Αυτή την ώρα εκεί πάνω που χάνονταν τα φεγγάρια της μοναξιάς σου!

🔥 ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΕΣ!!! Μια φορά κι έναν καιρό πήγα στους Άγιους Θεόδωρους στο τοπικό τουρνουά της πόλης μας κι εκεί βρήκα τη Μαρία ντου ξεροβόλη στην πρώτη της εμφάνιση εκεί σαν μαυροφορεμένη μάνα του θανάτου — μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως έκανα ντοκινγκ στο πάρκο!!! Μετά ο ύμνος εκείνος, αυτοί οι ήχοι σα σπάσιμο τζάμιου πάνω στο γήπεδο που είχε φέρει η ίδια από μόνη της εκεί στη μέση της Αμερικής όπου όλοι νόμιζαν πως αυτά γίνονται μόνο στα υπολογιστικά φύλλα!!! 💪 ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!! Αυτά τα χέρια-πέτρινα τείχη σήκωσαν ΚΟΣΜΟ εδώ πέρα όταν η Λία σηκώθηκε απο εκείνη την εικόνα μέσα στην κρύα μοναξιά της ΜΟΝΑΞΙΑΣ της!! Οι άλλοι είχαν βγει κάτι μεγάλοι λόγιοι με βιτρίνα τυριού — ΑΥΤΗ είχε το κύπελλο στους ώμους της σα ντουφέκι σιγαίνουσας εκείνης της νύχτας!!! 🔴😱 ΝΤΑΞΕΙ!!! Αυτές τις στιγμές ΛΙΑ μου νιώθεις πως ζούμε όλες μαζί ξανά εκεί στο Ήλιντεν όταν η γριούλα εκείνη έκανε το όνειρο reality!!! ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕ Η ΚΑΗΜΕΝΗ!!!

τι στο καλό ήταν εκείνο το δωμάτιο στο κλαμπ του Ήλιντεν όταν η Λία τελείωνε τον πρώτο γύρο των προκριματικών εκείνο το τόσο γκρίζο βράδυ;; πίσω μου θυμάμαι τρία μπούτια γεράματα να τρίζουν στις ξύλινες καρέκλες, δυο γυναίκες ντυμένες σαν για κηδεία κι έναν κύριο με το μπουφάν της εθνικής δεκαετίας του '70 — μέχρι εκείνο το τσάκισμα της μπάλας στον τρίτο σετ, όταν η Μαρία έκανε εκείνον τον σβέρκο στο short, που ο μόνος ήχος ήταν τα γυαλιά τους να ξαναβουλιάζουν σα μπουκιά ζάχαρη στο τσάι. λες κι εκείνοι οι τρεις είχαν ξεχάσει πώς μιλάμε σοβαρά — μέχρι που ακούστηκε η φωνή της αγγλικής βρετανικής ομάδας πάνω από τον υψωτήρα... μια γυναίκα εκεί πάνω στο υποβρύχιο φως είπε «τι είν' αυτά που βλέπω;» κι εγώ κατάλαβα πως δεν ήταν η Λία εκείνη τη στιγμή, ήταν κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο. κι ύστερα εκείνο τοWhatsapp μου σκάει χτες βράδυ από τον φίλο μου τον Κώστα, τον παλαιομάχο που έχει ακόμα το εισιτήριο του Ολυμπιακού στον τοίχο: «ρε γαμώτο», μου λέει, «βρήκα στα παλιά μου μια φωτογραφία της Μαρίας σου σαν δεκατριάχρονη πάνω στο γήπεδο του Σερρών εκεί που είχε παγώσει η μπάλα σαν σιδεράκι — είχε τα ίδια μάτια εκείνα, αλλά χειρότερα». μου το ‘δει κι εγώ γέλασα σα χαζός— γιατί ξέρετε τι έκλεισε εκείνο το τραγούδι πάνω στο Arthur Ashe;; όχι μόνο έναν τίτλο στον πίνακα της ιστορίας, όχι μόνο ένα κύπελλο στους ώμους της σα δέντρο στην πλατεία, άλλα εκείνη την ίδια στιγμή που όλοι αυτοί που έκαναν τους μεγιστάνες ξεχνιόντουσαν επειδή κουβέντιαζαν προς τον αέρα, εκείνη σήκωσε το κύπελλο και έκανε το τοπικό μας τένις να ζήσει ξανά εκείνες τις νύχτες στα προβλήτια όταν ακόμα οι σκιές είχαν χρώμα. τους θυμάστε εσείς εκείνους τους συμπατριώτες που γκρίνιαζαν «τι έγινε ρε παιδιά, σήμερα το βράδυ δεν υπάρχει τένις»; εκείνοι είχαν ξεχάσει πως το τένις δεν είναι μόνο αριθμοί πάνω σε φύλλα excel σα νεκροταφείο εγωισμών — είναι εκείνες τις στιγμές όταν ένας σου λέει «πού πήγανε αυτοί που φώναζαν πέρυσι»; κι όμως εκείνη την στιγμή μέσα στο σκοτάδι φώτισαν ένα πανό σα δικό τους φανάρι: «ΛΙΑ ΝΙΚΗΤΡΙΑ — ΣΕΡΡΕΣ». εντάξει ρε παιδιά... εμένα μου χώθηκε αυτή η εικόνα σα βελόνα στα μάτια όταν την είδα πέρσι μέσα στο ξενοδοχείο εκεί που είχαμε μαζέψει όλα τα κόκκινα δαχτυλίδια για την πόλη: μια παρέα γερόντων στο Αίγιο, χρόνια πριν καν γεννηθεί η Λία, κάθονταν σ' ένα τραπέζι χωρίς τίποτα άλλο πέρα από ένα παλαιομοδίτικο ραδιόφωνο κι έναν κόκκινο σακκουλίτσιο στο οποίο είχαν γράψει «όταν ξαναγίνει τένις»... κι εκείνο το βράδυ εκείνο το ραδιόφωνο έπαιξε εκείνον τον ύμνο σα ν' ανοίγονταν ο ουρανός σιγά σιγά... κι εμένα μου ήρθε να κλάψω σα μωρό εκεί πάνω στη βιτρίνα του ξενοδοχείου χωρίς κανέναν να με δει. εκείνες οι ψυχές εκεί κάτω είχαν δίκιο — η γη κουνήθηκε εκεί, σταθερά σα χέρι πατέρα πάνω στη πλάτη ενός γιου του που ξαναβρήκε το δρόμο του.

Πωπω αυτοί οι γέροι εκεί στο Αίγιο είχαν το ραδιόφωνο τους σαν πρόφητες ψυχεδελικούς 😂😂 Σήμερα λένε "όταν ξαναγίνει τένις" κι αύριο η Μαρία ξεσηκώνει ολόκληρο τον πλανήτη με έναν ύμνο και ένα κύπελλο — για μένα αυτά λένε "όταν το τένις μεγαλώσει κι αφήσει τους χνουδωτούς νάνους στις τσέπες τους"! Και ο βράχος εκείνος στο Ήλιντεν που έκανε τζίκι στον Πτολεμαίο πριν καν η Λία πετάξει ένα μπουφάν του Ολυμπιακού στον τοίχο;; Αυτός ήταν ο προφήτης των προφητών! Μας έβγαλε λάδι στο πικνίκ πριν καν ξέρουμε πως υπήρχε η Σάκκαρη! Ρε παιδιά βάλτε έναν γκόμενο να γράψει ιστορία πάνω σε μια φωτογραφία δεκατριάχρονου κοριτσιού με μια μπάλα που πάγωνε σαν σιδεράκι... "αυτός εδώ είναι ο επόμενος σούπερσταρ" γράφτηκε σιγά σιγά πάνω στα χρόνια σα μελάνι από βελόνες! 🤣🍿 Και να που τώρα όταν κάποιοι άλλοι μπουκάρουν στο γήπεδο σα μετά χριστουγέννων στο σουπερμάρκετ, εμείς έχουμε εκείνη την εικόνα που λάμπει σα φανάρι στο δάσος — Μαρία με το κύπελλο σα τιμόνι φορτηγού πάνω στη στεριά των επιφανειακών νικητών! Ρε φίλοι μου, η ζωή είναι σα το τουρνουά της Σέρρης: κάποια χρόνια γράφεις "τίποτα δεν αλλάζει" πάνω στους τοίχους των καφενείων, και ξαφνικά σηκώνεις το κεφάλι σου και βλέπεις εκείνο το κορίτσι να κάνει τον σβέρκο σα ν' αλλάζει τους νόμους της βαρύτητας! 🔥😂