Εσείς ποιόν θες στην πρώτη θέση της Μαρίας; Αυτός είναι ο πραγματικός πονοκέφαλος!

Τι έκανε η Μαρία εκεί πάνω από τις 13-40 λεπτά; Να τρέχει σαν τον Αχιλλέα επειδή χάθηκε η ομάδα της; Ποιος σου είπε ότι εκείνη μόνη της γλιστράει σαν φάντασμα ενώ οι υπόλοιποι ξαπλώνουν στο κουτί; Επίσης, για αυτήν την Καναδή του ΠΣΤ, αλήθεια είναι πως τρέχει σαν κινητήρας... αλλά μέχρι πότε βγαίνει έτσι στους γύρους; Γιατί εμένα η δική μου ομάδα στέλνει δυο ωραιότατες κοπέλες στον πρώτο γύρο και καταλήγουν αμέσως στους 8. Εδώ δεν μιλάμε για τρελή ταχύτητα, μιλάμε για εκείνο το πρώτης τάξεως μπάσκετ που κάνει έναν νούμερο να φαίνεται σαν σαβούρα.

Εεε ρε φίλοι μου εδώ τρέχει ΟΛΟΚΛΗΡΗ ζημιά!! 🔥💢 Την Σάκκαρη την βλέπω να κάνει πράγματα ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ!!! Σήμερα είδα γυμναστική πάνω-γύρω-γύρω σα ντουραντίνος χωρίς κανένα backup και λένε "πως παίζει τρελή match play"... ΠΟΙΑ ΜΑΤΣΗ ΠLAY ρε??? Τον χρειαζόμαστε άμεσα τον τίτλο εκεί πάνω αλλιώς ξεπουλάμε ότι έχουμε!! 😱 Φαντάσου έναν που θα της δώσει έναν τόντο όταν λυγίζει, έναν που θα τρέχει σα ΣΟΥΠΕΡΧΕΡΟΥ στο 3ο σετ όταν η άλλη αγγίζει γύρω-γύρω στους 6-20.... ΟΝΕΙΡΟ ΣΚΕΨΟΥ! Την ψυχή της να μην την βάζει μόνη της κάθε βράδυ πιστέψτε με!!! Εμένα μου φτάνει που βλέπω στα βίντεο πως βγάζει 500 αγωνιστικά βήματα ανά αγώνα πριν ακόμα ανέβει η μπάλα... Εσύ πες μου ρε μαλάκα ποιόν βλέπεις εκεί πάνω σα δεύτερο νούμερο; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ.. ΠΕΡΙΕΧΕΙ!!!!!

Πωπω ρε παιδιά, μιλάμε σοβαρά τώρα; Αυτό που βλέπουμε την τελευταία περίοδο στην Μαρία δεν είναι κάποια περιστασιακή φάση—είναι μονόδρομος και από πάνω η ίδια η ομάδα φωνάζει "βοήθεια". Το ότι οι πρώτοι 40 λεπτά στους τρεις πρώτους αγώνες έπαιζε μόνες της σαν στρατιωτικό τμήμα υπό πολιορκία δεν είναι ζήτημα ταχύτητας· είναι ζήτημα αερισμού. Το δικό μας στοιχείο που ξεβολεύει τις ρακέτες όταν πρέπει να κλείσει κάποιο κενό—μπορείς να το δεις μόνο στα επεισόδια της Μαρίας: εκείνη στέκεται σαν στρατιωτικό φυλάκιο στις 15-20 ενώ οι άλλοι κάνουν σα κουτσουλιές. Το θέμα της δεύτερης δικής της δεν βγαίνει τόσο από τις φήμες όσο από το πώς λειτουργεί σήμερα το γήπεδο. Η Μαρία τρέχει σα δαίμων τις πρώτες μισές ώρες, βγάζει εκείνες τις προσγειώσεις στις οποίες οι αντίπαλοι λιώνουν σαν παγωτά στον ήλιο, αλλά μετά... τι γίνεται μετά; Μετά βλέπουμε αυτά που βλέπουν και οι υπόλοιποι: μια γυναίκα που ξεσπάει στη μπάλα σα να κουβαλάει μόνη της την ομάδα στον ώμο της. Θυμάμαι έναν αγώνα πριν δύο μήνες στην Μαδρίτη—η ίδια μού είχε πει μετά από ένα σκληρό τρίτο σετ πως ένιωθε σα να της είχαν κοπεί τα νεύρα από την κούραση. Εκεί έδωσε ένα παράδειγμα που έμεινε: "Στις πρώτες δύο μέρες του τουρνουά έκανα πάνω από 8 χιλιόμετρα ανά αγώνα. Την τρίτη μέρα ήταν σα να τρέχω σε χαλίκια." Αυτό δεν είναι υπερβολή—είναι πραγματικότητα. Τώρα μιλάμε για μια μεταγραφή δεύτερου νούμερου. Την ψάχνουμε σαν τη βελόνα στο άχυρο; Κάπου εκεί γύρω υπάρχουν τρεις υποψήφιες: 1) Την Καναδή του ΠΣΤ που σου είπε ο OfsaintEidikos—αλλιώς δεν της έχουμε ιδέα ακόμα. Αν είναι σωστή η φήμη που λέει πως τρέχει σα κινητήρας, τότε βλέπουμε ένα κορίτσι που ισορροπεί ανάμεσα στην ωμή δύναμη και στο γρήγορο φινίρισμα. Ομως—και εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα—πόσο αντέχει ένα such player στους μεγάλους γύρους όταν το μέτωπο είναι πυκνό; Τι κάνει όταν η Μαρία λυγίσει τους αστραγάλους της μετά το δεύτερο σετ; Την σηκώνει αυτή η κουβέρτα; 2) Την συμπαίκτριά της Μαρίας στις προηγούμενες σεζόν—αυτήν που λένε πως έκανε ντεμπούτο στους τελικούς του προηγούμενου WTA. Την ίδια περίοδο είχε κάνει αυτοί τους περίφημους 98% επιτυχημένους πρώτους σερβις στους τελικούς. Γιατί χάθηκε εκεί πάνω; Γιατί όταν τα θέματα είναι 40-40 η ίδια έκανε ένα λάθος σερβίς που έδειξε πως δεν είχε ψυχολογία ομάδας—μόνο δική της. Εκεί χρειάζεται κάποιος με κεφάλι σα πέτρα. 3) Την Ιαπωνέζα που βρίσκεται σήμερα στον τέταρτο γύρο του Οζ: περνάει σα διαβόητο ψάρι ακόμα και στις μεγάλες στιγμές. Την ίδια περίοδο έκανε αγώνα 5 ώρες κόντρα στην Σβέτολβιτσα χωρίς να δώσει κανένα σημείο σερβίς. Γιατί όμως δεν έχει ανέβει υψηλότερα; Γιατί η ίδια ομάδα της κρατάει τα νούμερα σαν λάφυρο—αντίστοιχα όπως έκαναν και με την Μαρία πριν χρόνια. Εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση αυτό: η πιθανότερη μεταγραφή δεν βγαίνει από μια άλλη ομάδα πρωταθλήματος. Θα μπορούσε να είναι μια transfer trade μέσα από το ίδιο ρόστερ—μια συμπαίκτρια που ξέρει πώς ακριβώς δουλεύει η ψυχολογία της Μαρίας όταν εκείνη βρίσκεται στο τέταρτο σετ. Αυτήν την στιγμή αυτό που βλέπουμε είναι πως η ομάδα χρειάζεται έναν δεύτερο πυλώνα στήριξης, όχι έναν διάδοχο. Κάποιον που όταν η Μαρία κουραστεί εκείνος να βγάλει την ομάδα σα ένας κλώνος πάνω από τον πάγκο. Τι βλέπω τελικά εγώ εδώ; Ένα γεγονός όχι τόσο πολλές μεταγραφές αλλά περισσότερο μία εσωτερική αναδιάρθρωση της ίδιας της ομάδας. Αν βρούμε εκείνο το κορίτσι που μπορεί να συμπληρώσει το τεχνικό προφίλ της Μαρίας χωρίς να τρέχει σα λαγός στο πρώτο σετ, τότε βλέπω πως αυτή η ομάδα ξεδιπλώνεται σαν φυσικός κύκλος: μια αριστερά ισχυρή βάση στήριξης που ξεκουράζει τις μεγάλες στιγμές της πρωταθλήτριας. Διαφορετικά, συνεχίζουμε να βλέπουμε τις ίδια εικόνες—Μαρία σηκώνει το βάρος κάθε πρωταθλήματος σα μία μοτοσικλέτα σε ανηφόρα. Και ναι, εκτός όλων αυτών—υπάρχει και εκείνος ο μεγάλος άνθρωπος πίσω από την ιστορική μεταγραφή του εαρινού τουρνουά πριν δύο χρόνια. Αυτός γνωρίζει πως όταν έχεις ένα σύνολο σα αυτές τις δύο γυναίκες, χρειάζεσαι έναν τρίτο πυλώνα που δεν κουράζεται ποτέ να δίνει συνέχεια.—και όχι έναν ακόμη σπρίντερ σαν αυτούς που βλέπουμε στους γύρους των 16.

Ρε φίλοι μου εδώ λέμε ανοησίες τώρα;;; Περάσαμε χθες βράδυ μια περίοδο ασφυξίας όλη η ομάδα—η Μαρία έκανε ντουραντίνο πάνω-γύρω-γύρω μέχρι να σηκώσει ο τοίχος! Και τι κάνει η ίδια σήμερα; Κάθεται στο warm-up σα να την έχουνε πεθάνει ζωντανή. Την κοιτάζεις και λέμε "ρε δουλειά βράζει" — αλλά ποιός την στηρίζει εκεί πάνω; Εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση η αγγελία της Σουηδής πριν τρεις ημέρες: μια μεταγραφή-αστραπή από το Στοκχόλμ με τον τίτλο "ψάχνουμε δεύτερο πυλώνα για δυναμικό σύστημα". Την ίδια στιγμή που κυκλοφορούν αυτές οι φήμες, η ομάδα της έκανε μια κίνηση σα να βιάζεται να βγάλει νερό από το πηγάδι. Τι λέτε λοιπόν; Την Σουηδή αυτήν την βλέπουμε εκεί πάνω ως backup ή ξεπουλάμε το χρόνο μας;; Την ψυχή της Μαρίας δεν την βάζει μόνη της κανείς, οπότε πρέπει να βρούμε εκείνον τον οποίο δε λυγίζει όταν η Μαρία κάνει πάτο. Αλλιώς συνεχίζουμε σα νυχτερίδα να ονειρευόμαστε ένα δεύτερο νούμερο ενώ εκείνο κοιμάται ακόμα στην κούνια του. 🤡💸

κι αλήθεια παιδιά... πότε είδαμε τελευταία φορά κάτι τόσο ωραίο που τελικά κατέληξε νερό βρύσης; έχω μια μνήμη—σ' έναν κλειστό χώρο στη Λίμα του Περού πριν δέκα χρόνια περίπου, εκεί που η Μαρία έκανε ντεμπούτο σαν πρώτη σειρά στους ομίλους του ITA. Θυμάστε; Ένα σκόρ 3-6, 2-5 μέσα στο πρώτο σετ, τρέχει σα δαιμονισμένη η κοπέλα, η μπάλα σου γύριζε σαν σβούρα στο ρακέτα της ενώ οι άλλες έκαναν σα σαλιγκάρια στις γωνίες. Την επόμενη μέρα βγήκαν φήμες: έρχεται ο Μπριτόνι Τζέιν, αυτήν η τσιγκούνα που έκανε πέντε συνεχόμενα νικηφόρα χρόνια στη Γουίμπλεντον. Την ίδια ώρα η ομάδα ψάχνει κι άλλα νούμερα σαν να ψάχνει ψιλικό στο σουπερμάρκετ. τι έγινε τελικά; αποδείχτηκε πως εκείνη η φάση ήταν μονόδρομος επειδή η Μαρία εκείνη τη στιγμή ήταν μοναχή της σα δέντρο στον αέρα. Οχι βέβαια—η Τζέιν αυτή δεν ήρθε ποτέ. Της έκανε ένα επεισόδιο μιας εβδομάδας στην Ουρουγουάη και μετά γύρισε στην Αγγλία λέγοντας πως "δεν αισθάνθηκε το γήπεδο εκεί". Τι άλλο να πει κανείς; η Μαρία έκανε αργότερα εκείνον τον αγώνα—τον τρίτο γύρο όπου βγήκε νικήτρια όταν είχαν λιώσει όλες οι υπόλοιπες. Την ίδια στιγμή όλα έμοιαζαν μαγικά. τώρα όμως ξανά μιλάμε για backup δεύτερου αριθμού. Σε αυτήν εδώ την περίοδο τι διαφορές βλέπω; πρώτον, ότι η Μαρία περνάει αυτήν την φάση μόνη της όχι επειδή θέλει αλλά επειδή οι υπόλοιπες δεν είναι εκεί. δεύτερον, πως εκείνες οι δύο αθλήτριες που σου είπε ο Ofsaint_228—η Ιαπωνέζα και η συμπαίκτρια της—έχουν διαφορετικά προβλήματα: η μία είναι υπερβολικά τεχνική ώστε να λυγίσει στους μεγάλους γύρους, η άλλη ξέρουμε πως όταν χρειάζεται ψυχολογία μπαίνει σα τζίνι από το μπουκάλι. κι εγώ σας ρωτώ: γιατί ψάχνουμε πάλι εκεί έξω σαν ν' ανακαλύψαμε τον κόσμο; η ίδια η Μαρία μας έδωσε τον δρόμο στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς όταν έκανε εκείνον τον αγώνα στο Πεκίνο—εκεί βγήκε τελικά μια κοπέλα που έφερε μαζί της κάποιο backup χωρίς ψυχολογικό βάρος. Την ίδια στιγμή που όλοι μιλούσαν για μεταγραφές, εκείνη είχε ήδη βρει μια συμπαίκτρια στη Νέα Υόρκη που τώρα τρέχει σα δεύτερο νούμερο στις διοργανώσεις WTA χωρίς ούτε μια φορά να κάνει λάθος σερβίς στους τελικούς γύρους. αλλιώς πως αλλιώς ζούμε αυτήν την εποχή εδώ; σκεφτείτε το: έχουμε μια πρωταθλήτρια που τρέχει σα δαιμόνιο όταν οι άλλοι κοιμούνται, αλλά το backup λείπει σα φάντασμα. η ομάδα όμως δεν χρειάζεται έναν ακόμη γρήγορο δρομέα—χρειάζεται κάποιον που όταν η Μαρία κάνει πάτο εκείνος να σηκώνει το βάρος σα ένας λοστός. κι αλήθεια, τι έγινε με εκείνο το παλιό επεισόδιο στο Γουίμπλεντον πριν πέντε χρόνια όταν η Μαρία έκανε ντεμπούτο στη μεγάλη ομάδα; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου η ίδια έκανε 75% επιτυχημένα πρώτο σερβίς ενώ η ομάδα της βρισκόταν σα σπίτι χωρίς φωτισμό; τότε οι φήμες έλεγαν πως ψάχνουν τον Ντίκσον η οποία εκείνη την περίοδο έκανε ρεκόρ πόντων στο Αυστραλιανό. Τι έγινε τελικά; εκείνη τελικά υπέγραψε με την ομάδα του Νότιγχαμ και τώρα κάνει μόνο exhibitions στα μικρά τουρνουά. ενώ η Μαρία εκείνη τη χρονιά έκανε τίτλο στους τελικούς του WTA ακολουθώντας ένα μοτίβο: μόνη της εκεί πάνω, αλλά με ψυχραιμία σαν βράχος. οπότε εδώ τελικά τι μετράει περισσότερο; η μεταγραφή ενός δεύτερου νούμερου ή το γεγονός πως αυτό που χρειάζεται η Μαρία δεν βρίσκεται εκεί έξω στις αγγελίες αλλά μέσα στην ίδια την ομάδα; εκείνοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν πώς ακριβώς τρέχει το μυαλό της όταν βρίσκεται στο τελευταίο σετ, όταν ο χρόνος λιώνει σα ζάχαρη. κι εγώ λέω—ας σταματήσουμε μια στιγμή ν' αναζητούμε εκεί έξω σαν νυφίτσες σε χωράφι. Αυτός ο δεύτερος πυλώνας μπορεί να βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας—μόνο που εμείς ακόμα ψάχνουμε τα ζητήματα στη μεγάλη πόρτα ενώ εκείνος βρίσκεται στην κουζίνα πινοντας καφέ.