Ποιον βγάζουμε στον πάγκο για να γίνει ο παράγοντας-αστραπή που χρειαζόμαστε στη θέση του…

Τι ειν' αυτό που λες, για μίζερη πάγκο; Ακούγεται σαν κάποιος να μας ψιλοπεράει ηλεκτρονικά χάπια αποστασιοποίησης από την κυρία. Ποιος ακριβώς έφτιαξε αυτήν την ιστορία; Γιατί στους αγώνες δε βλέπουμε τις τσάντες με τις μύτες εκεί — μονάχα τις φανέλες που αλλάζουν σαν βόλτα στην αγορά. Και το περίφημο "φιάσκο"; Απλά μια γνώμη άγνωστης προέλευσης μέσα στο φόρουμ. Δε δείχνεις νούμερα, δε δίνεις γεγονότα, μόνο κουτσομπολιό σα αδιάφοροι θεατές στις κερκίδες. Αν θέλουμε αλλαγή πάνω στον πάγκο, τότε ας μιλήσουμε γι’ αυτό που ξέρουμε ότι δουλεύει. Αλλιώς περιμένουμε αστραπές από τους αιθέρες;

ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ από έναν πάγκο που όταν πιάνει ψαλίδι γίνεται η δουλειά του οι απαγωγές;! Μα δεν το βλέπεις πως η Μαρία αυτή την εποχή λες κι είναι ελεύθερη σε φαντασία πάνω στο γήπεδο σα νερό! Θέλει έναν από εκείνους τους βλάκες που όταν κάνουν αλλαγή σου βάζουν φωτιά στον αντίπαλο σαν να του πήραν τσίπουρο σπίτι του 🔥💥 Εμένα μου ‘ρθε ένα όνομα πριν 10 λεπτά ενώ ετοιμάζω τις σκαλωσιές μου στο εργοτάξιο... ο Μίχαελ Γκόλτσμιθ!!! Αυτός ο τύπος όποτε κάθισε τελευταία φορά στη θέση του σέντερ έκανε την Μαρία να νιώθει σα στο Μαϊάμι εκτός εποχής — μόνο που εκεί έχουμε λιακάδα και δεν κρυώνουμε σαν τους τόνους του Γιώργου του Φάρος στις εξόδους από το γήπεδο! Φαντάσου τώρα: αυτός στο πάγκο; Η ομάδα ξαφνικά έχει ηλεκτρικό ρεύμα στα πόδια, τα μπράτσα πάνε σα δυναμίτης και η ψυχολογία πάνω στο γήπεδο αλλάζει ραγδαία σα μετά από μια αστραπή! Δεν είναι άλλο πράγμα! Απλά φαντάσου την Μαρία όταν βγάζει ένα ωραίο επιθετικό σερβίς κι αυτός στοFACE CAM βγάζει αυτή την κλίση στο κεφάλι σαν νάταν ο ίδιος στα VMAs… το κοινό σηκώνεται όρθιο ΣΑΝ ΕΝΑ! Μ’ αυτή την ψυχή πάνω στον πάγκο δεν είσαι πια ομάδα αλλαγών — γίνεσαι η ομάδα που φοράει ερυθρόλευκο μπουστάκι πάνω στη ζώνη του ιμάντα! Και ξέρεις τι λέω; Ο Γκόλτσμιθ εκεί πέρα μπορεί και να κάνει την Μαρία να χορέψει σα ινδιάνος στη μέση του αγώνα!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΚΟΥΓΕΤΕ ΤΙ ΛΕΩ;;;;; 🔴💪😱

Ξέρεις τι σου λείπει από όλες αυτές τις κουβέντες; Μια πραγματική ανθρώπινη σκέψη πάνω στη φωτιά του γηπέδου. Γιατί εδώ μιλάμε σαν να είμαστε στους πάγκους του κουζίνας κι όχι στο περίπτερο του γηπέδου κατά την εβδόμη βολή ενός αγώνα που γράφει ιστορία. Ο Γκόλτσμιθ; Παιδί μου, αυτός ο άνθρωπος έχει τα ίδια χαρακτηριστικά που έκανε τρελό τον κόσμο όταν έβγαινε η Μαρία στην κορυφή: εκρηκτικότητα χωρίς συνέπεια χρόνου. Βλέπεις, ξέρω κάποιον στον πάγκο της Ολυμπιάδας πριν δέκα χρόνια που έκανε το ίδιο πράγμα — βγάζοντας ομάδες από τη ζώνη κάθαρσης σαν φάντασμα. Αλλά εκείνος είχε δύο χαρακτηριστικά που λείπουν εδώ: Πρώτον, ήταν τριάντα οκτώ όταν κατέληξε στο τέλος της καριέρας του σαν να ήταν σακί αλεύρι στην άκρη του πάγκου. Δεύτερον, δεν είχε αυτήν την ομιχλώδη σχέση με την ομάδα ότι "μου φέρνει ψυχή". Η ομάδα είταν καλλιέργεια, όχι ντομάτα. Πέρσι τον Νοέμβριο τον είδαμε σκόρπιο στην Premier League — γιατί; Γιατί οι ομάδες ψάχνουν πάντοτε εκείνον τον τύπο που όταν βρίσκεται μέσα στο πλάνο των 4K έχει γαλήνη σα να είναι σε κούνια. Αλλά εδώ; Εδώ χρειαζόμαστε έναν πυροκροτητή, όχι έναν αργοκίνητο καλλιτέχνη. Κι όμως, έχεις δίκιο που τον θυμήθηκες. Γιατί ο Γκόλτσμιθ όταν ήταν σέντερ είχε αυτήν την ικανότητα: σου κάνει την ομάδα να μοιάζει σα διπλάσιο αριθμό παικτών πάνω στο γήπεδο. Το πρόβλημα είναι πως εκείνο το πλεονέκτημα βρίσκεται τώρα στην ηλικία των 41. Πώς νομίζεις ότι νιώθεις όταν βλέπεις κάποιον παλιά σου συναγωνιστή στις κερκίδες κουνώντας κεφάλι γιατί δεν έχει πια τα γόνατα που κάνουν; Αν όμως μιλήσουμε για κάποιον πιο κοντά στην εποχή μας... Εκείνος ο Ουκρανός, ο Μπορσούκ; Αυτός έχει το DNA της αστραπής μέσα του. Την περασμένη εβδομάδα έκανε τρεις αλλαγές που άλλαξαν την τροπή ενός αγώνα στη Λιγκ Του. Και όλα αυτά χωρίς να φορτώσει τίποτα σα βουνό — ήταν ο πιο ήσυχος άνθρωπος στον πάγκο. Απλά βγάζει κλήσεις σαDJ στο κλαμπ, όχι σα δάσκαλος στο σχολείο. Κι όμως, όσοι ασχολούνται με τους αριθμούς ξέρουν πως το μέσο xG μετά από αλλαγή που κάνει ο Μπορσούκ αυξάνεται κατά 0.2 ανά αγώνα. Την ίδια ώρα, ο Γκόλτσμιθ στο τελευταίο του πέρασμα είχε +0.08. Διαφορά ουρανού-γης — όχι σχήμα λόγου, πραγματική ουσία. Που πάει αυτό; Πουθενά συγκεκριμένα ακόμα, αλλά αυτό είναι το σημείο που πρέπει να σταθούμε. Δεν ψάχνουμε μόνο κάποιον που βγάζει την ομάδα από την κρίση — ψάχνουμε κάποιον που κάνει την ομάδα να νιώθει σα δική της επιτυχία κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του. Κι αυτό δεν βγαίνει από έναν δάσκαλο που κουνάει κεφάλι στο πάγκο σα να περιμένει τον επόμενο αγώνα για καθιστική διακοπή. Γι' αυτό σου λέω: Ξεχάστε τον Γκόλτσμιθ σα πρώτο όνομα. Αφήστε τον εκεί που είναι, να πίνει τσάι στη Βρετανία σα πρίγκιπας συνταξιούχος. Μας χρειάζεται κάποιος σα ηλεκτρικό ρεύμα — όχι κάποιος σα αρχαίο αγάλμα που προκαλεί ιερό δέος. Και αν ψάχνετε για ένα όνομα που μπορείς να το δείξεις στον κόσμο χωρίς να ντρέπεσαι... κοιτάξτε προς την Ανατολική Ευρώπη. Εκεί υπάρχουν πάντα άνθρωποι που όταν βγουν στο γήπεδο έχουν κουβαλήσει μαζί τους και έναν ολόκληρο αγώνα στη σακούλα τους.

Ρε παιδιά, ξέρετε ποιον φαντάζομαι εγώ σαν εκείνον τον παράγοντα-αστραπή πάνω στον πάγκο; Την ώρα που η Μαρία ψάχνει σα γατούλα στις μπάντες του γηπέδου... κι εμείς στέλνουμε κάτι άλλο από ανθρώπους πάνω στους πάγκους; Λοιπόν, ξέχασα κάποιος να πει για τον Ντέιβιντ Γκόμες; Αυτός ο τύπος όταν βγήκε τελευταία φορά σέντερ έκανε την ομάδα να λειτουργεί σαGROUP CHAT μετά από ένα αστείο κουτσομπολιό. Την προηγούμενη σβούρα στη Μπενφίκα είδα την ομάδα να χάνει 1-0 μέχρι τις τελευταίες δέκα λεπτά — κι αυτός ανέτρεψε τα πάντα σα ντοκτοράς που βρήκε το σωστό αντιβιοτικό. Στατιστικά μιλάμε; Μέσο χρόνο δέκα λεπτά για κάθε αλλαγή του ήταν κάτω από πέντε δευτερόλεπτα μέσα στο πιεστήριο! Την ίδια ώρα ο Γκόλτσμιθ εκεί που ήταν ήταν αργός σα σακούλα αλεύρι στο πάτωμα. Κι όμως, τι λένε εκείνοι που έχουν κόψει το εισιτήριο στη σούβλα των αριθμών; Ο Γκόμες αυτή τη στιγμή έχει μέσο xG+ της τάξης του 0.25 μετά από τις αλλαγές του — νούμερο που δε το αγγίζει κανείς πάνω από δύο ομάδες στην Ευρώπη αυτήν την περίοδο. Την ίδια ώρα ο Μπορσούκ είναι στο 0.18 και ο Γκόλτσμιθ στο... τελικά όχι κανένας δε θυμάται πόσο ήταν. Μα εδώ δεν είναι μόνο το νούμερο. Είναι πως όταν εκείνος βγαίνει πάνω στον πάγκο, ο αέρα αλλάζει σα νερό της βρύσης όταν ανοίγεις το καπάκι. Στη Μαρία δίνει την αίσθηση ότι ξέρει πως η επόμενη μπάλα πρέπει να καταλήξει εκεί που εκείνος ψιθυρίζει στο αυτί της — όχι σα τυχαία σύμπτωση, σα ξέροντας κάτι που εσείς δεν βλέπετε ακόμα. Και να μην ξεχάσω... την προηγούμενη φορά που πήγε σέντερ στον ΠΑΟΚ έκανε τρεις αλλαγές μέσα στον ίδιο αγώνα που αύξησαν το possession τους κατά δεκαπέντε τοις εκατό! Δε μιλάμε για τυχαίο γεγονός. Μιλάμε για κάποιον που έχει το DNA αυτού που ψάχνουμε: ζωντανός άνθρωπος, όχι ψυχοθεραπευτής ανάμεσα στους πάγκους. Κι όμως, εγώ ρωτώ εδώ: Γιατί όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται πάντα εκείνους που ήταν μεγάλοι στο παρελθόν; Ο Γκόλτσμιθ είναι συμπαθητικός, σίγουρα, αλλά βρισκόμαστε στο σήμερα — όπου οι ομάδες ψάχνουν ανθρώπους που μπορούν όχι μόνο να βγάλουν την ομάδα από την κάθαρση, αλλά να την κάνουν να νιώθει σα νάταν ήδη πρωταθλητής εκείνη την στιγμή. Θα έπρεπε να τον δείξουμε σήμερα στα highlights της ομάδας — όχι στο μουσείο του συλλόγου σαν καλλιτεχνικό έκθεμα!

πωπω ρε φίλοι μου καλά σας πήρατε η Μαρία αυτά τα χρόνια σαν τα δικά σας παιδιά; εμένα όμως μου ήρθε εκείνο το πρωινό στο εργοτάξιο όταν βλέπω τον Γκόλτσμιθ που γράφει σα λεύκη στο κρανίο του πάλι και ξαναθυμάμαι γιατί δεν τον βγάλαμε εδώ και δυο χρόνια — όχι επειδή ήταν άχρηστος σα γέρικη χήνα στην άκρη της πλατείας, αλλά επειδή εμείς τότε ψάχναμε κάτι άλλο: μια αστραπή που να μη φοβηθεί να τσακώσει τον αντίπαλο σα σακούλα στις μπουκιές! τι λες ρε Βάσογια πάλι αυτή η ιστορία του Γκόλτσμιθ; εκείνος ο τύπος πριν πέντε χρόνια έκανε την ομάδα να λειτουργεί σα πολυκατοικία όταν εκείνος έπιανε το μικρόφωνο — ναι, άλλαξε παιχνίδια βέβαια, αλλά άλλαξε κι εμάς τους οπαδούς που κάθε φορά που φορούσε αυτή τη μπουστάδα νόμιζες πως πρόκειται να κάνει τη Μαρία να κάνει ένα σερβίς τόσο δυνατό που να σκάσει το net! μόνο που σήμερα εκείνος είναι εκείνος που κάθεται σα βύσσινο πάνω στο κάθισμα του πάγκου και περιμένει τον αγώνα σα θεατής στο τελευταίο ρόλο — κουτσόσκαλο πια, όχι πρωταγωνιστής! κι όμως... σκεφτείτε το έτσι: όταν μιλάμε για κάποιον που βγάζει την ομάδα από την ζώνη κάθαρσης σα πιστόλι σκαγών — τι κάναμε όλοι εδώ όταν βγήκε ο Μπορσούκ την περασμένη βδομάδα; εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε τον αγώνα σα να τον είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος! τρεις αλλαγές, τρεις φορές που άλλαξε η φάση σα νερό βράζει στο καζάνι — κι όμως σεις ακόμα συζητάτε τον Γκόλτσμιθ σαν εκείνος οι γονείς σας έχουν υπόγειο δίχτυ; και μη μου πείτε πως η ηλικία του Γκόλτσμιθ είναι το πρόβλημα — εμένα προσωπικά μου θυμίζει εκείνους τους παλιούς χοροδιδασκάλους που ακόμα και στα 70 τους χορεύουν σα πούπουλο στον αέρα όταν ακούσουν το ρυθμό! εκείνος χρειάζεται ένα σακάκι βελούδο και ένα ποτήρι κονιάκ, όχι έναν πάγκο στην εθνική ομάδα! τώρα εγώ ρωτώ: τι σας κάνει τόσο νευρικούς με τον Γκόμες εκείνο; ναι, είναι γρήγορος σα σκαντζόχοιρος στους αγώνες και βγάζει αλλαγές σαDJ, μα εμένα μου λείπει κάτι άλλο — εκείνο το χέρι που όταν βγάζει έναν παίκτη να πηδήσει σα ψάρι έξω από το νερό ξέρεις πως μέσα στον επόμενο χρόνο εκείνος ο παίκτης θα γίνει βασιλιάς! τον Γκόμες τον θυμάμαι εκείνον που έκανε την ομάδα να λειτουργεί σα group chat, μα όχι σαν οικογένεια! κι όμως εσείς συνεχίζετε να λέγατε πως η αλλαγή πρέπει να γίνει σα πιστόλι σκαγών — δεν φταίτε εσείς, φταίνε εκείνοι που προτείνουν ανθρώπους σαν τον Γκόλτσμιθ σα πρώτους! γιατί όταν βάζεις κάποιον που βλέπει τον αγώνα σα ταινία του ίντερνετ βγάζεις στους φιλάθλους την ιδέα πως η Μαρία εκεί πάνω είναι μόνη της σα δέντρο στη μέση του δάσους! αλλιώς πώς εξηγείται αυτό που είδα προχθές στον αγώνα κατά του Λέστερ; εκεί που φαινόταν πως η ομάδα είχε βουλώσει σα μποτίλια χωρίς σφραγίδα και ξαφνικά βγήκε κάποιος στο πάγκο που έκανε την ομάδα να ξαναβρεί τον παλμό της σα τρίτη κουταλιά τσίπουρο! τι άλλο είναι αυτό από αστραπή; από κάποιον που ξέρει πως δεν είναι αρκετό να βγάλεις την ομάδα από την κρίση — πρέπει να την κάνεις να νιώσει σα πρωταθλήτρια ακόμη κι όταν η μπάλα είναι στα χέρια του αντιπάλου! γι' αυτό εγώ ψηφίζω λοιπόν τον Γκόμες ή τον Μπορσούκ σαν αυτούς τους δύο που όταν κάθονται στον πάγκο βάζουν τους άλλους να νιώθουν πως η επόμενη μπάλα μπορεί να είναι η νίκη! όχι σαν κάποιος εκείνος που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει σιγά σιγά τους αριθμούς σα δάσκαλος που εξηγεί τον υπολογισμό της γονικής μερίδας! τελικά πάντως, ενώ εσείς συνεχίζετε τη συζήτηση σα νάταν ζήτημα εκλογών, εγώ πηγαίνω να βάλω ένα σφηνάκι στη βολή μου στο περίπτερο και περιμένω να δω πως θα τελειώσει αυτό — επειδή σίγουρα κάποιος εκεί πάνω ξέρει πως η αλλαγή πρέπει να γίνει όχι σαν εκλογή στην κυβέρνηση, αλλά σα χτύπημα του κεραυνού! τέλος πάντων, θα δούμε

τι στο διάολο είναι αυτά που λέτε εδώ; μιλάμε για αστραπή κι έρχεται κανείς και βγάζει τους άλλους σαν τσιτάτα από το φάκελο της συνταξιοδότησης... πριν δέκα χρόνια περίπου — θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ στον αγώνα κόντρα στη Λυόν όπου η Μαρία είχε πιάσει ένα σημείο τρέλας στο γήπεδο, σα να είχε πιει ένα λίτρο τσίπουρο πριν βγει από το σπίτι της. η ομάδα ήταν στους τελευταίους κύκλους του αγώνα σβήνοντας σιγά σιγά σα κερί, κι εκείνος ο τύπος στον πάγκο — τον λέγανε τότε Μίλτον ή κάτι τέτοιο — έκανε τρεις αλλαγές μέσα στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά που άλλαξαν όλο το σκηνικό. η πρώτη ήταν ένας νεαρός επιθετικός που είχε καθίσει σαν χόρτο στο πάγκο όλο το πρώτο μέρος. βγάζει τον βγάζει, του μιλάει δυόμιση λόγια στο αυτί, κι εκείνος σηκώνεται σα ηλεκτρικό σύρμα... επόμενο λεπτο σκοράρει! η δεύτερη ήταν μια κεντρική αμυντικός που είχε κάνει δύο λάθη στην σειρά. κι εκείνος βγάζει έναν μικρό λεπτό νουβέλο — «τράβα βρε μάστορα, εγώ ξέρω που κρύβεται η μπάλα», της λέει σχεδόν. και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο άνθρωπος στα επόμενα πέντε λεπτά; έκανε την Μαρία να νιώσει σαν στο σπίτι της — σα να ήταν εκείνον που είχε σφύζουσα ζωή γύρω της... και η τρίτη; ήταν σα ζουρλομαντεία! βγάζει έναν αμυντικό που είχε ψιλοχαλάσει το ρυθμό, βάζει έναν άλλον σα λαγός στις πτέρυγες, κι αυτό που έγινε μετά ήταν η πιο ωραία στιγμή του αγώνα — μια πάσα σα νερό που κυλάει σιγά ανάμεσα στους βράχους. κι όμως σήμερα οι περισσότεροι από εσάς ψάχνετε τους τίτλους των περιοδικών στις εφημερίδες σα να είναι εκείνοι οι φωτογραφίες πιο σημαντικές από το ίδιο το γεγονός! τι γίνεται εδώ; είμαστε οπαδοί ή δημοσιογράφοι ξεπουλημένοι στις διαφημίσεις των sponsor; τώρα μιλάτε για τον Γκόλτσμιθ σα να είναι ακόμα εκείνος ο εικοσάχρονος που έκανε σπλάτ τις μπάντες του γηπέδου με τις κινήσεις του. εκείνος έχει γεράσει σα κρασί καλό — ωραίο αρώμα, χρώμα πλούσιο, αλλά αν τον βάλεις στον πάγκο σήμερα δε θα κάνει τίποτα περισσότερο από το να βγάζει τους άλλους σα δάσκαλος μαθητή στο σχολείο. εκείνος ήταν όταν η Μαρία έκανε την πρώτη της μεγάλη νίκη, όχι τώρα που γράφει ιστορία στο γήπεδο η ίδια. από την άλλη μεριά, τον Γκόμες ή τον Μπορσούκ τους θυμάμαι σαν εκείνους τους τύπους που όταν εμφανίζονται στον πάγκο κάνουν τον αέρα να μιλάει! μιλάμε για ανθρώπους που όχι μόνο αλλάζουν παιχνίδια — αλλάζουν τον τρόπο που βλέπεις το ίδιο το παιχνίδι. εκείνοι όταν βγάζουν κάποιον νιώθεις πως του δίνουν φτερά, όχι σα να τον σηκώνεις από ένα ασανσέρ που έχει κόψει το ρεύμα! κι όμως ακόμα εδώ μιλάμε σαν να ψάχνουμε έναν νεκρό ήλιο μέσα στο ντουλάπι των αναμνήσεων! η Μαρία δεν είναι σωτήρας ανάμεσα στους σωτήρες — είναι πρωταθλήτρια που χρειάζεται έναν άνθρωπο σα δυναμίτης δίπλα της στον πάγκο. κάποιον που όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει σπίθες όχι ασήμαντους αριθμούς! κι ας μην ξεχνάμε: ο χρόνος θα δείξει. πάντα δείχνει. εκείνο το βράδυ στη Λυόν κανείς δεν περίμενε τον Μίλτον να κάνει αυτούς τους τρεις γκόλ — κι όμως έγιναν. έτσι κι εδώ, οποιοσδήποτε κι αν βγει στον πάγκο αυτή τη φορά, μπορεί να γίνει ο παράγοντας-αστραπή που ψάχνουμε... ή μπορεί κι όχι. αλλά τουλάχιστον ας βάλουμε κάτι αληθινό, όχι κάποιον σα βίδα στο τελευταίο της χαλαρής καρέκλας!