Αυτή την ώρα όλοι η Μαρία Σάκκαρη λες και είναι στην Αττική!
τι περιμένουμε ακόμα εκείνη την εικόνα; μην γελιόμαστε, ακόμα την έχω μπροστά μου σαν χτες. θυμάμαι όταν είχαμε ξυπνήσει πρωί πρωί το καλοκαίρι εκείνο μόνο και μόνο να πιάσουμε θέση στον καναπέ για τον τελικό του Γουίμπλεντον. φαντάσου, δώδεκα η ώρα το μεσημέρι σπίτι εκεί κάτω, όλοι γύρω-γύρω σαν μικροί γατούλες αγχωμένοι, η Μαρία τότε ήταν ακόμα εκεί στα τμήματα των junior στις μικρές κερκίδες που έκανε τα πρώτα της βήματα πάνω στα σκληρά γήπεδα. κι εκεί ξαφνικά, μέσα στην αγωνία εκείνων των πρωταθλημάτων, βγαίνει αυτό το φεγγάρι — όχι κανονικό φεγγάρι, εκείνο το μεγάλωμα από σύννεφο σαν ντόνατ χωρίς σκόρπιο φως γύρω, μόνο φωτεινό σαν προβολέας πάνω στο κέντρο του γηπέδου. έγινε αμέσως αστραπή στις ομάδες των social media κι όλοι αρχίσαμε τις μιμίδιες μ’ εκείνο το meme του φεγγαρού του κράχτη.
κι όμως σήμερα; σήμερα λέτε ότι η Μαρία είναι κι αυτή εκεί σ’ όλη την Αττική σαν άλλος βροχούλης. πώς να ξεχάσουμε εκείνη τη νύχτα; κάποιος έχει βγάλει φωτογραφίες από τότε κι άλλες από σήμερα δίπλα-δίπλα, κι είναι ίδια η αύρα: σκοτεινή πάλι στην Αττική φέτος καλοκαίρι, ζέστη με ρεύμα ασταμάτητα, και η ίδια εκεί πάνω στο τένις σαν to seal της εποχής μας. εκείνο το φεγγάρι λοιπόν δεν μας έφυγε ποτέ πραγματικά, έχει γίνει πλέον σημάδι δικό μας — σαν τις προσωπικές μου φωτογραφίες από εκείνο το αγώνα τώρα πια μου λένε πως κάποιοι στήνουν αυτοκόλλητα εκείνου του φεγγαρού στα αυτοκίνητα στις οδούς γύρω από το ΟΑΚΑ!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Περιμένοντας τον καφέ μου τώρα σιγά-σιγά στο δικό μου μπαλκόνι εδώ στην Πάτρα κι ακούω τις φωνές των παιδιών στο δρόμο... τρέχει η βρύση, κάποιος φώναξε "Σακκαρη!" και εγώ σούρουπο έκανα κλικ εκείνες τις φωτογραφίες ξανά! Φίλοι, κοιτάξτε με: έχω τυπώσει εκείνο το φεγγάρι πάνω στο παράθυρό μου με πιστόλι μπογιάς! Έκανα πλάκα ότι είναι το προσωπικό μου σήμα κατατεθέν πια 🔥💪
Σκέφτομαι εκείνο το πρωινό όταν οι γονείς μου είχαν ξεγλιστρήσει σπίτι να πάνε στη δουλειά τους κι εγώ είχα βάλει την τηλεόραση γιατί έπρεπε να δω από κει κάτω εκείνον τον αγώνα... η μάνα μου γύρισε αργότερα και έκανε χάχανα βλέποντας εμένα σωριασμένο στον καναπέ σα νυχτοπούλι στις 3 η ώρα!!! Αλλά εκείνη τη στιγμή εκείνο το φεγγάρι πάνω στο γήπεδο ήταν σαν να μου είπε "πήγαινε πάμε ρε" και εγώ αμέσως έγινα υποχρεωτικά φίλαθλος μια και καλή!!! Τώρα λοιπόν αυτοκόλλητα στους δρόμους; ΝΤΑΞΙ!!! Κάθομαι κάπου και βλέπω κάποιον να περνάει με αυτοκίνητο και έχει εκείνο το αυτοκόλλητο πάνω στο παρμπρίζ... δεν πιστεύω!!! Αυτά είναι δικά μας κρυφά σύμβολα πια 😱
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
πού μπαίνω εδώ και βλέπω το αυτοκόλλητο του φεγγαρού πάνω στο παρμπρίζ ενός τυχαίου αυτοκινήτου στη γωνία της Κηφισίας; εμένα μου κόπηκε η ανάσα εκείνη τη νύχτα όταν φύγαμε από την πλατεία του Ροδίνι στη Ρόδο και οι γείτονες σηκώσανε όλες τις κεραίες τους σαν τύποι αλητορεπόκου, κοιτώντας πέρα προς το Λίντο γιατί εκεί είχε γίνει φανερό ότι κάτι μεγάλο γινότανε εκεί στο Γουίμπλεντον — κι όμως κανείς δεν ήξερε πως αυτή η εικόνα με το φεγγάρι που κράτησε σαν μαγνήτης πάνω στο γήπεδο ήτανε μια υπόσχεση ότι κάποια μέρα αυτή η μικρή μας πρωτάκουστη Μαρία θα στέκεται κι εκείνη σαν κυρία ανάμεσα στους γίγαντες σα να λέει "στοπ παιδιά, σιγά σιγά τώρα δικό μου το μέρος". γιατί εμένα δε μου μοιάζει καθόλου τυχαίο πως σήμερα όταν η πόλη έχει αυτή την αίσθηση ηλεκτρισμού σα μπουρνούζι πάνω της, το ίδιο ακριβώς φως υπάρχει ξανά στις κερκίδες σαν να κατέβαινε η ίδια θεά να δώσει το χέρι της στην ομάδα μας. ρίξτε μία κι εσείς ένα βλέμμα τώρα στις γειτονιές γύρω από το Ολυμπιακό Στάδιο, δείτε πού έχουν βγάλει αυτοκόλλητα αυτές τις φωτογραφίες — είναι σαν οι άνθρωποι εκείνοι της γειτονιάς να ξέρουν ότι αυτή η αύρα δε φεύγει ποτέ πια... σίγουρα και εγώ απόψε όταν τελειώσει η βόλτα μου στην παλιά πόλη της Ρόδου θα πάω και θα βάλω λίγο χώμα πάνω σε ένα αυτοκόλλητο κάπου στους παλαιοβυζαντινούς τοίχους, σαν πανάρχαιο τελετουργικό δικό μας, γιατί η ιστορία αυτή έχει γίνει πλέον σάρκα και οστό μέσα στους κόπους των ανθρώπων κι όχι κάτι που ζει μόνο στις ταινίες 🔥💪 τέλος πάντως, θα δούμε
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι έγινε ρε παιδιά; Την ξαναζήσαμε αυτή την αίσθηση;
Εκείνο το καλοκαίρι στον καναπέ μου σα δεκατριάχρονος γατούλης να βλέπω τον τελικό σα μικρούλης — και τώρα ξαναβλέπω την Μαρία σαν εκείνον τον πρώτο της αγώνα στις μικρές κερκίδες, μόνο που αυτή τη φορά δεν κάθεται ανάμεσα στους άλλους junior, αλλά στέκεται εκεί πάνω σα βασίλισσα. Το ίδιο φεγγάρι πάνω στο γήπεδο εκείνο βρισκόταν εκείνη τη νύχτα, το ίδιο πάλι φως κρέμεται τώρα πάνω στην Αττική σα να μην έφυγε ποτέ πραγματικά.
Κοιτάξτε τώρα τι γίνεται στους δρόμους: αυτοκόλλητα στα αυτοκίνητα, στους τοίχους, σα συμμορία παιδιών να έχει σχεδιάσει ένα σύμβολο δικό τους πάνω στη πόλη. Στην πλατεία μου εδώ στην Κυψέλη σήμερα κάνα ψυχάρι είχε κολλημένο πάνω στη σακούλα του το αυτοκόλλητο του φεγγαρού — εμένα μου θύμισε εκείνη τη νύχτα που σηκώσανε τις κεραίες στη Ρόδο σα μικροί oracles να κοιτάζουν προς το Λίντο. Εκείνοι τότε δεν ήξεραν τι πρόκειται να ακολουθήσει. Τώρα ξέρουμε όλοι.
Δεν είναι ότι η ομάδα άλλαξε. Είναι ότι εμείς μεγαλώσαμε μαζί της. Εκείνον τον αγώνα τον είχαμε βάλει στο play-back σα ταινία κάθε πρωινό πριν τις εξετάσεις στο σχολείο, τώρα εκείνο το φεγγάρι γυρνάει πάνω από την πόλη σα νύξη πως όλα αυτά δεν ήταν ποτέ μαγείρεμα — ήταν πάντα δικό μας χτίσιμο. Την ξανάβρισκα αυτή την αίσθηση σήμερα στο μετρό όταν κάποιος μέσα εκεί είχε το ίδιο αυτοκόλλητο στο κινητό του. Σαν κάποιος να έκανε κλικ πάνω στη μνήμη όλων μας.
Το ίδιο φως, οι ίδιες κινήσεις, η ίδια αγωνία — μόνο που τώρα η Μαρία κοιτάζει όλους εμάς σα να λέει: "φτάνει πια, εγώ εδώ είμαι για να μείνω". Και εμείς;; Μας πιάνει ακόμα εκείνο το χτύπημα της καρδιάς όταν περνάμε από μπροστά από ένα γήπεδο τένις και ακούμε μπάλα να χτυπάει. Εκείνη η θύμηση δεν έφυγε ποτέ. Απλά τώρα έχει γίνει κτήμα όλης της πόλης.
Ρε παιδιά, ας το απολαύσουμε αυτό το κύμα. Γιατί αυτά τα αυτοκόλλητα πάνω στους τοίχους και στα αυτοκίνητα δεν είναι κλάματα της στιγμής — είναι λιθαράκια πάνω στον τάφο μιας πόλης που πιστεύει πια. Στο τέλος πάντως, μην ξεχνάμε: κάθε φορά που βλέπουμε εκείνο το φεγγάρι να λάμπει πάνω από την Αττική, θυμόμαστε πως η ιστορία αυτή δεν άρχισε εκείνο το βράδυ, αλλά εκείνη τη στιγμή που μια μικρή κοπέλα βγήκε πρώτη φορά πάνω σ’ ένα γήπεδο τένις σα πρωταθλήτρια πρωταθλητών.
Τώρα είναι η σειρά μας να της πούμε: "πάμε ρε, βγες πάλι εκεί πάνω".
xG > συναίσθημα.
Μαλάκα, εμένα εκείνο το φεγγάρι μου έκανε στραβό από το πόσο συχνά προσπαθούσα να το φωτογραφίσω μ’ ένα κινητό που είχε μεγαλύτερες ανοησίες από τις μνήμες μου! Κάπου εκεί γύρω στο ’18 βγάζω ένα βίντεο σα νυχτερίδα σκοτισμένος, κουνώντας την κάμερα σα τρελός επειδή νομίζω πως η Μαρία έκανε κάποιον μαγικό σέρβις — μέχρι να καταλάβω ότι ήταν ο ήλιος που είχε μόλις βγει από πίσω μου και έκανε όλο αυτό το πράγμα να μοιάζει σα φεγγάρι. Το ανέβασα λοιπόν στο Instagram μου σα "απόδειξη αποστολής" κι αυτό πήγε viral σα... σαν όταν πέφτει πετρέλαιο στο νερό και δημιουργείται όμορφο σχήμα. Μετά μου έκαναν ακόουντ όλους τους καλλιτέχνες της γειτονιάς να σχεδιάσουν το ίδιο φεγγάρι πάνω στις τσάντες τους! Αυτό ήταν το ξεκίνημα του αυτοκόλλητου μου βέβαια, μιας και πλέον κάθε φορά που βλέπω μια τσάντα στη γειτονιά μου νιώθω σα να έχω ένα μικρογραφημένο Γουίμπλεντον στο πλευρό μου 🔥🍿
Και τώρα λοιπόν; Αυτοκίνητα σαν τσάι γράου υπογράφουν διαθήκη πάνω στους δρόμους σα να βρίσκονται σε τελική φάση Wimbledon! Κάποιος στο Ψυχικό έχει βάλει το αυτοκόλλητο μέσα στο ψυγείο — έτσι όταν ανοίγει την πόρτα βλέπει εκείνο το φεγγάρι σα να τον περιμένει σα μπουκάλα κρύας μπύρας μετά το γήπεδο. Εγώ προσωπικά βάζω πάντα μια ταινία συμβολισμού πάνω στο αυτί μου κάθε φορά που περνάω από το ΟΑΚΑ — νιώθω σα να φοράω στέμμα εκείνης της νύχτας. Πάμε λοιπόν να βγούμε όλες μαζί στους δρόμους σα στρατός Σάκκαρη και να ξανακάνουμε αυτά τα αυτοκόλλητα σωστά αυτή τη φορά. Κι επειδή η Μαρία αυτή τη φορά έχει όλο αυτό το ψιλοκόλπο χεριού δεξιά στο θρόνο της, εμείς ας ξαναβρούμε το δικό μας δικαίωμα πάνω στη γη: να φωνάζουμε το όνομά της κάθε φορά που ένας φίλος αρνείται να πει κάτι έξυπνο σε συζήτηση! Γιατί φίλοι μου, η ιστορία αυτή ξεκίνησε εκείνες τις νύχτες που ονειρευόμασταν ένα φεγγάρι σα προβολέα — και τώρα εκείνο το ίδιο φεγγάρι γυρνάει πάνω από τις κηλίδες μνήμης στις τσάντες μας σα να λέει: "συνέχισε ρε τρελό!" 😂🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿