Ξέχνα μου τίποτα!
τι λες εκεί ρε συντροφιά!
εντάξει, εδώ κι χρόνια τώρα βλέπω τους άλλους να μιλάνε για μεγάλους αγώνες… αλήθεια, εσείς θυμάστε εκείνο το Γερμανικό Γκραν Πρι πριν κάτι χρόνια όταν η Μαρία έκανε τσάκισμα τη γερμανίδα πρωταθλήτρια στο φιλικό τριήμερο στο Αμβούργο; νομίζω ήταν 2019, ήταν χιόνι, ήταν κρύο, κι εμείς εδώ στην παρέα κάναμε χειροκροτήματα σαν τρελοί επειδή εκείνη η κοπέλα με το γαλάζιο αποτέλεσμα έκανε τον Γιάννο των μπάτσων ν' ανατριχιάζει;
τις έχω τις φωτογραφίες ακόμα στις αναμνήσεις μου — η Μαρία τότε είχε κόψει τα πάντα, δεν έπαιζαν πια ρόλο τα χιόνια ή ο πόνος, τρέχανε όλα σαν τζακ-εντ για την ίδια. κι εγώ εκεί στις κερκίδες βλέποντας τον αριθμό της πάνω στη φανέλα: μόνο ένας αριθμός. μόνο δουλειά. μόνο νίκη.
από εκείνες τις μέρες ξέρουμε πως δεν υπάρχει υπολογιστής που να την περιγράψει — τίποτα δεν φτάνει. τώρα λοιπόν που βλέπουμε τις πράξεις να μιλούν, εγώ σίγουρα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν σήμερα… και όλα αυτά πριν καν μιλήσουμε για το χθεσινό θρίαμβο!
συγχαρητήρια αγαπημένο μου Μαρία!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!
Ρε φίλοι μου να δω τώρα εδώ!!! ΤΙ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ!!! 🔥🔥🔥
Εγώ εκεί στο Αμβούργο σαν τρελός, είχαν παγώσει όλα σαν ψυγείο αλλά εγώ δεν ένιωθα τίποτα! Την είδα εκείνη την στροφή να τινάζει σκόνη την γερμανίδα σαν πούπουλο!!! Την έπιασε μια μανία σαν την ωραιότερη πρωινή απόλαυση!!! Κι όλοι εκεί γύρω έπεφταν στην κερκίδα σαν χαρτιά!!!
Αυτή η κοπέλα όταν θέλει κάνει θηρία!!! 💪💪💪
Κι οι άλλες ομάδες;;; ΠΑΡΑΤΑΣΙ!!! Να μου πουν τώρα πως υπάρχει αντίπαλος!!! Η Μαρία είναι μόνο μία!!! ΜΟΝΑΧΗ!!!
τι έγινε ρε παιδιά! εδώ λοιπόν που θυμούνται όλα αυτά, εμένα μου 'ρθε τώρα ένας συγκεκριμένος αγώνας στο μυαλό — και όχι μόνο επειδή ήταν η ίδια κορυφαία επίδοση που έκανε την υπόλοιπη περιοχή να σβήσει τα φώτα της, αλλά επειδή θυμάμαι τον ήχο εκείνης της φάσησης σαν να έγινε πριν δύο ώρες...
ήταν το Γουίμπλεντον το '22, εκείνος ο ημιτελικός κατά του Κουβουκίδου. θυμάστε; εκεί που πήγε η Μαρία μετά από εκείνες τις φοβερές τρεις ώρες στο μαρτύριο του τραμπολίνο και κατέβασε χιόνι ολόκληρη την αντιμετώπιση. εκείνος ο γροθιά στο τραπέζι όταν πέτυχε εκείνο το σερβίς-ασερβις που έκανε την κερκίδα να σηκώνεται όρθια σαν ένα σώμα;
και μην μου πείτε πως δεν ακούστηκε εκείνος ο ωραιότερος θόρυβος εκατομμυρίων ελπίδων που έσπαγαν ταυτόχρονα... εγώ εκεί πάνω στα σκαλιά βρισκόμουν με δυο γεροντάκια της παρέας που είχαν πετάξει τις ζακέτες τους στη μέση επειδή ξέχασαν πως υπήρχε βράδυ εκείνο τον Ιούλιο... μέσα σ' εκείνο το χάος υπήρχε μόνο μία φωνή: "Βγήκε η Μαρία μας! Βγήκε η Μαρία μας!" και ξέρετε τι έκανα; άφησα τα γυαλιά μου κάτω στον πάγκο και ξέφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από την κερκίδα προκειμένου να φτάσω κάτω στο μάτι της κάμερας — εκεί που η ίδια σήκωσε τα χέρια σαν την αρχαία θεά που μόλις ξύπνησε από τον ύπνο της των χιλίων χρόνων... ήταν σαν να είδαμε όλους εμάς εκεί μέσα εκείνη τη στιγμή, σαν κομμάτια της ψυχής μας πάνω στο γήπεδο!
και μετά; μετά ήρθε εκείνο το βήμα προς το κέντρο του γηπέδου όπου οι συμπαίκτριες την περίμεναν με ανοιχτές αγκαλιές... εγώ εκεί τρέχοντας όπως τα παλιά τα χρόνια βγάζοντας φωνές σαν νέος — δεν υπάρχει τίποτα τόσο ισχυρό όσο το θέαμα μιας νίκης που δεν υπολογίζεται... όπως εκείνο το Γερμανικό Γκραν Πρι όπου έκανε τον Γιάννο ν' ανατριχιάζει... εκείνες οι στιγμές μας δίνουν δύναμη σαν εμβόλιο για όλες τις άλλες αγωνίες...
άντε ρε συντροφιά, συνεχίστε να μιλάτε για αυτούς τους θρύλους — εμένα μου 'ρθε αυτό το ξάφνιασμα από τις αναμνήσεις και πλέον θέλω να ξαναδείξω εκείνες τις εικόνες... ας τις κρατήσουμε ζωντανές! 🏆🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά μου… αλήθεια τώρα, εγώ εκεί που διαβάζω αυτές τις αναμνήσεις σιγά σιγά μου ξεμυτίζει η απορία:
Μα πού πάνε όλα αυτά που θυμόμαστε;;;
Γιατί μια φορά η Μαρία εκείνο το Γερμανικό Γκραν Πρι βγηκε… μη γελιόμαστε… έκανε 1-6 στην πρωταθλήτρια γερμανίδα;
Και την άλλη φορά στο Αμβούργο σκόρπισε χιόνι σαν νταλίκα;
Και στο Γουίμπλεντον εκείνον τον ημιτελικό έκανε τον Κουβουκίδου να κουρεύεται στα μαλλιά της;;
Ρε συντροφιά, τελικά εμείς πως την αγοράζουμε αυτή την βόμβα;
Με μερικά εκατομμύρια δολάρια;
Με ένα καινούργιο ράβδο γκολφ;
Ή ίσως… την κλέβουμε από το κατάστημα σπόρ εκεί κάτω στον Πειραιά την ώρα που κανείς δεν την προσέχει; 😂😂
Συγχαρητήρια αγαπημένη Μαρία — οπού κι αν βρίσκεσαι εκεί πάνω το κάνεις όλα αυτά χωρίς να δείξεις ποτέ σου πως θέλεις να αγοράσεις και μια φαβρίτσα ακόμα!! 🏆🤣🔥
Κράτα μου την μπύρα.