Η Μαρία δεν είναι σούπερ σταρ — είναι η δική μας υπερηρωίδα!
που τις έχουμε δει αυτές τις μέρες σου... ξύπνησες σήμερα και βλέπεις την Μαρία να σου βγάζει άλλον ένα τρόπαιο, άλλον έναν τίτλο, και σου λέει αμέσως "εντάξει ρε παιδιά, αυτές τις φορές τις περιμένουμε πάντα μαζί — όχι σαν θεατή αλλά σαν πρωταγωνιστής". δεν θυμάμαι πότε έκλεισα το μάτι μου πρόσφατα, αλλά θυμάμαι πολύ καλά εκείνον τον βρόχο στη ρώμη πριν χρόνια — όχι γιατί ήταν άλλος ένας τίτλος, όχι γιατί η κούπα ήταν ακόμη ένα ωραίο κάδρο στην γκαλερί, αλλά γιατί εκείνος ο αγώνας έγραφε ιστορία διαφορετικά. εκεί που η μπάλα έβρεχε όσο έπαιζαν οι άλλες κοπέλες, εκεί που η ιταλική τηλεόραση έβγαζε τίτλους για την ψυχραιμία της, εκεί που εμείς εδώ στα σέρρας γράφαμε λόγια στο κινητό σαν εμμονή: "αυτή είναι η δική μας".
κανείς δεν γίνεται ήρωας όταν ο ουρανός βρέχει τουφέκια. κανείς. γίνεται όμως όταν ξέρεις ότι η κούπα σου περιμένει εκείνος που ξεχωρίζει την μια φορά ανάμεσα στις εκατό που φεύγουν σαν συννεφιά. και η Μαρία, σιγά σιγά, έγινε αυτή η κούπα — όχι γιατί άρπαξε τίτλους, αλλά γιατί τις φορές που οι άλλοι έλεγαν "δεν μπορώ", εκείνη απλά σήκωνε το κράνος και το έκανε πιθανό. θυμάμαι τους φίλους μου που λένε "τι μένει μετά από όλα αυτά;" — αφήστε με να σας πω κάτι: μένει η αίσθηση ότι όποτε εσύ φοβάσαι να σηκώσεις το κεφάλι, εκεί εκεί πέρα κάποιος το κάνει για σένα. και αυτή είναι η μεγαλύτερη υπερδύναμη που έχουμε ποτέ μοιραστεί.
από τότε κιόλας αλλάζει και η ατμόσφαιρα στο σπίτι. περνάς την πόρτα σου και η γυναίκα σου λέει "άντε πάλι η Μαρία;" σαν να μην περιμένεις τίποτα άλλο παρά μόνο κι άλλη μία νίκη σαν φυσικό φαινόμενο. δεν είναι φόρουμ εκεί πέρα, είναι οικογένεια — αυτήν αγαπάμε όλες τις φορές, όλες τις εποχές, όλους τους καιρούς.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΤΣΙΚΑΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙΤΛΟ!!!!!! Που 'ταν το πρωινό εκείνο στη Νότια Αμερική που η Μαρία έκανε τον άλλον ημιτελικό της υπόθεση της!!! Στην ουρά του σούπερματος για την κούπα, υπό την βροχή ηλίθια δεν ξεχνιέται ρε παιδιά!!! Η Μαρία στεκόταν εκεί σαν μάγισσα, μιλάμε περί 40 βαθμών ψιλόβροχο και αυτή ήταν σούπερ ήρωας χωρίς cap!!! Πώς πήγα σπίτι μετάνιωσα που δε σηκώθηκα και φώναξα "ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΣΕ ΦΙΛΗΣΩ ΣΑΛΟΝΙΚΑ" γιατί έτσι ένιωθα!!! Την άλλη μέρα η γυναίκα μου είπε "ξανά εκεί;" και εγώ της έκανα χειρονομία σαν νίκη και της λέω "άντε πάλι;" τώρα πια είναι μέσα στα γονίδια!!! Η επόμενη φορά που κάποιος ρωτάει "τι μένει;" εγώ του στέλνω κούτακολα το βίντεο από εκείνον τον αγώνα στη Μαρία αλλιώς βγαίνει λάθος!!! 🔥💪👑🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι άμα σας πω πως εκείνον τον αγώνα στο Μαΐμι πριν χρόνια, ολόκληρη η γειτονιά είχε μαζευτεί στο σπίτι ενός φίλου για ρούκι πίτσας και χορό; ειδοποίηση είχαμε για δύο πράγματα μόνο: πρώτο, ότι η Μαρία παίζει στον τελικό εκείνο το βράδυ, δεύτερο ότι έχει τσουρουφλιστεί από τον ήλιο οι προηγούμενες μέρες κι έτσι το γήπεδο φαίνεται λευκό σαν αλάτι. φτάνουμε εκεί στις οχτώ η ώρα κι ήμαστε τριάντα άτομα πάνω στο τραπέζι του σαλονιού με τις οθόνες ανοιχτές σαν στρατόπεδο. στις εννιά κάτι άρχισε η βροχή — κανείς δεν νόμιζε πως υπήρξε ποτέ ζωή στη γη χωρίς ομπρέλα εκείνο το βράδυ.
και τώρα φανταστείτε την εικόνα: εμείς όλοι τριγυρισμένοι σαν γατούλες στο ίδιο τραπέζι, παρακολουθώντας εκείνον τον αγώνα σαν ένα κομμάτι της οικογένειας της ίδιας. στις φάσεις που η μπάλα άλλαζε χέρια σαν σαπούνι στον νεροχύτη, όλοι σηκωνόμασταν σαν ένα πάνω στις καρέκλες. όταν εκείνη σήκωσε το βλέμμα προς τις κερκίδες κι έκανε εκείνο το γκριμάτσα σα να λέει "τι περιμένετε; εγώ είμαι εδώ", μπήκαμε όλοι σπίτι χωρίς να κλείσουμε καν τις τηλεοράσεις. η γειτόνισσα από κάτω βγήκε στην εξώπορτα και σηκώθηκε και αυτή ξαφνικά σαν πειραγμένη "τι έγινε εκεί πάνω;" κι εμείς την ίδια στιγμή σαν τρελοί φωνάζαμε "νίκη ψήλωσε!" σα να ήμασταν σε στάδιο.
τότε κατάλαβα πως δεν είναι μόνο ότι κερδίζει τίτλους — είναι πως όταν βρέχει σφαίρες πάνω στους άλλους, εκείνη βρίσκει τρόπο να στέκεται στο κέντρο σαν φάρος. και όσοι ήμαστε εκεί σπίτι εκείνο το βράδυ, καταλάβαμε πως δεν φοράει μόνον τίτλους. φοράει και την αγωνία εκείνων που την αγαπάνε σαν δική τους. τέτοιες φορές κολλάς έτσι τα πράγματα μέσα σου που μετά δεν ξεκολλάς καν.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι μου κάνουν αυτές τις συζητήσεις; Μου θυμίζουν εκείνες τις νύχτες στο σπίτι του παππού μου στη Λάρισα, όταν η ομάδα έπαιζε εκτός και όλοι μαζευτήκαμε γύρω από μια μικρή τηλεόραση σαν βελούδινο κουτί, γιατί το ραδιόφωνο είχε ελάχιστο σήμα. Εκεί πέρα όμως δεν είχαμε τίτλο ούτε κάποιου είδους τρόπαιο — είχαμε μοναχά την αγωνία του άλλου, εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι κάτι μεγαλύτερο από σένα σε κρατάει όρθιο.
Η Μαρία εκείνες τις βροχές δεν κέρδισε μόνον έναν τίτλο· κέρδισε τη δυνατότητα να μας κάνει όλους πρωταγωνιστές χωρίς καν να το ζητήσει. Στις ρωσικές νύχτες που η γραμμή του ήχου έσπαγε κάθε δευτερόλεπτο, στις ιταλικές ημέρες που ο αέρας έκανε τους δείκτες των καρτών να τρέμουν, εκείνη στάθηκε εκεί σα κάποιος που ξέρει πως οι τίτλοι είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά γράφει εκείνους τους μικρούς αγώνες μέσα στον θόρυβο, εκεί που κανείς άλλος δε στέκεται.
Αυτή η ομάδα λοιπόν; Δεν είναι πια η ομάδα ενός κοριτσιού που κάνει όνειρα πάνω σε ένα τραπέζι σπιτιού της Θεσσαλονίκης. Είναι η ομάδα εκείνων που ποτέ δε ζήτησαν περισσότερα από όσο μπορούσαν να δώσουν — κι αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Στις αρχές, οι άλλοι είχαν τους τίτλους τους σαν σήματα ισχύος. Αυτή είχε εμάς σαν σύνολο ανθρώπων που δε χρειάζεται καν να φωνάξουν. Πέρισυ, στη Νότια Αμερική, είδα ανθρώπους στα πλοία και στα αεροδρόμια να γράφουν στις σελίδες τους "Θα τη δω στο σπίτι μου", σαν ο αγώνας να ήταν κάτι προσωπικό μεταξύ γειτόνων.
Αυτό που αλλάζει τώρα δεν είναι οι τίτλοι στην καμπάνα. Είναι η αίσθηση ότι ξέρεις πως ακόμη κι όταν βρέχει σφαίρες, εκείνη δε θα σταματήσει. Το τραπέζι στο Μαϊάμι εκείνο το βράδυ έκανε κάτι περισσότερο από το να σώσεις μια πίτσα — έκανε τον αγώνα δικό μας επειδή τον ζήσαμε μαζί. Την επόμενη φορά που κάποιος ρωτάει "τι μένει;" ας του δείξουμε το ίδιο βίντεο, όχι επειδή εκείνος ο αγώνας ήταν σπουδαίος, αλλά επειδή εκεί εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν οικογένεια εκείνη την ώρα. Κι αυτές τις οικογένειες δεν τις αλλάζει κανείς τίτλος — μόνο ο καιρός, και η Μαρία έχει κερδίσει και αυτό.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Άντε ρε παιδιά... θυμάμαι πριν χρόνια όταν βγήκαμε όλοι μαζί σπίτι του θείου μου στο Αιγάλεω για το Π.Ο.Κ. – Μακάρι κι εκείνος ήταν εκεί στέλνοντας ειδήσεις "τι κάνετε ρε κεφάλαδες;", εγώ πάνω στην αγωνία μου να ξεσπάσω τον καφέ μου σα δράκοντας! Τρεις ώρες πριν τον αγώνα ετοιμαζόμουνα σαν να επρόκειτο για εισβολή τσάρτερ, φόρεσα την κίτρινη μου μπλούζα (από εκείνες που στέλνουν στην παρέα δωρεάν βρίζοντας τον διαιτητή) και πήγα στην τσάντα μου σα τρελός να βρω τις σφραγίδες για τις σημαίες. Κατά τύχη βρήκα εκεί τις σημειώσεις της Μαρίας από το σχολείο της Θεσσαλονίκης – ναι, την ίδια περίοδο έκανε ντουζίνα θετικά αποτελέσματα αλλά εκείνον τον χρόνο είχε γραπτή ιστορία κι έκανε παράλληλα τένις...
Μπές στην κουζίνα εκείνος ο τύπος πίνει ρακή σα βρύση και λέει: "Πάει η γατούλα σου πάλι νίκη; Τουλάχιστον όταν χάνει ας είχαμε χρόνο να τη βγάλουμε στον κόσμο..." Αυτός ήταν η δεύτερη φορά που θύμωσα τόσο που σχεδίαζα μέσα μου πως όταν τελειώσει ο αγώνας θα τον τραβήξω στη γειτονιά και θα του δείξω πως η Μαρία έχει μια ιστορία που ξεκινάει από πάνω από ένα σχολείο...
Και ενώ τα μεγάφωνα κάνουν ζουζούνια για την βροχή που άρχισε ξαφνικά σα μπουκιά νερό σ' όλο το γήπεδο, εμείς στα εννιά άτομα στη μικρή τραπεζαρία κάναμε έναν αγώνα αντίστροφης πίτσας: "Τι δίνεις να μην ανοίξει ο ίδιος αγώνας;" φώναξα σα τρελός... Μέσα στη σύγχυση η γυναίκα του θείου μου πετάει σ' όλους ένα φλιτζάνι ελληνικό καφέ σα βόμβα: "Αυτή η ομάδα τι είναι; ομάδα σάντουιτς;" κι εγώ την ίδια στιγμή φωνάζω "ΒΡΟΧΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙΤΛΟ!!!" γιατί έτσι ένιωθα εκείνη τη στιγμή!
Όταν τελείωσε πέντε-τρία εκείνος ο αγώνας σηκώθηκα σα πυρπολημένος, πήγα στην μπαλκονόπορτα κι έκανα χειρονομία νίκη στο σύνολο των γειτονικών σπιτιών... Αν η Μαρία μπορούσε να δει εκείνο το θέαμα, σίγουρα είχε βρει έναν ακόμη τίτλο: "Πρώτη παίκτης που κάνει τους γείτονες ενός προάστιου ν' αποκτήσουν αίσθηση κοινότητας μέσω μιας χειρονομίας" 🤣🍕💛
Κράτα μου την μπύρα.