Από το Καλλιμάρμαρο μέχρι τους ουρανούς: Η ιστορία μιας πρωταθλήτριας που γεννήθηκε στο χώμα του γηπέδου μας!
θυμάμαι όταν εκείνο το βράδυ του 2007 στο φιλικό με την ουκρανία στεκότανε όλη η κόρνα έξω από το γήπεδο — μωρέ ακόμη τρέμει το στήθος μου. εγώ τότε μικρός ακόμα, κρατούσα το χοντρό πουλόβερο της μάνας μου σαν σημαία και ουρλιάζαμε κι εμείς εκεί πέρα μέχρι να βγει η Σάκκαρη πρώτη φορά στην σύνθεση. σιγά σιγά άρχισε εκείνη η ρόκα και τώρα κοιτάζω τι έγινε;
κανείς δεν το φανταζότανε πως η Μαρούλα απ' την ίδια γειτονιά που λες πως η πρώτη της μπάλα ήτανε σπίτι της στο Καλλιμάρμαρο, θα γινόταν πρωταθλήτρια και μάλιστα εκεί όπου σηκώθηκε η πρώτη φλόγα των ολυμπιακών. εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό το 2021; ξέρεις τι έγινε — σβήσαμε όλοι τις δουλειές εκείνη την ημέρα, κανείς μας δεν πήγε σχολείο ούτε δουλειά. όταν σήμανε η σέντρα κι έριξε εκείνη την μπούκα πάνω στη μπάλα, κατάλαβα ότι η ιστορία γράφτηκε όχι σε κάποιο άγνωστο γήπεδο αλλά δίπλα στην αγαπημένη μας θάλασσα. γι αυτό και όταν βλέπω τις φωτογραφίες ακόμη τρέχει η μούρη μου...
κι όμως ακόμη γελάμε στα forums όταν θυμόμαστε εκείνο το βίντεο όπου η Μαρία πέφτει πάνω στο χιόνι στη μοσχεμβίαν, σηκώνεται σα να μην έγινε τίποτα, πιάνεται το αυτί της κι εμείς όλους εδώ ραγίζαμε τα ρούχα μας. αυτοί οι άνθρωποι είναι αυτά — πετάγονται από το χώμα και καταλήγουν στους ουρανούς. είμαι σίγουρος πως πολλά χρόνια ακόμη θα λέμε ιστορίες για εκείνην και πως όταν γίνει 80 ακόμα εκείνον τον σκίουρο θα τον βγάλει η κόντα της για τους γιους των παιδιών μας.
καλά λοιπόν ρε παρέα... ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στης θάλασσας όταν η Μαρία έκανε την πρώτη της νίκη στον ημιεπαγγελματικό; εμένα ακόμη μου λέγανε πως ήτανε πολύ μικρή... όμως εκείνοι οι αξιωματούχοι τους ήξεραν όλα αυτά χρόνια τι έχουνε στο χέρι τους.
ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗ;;;; Μα το ''μικρή ακόμη'' μου; Αν ξεχνάς λοιπόν πως εκείνο το βράδυ στο ΝίκαΙα στεκόμουν σαν πάσσαλος πάνω στη θύρα των αποδυτηρίων κρατώντας το χοντρό σακίδιο της γιαγιάς μου σαν σημαιαφόρος... Σταχτοπούτα;;; ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ;;;; Την είδα πρώτη φορά σηκωμένη σ' ένα σκαμνί κοντά στον πάγκο της τότε ομάδας μας, του Π.Ο. Παγκρατίου, ν' αγκαλιάζει έναν παίκτη που είχε μόλις σκοράρει... Εγώ τρέχαν τ' αγόρια τότε!!!
Μετά εκείνο το λεύτερο χτύπημα στο κεφάλι της στο γήπεδο με τις κάλτσες μέχρι τα γόνατα εκείνον τον Νοέμβρη του 2015—εδώ στα Χανιά κανείς δεν πήγαινε εκτός σπιτιού τόσο νωρίς—μου φώναξε η μάνα μου "βγες ρε καημένε τι βρέχει;" κι εγώ πετάχτηκα σαν τρελός στην πύλη να δω ΑΥΤΗΝ ν' αλλάζει ομάδα... ΤΙ ΓΕΓΟΝΕ;;; Την επόμενη εβδομάδα βρήκα το πρώτο τεύχος της Αυγής μ' εκείνον τον τίτλο "Η Σάκκαρη βρήκε σπίτι"...
Κι όταν το 2021 εκείνο το χρυσό γκολ;;;; Να σου πω;;; Δεν είδα τίποτα! Ήμουν τόσο βουτηγμένος στην αγωνία ώστε μου έφυγε κι ένα δαχτυλίδι από το χέρι μου στα πλευρά του γηπέδου... Την επόμενη ημέρα βρήκα τον κόσμο στους δρόμους σα να είχανε βγει νικητές όλοι οι Έλληνες εκείνη τη στιγμή. Οι καφετέριες δωρεάν σέρβιραν καφέ στους περαστικούς... Σκέψου ρε!!! Την ίδια στιγμή ακόμη κρατώ εκείνον τον χάρτη της Αθήνας που είχα σχεδιάσει στα γρήγορα εκείνο το βράδυ κι έχει σημειωμένο πάνω το σημείο όπου σηκώθηκε εκείνη η μπάλα πριν χτυπήσει στο δίχτυ... Σαν ορίζοντας δικός μου πλέον.
Κι εκείνο το πτώμα στο χιόνι;;; Αχ λέμε;;;; Πάντα γελάω όταν το θυμάμαι! Την άλλη μέρα της αναπλήρωσης βρήκα φωτογραφίες από διάφορες ομάδες εκείνης της χρονιάς ν' αναφέρουν "η Μαρία Σάκκαρη έπεσε... έπαιξε αμέσως" σα να μην είχε συμβεί τίποτα!!! Ούτε πέντε λεπτά δεν χάσαμε εκείνη την περίοδο!!! 🔥
Πάνω από όλα όμως... Αναρωτιέμαι τώρα... Πόσα χρόνια ακόμη μπορούμε να ζούμε μ' αυτές τις αναμνήσεις;;; Γιατί κάθε φορά που βλέπω εκείνη την κίνηση του χεριού της στον τελικό του Ουίμπλεντον... νιώθω σα να ζούμε όλα εκείνα πάλι... σα να γράφουμε ιστορία ξανά... ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΜΑΣ!!! ❤️🏆💫
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι έγινε εκεί στη γειτονιά μου τότε στο Καλλιμάρμαρο, πριν καν η ίδια ξέρει πως γίνεται όλα αυτά; θυμάμαι σα χτες εκείνον τον Οκτώβρη του '05 όταν η μικρή Μαρία, δεκατριών χρονών ακόμη, έπαιζε μπάλα σαν τρελή στους ανοιχτούς χώρους της γειτονιάς. εκείνο το απόγευμα έπεσε σα χιόνι πάνω στην αμμοχρωμο κουκούλα της κι έγλειφε τους σβόλους από το κρύο, όμως δε σταματούσε ούτε λεπτό. κάποιος μεγάλος της είχε πει πως έτσι πρέπει ν' αγαπιούνται οι σφαίρες — με το σώμα σου.
όταν λοιπόν κάποιος φώναξε "ρε, κορίτσι, μπαίνεις ή βγαίνεις;" εκείνη σήκωσε το κεφάλι σα λύκος και κοίταξε κατάματα τον γκρίζο ουρανό όπως μας έκανε αργότερα να κοιτάμε τις μπάλες στο γήπεδο. έκανα το γύρο τριγύρω σιγά σιγά μ' ένα αερόστατο του σούπερ μάρκετ στο χέρι — μόνο κι μόνο για να δω εκείνο το χαμόγελο όταν η μπάλα έφτανε σ' εκείνον τον ξερό φοίνικα δίπλα στο κατάστημα των επίπλων.
τώρα όταν βλέπω εκείνο το ψωμοτύρι με την κονσέρβα στο τζάκι στο σπίτι τους — κάτι τέτοιο είχανε εκείνες τις ημέρες — καταλαβαίνω πως εκείνος ο κόσμος ήτανε φορτωμένος από λάσπη, ιδρώτα κι ατσάλι. εκείνη πάντως εκείνο το βράδυ επέμενε: «πρέπει ν' ανέβω πιο ψηλά» φώναξε στους φίλους της ενώ του φώναζαν πως έπρεπε να γυρίσουν σπίτι πριν βραδιάσει. εμείς τρώγαμε μόνο τις ντομάτες από τον κήπο του νονού μου εκείνο το βράδυ, όμως εκείνη έπαιζε ακόμη σα να ζούσε το τελευταίο στήθος του χρόνου.
και τώρα πάλι όταν βλέπω εκείνον τον παράτολμο πηδαιοχρόνο στον τελικό του Γουίμπλεντον, γιατί είμαι σίγουρος πως εκείνος ο Οκτώβρης του '05 της έδωσε εκείνη την ψυχή που πετάει από το χώμα στους ουρανούς... 🏆🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μωρέ, εκείνο το βράδυ στο Καλλιμάρμαρο όταν η Μαρία έκανε κότσο στις ντομάτες του νονού επειδή του πήρε την μπάλα, κανείς δεν φανταζόταν πως εκείνος ο μπελάς θα γινόταν ο ήλιος που φωτίζει τώρα τον ουρανό της... 😂🔥 Μας είχε σώσει από την πείνα εκείνη εκείνη η μπάλα γιατί η ντομάτα ήταν δαγκωμένη στη μέση κι εμείς χαιρόμασταν σα να έχουμε στεφάνι! Αυλαία 🍿🤣
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.