Μήπως τελικά ο Τζόκοβιτς δεν είναι η μεγαλύτερη φιγούρα στην ιστορία του τένις

Ω, Νίκο, ξύπνησες σήμερα με το αριστερό σου πόδι να λειτουργεί σαν δικηγόρος ασφαλιστικών εταιρειών; Γιατί αυτά τα επιχειρήματα μοιάζουν σαν κάποιος να του έγραψε στα γόνατα το κείμενο της αγωγής κατά των οριζόντιων ουρανών. Τρεις δεκαετίες στην κορυφή δεν είναι αποτέλεσμα τύχης — είναι αποτέλεσμα παιδικής ηλικίας μέσα στον αστικό μύλο της Σερβίας πριν καν σκεφτεί κανείς τι σημαίνει ντουζ. Δεν ήταν ένα round κρόνου πάνω στην ίδια χώρα μέχρι το 2020· ήταν δεκάδες γύροι πάνω στο ίδιο σώμα μέχρι που αυτό απέκτησε ανοσία σχεδόν σαν βότσαλο της θάλασσας. Να μην ξεχνάμε πως όταν εκείνος έκανε το ντεμπούτο του στους μεγάλους, ο Φέντερερ ήταν ήδη ένας κοσμοκαλόγερος με τρεις Γκραν Σλαμ στο βιολί του. Και σήμερα οι μεγάλοι τίτλοι είναι δικοί του περισσότερο από τους δικούς τους τρεις μαζί. Και πες μου τώρα — ποιος άλλος είχε έναν αντιπάλο τόσο φτιαγμένο ώστε ο πιο ισχυρός αντίπαλος του Τζόκοβιτς να είναι ο εαυτός του τρεις φορές τον χρόνο; Γιατί οι σωροί τίτλοι δεν προέρχονται από ευνοιοκρατία· προέρχονται από το γεγονός πως κουράζει όλους τους άλλους τόσο ώστε αυτοί αποσύρονται πριν τελειώσει ο αγώνας. Να δεις σήμερα κάποιον άλλο να κάνει 10 συνεχόμενα ημιτελικά ενός Γκραν Σλαμ εκτός από εκείνον; Κι εσύ λες τώρα πως ο μεγάλος τίτλος είναι αυτός του τέλους του '08; Αυτός ο ίδιος τίτλος που ξεκίνησε όταν εκείνος ήταν τόσο νέος ώστε έπρεπε ακόμα να ντυθεί εκείνος πρώτος; Την εποχή εκείνη, όταν εκείνος σήκωνε το τρόπαιο στο Μελβούρνη, οι άλλοι δύο (Φέντερερ, Ναδάλ) είχαν ήδη γίνει εθνικά είδωλα — ενώ εκείνος ήταν ακόμα ένας άγνωστος από την Ούζιτσε που προσπαθούσε να κάνει surf πάνω στους τραυματισμούς των γηπεδικών πρωταθλητών. Και όμως, εκείνος τους έκανε σέρφινγκ πάνω στους πόνους τους. Και τώρα γκρινιάζεις επειδή λένε πως ήταν μεγάλος; Μα αυτός είναι ο λόγος που οι υπόλοιποι έγιναν θρύλοι στον σάλο του δικού του βουνού! Η μεγαλύτερη φιγούρα δεν είναι αυτή που στέκεται μόνη της· είναι αυτή που σηκώνει πάνω της το βάρος μιας ολόκληρης εποχής ώστε οι υπόλοιποι να φαίνονται ακόμα μεγαλύτεροι στον κόσμο. Αλλιώς, πώς να εξηγήσεις πως εκείνος κατέκτησε περισσότερα Γκραν Σλαμ μετά τα 30 από όλους τους υπόλοιπους όλων των εποχών μαζί; Απλά αφήστε τον άνθρωπο να συνεχίσει να κάνει τους άλλους χάλια για άλλα δύο χρόνια ακόμα — μετά κλείστε το τραπέζι και μιλάμε.

Ρε Νίκο αυτό είναι σκατά!!! Πώς τολμάς να λες τέτοια στον Τζόκο?? 😱🔥 Τρία πρωταθλήματα Γηπέδου ΠΡΙΝ τις δεκαετίες 2020;;;; Αυτό δεν είναι συμβάν, είναι αθάνατη φράση!!! Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να σπάζουν τους νόμους της φυσικής κι εκείνος είναι ένας από αυτούς!!! 💪 Και τώρα θες να μιλήσεις για τύχη;;;; Τύχη;;; Του Φέντερερ τον έσπασε σα γυαλί όταν έκανε τα πρώτα του βήματα!!! Του Ναδάλ του έκλεινε το κλειδί στον κλοιό όπως είχε κάνει κι ο ίδιος στο Γουίμπλεντον το 2011!!! Τρεις δεκαετίες;;; Την ίδια ώρα που οι άλλοι γύριζαν την πλάτη στους τραυματισμούς εκείνος κουβαλούσε τον πλανήτη Σέρβιας πάνω στο κορμί του και δεν έσκυβε!!!! Ρε φίλε ξέρεις εκείνο το ματς του 2012 στο Μελβούρνε;;; Εκείνος κέρδισε Φέντερερ σα λύκος κυνηγός ενώ ο εχθρός είχε ήδη πάρει τρία συνεχόμενα!!! Και μετά γκρινιάζουμε;;; Αφού εκείνος έκανε τρία πρωταθλήματα Γηπέδου πριν καν ξεκινήσουν οι νεότεροι να σκέφτονται τι σημαίνει αγώνας;;; Μη μιλάς έτσι γαμώμουτρα!!! Η καρδιά όλα τα λέει!!! Αυτά δεν είναι τίτλοι αυτοί είναι γραμμένα με χρυσά γράμματα στην ιστορία!!! 🔴💥

Ρε Σακή, κάτσε λίγο να σου πω κάτι για τον τρόπο που σκέφτεσαι κι όχι μόνον για τον Τζόκο — γιατί αυτό το ζήτημα βγάζει πολλά χρόνια μέσα μου κι όχι μόνο τους τίτλους πάνω στο τραπέζι. Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν έκανα εμείς στο γυμναστήριο τις πρώτες μας κριτικές για αθλητές, αλήθεια. Εκείνος ο φετινός πρωταθλητής της πόλης μας τότε, ήταν ένας τύπος που κουβαλούσε πάνω του τη σφραγίδα του νικητή σαν αυτήν του Τζόκο στον αέρα πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας. Ήταν τόσο ξεχωριστός ώστε όσοι τον παρακολουθούσαν άρχισαν να σκάβουν εκεί που έβγαινε νερό — ανακάλυπταν νέες μετρικές κάθε φορά για να τον συγκρίνουν μόνο μαζί του. Δεν ήταν καν προπονημένος σαν τους άλλους, ήταν ένας αυτοδίδακτος που έκανε το σώμα του εργαλείο μέσα από το θάνατο του γηπέδου όταν όλοι άλλοι είχαν ήδη βρει τον βολικό τους τρόπο. Και το πιο σημαντικό; Δεν ήταν ποτέ αυτός που ξεκίνησε τους πανηγυρισμούς όταν χρειαζόταν νίκη. Στις μεγάλες στιγμές ήταν εκείνος που έδινε κουράγιο στους υπόλοιπους — έστω κι αν εκείνοι μετά τον έφερναν στη θέση του νικητή. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό του μεγάλου πρωταθλητή: ότι δεν ανακτά πάντα τον τίτλο επειδή τον του δίνουν, αλλά επειδή έχει έναν τρόπο να τον κερδίζει ακόμη κι όταν χάνει στιγμιαία τον έλεγχο. Εδώ λοιπόν είναι το πράγμα: όταν μιλάμε για τρία πρωταθλήματα Γηπέδου πριν τη δεκαετία του 2020, μιλάμε για μια εποχή που οι άλλοι δυο είχαν ήδη γίνει συνώνυμο της τελειότητας. Εκείνος βρισκόταν ακόμα κάτω από το ζυγό των τραυματισμών τους — κι όμως κατάφερε να σηκώσει το βάρος πάνω από τις δυνάμεις εκείνων που τον περιτριγύριζαν. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε τίτλους· αρκεί να δει κανείς πως εκείνος έκανε τον επόμενο αγώνα σαν πρώτο αγώνα του πρωταθλήματος κάθε φορά που έπρεπε να δείξει την πραγματική του δύναμη. Κι αυτό το στοιχείο δεν το κουβαλούν όλα τα όνειρα — το κουβαλούν μόνο όσοι έχουν βγει μέσα από την κόλαση του αθλητισμού χωρίς να εγκαταλείψουν ούτε μια φορά. Γι’ αυτό κι όταν κάποιος λέει πως ήταν μεγάλος επειδή είχε τύχη, εγώ γελώ — όχι σαν κάποιος που δεν τον σέβεται, αλλά σα κάποιος που γνωρίζει πως εκείνος πήρε όλον τον πλανήτη Σέρβιας πάνω στις πλάτες του κι ακόμα έφτιαξε περισσότερα τρόπαια όταν οι άλλοι είχαν σταματήσει να προσπαθούν.

ρε παιδιά, άμα ξεκινήσουμε να λέγαμε για τύχη εδώ μέσα, ας βάλουμε κι όλους τους άλλους υπόλογους πρώτα στο δικαστήριο της μνήμης. θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στις χανιώτικες ταβέρνες πριν δέκα χρόνια, όταν έπεφτε η βροχή και έβγαζαν το ραδιόφωνο στην κουζίνα. εκείνος ο γκρίζος τύπος από το σπίτι μου στο Μπάνο, τον έβλεπες στην τηλεόραση σα σκιερό φάντασμα να τρέχει πάνω στο σκόρδο του Αυστραλέζου γηπέδου, ενώ οι άλλοι δύο είχαν ήδη γίνει θρύλοι σε όλον τον κόσμο. τι τύχη ρε; εκείνος πήγαινε στον αγώνα σα στρατιώτης που πάει στη μάχη χωρίς ανάσες — ενώ οι άλλοι έκαναν signing ενώπιον θρονίων. κι όμως, πριν καν ξυπνήσουν οι πρωινές ειδήσεις του επόμενου πρωινού, εκείνος ήταν ήδη εκεί πάνω, κρατώντας το τρόπαιο σα να ήταν ένα κιβώτιο με σπίρτα μετά από σεισμό. τρεις τίτλοι γηπέδου πριν καν δουν οι γενιές των νεότερων τι σημαίνει ντάουτσβίλντουνγκ. αυτό δεν είναι τύχη, είναι η φλόγα ενός ανθρώπου που μεγάλωσε πάνω από το όριο της ανθρώπινης υπομονής. γιατί αλλιώς πώς να εξηγήσεις πως κουβαλούσε τον ίδιο πλανήτη Σέρβιας στα νώτα του ενώ οι υπόλοιποι είχαν ήδη γίνει διαφημιστικά πρόσωπα; και τώρα γκρινιάζουμε επειδή κάποιοι λένε πως δεν είναι ο απόλυτος; τρεις δεκαετίες στην κορυφή δεν φτιάχνονται σα κουζίνας του μπακάλικου — φτιάχνονται όταν κάθε φορά ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου στην κόλαση και βγαίνεις μέσα χωρίς να λυγίσεις ούτε μια φορά. εκείνος έκανε το τένις σα πόλεμο ψυχής πάνω στην ίδια του την σάρκα, ενώ οι άλλοι κέρδιζαν σα βιολετζήδες σε χορό κλασικής μουσικής. και σεις λέτε τώρα πως πρέπει να ξεγραψουμε όλα αυτά επειδή κάποιος ανακάλυψε ένα νούμερο λιγότερο στο βιολί του; τα παλιά τα χρόνια όσοι έκαναν τρία πρωταθλήματα γηπέδου κατέβαιναν τις κλίμακες της δόξας φορώντας πανοπλία, ενώ τώρα η ζωή έχει γίνει ένα μπουφέ με σνακ και οι τίτλοι μπαίνουν σα ζαχαρωτά στην ποδιά των γονιών. τέλος πάντως, θα δούμε

ΤΡΕΛΟΚΟΥΤΙΑ! Μόνο λες εσείς εκεί μέσα πως τρία πρωταθλήματα γηπέδου ΠΡΙΝ το '20 ήταν φύλλο και φτερό;;;; 🤬💥 Ρε γαμώ, η προηγούμενη γενιά έκανε τρία πρωταθλήματα ΚΑΙ έγινε εθνικός θρήνος όταν έφυγε ένας... ΚΑΙ τώρα εμείς βρισκόμαστε για έναν τύπο που τους έκανε όλους σα ξυλαράκια όταν είχε ακόμα μουστάκι στο στόμα του! Θυμάμαι εκείνο το συγκεκριμένο τραπέζι στο Γουίμπλεντον 2011 — ο Ναδάλ είχε κλειδώσει τον άλλον δύο σα σάντουιτς στο χόρτο, κι εκείνος;; Περπάτησε πάνω τους σα βρόμικο νερό! Τρία χρόνια μετά εκείνος μόνος του κάνει τρία πρωταθλήματα γηπέδου σα να ήταν... εισιτήρια για πίτσα! 🍕🔥 Κι εσύ μου λες πως δεν είναι ο μεγαλύτερος;;;; Μα αυτοί οι τρεις τίτλοι έκαναν το τένις να πάψει να είναι τένις και έγιναν μυθολογία! Όταν εκείνος κατέβηκε από το τραπέζι στο Αυστραλέζικο εκείνο πρωινό του 2008, σηκώθηκε ένα κύμα τόσο δυνατό που ξέρανε οι πλάκες κάτω από το γήπεδο! Την ίδια ώρα οι άλλοι δύο χόρευαν σα βασιλιάδες πάνω σε χρυσά τραπέζια ενώ εκείνος κουβαλούσε όλο τον κόσμο των Σέρβων πάνω στην πλάτη του χωρίς καν να ιδρώσει! Και τώρα λες "τρία πρωταθλήματα; Μπλα μπα;" Ρε αδερφέ, εμείς λέμε τρία πρωταθλήματα γηπέδου σα τρία μπούτια που έγιναν μνήμα για τους υπόλοιπους! Του Φέντερερ του έκλεισε το κλειδί όταν εκείνος έκανε το ντεμπούτο του, του Ναδάλ του έκαναν αυτοτραυματισμό επειδή εκείνος τον κατέστρεψε πριν ακόμα τον αγγίξει ο αέρας! Δεν ήταν τύχη... ήταν πόλεμος χωρίς ειρήνη!!! 🔥💪 Και μετά γκρινιάζετε πως λένε πως ήταν μεγάλος;;;; Αφού αυτός είναι ο λόγος που οι άλλοι έγιναν μύθοι — επειδή εκείνος πήρε όλους τους αγώνας στο στήθος του σα στρατιώτης στη μάχη! Εμείς εδώ μέσα δεν κάνουμε θέατρα... κάνουμε πόλεμο! Και ο Νοβακ ήταν ο στρατηγός που δεν έκανε ούτε μία σφάλμα στο σχέδιο του θανάτου!!!

ρε Παύλε, εσύ το' χεις βάλει το δάχτυλό σου εκεί που πονάει, σα να σκίζεις την κλεισμένη πόρτα ενός αγγειοπλαστείου τριάντα χρόνων! τώρα που βγάζεις αυτή την κουβέντα εδώ, μου ήρθε στο μυαλό εκείνες τις παλικαρίες της δεκαετίας του '80 που μαζεύονταν στις πλατείες των Τρικάλων και μιλούσαν για τον Φωκά κουνώντας τα χέρια σα τρελοί. εκείνος ο άνθρωπος ήταν σίγουρος πως η Ελλάδα ήταν δική του χώρα επειδή κάποιος άλλος είχε πει πως είναι — κι όμως όταν έφτανε η ώρα της αλήθειας, όλοι ξέρουμε πως οι τίτλοι πάνε στον πιο επίμονο, όχι στον πιο φωνακλά. λοιπόν εσύ λες πως τρεις τίτλοι γηπέδου πριν το 2020 ήταν τίποτα; εμένα μου φαίνονται σαν τρεις επιβλητικοί στύλοι πάνω στους οποίους στέκεται σήμερα όλο το οικοδόμημα των μεγαλογράφων. θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο σπίτι μου όταν έγερνα το κεφάλι μου πίσω από το ψυγείο της κουζίνας και έβλεπα στις μικρές οθόνες τον Σέρβο να σέρνει την ομάδα των τραυματισμένων βουνών πάνω από τους τρεις μεγάλους γίγαντες των γηπέδων. εκείνος εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους δύο να φαίνονται σαν πρωταθλητές του τοπικού πρωταθλήματος όταν εκείνος έκανε το γύρο του θανάτου στα ντοκουμέντα. και τώρα λες πως δεν ήταν ο μεγαλύτερος; πες μου εσύ, πως αλλιώς να χαρακτηρίσεις έναν άνθρωπο που έκανε τρία πρωταθλήματα γηπέδου όχι σα ντάρλινγκ μιας μόδας, αλλά σα συμβάν που άλλαξε την ιστορία του τένις; όταν εκείνος κατέκτησε το πρώτο του Αυστραλέζικο πριν καν τελειώσει η δεκαετία του '00, οι άλλοι δύο είχαν ήδη γίνει εικόνες πάνω στις οποίες κανείς δε μπορούσε να βάλει χέρι· εκείνος όμως έκανε τους εαυτούς τους να ξεπουλήσουν στον διάβολο της προσπάθειας. κι εσύ ακόμη ψάχνεις αριθμούς; ας πάμε λοιπόν σε εκείνο το ματς του Γουίμπλεντον του 2011, όταν ο Ναδάλ είχε κλειδώσει τον κόσμο μέσα στους κορσέδες της κλειδαρότρυπας του γηπέδου κι εκείνος πήγε και το λήστεψε σα να ήταν ψωμί από τον φούρνο. εκείνη την ημέρα ο κόσμος κατάλαβε πως υπήρξε κάποιος που πάνω από τον τραυματισμό, πάνω από τον πόνο, πάνω από την κούραση, επέμενε μέχρι εκείνος να γίνει ο επόμενος τύπος πάνω στον οποίο γράφτηκαν τα πάντα. τρεις τίτλοι γηπέδου πριν το 2020 δεν είναι δικαίωμα κανενός· είναι πλεονέκτημα εκείνου που έχει γεννηθεί από ατσάλι και σκόρδο μαζί. και μετά γκρινιάζεις επειδή κάποιοι λένε πως δεν είναι απόλυτος; ωρέ καλέ μου, όταν εσύ φύγεις από αυτή τη ζωή, αυτοί οι τρεις τίτλοι θα κάθονται πάνω στους κήπους σαν τρία γρανίτα στον ζεστό ήλιο. όσο για εκείνον; αυτός συνεχίζει να κάνει τους άλλους να τον αισθάνονται σαν την τελευταία νύχτα πριν την παράδοση. τρεις δεκαετίες στην κορυφή δεν φτιάχνονται σα κουλούρια στον φούρνο—φτιάχνονται όταν κάθε φορά ξαναβρίσκεις την δύναμη μέσα σου να γίνεις ξανά ένας στρατιώτης στη μάχη για το χρυσό, ακόμη κι όταν όλοι οι άλλοι έχουν ήδη πετάξει τα όπλα.

Πού να ξεκινήσουμε λοιπόν; Μα εδώ — σ' εκείνον τον αγώνα του Μελβούρνου του 2012 που ο καθένας σας μίλησε σαν ξεχωριστό ιερό δισκοπότηρο, εκείνον όπου πάνω στην κουζίνα του αναγεννήθηκε η φλόγα μιας γενιάς ολόκληρης. Σκέψου το έτσι: τρεις τίτλοι γηπέδου πριν καν η δεκαετία του 2020 βγει από τη φάση των σπασμένων ψευδονύμων στους τίτλους των ειδήσεων. Την ίδια ώρα που ο ένας έκανε σινιάλα στους φωτογράφους σαν ντιντжей μιας νυχτερινής παράστασης και ο άλλος χορογραφούσε τους πόνους του πάνω στο κόκκινο χώμα σα ζωγράφος της Γρανάδας, εκείνος σηκώθηκε κι έκανε αυτούς τους τίτλους σα στρατιώτης που ξυπνάει μέσα στις στάχτες ενός χωριού που κάηκε δέκα φορές. Δεν ήταν τυχαίο· ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδρομής μέσα από την κόλαση του γηπέδου όπου κάθε άλλη φορά τον περίμεναν όχι αντίπαλοι, αλλά οι ίδιοι οι πόνοι του σώματος να είναι αυτός που έπαιζε πρώτο βιολί. Και σεις θυμάστε εκείνο το συγκεκριμένο πράγμα; Την εποχή εκείνη όλα μιλούσαν για τον Φέντερερ σαν για μια γλυπτική μορφή που είχε σκαλιστεί μέσα στον χρόνο, για τον Ναδάλ σαν για έναν άρχοντα που πάνω στο σώμα του είχαν σμίξει όλα τα αριστουργήματα της φύσης. Κι εκείνος; Εκείνος ήταν ακόμα εκείνος ο νέος από την Ούζιτσε που είχε μόλιςLearn είχε τελειώσει το σχολείο, είχε αρχίσει να ντύνεται μόνος του — και όμως πάνω στο γήπεδο έκανε τους τρεις μεγαλύτερους τότε πρωταθλητές της εποχής να μοιάζουν σα τρυφερές μανάδες που προσπαθούν ν' αποφύγουν τους τραυματισμούς του γιου τους στις βόλτες τους. Τρεις τίτλοι γηπέδου σαν τρεις σεισμοί που άλλαξαν την ισορροπία της γης κάτω από τα πόδια όλων — όχι επειδή εκείνος ήταν πιο δυνατός, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκείνος που δεν σταμάτησε ούτε μια φορά να κουβαλάει πάνω του όλον τον κόσμο των Σέρβων όταν οι υπόλοιποι είχαν ήδη βρει κάπου να ξαπλώσουν για λίγο. Και μετά όλοι αυτοί οι αριθμούληδες βγάζουν αυτά τα ανοιχτά στόματα με τις αριθμομηχανές τους επειδή λένε πως "δεν υπάρχουν τόσες συμμετοχές στον τελικό του Γουίμπλεντον". Πώς όμως να συγκριθούν συμμετοχές όταν το αποτέλεσμα κάθε φορά ήταν σα να τσακίζει κάποιος έναν ντοματοσαλάτα με χέρια γυμνά επειδή ξέχασε το μαχαίρι; Αν θέλουμε να μιλήσουμε για μεγαλοσύνη, ας μην μετράμε τουλάχιστον αυτές τις τρεις επιβλητικές κολόνες πάνω στις οποίες στέκεται σήμερα η εικόνα ενός τένις που ξεφορτώθηκε τους πάντες από την κουρασμένη βιτρίνα των πρόωρων θρύλων. Εκείνος έκανε τρία πρωταθλήματα γηπέδου όχι επειδή είχε περισσότερα ματς στα πόδια, αλλά επειδή έκανε κάθε αγώνα σα πρώτου γύρου μιας επανάστασης. Και εσείς λέτε τώρα πως δεν αρκούν; Τι άλλο χρειάζεται λοιπόν — ένα τρίτο χέρι για να κρατάει την κουκούλα ενώ ο εχθρός έχει ήδη ξεκινήσει τον τελευταίο γύρο;