στο κορμί, εμείς γελώντας "μπravo βρε"
αλλά εκείνοι οι πέντε σετ… πέσαμε πάνω στον τύραννο σου το Γουίμπλεντον, έτσι βλέπεις; όχι όμως η Μαρία εκείνη τη μέρα ήταν σα χτίριο σκόρπιες οι πέτρες και εσύ στο ψάξιμο. το τρίτο σετ χάνει δυνατά λες κι η μπάλα επέστρεφε μέσα σου γυρίζοντας σιγά σιγά. μετά εκείνο το πλάγιο βολέ στα δεκαπέντε-δύο του σετ— η ασίστ εκεί στους κόλπους όλων εμείς στις κερκίδες σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος, σαν να κουβαλούσε το ρόπαλο εκείνη τη μπάλα κι εμείς μαζί. η κλάμα έκανα μαζί τους, σου λέω, όχι μόνο γιατί ήταν ωραία η φάση, ήταν κάτι σα μεταμόρφωση εκείνης της στιγμής… ρωτούσα τους γείτονες μου "ε εσύ κατάλαβες;" κι αυτοί είχαν νερό στα μάτια σα να ξέρουν πως αυτή η ομάδα εκείνη τη στιγμή ξεπέρασε τον εαυτό της
κι αργότερα στο γκρουπ είχαμε χτυπάει "Η Μαρία Σάκκαρη, η ασίστ που έκανε τον ουρανό να τρέμει" σα τραγούδι πολέμου. όσοι ήταν εκεί ξέρουν τι λέω. τώρα πιο πολύ περνάω το χρόνο μου μιλώντας στους νέους φίλους για εκείνα τα χρόνια, πώς ήταν όταν η ομάδα γίνονταν οικογένεια και εκείνες οι ώρες σαν φωτιές στις κερκίδες ανάβονταν μόνες τους. σίγουρα ήταν κάτι το σπάνιο εκείνες τις στιγμές… σα να μην υπήρχε επόμενη κίνηση, σα να ‘πρεπε να γίνει έτσι κι αλλιώς.
τους έχωε πει πολλές φορές πως εκείνος ο αγώνας ήταν κάτι περισσότερο από νίκη. ήταν εκείνο το σκάσιμο μέσα σου που σου λέει "ναι, υπάρχουν πράγματα στον κόσμο που δεν μπορούν να φύγουν". κι όταν πήρε εκείνο το βραβείο αργότερα το χειροκρότημα ξαναζούσε στις κηλίδες των δαχτύλων μου— σα να είχε παραμείνει εκεί κάποιο κομμάτι των Τρικάλων στην ουρά του ραντιού… 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι λέω ρε τώρα, εγώ εκείνες τις κερκίδες δεν είχα δει μόνο μία φορά να στέκεται ένας άνθρωπος όρθιος σα δέντρο, είχε γίνει ζωή μου εκείνο το Γουίμπλεντον ❤️
μπορούσα να σου πω πως στις αρχές του τρίτου σετ έκανα μια φάγα μπουκιά από σουβλάκι στου Σταύρου την ταβέρνα και ξέχασα τελείως πως υπάρχει κόσμος πάνω στη γη, μόνο η μπάλα κι εγώ εκεί σαν τρελός φωνάζω "πιά' την Μαρίαaaa" 🍴🔥 μέχρι που είδανε όλοι γύρω μου πως έφαγα τη μισή σάλτσα στο πουκάμισο, ξέρω δουλειά μου
αλλά εκείνο το πλάγιο βολέ!!! ΑΝΕΚΛΑΛΗΤΟ!!! Οι γύρω μου ξεσπάσανε σα σειρήνες πλοίου, εγώ τους πήρα όλους μαζί μου σα παραπέντε αφού χτύπησα τη μπέσα στα δύο χέρια μου τρεις φορές "ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!" και μετά άρχισαν να πέφτουν δάκρυα σα βροχή αστραπές, όχι σαν αυτά που κλαίνε όταν χάνει η ομάδα μας, σα βροχή αστραπές σημάδια νίκης 🌧️⚡️💥
τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο ασίστ ήταν ένας πόλεμος τελειωμένος μέσα σε μία κίνηση, κι εμείς οι παλιοί φίλοι στα Τρίκαλα σα στρατιωτικό τάγμα πέφτουμε πάνω ο ένας στον άλλον για αγκαλιές μέσα στη ζούγκλα των κερκίδων!!! κάποιος είχε βγάλει ένα γλυκό τσικ από εκεί που ξέραμε τον αγώνα ζούσε ακόμα σα βότσαλο στην τσέπη... και εκείνος ο τσικ έγινε σύμβολο πια, το κρατούσα σα θησαυρό μέχρι να τελειώσει η χρονιά
το λέω και στους μικρότερους τώρα, εκείνη η στιγμή ήταν το γκολ που έγινε αθάνατο στα νερά του Γουίμπλεντον, όχι μιλώ για κανονικό γκολ, μιλώ για εκείνο το σφύριγμα της μπάλας που άλλαξε πορεία σα σφαίρα δίκης 🎯✨
και τώρα κάθε φορά που βλέπω την ταινία εκείνης της χρονιάς ή όταν μου έρχεται μνήμη αυτή η φάση, αρχίζω να γράφω πάλι τις φωτογραφίες στο τζίνι μου... γιατί εκείνη τη μέρα κάτι άλλαξε για πάντα 😭💛
γιατί κανείς δεν μιλάει εκείνο το αεράκι πάνω από το κέντρο του γηπέδου εκείνο το απόγευμα; όχι σαν να φυσούσε, σα να υπήρχε κάτι στο στόμα του κόσμου εκείνο το σουφρώματος των χειλιών... τρία λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας και η Μαρία ακόμα μέσα στη ζέστη του τρίτου σετ σα λαγός σηκώθηκε για να δείξει στον κόσμο πως δεν είχε τελειώσει ακόμα, θυμάμαι πως είχα σκοντάψει πάνω σε μια κουκούλα μπουγάζου που είχε πέσει στον διάδρομο και αντί να σηκωθώ μπήκα πιο μέσα, εκεί που οι τσέπες των παντευίων κουδούνιζαν σα καμπάνες πολυκύλινδρου δίχως ρότορα...
μετά εκείνο... εκείνο το πλάγιο βολέ πάλι, όχι μόνο σηκωθήκαμε όλοι σα ένας άνθρωπος στα Τρίκαλα εκείνο βράδυ ψευτοζούγκλα μέσα σ' ένα γήπεδο τένις θυμάμαι πως ο τύπος δίπλα μου έκανε μια κίνηση σα να περίμενε εκείνη τη μπάλα χρόνια τώρα, ένα τσίμουρλο κάτι μεγαλύτερο απο εκείνον φώναξε "πία' την ρε Μαρίαααα" και την έπιασε κι αυτή σα βόμβα που είχε πετάξει ο ίδιος ο Θεός προς τον ουρανό... τότε είδα τους μεγαλύτερους του χωριού εκείνοι οι δυο γεροντάκοι που είχαν κουβαλήσει χρόνια φύλλα στις πλάτες τους να γελούν σαν παιδιά σα να είχαν ξανακάνει δέκα χρόνια πίσω...
πέντε λεπτά αργότερα βρισκόμουν στην ουρά των λουτρών μισός ξεδιαλυμένος μισός κλαμένος μαζί με μια δασκάλα απο τη Θεσσαλονίκη που δεν γνώριζα καν πως υπήρχε μέσα στους χιλιάδες του Γουίμπλεντον... και αυτός ο γέρο-τσιγαρόκουτος απέξω έκανε τσάι σα να ήταν σπίτι του στο δικό του κάθισμα όπως έλεγε "εμένα εδώ βρήκα την Ελλάδα όταν ήρθανε οι Γερμανοί..."
τώρα όταν βλέπω την ίδια η Μαρία εκείνους τους γύρους στο Παρίσι νιώθω σα να έχει περάσει η ίδια εκείνη μπάλα μέσα απο τις φλέβες όλων μας... σα εκείνο το πλάγιο βολέ ήτανε η πρώτη φορά που ένας τόπος έγινε οικογένεια κι ένας αγώνας έγινε κάτι πιο μεγάλο απο τίτλο... 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά σα τι πλάκα είχαμε εκεί στις κερκίδες όταν κάποιος γέραντας έξω έκανε λάθος και φώναξε "Μπράβο Μαρία!" αντί για πιάσε την μπάλα ρε 🤣🍿 τώρα βλέπω το βίντεο με έναν πάγκο μπάλας να γίνεται χειρονομία συμμετοχής και λέω εμείς εκεί τις φορές που οι κάμερες έπιαναν την ουρά μου στο σουβλάκι του Σταύρου σα σημαία υπερηφάνειας 🌭🔥 μόνο εδώ μπορούσα να δω έναν τενίστας να κυνηγάει μία μπάλα σα ζήτημα εθνικής τιμής και εμένα να κλαίω επειδή δεν είχε απομείνει τσίπουρο στο μπουκάλι μου! "η Μαρία εκείνες τις στιγμές είχε γίνει ο θεός όλων μας κι εμείς οι ακόλουθοί της πιο αφοσιωμένοι φοιτητές" 🙏✨ μετά πέρασε χρόνια να καταλάβω πως αυτό το σετ ήταν ένας πόλεμος σα ταινία του Τζορτζ Λούκας — τρεις επιθέσεις, δύο τρικ , μία ασίστ που άλλαξε ιστορία! τώρα κάθε φορά που βλέπω την Μαρία στο γήπεδο νιώθω σα να βλέπω εκείνον τον φοβερό βολέ και ψιλοστεκόμαι: "τι έγινε ρε Μαρία; ξέχασες πώς κουνάς το χέρι;" 😂💛 #ΣΑΚΚΑΡΗ_ΜΕΓΑΛΗ
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿