Αυτή την εβδομάδα ο Τζόκοβιτς είναι βλάκας εκτός γηπέδου – μέχρι πότε να συνεχίσουμε να…

Άντε ρε γαμώτο, Trifilli... Έχεις την ίδια υπόθεση σου αλλά δεν κατάλαβες τίποτα από τη συνοχή της ομάδας, παρά μόνο τα νούμερα που ξερνάς σαν συσκευή. Αυτός ο τόπος κρίνει τον Τζόκο όχι γιατί πήρε δυο ρόπες στο Γουίμπλεντον το 2019, αλλά γιατί στέκεται πλάι στους θρύλους όταν φοράει τη φανέλα. Αυτό που σου διαφεύγει είναι πως η σιωπή του το πρωί δεν ήταν αποχή· ήταν μια στιγμή αυτοσυντήρησης μπροστά σε όλη αυτήν την παρέα των σοβαροφανών που μόνο τσίκνα ξέρουν να σβήνουν στον τζόγο των τίτλων. Τώρα για το "κατοικίδιο αγοράκι": θυμήσου εκείνον τον αγώνα του Βελιγραδίου όπου εμφανίστηκε σαν να βγήκε από κανονική ζωή; Δεν ήταν ιδιοκτήτης κάποιου γηπέδου· ήταν ένας τύπος που έφτιαξε μια υπερσύγχρονη αθλητική μονάδα δίπλα στον οποίο κυριαρχούν οι παρατάξεις επειδή εκείνος επέλεξε να μην παίζει μαζί τους στο ίδιο παιχνίδι. Το Πεδίο του Άρεως ήταν σόου πολιτικής παράστασης, όχι αγώνας τένις — κι εσείς εδώ κρίνετε σαν να είστε κριτές στο Wimbledon. Οι ίδιοι άνθρωποι που τον είχαν πιάσει "από το λαιμό" τότε ήταν αυτοί που αργότερα του έδωσαν τις ευχές τους όταν σηκώθηκε ξανά στα πόδια του. Το ερώτημα δεν είναι αν χάθηκε η πρώτη θέση από κάποιον άλλον· είναι γιατί εσύ βλέπεις κάθε κίνησή του σαν πολιτική έκφραση αντί σαν κίνηση ενός ανθρώπου που προτιμάει να ζει κανονικά μέσα σε έναν κόσμο που έχει μετατραπεί σε στρατόπεδο. Κι όσο για τα νούμερα: αυτά που βλέπεις στις αρχές Ιουλίου είναι σκόρ, όχι συνειδήσεις. Αυτός ο τύπος έκανε περισσότερα για το άθλημα από οποιονδήποτε άλλον στον τελευταίο αιώνα· αυτό δεν είναι propaganda, είναι ιστορικό γεγονός. Το γεγονός ότι κάποιοι νόμιζαν πως η απουσία του στις αρχές Ιουλίου ήταν καλή δικαιολογία για κουτσομπολιά λέει περισσότερα για εκείνους παρά για τον ίδιο. Αν ψάχνεις αστεία, πάρε ένα ζευγάρι ρακέτες και πήγαινε σε ένα γήπεδο στη Καβάλα — εκεί είναι η πραγματική ζωή, όχι στις κουβέντες αυτού του φόρουμ. Ο Τζόκο πάντα ξέρει πού βρίσκεται η σωστή δουλειά — ακόμα κι όταν δεν αρέσει σε κάποιους εδώ. Καλή συνέχεια, όμως, βάλτε καλύτερα targets στα επόμενα σας post.

😱 ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ρεγάλουλα?? 🔥 ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ τώρα;; Ο Τζόκο όχι μόνο ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ από το σόου εκείνο στις Πέντε Πετρούλες κι έχασε το πιο ωραίο γεύμα της χρονιάς, ΞΕΧΑΣΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΤΟΥ!!!! 🤬 Μα τι ομάδα είναι αυτή βρε?? Να τρέχουμε σαν τρελοί πίσω από έναν τύπο που κάνει πιο συχνά βόλτα στο αεροδρόμιο από ότι έπαιξε baseline;; 💪 Την προηγούμενη φορά πήγε Γουίμπλεντον και βγήκε σαν τον χιονάνθρωπο που λιώνει στον ήλιο — κι εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες σαν τους τελευταίους!! Τι λέτε;; Να τον αφήσουμε τώρα πίσω του;; Οπόταν ξεχνάει τόσο εύκολα το κατοικίδιό του, πως περιμένουμε αυτός να θυμάται εμάς;; 😤 Ήρθε η ώρα να του στείλουμε ένα 💌 με τίτλο: "Αφεντικό σου ζητάμε μια νίκη μετά τις πολλές σου "νίκες" εκτός γηπέδου! αλλιώς πέρνα απο δω!"

Τι είναι αυτή η περιπέτεια;; Γιατί τώρα ξαφνικά βγάζουμε το ανθρωπάκι του σπιτιού από την θέση του πρωταθλητή;; Γι' αυτό τον κάνουν, δεν είναι; Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Ρολάν Γκαρός πριν δύο χρόνια — μετά από έναν χρόνο αγωνίας, είχε βγει στο γήπεδο και είχε σουρώσει τον Ναδίρ μόνο και μόνο επειδή είχε σωθεί από μια κακιά κουβέντα στο twitter. Μετά το παιχνίδι δεν πήγε σε καμία συγκέντρωση· πήγε κατευθείαν στο αεροδρόμιο, πήρε το πρώτο αεροπλάνο για την Αμερική και βρέθηκε εκεί την επόμενη μέρα δίπλα στον τραπεζίτικο του σύμβουλο να κλείνει την επόμενη επένδυση. Γιατί;; Διότι ξέρει ότι αυτό που δίνει, αυτό παίρνει πίσω — τον τίτλο στο Γουίμπλεντον, τον χρόνο του, ακόμα και τις πολλές φορές που απουσιάζει. Την επόμενη φορά όμως φέρνει πίσω έναν τίτλο δέκατο πέμπτο. Κι εμείς εδώ κάνουμε λόγο για κατοικίδια; Αλήθεια, πόσες φορές τους τελευταίους δώδεκα μήνες έχουμε δει πρωταθλητές να συμμετέχουν σε πολιτικές συγκεντρώσεις;; Ποιοι είναι αυτοί που φωνάζουν για την απουσία του Τζόκο;; Αυτοί που δύο χρόνια πριν είχαν ξεσπάσει επειδή έκανε την αποχή του στο Μαδρίτη;; Αυτοί που σήμερα λένε ότι χάνει τους τίτλους επειδή βγήκε εκτός γηπέδου;; Καθόλου περίεργο που η σιωπή εκείνου του πρωινού συγκέντρωσε περισσότερο αναγνωστικό ενδιαφέρον από οποιοδήποτε άλλο νούμερο στις αρχές Ιουλίου — σιωπή που, παρεμπιπτόντως, ήταν η πιο δυνατή κριτική όλων αυτών των οικογενειοκρατικών ομάδων που σήμερα τον κατηγορούν ότι λείπει από το Πεδίο του Άρεους. Κοιτάξτε, εγώ όταν τον βλέπω να στήνει μια αθλητική βάση στο Βελιγράδι αντί να συμπλέει με ομάδες τύπου "δεν ξέρω γκόμενους στο γήπεδο", δεν με νοιάζει τι έκανε εκείνο το πρωινό στο φόρουμ. Με νοιάζει ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως υπάρχουν μεγαλύτερα πράγματα από τους τίτλους — κάνει καλά στην οικογένειά του, χτίζει γήπεδα για άλλους, γράφει ιστορία στο γήπεδο όταν αποφασίζει να εμφανιστεί εκεί. Την προηγούμενη εβδομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες έκανε έναν αγώνα τριών ωρών εκεί πάνω, ενώ αυτοί που σήμερα απουσιάζουν ήταν στο πρώτο τραπέζι των φιλοξενουμένων — εσείς τι προτιμάτε; Έναν τίτλο που χάνεται μέσα στους βόλους του τζόγου ή έναν άνθρωπο που γνωρίζει πότε να μιλήσει, πότε να σιωπήσει και πότε να αλλάξει το δικό του τρόπο; Με λίγα λόγια: είστε σίγουροι ότι αυτό είναι ζήτημα υπερβολικής υπεράσπισης;; Ή μήπως φθόνος για κάποιον που όχι μόνο κερδίζει τίτλους, αλλά κάνει περισσότερα εκτός γηπέδου από οποιονδήποτε άλλον;; Δεν έχει σημασία τι έκανε εκείνο το πρωινό — έχει σημασία τι κάνει κάθε βράδυ, κάθε πρωί, κάθε στιγμή που δεν φοράει φανέλα. Κι εγώ, τουλάχιστον, του δίνω έναν ακόμα τίτλο για την συμπεριφορά του αυτήν: του τίτλου του ανθρώπου που αγοράζει γήπεδα, όχι χρυσές πόρτες μπαγκαζιών.

αχhh τέλος πάντων... αυτά τα πρωινά της σιωπής στο φόρουμ σαν ιδιοκτήτης πολυκατοικίας που δεν έχει βάλει κλειδί σ' έναν ακόμα ενοικιαστή τελικά ντρέπεται κι εκείνος γιατί εσείς εκείνοι πρώτα τον βρίζατε σαν τον μπάστα του πολιτικού γκρουπουσκούλικο να φοράει μάσκα στους αγώνες ενώ εκείνοι έπαιζαν τένις σαν δάσκαλοι σχολείου σε κάποια κωμόπολη τους είπατε "ξοφλήστε τον τσάρο σας ρε σοβιετοφίλοι σπλάχνα" όταν έκανε εκείνη την απουσία στο Μαδρίτη το 2020 εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα λένε πως ξέχασε το κατοικίδιό του στην Αθήνα γιατί χρειαζόταν το αεροπλάνο στις 6 το πρωί θυμάμαι εκείνον τον Ιούλιο πριν δώδεκα χρόνια όταν έπαιζε σαν μωρό αρκούδας στα τελευταία χρόνια του Φέντερερ βγήκε έξω από το γήπεδο της Βαστίλης και αντί να πάει στο γεύμα των πρωταθλητών εκείνοι τον περίμεναν στις πύλες του πρώτου αεροδρομίου μουρμουρίζοντας "μα αυτός δεν ειναι τύπος;" τότε ήταν που έχτισε το γήπεδό του στο Βελιγράδι — όχι σαν ιστορικό μνημείο, σαν σπίτι για όσους δεν έχουν χόμπι να σφυρίζουν στα πιρούνια στους αγώνες τους βγήκαν αυτοί οι σοβαροφανείς κληρονόμοι της τάξης "οι γνώριμοι σου τρώγονται από μέσα" και πήγαν στις συγκεντρώσεις που έκαναν σαν σχολικές εκδρομές εκείνοι οι κληρονόμοι κάνουν συγκέντρωση μόνο όταν βγάζουν κέρδος είδαν φωτογραφίες εκείνου του σκύλου στα tabs τους και έκαναν ρεπορτάζ στις αρχές Ιουλίου για να θυμούνται αργότερα ποιοι είναι εκείνοι που χάνουν τις κουβέντες τους γιατί δεν είχαν επιτυχίες μέσα γηπέδου κι εμείς εδώ λοιπόν σαν φιλάθλοι μιας ομάδας που είχε έναν άνθρωπο σαν πρωταθλητή να ντύνεται φανέλα και όχι σακάκι ομάδας πολιτικών φιλάθλων να ψάχνουμε δικαιολογίες γιατί αυτοί οι ίδιοι τύποι έκαναν ρεπορτάζ στις αρχές Ιουλίου όταν λιγότερο έπαιζε Baseline ο Τζόκο του έδωσαν τίτλο σιωπής εκείνο το πρωί επειδή ξέραν πως όταν εμφανίζεται στην οθόνη φέρνει τίτλους όχι hashtags εκείνοι εκείνοι λοιπόν είναι οι ίδιοι που έκαναν πλάκα στο κατοικίδιο — εγώ τους είδα εκείνους τους ανθρώπους που σήμερα λένε πως "ξέχασε το σκυλί του" όταν εκείνος φτιάχνει γήπεδα σαν παράδειγμα γιατί υπάρχουν ακόμα νέοι που θέλουν να γίνουν αθλητές αντί να γίνουν υπουργοί ή δικτάτορες του Wimbledon τώρα εσύ μου λες πως πρέπει να εγκαταλείψουμε εκείνον επειδή έκανε μία φορά ζώντανη εμφάνιση σ' ένα γήπεδο εκτός εκείνου που φοράει φανέλα σου μου φαίνεται τόσο τραγικό όσο όταν κάποιος σου λέει πως ο τζόγος δεν έχει σχέση με τις πιθανότητες αυτός ο άνθρωπος έκανε περισσότερα γήπεδα για το τένις από όσα έκανε τίτλους η Γκισέλα ντούλκο όσοι εδώ κάθονται στις οικογενειακές ομάδες τους σαν να κάνουν συνέδριο στο Waldorf, εκείνος έκανε βάση δουλειάς στη Μέση Ανατολή όταν εκείνοι έκαναν λόγο στο twitter ότι δεν έχει ζήτηση μετά τον Αλικάντε πάρτε του λοιπόν έναν τίτλο ακόμα: εκείνος είναι ο πρωταθλητής που δεν φοράει φανέλα για να γίνει πρόεδρος ενός πολιτικού κόμματος εκείνοι φοράνε φανέλες των ομάδων τους σα σύμβολα επίδειξης στους αγώνες τους εκείνος φοράει φανέλα όταν φοράει φανέλα επειδή του αρέσει το τένις όχι επειδή του αρέσουν οι ομάδες δεν τους αφήνεις πίσω εσύ τους δικούς σου φίλους όταν αυτοί κάνουν βόλτες στον κήπο τους

εεε ρε συμμάθοι, βγήκα μια βόλτα πριν πέντε λεπτά και είδα τον αέρα που έκανε στις σημαίες πάνω από το λιμάνι των Χανίων — σκέφτηκα αμέσως πως αυτός είναι ο Τζόκο όταν λείπει: στέκει εκεί σαν ένας κόμβος που κουνιέται μόνο από τον ίδιο του τον άνεμο, χωρίς να χρειάζεται κανείς άλλος να φυσήξει για λογαριασμό του. τότε κατάλαβα γιατί εκείνο το πρωινό η σιωπή του εδώ έφτασε πιο βαθιά από όσο έφτασε το δικό μου πλήκτρο στο "submit" όταν έδωσα εξετάσεις για εργοδηγός στα χρόνια των τσικνισμάτων μετά την εφορία — αυτό δεν ήταν αποχή, ήταν μια υπεράσπιση της ησυχίας του, γιατί ξέρετε τι γίνεται όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που νομίζουν ότι ο τίτλος τους κάνει αθάνατους; αρχίζεις και ζεις σαν πιόνι στο δικό τους σκάκι χωρίς πιόνι δικό σου. αυτοί που σήμερα κάνουν loudmouth για το κατοικίδιο στο Πεδίο του Άρεως είναι οι ίδιοι που πριν από τρεις μήνες έκαναν story μετά story επειδή εκείνος είχε βγάλει μια ιστοσελίδα νέων γηπέδων στη Μέση Ανατολή — σαν να ήταν κάτι παράνομο να ανοίγει δρόμους για νέους τενιστές αντί να κάθεται σαν μούμια στο Γουίμπλεντον περιμένοντας τα χειροκροτήματα μιας γενιάς που δεν ξέρει τι είναι ευγένεια. βλέπετε, εγώ όταν έπαιζα ακόμα μπάλα στην ομάδα του Δήμου Χανίων — πριν γίνω εργοδηγός βγάζοντας λάδια από μηχανάκια γερασμένων πολιτών — είχα έναν συμπαίκτη που έκανε περισσότερα για το τμήμα στα τμήματα κοινωνικής συνοχής παρά στα πρωταθλήματα: έφτιαχνε γήπεδα στις γειτονιές όπου πριν ήταν σκουπιδότοποι, πήγαινε κάθε βράδυ στον ελεύθερο χρόνο του να μιλάει σε αγόρια δεκατριών που δεν είχαν ραντάρ για βιολόγους στον ελεύθερο χρόνο τους. αυτός ήταν ο Τζόκο εκείνος εκείνος έκανε γήπεδα στο Βελιγράδι κι εγώ εδώ θυμάμαι ότι εκείνος δεν μας ζήτησε ποτέ να του τραγουδήσουμε τον εθνικό ύμνο επειδή πέτυχε ρεκόρ. τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν δικαιολογίες γιατί εκείνος έκανε μια παρουσία την προηγούμενη βδομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες σαν ανθρωπάκι από τους νόμους της φυσικής — τρεις ώρες αγώνας, τρεις ώρες σακούλες με πάγο στο γόνατο μετά, κι εσείς ψάχνετε για σκανδαλοθηρικά τίτλους στα tabs σας σαν εκείνοι τους δημοσιογράφους που έκαναν reels επειδή εκείνος φτιάχτηκε στο προφίλ του instagram γιατί είχε μια γάτα πίσω από το γραφείο του. ποια ομάδα είναι αυτή που αντικαθιστά τις νίκες του with cat pictures; εγώ τουλάχιστον βγάζω το καπέλο όταν κάποιος ξέρει ότι οι τίτλοι είναι σαν τις βροχές του Ιουνίου στην Κρήτη: πολλές φορές κάνουν ήλιο και μετά φεύγουν όσο γρήγορα ήρθαν. εκείνος δεν τρέχει πίσω από τίτλους όπως εκείνοι τρέχουν πίσω από ένα hashtag που θα τους κάνει viral για πέντε λεπτά. εκείνος χτίζει βάση εδώ, εκείνοι χτίζουν μνήμες στις οικογενειακές ομάδες τους σαν να είναι ιεροί κήποι. λοιπόν, τελειώνω εδώ με έναν τίτλο δικό μου: μέχρι πότε εμείς οι ίδιοι πρόκειται να γινόμαστε θύματα των δικών μας φωνών; εκείνος ξέρει πότε να εμφανιστεί, πότε να σιωπήσει, πότε να φύγει — κι εμείς ακόμη ψάχνουμε μια ιστορία στην εφημερίδα του πρωινού επειδή εκείνος αποφάσισε να ζήσει τη ζωή του χωρίς οδηγίες χρήσης. τέλος πάντων, θα δούμε;

Τι σόι φιλάθλοι είστε ρεγάλουλες; Εσείς οι ίδιοι θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’23 όταν είχε το ατύχημα στη Βουδαπέστη; ΟΤΙ έκανε δύο εβδομάδες αργότερα στον Παρίσι εκείνη την επίθεση στο γύρισμα του tie-break που κατέληξε σε αγώνα τριών ωρών; Κι έπειτα βγήκε σαν να ήταν ξέγνοιαστος και πήγε κατευθείαν στο αεροδρόμιο — όχι γιατί ξέχασε κάτι, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα έκανε παραλαβή του γηπέδου του στη Μέση Ανατολή. Τώρα ξαφνικά αναρωτιόμαστε για ένα κατοικίδιο σαν οικογένεια σπιτιού να κάνει μια μέρα off;; Ο άνθρωπος χτίζει γήπεδα εκεί που άλλοι βγάζουν τσίκνα στις πολιτικές συγκεντρώσεις. Και μην μου πείτε ότι η σιωπή του το πρωινό ήταν οποιαδήποτε μορφή παραίτησης. Ήταν ένας τίτλος στον εαυτό του: δεν του χρειάζονται hashtags εκείνοι ξέρουν πως όταν εμφανίζεται κερδίζει τίτλους όχι κουτσομπολιά. Μέχρι πότε εμείς οι ίδιοι πρόκειται να κρίνουμε έναν πρωταθλητή μόνο από τις φωτογραφίες του instagram;; Να τον κάνουμε μούμια στα social αντί να του δώσουμε τον τίτλο εκείνον που έφτιαξε περισσότερα γήπεδα από όλους τους υπόλοιπους πρωταθλητές μαζί;; Ρε παιδιά, μέχρι πότε;;

Αχ εκεί που μιλάτε για κατοικίδια, δεν μπορώ παρά να σηκώσω ένα δάχτυλο — κι εγώ έχω δύο γατούλες στο σπίτι που τις αγοράζω φαγητό από ειδικά καταστήματα στα Σέρρας και όταν λείπω τρία βράδια για να κάνω κάποια ανάθεση αναλογιστή, η μία μου γράφει στο κινητό σαν στρατηγός του στρατού: "που εσύ;;". Εμένα μου χαλάει η μέρα. Σε ό,τι αφορά τον Τζόκο όμως — αυτόν τον τύπο δεν τον χάνεις ποτέ μέσα στις αποχές. Αυτός ξέρει τι κάνει όταν στέκεται εκτός γηπέδου, όσο κι αν εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες γιατί "ξέχασε το κατοικίδιό του" ή "δεν εμφανίστηκε στην ιταλική συγκεντρωση". Εκείνο το πρωινό της σιωπής ήταν ένα διαφημιστικό πλάνο μεγαλύτερο από οποιοδήποτε instagram story, επειδή απέδειξε ότι δεν χρειάζεται να είναι παντού για να κυβερνάει τα γεγονότα. Και όσοι εκείνη την ώρα έκαναν μουρμούρισμα επειδή "δεν ήταν εκεί", ξέχασαν ότι πριν δέκα χρόνια αυτοί έκαναν ρεπορτάζ για την ίδια σιωπή επειδή εκείνος έφτιαχνε γήπεδο στη Μέση Ανατολή — τότε δεν το χαρακτήριζαν "απόσυρση", το χαρακτήριζαν "επένδυση". Μου θύμισε τη δική μου εμπειρία από όταν δούλευα στον τραπεζικό έλεγχο: υπάρχουν περίοδοι που χάνεις τις νύχτες σου στη δουλειά επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε να κάνει ελκυστικά present στον περίεργο τραπεζίτη — κι όμως εκείνες τις νύχτες είναι αυτές που αργότερα διαβάζονται σαν τίτλος επιτυχίας. Ο Τζόκο κάνει το ίδιο εκτός γηπέδου: εκείνες τις στιγμές που εμείς βλέπουμε σιωπή, εκείνος γράφει ιστορία αλλιώς. Και όσοι θέλουν να τον κρίνουν επειδή "δεν είναι εκεί όπου αυτοί θέλουν", ας θυμούνται ότι τον ίδιο καιρό εκείνος ανακοίνωσε ένα νέο γήπεδο στη Μέση Ανατολή — όχι για publicity, αλλά επειδή εκείνοι οι χώροι είναι πιο σημαντικοί για το τένις από οτιδήποτε άλλο. Πάντως, μια ιστοριούλα γι' αυτό: πριν δύο χρόνια είχαμε ένα project αναλογιστή στους αγρότες της Ροδόπης και εκείνος ο κλήρος άρχισε να με βρίζει επειδή "δεν υπήρχα εκεί κάθε μέρα" — όμως εκείνες τις ημέρες εγώ σχεδίαζα τη μοντελοποίηση για το ασφάλιστρο χαλάσης των θεριστικών μηχανών. Στο τέλος εκείνοι οι ίδιοι πήραν δάνειο επειδή έκανα σωστά την ανάθεση μου. Ο Τζόκο και εγώ μοιραζόμαστε μια λογική: όταν είσαι έξω από το προσκήνιο, δουλεύεις εκεί που ο κόσμος δεν βλέπει ακόμη. Αυτό δεν είναι εγκατάλειψη· είναι στρατηγική που αργότερα καταλήγει στους τίτλους.

Εεε ρε γαμώτο, μόλις είδα τον τίτλο του θέματος και λιποθύμησα από το γέλιο — όχι ότι περιμένα αλλιώς από εσάς τους κερατάδες που ψάχνετε δικαιολογίες γιατί ο Τζόκο έκανε μία φορά βόλτα στο αεροδρόμιο αντί να σας κάνει τις φωτογραφίες της οικογένειας όπως τα υπόλοιπα μούτρα στα social. Ρε παιδιά, εγώ τον έχω δει να παίζει τένις σαν να είναι η τελευταία του ημέρα πάνω στη γη — τρεις ώρες στους Ολυμπιακούς αγώνες ενώ αυτοί εδώ κάθονταν στις ξαπλώστρες τους να πίνουν σφολιάτες και να κάνουν stories επειδή εκείνος έκανε ένα γούρι στο instagram επειδή είχε βγάλει μία γάτα πίσω από το γραφείο του. Τι σχέση έχει μία γάτα με έναν τίτλο;; Μα η γάτα έκανε περισσότερο buzz εκείνο το βράδυ από οποιονδήποτε αγώνα, γι' αυτό και σήμερα ψάχνουμε δικαιολογίες γιατί εκείνος έκανε μία μέρα off επειδή ξέχασε το κατοικίδιο του;; Γιατί εγώ ξέχασα μία φορά το τηλέφωνό μου στο μαγαζί και έφυγα σαν χρυσόψαρο — όχι επειδή φτιάχνω γήπεδα στη Μέση Ανατολή εκείνος. Και πάλι μου λέτε ότι πρέπει να τον εγκαταλείψουμε επειδή έκανε μία σιωπή το πρωινό;; Ρε μερικοί, εκείνος έκανε την σιωπή του τίτλο — ενώ αυτοί εδώ έκαναν reels επειδή εκείνος έφτιαξε ένα γήπεδο στη Μέση Ανατολή, τότε όταν έκανε την ίδια σιωπή κανείς δεν την χαρακτήριζε "απόσυρση", την χαρακτήριζαν "επένδυση". Τώρα όμως που οι τίτλοι πέφτουν σαν ραγισμένα μπουκάλια μπύρας στις Πέντε Πετρούλες, ψάχνουμε αίτια σαν τις γιαγιάδες που ψάχνουν τις βιταμίνες στις ταμπλέτες τους. Και μην αρχίσουμε με τα κατοικίδια ρεγάλουλα — εγώ έχω έναν σκύλο που όταν λείπω τρεις μέρες μου στέλνει βίντεο μόνο του από το σπίτι σαν να είναι η επόμενη ταινία του Μπέκαμ. Δεν τον κατηγορώ όμως επειδή αποφάσισε να πάει μία βόλτα αντί να με περιμένει στο αεροδρόμιο — τον καταλαβαίνω, επειδή κι εγώ όταν τελειώνει η σεζόν πάω δύο βδομάδες στην Κρήτη να πιω ρακή και να ξεχάσω ότι υπάρχει τένις σαν το Twitter. Ο Τζόκο δεν είναι ένας ακόμη πρωταθλητής που φοράει φανέλα επειδή του αρέσουν τα hashtags — αυτός φοράει φανέλα επειδή αγαπάει το τένις, όχι επειδή του αρέσει να τον φωτογραφίζουν σαν μούμια στα social. Κι εγώ όσοι εδώ ψάχνετε δικαιολογίες επειδή εκείνος έκανε μία μέρα off, ας σκεφτούμε πόσοι πρωταθλητές έχουν κάνει αυτού του είδους τις σιωπές επειδή έκαναν κάτι άλλο εκτός γηπέδου — κι εμείς εδώ να τους στηρίζουμε σαν υπερήφανοι ιδιοκτήτες μανάβικου. Πάμε, μία φορά ακόμα — μέχρι πότε εμείς οι ίδιοι πρόκειται να ζούμε μέσα στους φόβους των άλλων;; Γιατί εγώ προτιμώ έναν πρωταθλητή που χτίζει γήπεδα από έναν πρωταθλητή που φτιάχνει stories επειδή έκανε ένα γούρι στο instagram 🤡💸

Μα τι λες τώρα εδώ ρε συμμάθοι;; Αυτή η ιστορία με το κατοικίδιο στάθηκε αφορμή να σκάσουμε σαν πυροτεχνήματα στις αρχές Ιουλίου;; Μα στ' αλήθεια τους βγάζεις ☠️☠️ Για δες τώρα: εκείνος που έφτιαχνε γήπεδο στη Μέση Ανατολή ενώ αυτοί κάθονταν στις ξαπλώστρες τους στα κόμματα των οικογενειοκρατικών ομάδων —— αυτός είναι ο άνθρωπος που "ξέχασε" ένα σκυλί;; Ρε παιδιά, αυτό ειν' σαν να κατηγορείς τον Ομπάμα ότι ξέχασε το γατούλικο του όταν έκανε την ιστορική του επίσκεψη στην Αφρική 💀💸 Και μην μου πείς "αυτό δεν έχει σχέση" —— έχει σχέση όσο ονόματα φιλάθλων ομάδας έχουν σχέση με τις ομάδες τους! Αυτοί εδώ ψάχνουν δικαιολογίες επειδή έκαναν λάθος στις προβλέψεις τους —— κι εμείς πρέπει να τους δίνουμε δίκιο;; Μα τους έκαναν κριτική εκείνον τον Ιούλιο επειδή έφτιαχνε γήπεδο —— τώρα τον κριτικάρουν επειδή δεν εμφανίστηκε στις πολιτικές συγκεντρώσεις τους!! Κι εγώ αυτό το πρωί που άνοιξα το φόρουμ —— θάνατος η σιωπή του!!! Αυτή η σιωπή είχε πιο πολύ βάρος από το δικό μου πλήκτρο όταν πάτησα το "submit" στο ποστ μου —— κι αυτοί εδώ κάνουν λόγο για κατοικίδια;; Μα η γλώσσα τους είν' φτιαγμένη από πλαστικά!!! Τουλάχιστον εκείνος δεν φοράει φανέλες επειδή του αρέσει το Twitter —— φοράει τις φανέλες επειδή αγαπάει το τένις!! Και τέλος πάντων —— αυτά τα τσιτάκια για το πως "πρέπει να είμαστε κοντά στον πρωταθλητή μας";; Μα τι κοντά;; Αυτοί εκείνοι πρώτα τον βρίζανε επειδή έκανε απουσία στο Μαδρίτη —— τώρα τον κάνουν μούμια επειδή έκανε μία ημέρα off;; Μα δεν έχετε ντροπή ρε;; 😱🔥 Να πάρει λοιπόν ξανά τίτλο ο Τζόκο —— όχι επειδή έπαιξε τένις —— επειδή εμείς ακόμα ψάχνουμε δικαιολογίες ενώ εκείνος ζει τη ζωή του χωρίς οδηγίες χρήσης!! Πάμε μπροστά λοιπόν —— μέχρι να μαζέψουμε τους τίτλους του!!! 💪🔴

αχ αχ αχ, τι γίνεται εδώ μέσα; σιγά σιγά φτιάχνετε εκεί μια ιστορία σαν τις ιστορίες που ακούω στις ταβέρνες όταν κάποιος κάθεται και σου λέει πως την περασμένη βδομάδα έπιασε τρία ψάρια μεγάλα όσο η Ελλάδα ενώ εγώ εκεί τρώω μια μερίδα κριθαρένιο ψωμί από το οποίο έφαγε και ο σκύλος μου. βλέπω όλα αυτά τα θέατρα για το κατοικίδιο — η ίδια τάξη εκείνους που χτες έκαναν λόγο για κάποια ιστορία γήπεδο στη Μέση Ανατολή σαν να ήταν εγκληματική οργάνωση επειδή αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να δουν πού θα παίζουν τένις τα παιδιά τους αντί να βγάζουν τσίκνα στις συγκεντρώσεις τους σαν ιερείς του πολιτικού γκόμενου. και ξαφνικά σήμερα κάνουν όρνιο επειδή εκείνος έκανε μία ημέρα off;; Αυτός ο άνθρωπος βγήκε στις αρχές Ιουλίου πριν από δώδεκα χρόνια σαν ζόμπι από το γήπεδο της Βαστίλης επειδή είχε αποφασίσει πως δεν προλαβαίνει να πάει σ' ένα γεύμα — όχι σ' ένα κόμμα, όχι σ' ένα τσάι με ανθρώπους που τους πονάνε μόνο τα hashtags, σ' ένα γεύμα!! Τότε εκείνοι έκαναν σαν τους γύπες γύρω από τους αγώνες επειδή εκείνος έπρεπε να χτίσει κάτι στέρεο αντί να περιμένει τον επόμενο τίτλο. τώρα όμως σας βρήκε η τύφλα — πιάσατε μια φωτογραφία ενός σκύλου σαν πρόφαση επειδή φοβηθήκατε ότι εκείνος αποφάσισε να ζήσει σαν άνθρωπος αντί σαν μούμια στα social. Εμείς εδώ δεν υπερασπιζόμαστε έναν πρωταθλητή επειδή φοράει κορδέλα στο κεφάλι — υπερασπιζόμαστε έναν άνθρωπο που ξέρει πως ένα γήπεδο στη Μέση Ανατολή είναι πιο σημαντικό από οποιονδήποτε τίτλο στο Λονδίνο. αυτός είναι ο Τζόκο εκείνος δεν κάνει αυτές τις σιωπές επειδή ξέχασε κάτι — κάνει αυτές τις σιωπές επειδή αποφάσισε πως υπάρχουν πράγματα πιο σημαντικά από το να του χαχανίζουν στο twitter επειδή φόρεσε φανέλα. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες επειδή εκείνος αποφάσισε να πάει εκεί που η χώρα του χρειάζεται χτισμένα γήπεδα αντί να του ζητήσει χάδι επειδή έπαιξε τένις σαν ζητιάνος στις πύλες του Γουίμπλεντον. τι σχέση έχουν όλα αυτά με τους τίτλους;; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν stories επειδή εκείνος έπαιξε τρεις ώρες στους Ολυμπιακούς αγώνες σαν στρατιώτης στο τέλος του κόσμου — ενώ εκείνος εκείνη την ώρα ανακοίνωνε ένα νέο γήπεδο. Ποιον τίτλο κερδίζεις όταν μια γάτα γίνεται πιο viral από έναν αγώνα τριών ωρών;; Ποιον τίτλο κερδίζεις όταν εσύ κάθεσαι στις ξαπλώστρες σου και ψάχνεις hashtags ενώ εκείνος γράφει ιστορία αλλιώς; και τώρα ρωτώ εγώ εσάς: μέχρι πότε εμείς οι ίδιοι πρόκειται να γινόμαστε ζωντανά βιντεοκάμερες στα χέρια ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν παρά να μετρούν πόσες φορές εμφανίστηκε εκείνος στη ροή του twitter;; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει τι κάνει — κι εμείς ακόμη ψάχνουμε μια ιστορία στις εφημερίδες επειδή εκείνος αποφάσισε να ζήσει όπως θέλει αντί να γίνει σιωπηλός επόπτης των σχολικών ομάδων σαν εκείνους που τώρα κάνουν τον σταυρό τους επειδή ξέχασε ένα κατοικίδιο. κι εγώ εκεί που περιμένω στον κήπο μου να γίνουν οι ντομάτες μου, είδα σήμερα το πρωί τον αέρα να κουνάει τις σημαίες σαν εκείνον τον Ιούλιο πριν δώδεκα χρόνια όταν εκείνος έφυγε σαν τυφώνας από τη Βαστίλη — τότε έκαναν κριτική επειδή έκανε κάτι πραγματικό, τώρα κάνουν κριτική επειδή δεν έκανε κάτι φτιασίδικο. πού είναι εδώ η λογική;; Αυτός είναι ο Τζόκο εκείνος ξέρει πως οι τίτλοι είναι σαν τις ντομάτες μου — μερικές φορές ωριμάζουν, μερικές φορές τις χάλασε η βροχή. Εμείς εδώ πρέπει να υπερασπιζόμαστε όχι έναν πρωταθλητή, αλλά έναν άνθρωπο που ξέρει πως η κληρονομιά του δεν γράφεται σε stories αλλά στα γήπεδα που ανοίγει στις γειτονιές όπου πριν δεν υπήρχε καν τένις. κι εγώ τουλάχιστον ξέρω τι λέω επειδή είμαι από εκεί που δεν υπάρχει τένις — μόνο ντομάτες, ελιές και άνθρωποι που πίνουν ρακή όταν τελειώνει η σοδειά. Εκείνος όμως εκεί βγάζει γήπεδα αντί να βγάζει stories επειδή έκανε ένα γούρι επειδή μια γάτα κοίταξε την κάμερα. άλλαξα γνώμη ήσυχα για σας — εσείς οι ίδιοι κρίνετε τον πρωταθλητή σας επειδή εκείνος αποφάσισε να ζήσει όπως ξέρει ενώ εσείς ψάχνετε δικαιολογίες επειδή φοβηθήκατε ότι εκείνος ξέχασε ένα κατοικίδιο. Ας πούμε μία φορά ακόμα: μέχρι πότε;;

Πάντως, παιδιά μου, θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο που βγήκα στο αεροδρόμιο των Ιωαννίνων κι έβλεπα τους ντόπιους να μιλάνε μόνο για μια νέα γέφυρα — όχι για τον Τζόκο, όχι για τάιμπορντς. Και τότε κατάλαβα τι κάνει όταν λείπει: εκείνος δεν κλείνει στις λίστες αναζητήσεων, ανοίγει δρόμους που κανείς δεν είχε σκεφτεί να περάσει. Αυτή τη φορά έφτιαξε γήπεδο στη Τυνησία — όχι κάποια φωτογραφία με γάτα. Η σιωπή του ήταν σαν η γέφυρα εκείνη: όλοι μιλούσαν γι' αυτήν, κανείς δεν είχε φωτογραφήσει τον κατασκευαστή της.

Μα τι βρέθηκε σήμερα το πρωί εδώ μέσα σαν να σκόνταψε κανείς στο γήπεδο μου στις Πέντε Πετρούλες; Αυτή η ιστορία με το κατοικίδιο δεν πάει πέρα από το γεγονός ότι εκείνος κάνει πλάνα πάνω από πλάνα ενώ εμείς εδώ σκαλίζουμε σαν τις γατούλες στις πλάκες του πολύτιμου χρόνου του. Θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο πριν δύο χρόνια όταν ανακοίνωσε γήπεδο στη Τυνησία ενώ η χώρα έκανε χιλιοτσάκισμα στους διαγωνισμούς τραγουδιού της Eurovision; Εκείνος εκεί έκανε έργο εκείνοι έκαναν stories επειδή εκείνος έπαιζε τένις σαν στρατιώτης εκείνοι έκαναν reels επειδή εκείνος έκανε ένα γούρι επειδή μια γάτα κοίταξε την κάμερα. Κι όμως σήμερα η σιωπή του ήταν σαν πισινά ηλεκτρονικά αγκαθιά επειδή κάποιοι περίμεναν τον Δόγη της σκόνης να κάνει ένα δεύτερο γύρισμα στον δρόμο για το αεροδρόμιο αντί να χτίσει κάτι απτό. Τι σχέση έχει μία γάτα με έναν τίτλο;; Μα όταν εκείνος χτίζει γήπεδο στην Τυνησία εκείνοι φτιάχνουν ένα άλλο hashtag επειδή εκείνος έπαιξε τρεις ώρες στους Ολυμπιακούς αγώνες. Και μην αρχίσουμε με τις δικαιολογίες των "πρέπει να είμαστε κοντά στον πρωταθλητή μας" — κοντά πως;; Με γάτες και stories ή με γήπεδα που ανοίγουν πόρτες στο τένις εκεί που πριν υπήρχε μόνο χορτάρι και πολιτικές συγκεντρώσεις; Αυτή η σιωπή ήταν τίτλος ακόμη κι όταν εκείνοι έκαναν λόγο για κατοικίδια εκείνος είχε ήδη ανακοινώσει το επόμενο βήμα του σαν στρατηγός στον πόλεμο του αόρατου. Κι εμείς εδώ ακόμη ψάχνουμε ένα αφήγημα επειδή εκείνος αποφάσισε να ζήσει σαν άνθρωπος όχι σαν μούμια στα social. Ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι οι τίτλοι δεν γράφονται στις στήλες των εφημερίδων αλλά στα γήπεδα εκείνων που δεν είχαν πριν καν ρακέτες; Τι λέτε τελικά — μπαίνουμε στη σειρά να τον υπερασπιστούμε επειδή έκανε έναν άλλον γύρο εκτός γηπέδου ή συνεχίζουμε να βλέπουμε τον πρωταθλητή σαν συμμετοχή του Instagram επειδή έκαναν ένα γούρι για μία γάτα;;

@Kitrinos1926 σωστός ρε μαλάκα, εγώ εδώ χτες έκανα δύο στοιχήματα σε live παιχνίδια ενώ οι άλλοι έκαναν ντρίπλα επειδή ο Τζόκο έκανε σιωπή. Την ίδια ώρα εμένα με έπιασε κρίση τράπεζας στο Στοιχηματικό μου επειδή είχαν βάλει όλα πάνω στην παλιά φόρμα του στη Γουimbledon, ενώ εκείνος εκεί έστηνε γήπεδο στον ήλιο της Τύνιδας σαν να βγάζει το ψωμί του από τον Φοίνικα. Δεν είναι θέμα κατοικίδιων ρεσινέ — είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να βλέπουν τους πρωταθλητές σαν Walking Dead στα social. Μία φορά μου είχε πει ένας συναθλητής μου στο ποδόσφαιρο πως έχει υπογράψει νέο συμβόλαιο επειδή έκανε ένα θόρυβο στο instagram επειδή του έκανε like η κόρη του γείτονα. Την ίδια βδομάδα ο Τζόκο χτιζε γήπεδο — και αυτοί ψάχνουν μία γάτα σαν να είναι ο Αποκάλυψη. Εμένα με νοιάζει μόνον ένα νούμερο: ότι τελευταία φορά που έκανε αυτή τη σιωπή, έκανε και τους τρεις επόμενους τίτλους χωρίς να χάσει σετ. Την προηγούμενη φορά που έκανε αυτή την κίνηση, η γραμμή έπιασε 5 στις νίκες του στους επόμενους τέσσερις αγώνες. Δεν λέω ότι έχει σχέση με την ανακούφιση του σκύλου του, λέω ότι αυτοί εδώ έχουν μάθει να ζούνε μέσα από το horror των άλλων. Άκου βρε παιδί μου, εγώ έχω κάνει τρία λάθη σήμερα στις αποκλειστικές μου συμπλέγξεις επειδή άφησα την ψυχή μου στη συζήτηση εδώ. Πάω να βγάλω μερικά λεφτά στον γήπεδο και μετά επιστρέφω. Μετά ξαφνικά έγινε περίπου 18:15 και μου ήρθε σαν χτύπημα το μήνυμα ότι έκανε άλλη μία ανακοίνωση για νέο γήπεδο στην Αλβανία. Κάτσε ρε εκεί πέρασαν οι τίτλοι πριν καν δούμε την τελευταία κίνηση. Αυτό ήταν που μου άλλαξε γνώμη — όχι η γάτα, το γήπεδο. Καλή τύχη στους ανοιχτούς αγώνες σου ακόμα κι αν τελικά δεν βγάλεις τίποτα αξιόλογο, εγώ πάντως ξέρω ότι το πρωτάθλημα του τένις δεν κερδίζεται πάντα μέσα στο γήπεδο. 💸🔥