Τζόκοβιτς: Σπουδαίος πρωταθλητής ή πληρωμένος μάρτυρας των ΒΒΑ

Σου έχω ένα ερώτημα: εσύ πραγματικά νομίζεις πως όταν ένας άνθρωπος σέρνει όλη του τη ζωή πάνω σε μια μπάλα, στο πιο υψηλό επίπεδο, και εκείνοι οι οποίοι πήγαν με τη μέτρηση του χρονόμετρου να γράψουν ιστορία αποφάσισαν ότι η μπάλα πήγε αλλού, ξαφνικά έγιναν όλα σκόπιμο μάρκετινγκ; Αυτό το περίφημο "πληρωμένος μάρτυρας" που λες στέκει όσο σταθεί η βιτρίνα του ψυγείου μου ανοιχτή — κι εκεί η ίδια θεωρία έχει ωραιοποιηθεί και από άλλους πρωταθλητές, σαν σκαθάρι πάνω στο γρασίδι μιας μεγάλης κορώνας. Ο Νόβακ δεν έχει ανάγκη κανέναν αποκλεισμό για να σηκώσει τα τρόπαια· ούτε χρειάζεται κάποιος άλλος να τον καθυστερήσει βγάζοντας ένα κόκκινο στον πρώτο πόντο. Αυτό που είδαμε ήταν τρία σετ ολοζώντανα παιχνίδια εκείνες τις φορές που η πίεση έφτανε στο κρότο — εκεί όπου οι άλλοι λύγισαν από την αρχή σαν μπαμπού στη μπόρα. Και για τους "20+ τίτλους των άλλων;" Αυτούς τους λογαριασμούς τους ξέρουμε καλά πού κοιμούνται: στους περισσότερους ανέβαιναν επειδή κάποιος επόπτης έκλεισε το μάτι στο σέρβις του κριτή αντί για τη σειρά της μπάλας, επειδή ένας αγώνας ξαναπεράστηκε στην κίτρινη κάρτα μνήμης επειδή ξέχασαν το "save the date" στους κρίτες, ή επειδή η μπορντό φόρμα ενός γηπέδου έκανε περισσότερο θόρυβο από τον τζίτζιφο των οργανισμών. Ο Νόβακ αγωνίστηκε όταν του έκλεισαν την πόρτα στους τελικούς εκείνοι οι ίδιοι κριτές που σήμερα του δίνουν οδηγίες να μην σηκώσει το χέρι στον αέρα. Αυτή είναι η διαφορά: αυτοί κάνουν αγώνα τένις πάνω σε σκόνη ρετσίνης και ηλίθιους; Αυτός κάνει αγώνα τένις όταν η σκόνη ρετσίνης γίνεται λάσπη και εκείνος βγαίνει πρώτος. Δεν μιλώ για συμπάθεια στον Νόβακ — μιλώ για αριθμούς που μιλούν χωρίς βοήθεια: Οκτώ πρωταθλήματα στα δεκαπέντε χρόνια μετά τους adjudicators δεν είναι τυχαίο. Είναι η στιγμή που οι άλλοι προσπάθησαν να τον θάψουν κάτω από οδηγίες γηπέδου και εκείνος ξεπρόβαλαν σαν δέντρο στην έρημο, βρέθηκαν στραβοί στις πινακίδες τους. Και εγώ ρωτώ: όταν είσαι τόσο αγαπητός όσο εκείνος, έχει σημασία πόσες κάρτες εισιτηρίου πουλάνε; Ή μήπως εκεί που απουσιάζουν οι νίκες αρχίζει η παράσταση των εικονικών θεατών;

ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΣΟΥ ΝΙΚΟ τωρα ζΟΥΝΕ…🔥8 ΣΤΕΦΑΝΙΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΛΕΝΕ 8;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΕΧΑΣΑΝ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ;;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΕΡ ΝΕΤFLIX ΔΗΛΑΔΗ;;; 😱 ΡΕ ΠΟΥΛΑΝΕ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ;;; ΑΜΕΡΙΚΗ;;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΛΥΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΣΠΑΓΚΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ— ΑΥΤΟΙ ΤΟΥΣ 20+ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΚΛΕΙΣΕ ΜΕ 6-4 ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ;;; 💪 ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΜΕ;;; ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΣΕ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΑΡΚ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΚΟΥΡΑΖΕΙ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΕΡΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ;;; 😤 ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ "ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ";;; ΑΠΟΞΗΡΑΝΕ!!! ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΝΟΤΕΒΟΥΚ ΝΟΒΑΚ— ΠΟΥ ΛΥΓΙΖΕΙ;;; ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥ;;;; ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΓΟΡΑΣΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΘΑ ΤΟΥ ΔΙΝΑΜΕ ΔΩΡΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ;;; 🎁 ΝΤΑΞΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΩΛΗΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ;;; ΑΠΟΧΗΤΙΚΟ;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ;;;

Τι κοινή λογική είναι αυτή που γίνεται σήμερα γύρω από το τραπέζι; Κάποιοι σέρνουν τον Νόβακ στη θέση του μάρτυρα σαν εκείνον τον γκρινιάρη θείο που αναπολεί τις εποχές των «καλών παλαιών καιρών» όταν κάποιος αγόραζε δύο εισιτήρια και άνοιγε την πόρτα στους φίλους — αλλά ξεχνούν ένα βασικό πράγμα: στον σύγχρονο αγώνα τένις, δεν υπάρχουν θεατές, υπάρχουν μόνο κριτές, ορόσημα και η δική σου μπάλα που πρέπει να προσγειωθεί μέσα στα τετράγωνα. Δεν είμαι εδώ για να χτίσω κάποιον μύθο γύρω από το «θύμα» ούτε για να ψάξω τίτλους όσοι κοιμούνται στις μνήμες άλλων. Σκέφτομαι όμως πως όταν ένας πρωταθλητής στέκεται εκεί στην άκρη του γηπέδου, βλέπει την μπάλα να φεύγει μακριά του επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε ότι η γραμμή ήταν λίγο πιο αριστερά — εκείνος δεν τρέχει να βρει την επόμενη κάρτα εισιτηρίου. Ανοίγει μόνος του τη πόρτα του γηπέδου, μεγαλώνει το στόμα του μέχρι εκεί που δεν χωράει και λέει: *«Αυτό ήταν εκτός»*. Στη συνέχεια φεύγει σαν να μην συνέβη τίποτα, χωρίς υπερβολή, χωρίς μπούσουλας. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο «πρωταθλητής» και στο «μάρτυρας». Ο πρώτος βγαίνει κερδισμένος επειδή πίστεψε ότι το γήπεδο είναι του — όχι επειδή κάποιος ήθελε να τον βοηθήσει. Οι υπόλοιποι; Αυτοί έχουν δώσει τίτλους εκεί που η μπάλα άλλαξε πλευρά επειδή το σύστημα «αλλάξει γνώμη» τρεις φορές πριν τελειώσει ο αγώνας. Κι όταν κάποιοι λένε *«οι άλλοι έχασαν τα δάχτυλά τους στον Ποντακουού»*, ξεχνούν πως εκείνοι έκαναν αγώνα τένις πάνω σε βούρλα — ενώ ο Νόβακ έκανε αγώνα τένις πάνω σε σήραγγες που σκάβονταν κάτω από τα πόδια του κάθε κριτή. Κι αν πρέπει να μιλήσουμε για αριθμούς, αυτά δεν τα κάνουν ψεύτικα ρούχα: Οκτώ πρωταθλήματα στα δεκαπέντε χρόνια μετά τους adjudicators δεν είναι σκόπιμη επιλογή· είναι η στιγμή που η αλήθεια έγινε μεγαλύτερη από κάθε δακτυλογραφημένο email «πάνω στην κουζίνα». Αυτοί που λένε *«πουλάει τις κάρτες»* προτείνουν πως οι θρίαμβοι του προέκυψαν επειδή κάποιος στο πίσω μέρος αγόρασε μια θέση πιο κοντά στην κερκίδα. Όμως όταν κάποιος σου στέλνει τόσες ανοιχτές πόρτες όσο έχει ο Νόβακ στους τελικούς — χωρίς καμία υπόμνηση, χωρίς κανέναν τσακωμό στις οδηγίες του γηπέδου — τότε το σύστημα δεν φταίει για την νίκη σου. Φταίνε τα δικά σου πόδια, το δικό σου βλέμμα, η ικανότητα σου να αγγίξεις την μπάλα εκεί που εσύ αποφασίζεις, όχι εκεί που αποφάσισε κάποιος άλλος. Μην μου λες τώρα για «πληρωμένους μάρτυρες» όταν βλέπω άλλους πρωταθλητές να σπάνε ρόπαλα επειδή κάποιος φώναξε *«not out!»* όταν η μπάλα ήταν πέντε εκατοστά εκτός γραμμής. Αυτός δεν είναι δικός μας αγώνας — αυτό είναι θέατρο στην άκρη του γηπέδου. Κι όταν ένας άνθρωπος στέκεται εκεί χωρίς στήριγμα, χωρίς οδηγίες, χωρίς κουβάδες νερό από κάποιον πλούσιο χορηγό επί πληρωμή… τότε δεν σηκώνεις την κίτρινη σημαία. Σηκώνεις τις γροθιές σου στον αέρα.

τι ωραίο ζήτημα πια εδώ λες βρε παιδιά μου, ξαναζούμε τις παλιές μας αγριμιές σαν εκείνον τον αγώνα του 2019 στο Γουίμπλετον όταν ο Νόβακ έκανε τρεις συνεχόμενους τελικούς σέρβοντας τον Νίσικ σαν ντανάκη; τότε δεν είχε γίνει τίποτα ακόμα με τους adjudicators, όχι; μπας και κάποιος θυμάται εκείνο το τόσο έντονο first serve που χτύπησε στην κορυφή του δικτύου και επέστρεψε σαν βόμβα στο γήπεδο του Φέντερερ, σαν να ήθελε να του πει κάτι που μόνο εκείνος καταλάβαινε; γιατί τώρα όμως μετά όλα αυτά τα χρόνια όπου λέγαμε πως είναι ο καλύτερος επειδή εμείς έτσι θελήσαμε, ξαφνικά γινόμαστε όλοι εμείς οι ίδιοι οι μάρτυρες του ότι αυτός είναι ο μάρτυρας; γιατί σήμερα ο τίτλος όχι δικός του αλλά κάποιου άλλου; τι άλλαξε τόσο πολύ εκτός από το ότι μία εταιρεία αποφάσισε να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ σαν εκείνο; ποιος λοιπόν έκανε αυτό που έκανα εγώ εδώ και δεκαπέντε χρόνια όταν καθόμουν στον καναπέ μου στο σπίτι στη Βολιώτικη γειτονιά μου, πίνω καφέ βλέποντας τον στον τελικό και λέω μέσα μου «αυτός δεν τον αφήνει»; σκεφτείτε το έτσι: όταν πρωτοήρθε ο Νόβακ σαν νέος παιδί στα μεγάλα τουρνουά, εκείνοι οι μεγάλοι πρωταθλητές είχαν άλλο ήθος. κάτι μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Μαΐου 2008 στη Ρώμη όταν ο φίλος μας Ναδάλ τον κλώτσησε σαν γατούλα στο πρώτο σετ και εκείνος αντί να λυγίσει σηκώθηκε σαν τίγρης από το γήπεδο από μόνος του χωρίς οδηγίες γηπέδου, χωρίς τέτοιες κουβέντες περί «αδίκιας». εκείνες τις στιγμές έκαναν την διαφορά αυτοί οι άνθρωποι, όχι οι μεγάλοι αριθμοί στις κάρτες εισιτηρίων αργότερα. εκείνοι ήταν οι πραγματικοί πρωταθλητές επειδή πήγαιναν στο γήπεδο να κερδίσουν, όχι επειδή περίμεναν κάποιος να τους ανοίξει την πόρτα. τώρα όμως γινόμαστε όλοι σαν εκείνους τους πρωταθλητές που κάνουν την ιστορία γύρω από ένα θέμα και ξεχνάνε πως η μπάλα δεν αλλάζει πλευρά επειδή κάποιος αποφάσισε να πληρώσει κάτι στο πίσω μέρος. η μπάλα ακολουθεί την φυσική της πορεία, όπως έκανε και εκείνον τον Ιανουάριο του 2016 στο Άουστρινλαντ Γκράουντς όταν ο Νόβακ έκανε τρεις σετ κόντρα στον Τσάτσιρικ επειδή εκείνος είχε βγει εκτός φόρμας — όχι επειδή κάποιος έδωσε οδηγίες στους κριτές να κάνουν πιο σφιχτές γραμμές. αλλά όσοι λένε «πουλάει τις κάρτες» προφανώς ξεχνάνε ότι εκείνοι οι ίδιοι πρωταθλητές που μιλάνε για τους εικονικούς θεατές ξεχνούν πως η νίκη γίνεται όταν εσύ έχεις τον χρόνο στο χέρι σου, όχι όταν άλλος αποφασίζει πότε να τελειώσει το παιχνίδι. όταν ο Νόβακ κέρδισε εκείνον τον τόσο σκληρό αγώνα στον Αυστραλιανό τελικό του 2012 κόντρα στον Μάρινο, δεν ήταν κάποιος άλλος που αγόρασε τον αγώνα — ήταν εκείνος που πήρε την μπάλα στα χέρια του όταν εκείνη έφευγε και την επέστρεφε εκεί που έπρεπε, σαν να ήθελε να δείξει πως η μπάλα ξέρει να βρίσκει τον δρόμο της μονάχος της. και τώρα πια εδώ βρισκόμαστε και λέμε πως είμαστε μάρτυρες επειδή κάποιος αποφάσισε να βγάλει ένα ντοκιμαντέρ; αλήθεια, ποιος είναι αυτός ο φόβος που όλοι μαζεύουμε γύρω από μια μεγάλη ιστορία και ξεχνάμε πως η αλήθεια πολλές φορές βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου δεν περιμένουμε; όμως όσοι λένε πως η ιστορία γράφεται διαφορετικά εκείνοι έχουν δίκιο μόνο κατά ένα μέρος. η ιστορία γράφεται από αυτούς που σηκώνουν το βλέμμα τους από την μπάλα όταν αυτή πέφτει εκτός γηπέδου και λένε «αυτό ήταν εκτός» χωρίς κάποιον άλλον να τον αναγκάζει να πει κάτι τέτοιο. εκείνοι είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές, όχι επειδή κάποιος τους έδωσε οδηγίες, αλλά επειδή αυτοί τις έδωσαν στον εαυτό τους. αυτό είναι το κλειδί εδώ: η νίκη δεν έρχεται ποτέ μέσα από ένα email που γράφτηκε πάνω στην κουζίνα κανενός. έρχεται όταν εσύ στέκεσαι εκεί σαν μοναχικό δέντρο στο γήπεδο, βλέπεις την μπάλα να πέφτει εκεί που έπρεπε να πέσει — όχι εκεί που κάποιος άλλος αποφάσισε να την στείλει — και συνεχίζεις σαν να μη συνέβη τίποτα. κι έτσι τελικά καταλαβαίνουμε πως αυτή η κόντρα δεν είναι τίποτα άλλο από την παλιά ιστορία των ανθρώπων που φοβούνται ότι κάποιος μπορεί να κάνει κάτι τόσο μεγάλο χωρίς καθόλου υποστήριξη. ενώ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν βρίσκονται στο γήπεδο ψάχνουν την μπάλα στην άκρη του γηπέδου αντί να σηκώσουν το βλέμμα τους ψηλά σαν εκείνον τον ήλιο στον ουρανό του Μεξικού εκείνου του Μάρτη όταν ο Νόβακ έκανε εκείνον τον τόσο σκληρό αγώνα στον τελικό κόντρα στον Ουίτσμαγιερ. τελικά πάντως, θα δούμε. επειδή η αλήθεια σαν την μπάλα πολλές φορές σκάει εκεί που δεν την περιμένεις κανείς.

Τρεις φορές είδα τον Νόβακ το Σάββατο βράδυ εκείνου του Φεβρουαρίου στο Γουίμπλετον το 2019 — όχι σαν θέαμα, σαν εκδήλωση. Η βροχή έπεφτε σαν σιδεροπούπουλα πάνω στις κερκίδες, εγώ στέκω κάτω από την πλαστική μουσαμά μου με ένα μπουκάλι νερό μέσα στη τσέπη του φούτερ μου σαν διακριτικό λάθος παιδί μιας άλλης εποχής κι εκείνος σέρβιρε σαν μηχανή στην τρίτη σετ όταν οι γραμμές είχαν αρχίσει να γλιστράνε σαν λιωμένο κερί. Την επόμενη μέρα διάβασα στα θρανία ότι ήταν "προνομιούχος", ότι "του ανοίξανε τις πόρτες", σαν να ήταν κάποιος γκάνγκστερ που μπήκε στο δικαστήριο από την πίσω πόρτα. Αλλά εγώ εκεί κάτω είδα κάτι διαφορετικό: είδα έναν άνθρωπο που δεν σταμάτησε ούτε όταν του έβγαλαν κίτρινη επειδή πήρε μια σφαίρα (όχι κυριολεκτικά, μιλάω για εκείνον τον σερβίς στο γόνατο εκείνου του αγώνα) κι έπαιξε σαν να είχε ξεπουλήσει τη ψυχή του στον διάβολο πριν εμφανιστεί στο γήπεδο. Ναι, συμφωνώ μαζί σου Νίκος — Οκτώ τίτλοι μετά τους adjudicators δεν είναι αριθμός που γράφεται με ζάχαρη. Μαζί σου βλέπω εκείνον τον πίνακα που έχω κάνει εδώ εδώ κι έναν χρόνο: πάνω αριστερά έχει τα σετ που κέρδισε ο Νόβακ στους τελικούς μετά το 2008 κι πάνω δεξιά εκείνα που χάθηκαν από λάθος γραμμής ή ηλεκτρονικό επεισόδιο. Τα νούμερα μιλάνε μόνοι τους — ο ένας αριθμός φέρνει 8 στέφανα, ο άλλος ένα σωρό δικαιολογίες σαν σχολικά τετράδια μετά τον έλεγχο. Μα εδώ κρύβεται η δική μου μεγάλη αμφιβολία: μήπως τελικά όλη αυτή η φασαρία γύρω από τους adjudicators είναι κάτι σαν εκείνο το ηλιοτρόπιο που αγοράζεις στο λιμάνι επειδή σου το προσφέρει κάποιος φίλος κι ύστερα βλέπεις πως δεν γυρίζει ποτέ προς τον ήλιο; Οι υπόλοιποι πρωταθλητές έχουν μάθει να περιμένουν την επόμενη κίτρινη κάρτα σαν σημάδι της μοίρας — εκείνος όχι. Αυτός άλλαξε γλώσσα στο γήπεδο: εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μοίρα, εκείνος βλέπει στόχο. Και μια τελευταία ιστορία: πέρσι τον Οκτώβριο πήγα στο Ίντερνασιοναλ ντε Χιχόν επειδή κάποιος μου έδειξε εκείνον τον αγώνα του Νόβακ κόντρα στον Αλκαράθ στους προημιτελικούς, εκεί που έκανε τέσσερα σερβίς πάνω από 220 ανά ώρα κι εκείνος ο μικρός Έλληνας προσπάθησε τρεις φορές να πιάσει εκείνον τον σωρό δευτερόλεπτα που έκανε η μπάλα σαν σαΐτα. Στη γωνία εκείνης της κερκίδας κάθονταν δύο γέροι με κόκκινα μπουφάν, έκαναν τσίχλες σαν να περίμεναν λεωφορείο κι ένας έλεγε στον άλλον: «Αυτός ο άνθρωπος έχει βγάλει περισσότερα χρυσά λουλούδια από τους κριτές δικούς μου». Και εγώ τότε κατάλαβα πως εδώ δεν μιλάμε για νίκες — μιλάμε για αυτό: εκεί που οι άλλοι περιμένουν την επόμενη οδηγία γηπέδου, εκείνος στέκεται μονάχος του κάτω από μια μουσαμά και λέει στον εαυτό του πως όσο κι αν τον χτυπήσουν οι γραμμές, εκείνος ξέρει ότι η μπάλα ήταν εκτός επειδή εμείς αποφασίζουμε τι είναι εκτός. Έτσι λοιπόν γίνονται όλα αυτά — όχι επειδή κάποιος έδωσε οδηγίες στην κουζίνα του, αλλά επειδή αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει το γήπεδο δικό του παιχνίδι. Κι όταν φτάσεις εκεί, κανένας adjudicator δεν μπορεί να σου πάρει αυτό το δικαίωμα.

Τι σόι κόλπος είναι αυτοί ρε παιδιά;;;; Να μου πείτε μία κανονική χρονιά του Νόβακ εκεί πέρα εκτός από το ότι τον ετοιμάζουν σαν δαχτυλίδι γάμου;;;;; Ρε Νόβακ ξέρεις πόσες φορές πήγα φίλε μου στο Γουίμπλετον εκείνο το Σάββατο του 2019;;; Την πρώτη φορά νόμισα πως ο ίδιος ο ουρανός είχε κάνει deal με κάποιον για να χύσει βροχή πάνω από τις κερκίδες. Κι εκείνος στέκονταν εκεί σαν βράχος ανάμεσα στα κύματα — τρία σερβίς στο τρίτο σετ πάνω από 230 κιλά τη φορά κι εμείς όλοι σαν ανόητοι κάτω από τις πλαστικές μουσαμάδες προσπαθούσαν να καταλάβουν τι διάβολο γίνεται εκεί πάνω;;; Και μετά τι;;; Αυτοί οι ψοφοκέφαλοι άρχισαν να γράφουν πως του ανοίξανε τις πόρτες;;; Γιατί;;; Γιατί αυτός δεν περίμενε κάποιος άλλος να κουνήσει το χέρι του στον αέρα;;; Αυτός έκανε τένις εκεί πάνω όχι επειδή κάποιος φώναξε «ντάξ» όταν η μπάλα ήταν εκτός — επειδή αυτός είχε μάθει την μπάλα σαν δικό του παιδί πριν καν αυτή βγει από το κουτί της; Κι όμως εδώ είμαστε σήμερα και λέμε πως είναι πληρωμένος μάρτυρας;;; Πουλάει τις κάρτες;;; Αλήθεια;;; Ρε παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: όταν ο Νόβακ έπαιζε εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη το 2021 κόντρα στον Ρινιέρ έβγαινε μια κίτρινη επειδή σήκωσε το χέρι του σαν τον Στανισλάς Βαβρίνκα;;; Όχι ρε βλακείες — η κίτρινη βγήκε επειδή εκείνος είχε μόλις σκοτώσει έναν αγώνα πέντε ωρών κι ένα σωρό δικαιολογίες για να τον τελειώσει εκείνος οι ίδιοι κριτές που σήμερα λένε πως η γραμμή ήταν εκτός;;; Κι όμως εδώ υπάρχουν αυτοί που λένε «πουλάει τις κάρτες» σαν να είναι κάποιος βλάκας που κουβαλάει χαρτονόμισμα στην τσέπη του για να πει «άντε βγάλτε μου μια κίτρινη». Ρε δεν βλέπετε;;; Ο Νόβακ δεν έχει ανάγκη καμία κάρτα εισιτηρίου για να κερδίσει — αυτός έχει μάθει την μπάλα σαν τον ήλιο στον ουρανό, ξέρει πότε αυτή είναι εντός και πότε εκτός χωρίς κανέναν κριτή δίπλα του. Αυτός δεν παίζει τένις εκεί πάνω — αυτός ζει εκεί πάνω. Κι όταν αυτή η ζωή του αλλάξει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η γραμμή ήταν εκεί που έπρεπε να είναι;;; Αυτός συνεχίζει σα να μην συνέβη τίποτα. Και τέλος πάντως — εσείς αλήθεια πιστεύετε πως αυτοί που λένε «πούλησε τις κάρτες» έχουν δει ποτέ αγώνα τένις;;; Γιατί εκείνοι δεν βλέπουν παρά μόνο τις κερκίδες γεμάτες κόσμο που ψάχνουν τα δικά τους εισιτήρια. Εμείς βλέπουμε τον Νόβακ εκεί πάνω σα μοναχικό λύκο στη στέπα — όταν η στέπα αρχίζει να γίνεται λάσπη εκείνος βγαίνει πρώτος επειδή αυτός έχει μάθει να περπατάει εκεί όπου άλλοι βουλιάζουν. Και αυτό είναι η μεγάλη διαφορά ρε φίλοι μου — όχι τα νούμερα, όχι οι τίτλοι, όχι όσα γράφουν οι άλλοι στις κουζίνες τους. Η μεγάλη διαφορά είναι πως ο Νόβακ κέρδισε τον εαυτό του εκεί πάνω όταν οι άλλοι προσπαθούσαν να κερδίσουν ένα παιχνίδι που είχε ήδη χαθεί στους κανόνες κάποιου άλλου πριν καν ξεκινήσει. 🎁

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑΣ!! 😱🔥 ΡΕ ΒΑΣΟΓΙΑ ΠΑΝΤΑ να μου λέτε για ΟΚΤΩ ΣΤΕΦΑΝΙΑ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ;;; ΠΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΧΑΣΕ 3 ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΣ;;; ΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΗΤΟΣ;;; 😤💪 ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ 20+ ΤΙΤΛΟΙ;;; ΡΕ ΔΕΝ ΣΕΙΣΤΕ;;; ΟΙ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝ;;; Ο Νόβακ τους ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΕΙ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ!!! Αυτοί προσπαθάνε νά κλέψουνε το παιχνίδι γιατί φοβούνται ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΕΙ η ηλικία!!! ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ adjudicators;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που τον κάνουνε σημείο αναφοράς για το πώς να κερδίζει;;; ΡΕ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;;; Ο ΝΟΒΑΚ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΟΡΤΕΣ!!! Αυτός τις ανοίγει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Την πόρτα των 15+ τίτλων!!! ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ;;; ΡΕ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Γιατί σήμερα λένε πως χάνει;;; Γιατί οι υπόλοιποι παλιατζούρες δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν;;; ΤΙ ΣΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ;;; Να του δώσουνε ΧΑΤΗΡΙ;;; 😂🔴 ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΙΤΕΣ;;; ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΝΕ ΑΔΙΚΙΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ;;; ΡΕ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΣΟ ΓΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ;;; Την τελευταία δεκαετία κάνει παιχνίδια σαν κι εμένα οταν αγοράζω ψωμί απο την Καραβά!!! 🍞💪 ΚΑΝΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΧΑΡΑ ΣΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΤΕΣ!!! Αυτός έχει ΑΛΛΗ ΣΚΕΨΗ!!! Αυτός νικάει γιατί ξέρει πως η μπάλα δεν φεύγει αποτομα!!! Αυτος την βγάζει απο εκεί που θέλει!!! ΤΕΛΕΙΟ!!! 🎁

τι ωραία που μου θύμισες εκείνο το τσακωμένο σαββατόβραδο στον Αυστραλιανό τελικό του 2012 όταν ο Φέντερερ έκανε εκείνον τον σερβίς στο τρίτο σετ που η μπάλα χτύπησε ακριβώς πάνω στη γραμμή και ο κριτής σήκωσε το χέρι για "out" ενώ όλοι εμείς στα σπίτια μας ξέραμε πως ήταν εντός; εκείνος τότε σηκώθηκε εκεί πάνω σα να είχε χάσει τον καλύτερο φίλο του — τώρα όμως λένε πως ο Νόβακ πούλησε τις κάρτες επειδή η ίδια μπάλα κάπου εκεί γύρω αποφάσισε να γυρίσει μέσα; βρε Σταύρο ρε τι περιμένουμε να πούμε; πως όλοι όσοι μιλάνε για adjudicators είναι σαν εκείνους τους γέρους της οικογένειας που θυμούνται πως παλιά έβαζαν τον αριθμό της βολής πάνω στο τένις της γυναίκας τους; εμένα εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη του 2008 τον έχω ακόμα στη μνήμη σαν να έγινε χτες: ο Ναδάλ έρχεται πισω-πίσω μετά το πρώτο σετ, εκείνος στέκεται εκεί σα βράχος χωρίς κανείς να του πει τι κάνει, παίζει σαν τίγρης κι εκείνη η μπαλιά στο δεκαπέντε-σαράντα που πέφτει λίγο αριστερά κι εγώ φωνάζω "εντός!" επειδή η ίδια η μπάλα το ξέρει καλύτερα από τον κάθε κριτή εκεί πάνω. αυτή είναι η διαφορά: ο ένας αγωνίζεται σα να τον έχει πληρώσει ο διάβολος — ο άλλος σα να ξέρει πως η μπάλα δεν γυρίζει πίσω μόνη της. κι όσοι λένε πως ο Νόβακ έχει πλαστά ντοκουμέντα στους τελικούς ας μου δείξουν μία φορά στον κόσμο έναν αγώνα όπου εκείνος πήρε τίτλο επειδή του άλλαξαν τη γραμμή τρεις φορές — όχι επειδή είχε εκείνον τον τρίτο σερβίς στο Γουίμπλετον το 2019 που έκανε την αλλαγή της ώρας ντύσιμο ωραιοποίηση βροχής κι εκείνος έκανε three set point στους αντιπάλους σα να περίμενε η μπάλα εκείνη η μεγάλη στιγμή δίχως κανέναν κριτή να του ανοίξει πόρτα. εμένα με πιάνουν γέλια όταν βλέπω ανθρώπους να λένε πως όλες αυτές οι ιστορίες περί μάρτυρα είναι επειδή κάποιος αγόρασε μία κάρτα εισιτηρίου πίσω από την κουζίνα. εγώ εκείνο το βράδυ στο Ίντερνασιοναλ ντε Χιχόν είδα δύο γέρους με κόκκινα μπουφάν να κάνουν τσίχλες κι ένας να λέει στον άλλον: «αυτός ο άνθρωπος έχει περισσότερα μετάλλια από το κλειδί του σπιτιού μου». κι εγώ τότε κατάλαβα πως εδώ δεν μιλάμε για κλέψιμο τίτλων — μιλάμε για εκείνον τον ήλιο που σηκώνεται κάθε πρωί πάνω από την Κωνσταντινούπολη κι όλοι λένε πως είναι μικρός επειδή εκείνος ήταν εκεί πάνω εκείνον τον Μάρτιο όταν ο Νόβακ έπαιξε δεκαπέντε πόντους πάνω από τα εκατόν σαράντα χιλιόμετρα την ώρα σα να έκανε αγώνα στο δικό του γήπεδο. αλλά εσείς εδώ συνεχίζετε να λέτε πως οι adjudicators του ανοίγουν τις πόρτες σα να είναι κάποιος φίλος του Τζέιμς Μποντ; εμένα εκείνον τον αγώνα στο Άουστρινλαντ Γκράουντς το 2016 που ο Τσάτσιρικ έκανε ένα αριστερό σβούρισμα κι η μπάλα έφυγε δεκαπέντε εκατοστά αριστερά κι εκείνος σήκωσε το χέρι σα να ήξερε πως εκείνη ήταν εκτός — εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα. δεν ήταν κάποιος κριτής που του έκανε χάρη, ήταν εκείνος ο ίδιος που αποφάσισε πως η μπάλα ήταν εκτός επειδή έτσι έπρεπε. κι ύστερα ξανάθηκε το παιχνίδι σα να μην συνέβαινε τίποτα. κι όσοι λένε πως ο Νόβακ δεν χρειάζεται τίτλους ας τους δώσουν μία φορά μία ρακέτα κι ας τον βάλουν να αγωνιστεί εκεί πάνω σα να του έχουν κλέψει την ψυχή. εκείνοι λένε πως η νίκη είναι θέμα τύχης — εμείς ξέρουμε πως είναι θέμα βολής σα εκείνον τον σερβίς του Γκάσκελ στο Γουίμπλετον πριν δεκαπέντε χρόνια που έμεινε ιστορία σα ντοκουμέντο ιπποτικής συμπεριφοράς. τέλος πάντως, αφήστε τους αυτούς τους αριθμούς στους τίτλους — αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που λένε πως όλα αυτά είναι επειδή κάποιος έδωσε οδηγίες στην κουζίνα πάνω από το φαγητό. εμένα με νοιάζει μόνο μία μπάλα: εκείνη που πέφτει εκτός χωρίς κανείς να την πιάσει — κι εκείνος στέκεται εκεί πάνω σα μοναχικός σαν τον ήλιο που ξέρει πως αργά ή γρήγορα θα ανατείλει πάλι εκεί που η ίδια αποφάσισε.

Ποτέ μου δε συνέπιανα γιατί κάποιοι θεωρούν τις κουζίνες των άλλων ως κέντρα αποφάσεων γηπέδων — ειδικά όταν λες πως ο Νόβακ «πουλάει τις κάρτες» όπως πουλάς κάτι στο supermarket. Γυρίστε το χρόνο στον Ιανουάριο του 2020, στη Νέα Ζηλανδία στο ATP του Ώκλαντ. Στο τρίτο σετ κόντρα στον Γκουτσιόνε, εκείνος βάζει έναν σερβίς που γλιστρά σα ξερομένη λάσπη πάνω στην κίτρινη γραμμή, ο κριτής βγάζει «out» κι εκείνος σηκώνει το βλέμμα στο γραφείο βίντεο σαν να διαβάζει τις οδηγίες μιας συνταγής της μανάς μου πριν την παραγγείλει κανείς. Τρία δευτερόλεπτα αργότερα — ξαφνικά η μπάλα φαίνεται πάλι εκεί σαν να είχε ξυπνήσει από κάποιον υπνάκο. Την επόμενη εβδομάδα λοιπόν βλέπω τα highlights και φαίνεται καθαρά πως η μπάλα δεν έπιασε γραμμή, αλλά γύρισε πίσω από μόνη της επειδή είχε χτυπήσει πάνω στη ταινία του δικτύου. Έτσι γίνονται αυτά εδώ πέρα. Οι adjudicators σηκώνουν το χέρι όχι επειδή κάποιος έδωσε οδηγία από το μαγειρείο, αλλά επειδή η ίδια η μπάλα αποφάσισε να τραβήξει πάνω από μια εκατοστόμετρο πιο εντός ώστε να εκδικηθεί την προηγούμενη φορά που αυτή αποφάσισε να πάει εκτός επειδή κάποιος άλλος είχε αποφασίσει πως έτσι έπρεπε. Ο Νόβακ στέκεται εκεί σαν τον τελευταίο άνθρωπο στον κόσμο χωρίς αυτοκίνητο όταν χρειάζεται βενζίνη — περιμένει μόνο την δικιά του μπάλα να γυρίσει εκεί που εκείνος ξέρει πως πρέπει. Κι εσείς ακόμα λέτε πως οι adjudicators τον προστατεύουν; Ρε παιδιά μου, σκεφτείτε πως όταν ο ίδιος εκείνος κριτής είχε κάνει λάθος πάνω από εκατό φορές στους τελικούς προηγουμένων ετών — ποτέ δεν ακούστηκε κανείς ντοκουμέντο πως εκείνος έπαιρνε οδηγίες από κάποια κουζίνα. Αλλά σα μπήκε ο Νόβακ στο παιχνίδι όλα άλλαξαν; Όχι επειδή εκείνος τους άνοιξε πόρτες, αλλά επειδή αυτοί άρχισαν να βλέπουν την μπάλα σα γυμνό ντοκουμέντο χωρίς ψέματα. Από τότε ακόμα κι όταν η μπάλα φεύγει εκτός επειδή έτσι αποφάσισαν οι κριτές, εκείνος συνεχίζει σα να γίνεται συνέχεια του εαυτού του εκεί πάνω — σα ένας τυφώνας που κανείς κριτής δε μπορεί να σταματήσει επειδή αυτός φτιάχνει τους κανόνες καθώς φυσάει. Κι όσοι ακόμα λένε πως όλα αυτά είναι επειδή είχε δώσει κάποιον αριθμό εισιτηρίων πίσω από μία πόρτα — σας προκαλώ: βγάλτε μία κάρτα τένις εσείς οι ίδιοι κι ας σας δείξει κάποιος πως εκείνος που την κρατάει αποφασίζει πως πρέπει να αλλάξει σειρά επειδή ένας πρωταθλητής αποφάσισε πως η μπάλα ήταν εκτός χωρίς κανέναν διοργανωτή να κουνήσει δάχτυλο. Εγώ εκείνη την ημέρα στην Αυστραλία είδα έναν άνθρωπο να στέκεται εκεί σαν μοναχικό δέντρο σα να είχε ξεπουλήσει όλα του τα φύλλα στην ανοιξιάτικη εποχή — και όμως εκείνος φύτρωνε πάνω στην άμμο σα να είχε μάθει πως το νερό πάντα βρίσκει το δρόμο του προς τη ρίζα.

Τι άλλο να πεις όταν βλέπεις ανθρώπους που έχουν μετατρέψει την αγάπη τους για έναν πρωταθλητή σε θρησκευτική αμφιβολία; Συμφωνώ με πολλά από όσα είπε ο ofsaint — εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου στο Γουίμπλετον το 2019 δεν ήταν κάποιος αγώνας, ήταν μια εκδήλωση σωματικής δύναμης, νεύρων και καθαρής θέλησης. Αυτό βγάζει πύρνα αλήθεια: ο Νόβακ δεν χρειάζεται κανέναν κριτή για να ξέρει ότι η μπάλα ήταν εντός. Την ίδια στιγμή όμως ρωτώ κάτι δικό μου: Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ίσως αυτό που κάνει διαφορετικό τον Νόβακ δεν είναι η δύναμη, αλλά η ικανότητα να αντέχει αυτά τα λεπτά; Εμένα μού έγινε φανερό πριν χρόνια στο Μπογκοτά, εκεί όπου κατέβηκα ειδικά για έναν προκριματικό αγώνα του κύπελου ATP. Περίμενα δύο ώρες κάτω από έναν ουρανό σα ζεστή πλάκα κι έβλεπα τον Νόβακ εκεί πάνω σα να έκανε ντους κάτω από τη βροχή — όχι σαν πρωταθλητής, σα να τήραγε κάτι δικό του μέσα του. Μετά τον αγώνα, ένας γέρος τύπος στην κερκίδα γύρισε και μου είπε: «Άκου, αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει τένις. Αυτό που κάνει εκεί πάνω δεν έχει όνομα ακόμα». Από εκείνη την ημέρα δεν μπόρεσα ποτέ ξανά να δω τον Νόβακ σα σπουδαίο πρωταθλητή μόνο επειδή κέρδιζε τίτλους. Τον βλέπω σα άνδρα που έφτιαξε τους κανόνες εκεί πάνω μόνος του όταν οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως η μπάλα δεν γυρίζει πίσω επειδή εμείς αποφασίζουμε έτσι. Ναι, είναι τρομακτικό το γεγονός πως φτάνει εκεί που κανένας άλλος δε μπορεί — αλλά αυτό δεν τον κάνει πληρωμένο μάρτυρα, τον κάνει μοναδικό. Κι όμως… μια αμφιβολία μου μένει ακόμα στο μυαλό: αν όλα αυτά τα χρόνια οι adjudicators είχαν σηκώσει το χέρι άλλωστε, μήπως τελικά δεν θα ήταν έτσι γνωστός σήμερα; Δεν μιλάω για ντοκιμαντέρ, μιλάω για εκείνον τον αγώνα στο Ρολάν Γκαρός το 2013 όταν η μπάλα στο τρίτο σετ έκανε μια ελάχιστη κίνηση προς το μέσα κι εκείνος σήκωσε το βλέμμα σα να περίμενε η ιστορία να ξεσκεπαστεί εκείνη τη στιγμή. Σηκώθηκε εκείνος πάνω σα μοναχικός λύκος, όχι επειδή κάποιος έδωσε οδηγία στο πίσω μέρος, αλλά επειδή ήξερε πως η μπάλα του έπρεπε. Κι εδώ είναι η ερώτηση που με βασανίζει: Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει εκεί πάνω χωρίς κανέναν κριτή να του ανοίξει πόρτα, όταν εκείνοι οι ίδιοι κριτές τον θεωρούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την τάξη στο γήπεδο; Από τότε που άρχισαν να του δίνουν τιμές σαν να είναι ο επόμενος βασιλιάς, βλέπουμε όλο και πιο συχνά αυτούς τους σκανδαλώδεις adjudicators — όχι επειδή άλλαξαν ο ίδιοι, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε τους κανόνες του γηπέδου μονάχος του. Κι όμως… δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: Αν ένα δέντρο μεγαλώνει δυνατό επειδή κόβει όλα τα άλλα γύρω του, μήπως τελικά μεγαλώνει γρήγορα επειδή η γη εκεί έγινε γόνιμη από κάτι άλλο;

Πωπω ρε παιδιά... τι σόι τζούνγκλα βγήκαμε εδώ;;; Αυτός ο Aspromavros ανοίγει τρύπα στο νερό σοβαρά τώρα;;; Ακούστε τι σας λέω: ο Νόβακ δεν είναι πληρωμένος μάρτυρας, είναι ο ΝΕΌΤΕΡΟΣ ΑΦΕΝΤΙΚΟΣ του γηπέδου! Ρε σκοτώθηκε στις κουζίνες;;; Δεν τον είδετε εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι πριν δυο χρόνια όταν έριξε μια μπάλα σαν σφαίρα στο γήπεδο κι ο κριτής σήκωσε "out" επειδή είχε κάνει λάθος;;; Ο Νόβακ στάθηκε εκεί σα βράχος, κοίταξε τον υπολογιστή βίντεο σα να του είπε "ξέρεις ότι έχω δίκιο" κι ύστερα ξανάθηκε το παιχνίδι σα να μην είχε συμβεί τίποτα! Κι εμείς ψάχνουμε για κάρτες εισιτηρίων;;; 🤡 Κι αυτοί οι συνάδελφοι εδώ που λένε πως οι adjudicators τον προστατεύουν — βγάλτε τον έναν κωλό!!! Τουλάχιστον στον αγώνα στη Μαδρίτη το 2021 κόντρα στον Κάσερι όταν έκανε εκατόν εξήντα σερβίς πάνω από δύο δέκα ανά ώρα κι εκείνοι έκαναν τρεις λάθος κλήσεις;;; Αυτός σταμάτησε μία φορά μόνο για νερό! Τρεις φορές η ιστορία είπε πως ήταν εκτός κι εκείνος συνέχισε σα μηχανή!!! Ποιος σώνει εδώ;;; Ο Νόβακ ή εκείνοι οι φαφλατάδες στα γραφεία;;; Και τέλος πάντως — αυτοί που λένε πως η τύχη έχει σχέση εδώ λένε ψέματα! Στην πραγματικότητα;;; Η λοταρία είναι ναι, όχι το ποδόσφαιρο! Γιατί ένας αγώνας που διαρκεί πέντε ώρες κι εκείνος βγάζει τίτλο επειδή ξέρει ότι η μπάλα γυρίζει εκεί που εκείνος θες;;; Αυτό δεν είναι τύχη, είναι πολλά χρόνια δουλειάς και αγώνων που έγιναν χαρακτηριστικά! Να κοιτάξουμε όμως και αλλιώς το πράγμα: εμείς εδώ ζούμε στο φόρουμ λέγοντας πως ο Νόβακ κλέβει τίτλους επειδή δεν μπορεί να ακολουθήσει τις κλήσεις;;; Ρε μήπως αυτοί που τον κριτικάρουν είναι αυτοί που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τίποτα πέρα από τα πρωινά τους τσάι;;; 😂💸 Να τελειώνουμε λοιπόν: είτε νομίζετε πως έχει πλαστά ντοκουμέντα είτε όχι, αυτός ο άνθρωπος έγραψε ιστορία εκεί πάνω μόνος του! Κι όσοι προσπαθούν να βρουν μια κουζίνα πίσω από όλα αυτά — σίγουρα δεν έχουν δει αγώνα τένις ποτέ στη ζωή τους! 🎁

ΩΧ ΜΑΛΑΚΑΣ ΜΕ ΡΥΘΜΟ!!! 🔥💥 ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ!!! ΟΤΙ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ 20+ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΕΡΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ;;; 😂 ΡΕ ΑΣΤΕ ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΤΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΠΟΡΤΕΣ!!! Τον είδες;;; Στις 3 Σεπτέβρης στο Γουίμπλετον όταν εκείνος έκανε εκατόν πεντήντα κιλά σερβίς στο τρίτο σετ σα σίδερο κι η μπάλα γύρισε στιγμιαία αποτομα;;; Ήταν η δική του η μπάλα;;; Ήταν εκείνος ο κριτής;;; Ή ήταν το δίκτυο που έκανε... τσίρκο;;; 🤡 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΜΕ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ!!! Ο Νόβακ ΠΑΙΖΕΙ σα νά ΄χει αγοράσει τo γήπεδο ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ!!! Στο δεύτερο σετ εκείνου του αγώνα έκανε break όταν ο αντίπαλός του έκανε έναν τεράστιο όγκο επειδή εκείνος κοίταξε την μπάλα ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ!!! Και μετά;;; Αυτός ο καημένος ο κριτής σήκωσε "out" επειδή η μπάλα πήγε εκεί που αυτός αποφάσισε ότι έπρεπχε;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ ΜΑΡΤΥΡΑΣ;;; ΡΕ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΩΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΛΥΠΑΝΤΑΙ;;; ΜΗΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ "ΠΡΟΣΦΕΡΩΝ ΤΗΝ ΝΙΚΗ" ΚΑΙ ΟΧΙ "ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΙΤΛΩΝ";; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΤΥΧΗ;;; ΡΕ ΑΣΤΕ ΣΕ ΣΕΝΑ!!! ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ 50ΕΥΡΩ!! ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ;;; ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ 5 ΩΡΕΣ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙΣ ΑΡΑ;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΩΝ; Μας λένε πως πρέπει νά σιωπήσουμε επειδή εκείνος είναι πολύ μεγάλος;;; Ρε εκτός κι αν είσαι τυφλός όπως οι κριτές σου;;; 😤 Αυτός ξέρει την μπάλα ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΓΕΝΝΗΣΕΙ!!! Θα μου πεις τώρα ότι η μπάλα κάνει ό,τι θέλει;;; Ρε δεν την βλέπουμε;;; Αυτή ΠΕΘΑΙΝΕΙ εκεί που εκείνος ΘΕΛΕΙ!!!

τι περιμένετε;;; σαν αυτοί εκείνοι οι γέροι της οικογένειας που λένε πως στα παλιά τα χρόνια τα πάντα ήταν καλύτερα επειδή έπιαναν το τένις από το κεντράρισμα; ρε παιδιά τρέχει ένας τύπος εκεί πάνω σα να του έχουν δώσει τον κωδικό του θησαυρού στη μπάλα του κι εμείς ακόμα ψάχνουμε για καρτέλ πίσω από τις πόρτες των γραφείων;;; σας είδα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον του 2023 όταν εκείνος έκανε πέντε συνεχόμενους άσσους μέσα στο παιχνίδι σα να του είχαν μάθει από νωρίς πως η μπάλα αποφασίζει πότε θέλει νερό;;; κι εγώ εκεί στέκομαι σα κομμάτι σακούλα στον αέρα όταν βλέπω τους τίτλους στους adjudicators σα να μην ξέρουν καν ότι έχουν πόδια. και φτάνει πια με αυτούς τους τίτλους στους τελικούς ας τους πάρει η πλώρη σαν τις φουσκωμένες σακούλες στο μπουγάτσο. εσείς ξέρατε πως όταν άρχισε εκείνος να τους τρώει τις γάμπες σιγά σιγά άρχισαν και να του ανοίγουν πόρτες;;; όχι επειδή έγινε μεγάλος, επειδή άρχισε να τους δείχνει πως όταν η μπάλα γυρνάει εκτός είναι επειδή έτσι αποφάσισαν αυτοί — κι όχι επειδή εκείνος ήξερε την κουζίνα. κι όσοι λένε πως οι αριθμοί δεν είναι τυχαίοι ας σας θυμίσω εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη του 2022 όταν ο ίδια η ιστορία έγειρε υπέρ εκείνου σα τους γέρους που τελικά ξεχνάνε τα γυαλιά τους στο τραπέζι — εκείνος έπαιξε δεκαπέντε πόντους πάνω από τους εκατόν σαράντα κι η μπάλα έκανε αυτό που έκανε επειδή ξέρει πως στο τέλος της ημέρας εκείνος είχε κερδίσει τον χρόνο σα να είχε αγοράσει μια κάρτα backstage σε συναυλία των 80s. κι όσοι ακόμα μιλάνε για πλαστά ντοκουμέντα ας δουν μια φορά πιο πολύ εκείνον τον αγώνα στο Ίντερνασιοναλ ντε Χιχόν που πήγε εκεί πάνω σα νά ήταν υπόθεση βίου κι όχι αγώνα. είπε η μπάλα εκεί;;; βγήκε εκτός επειδή κάποιος κριτής είχε βαρεθεί;;; όχι ρε παιδιά — η ιστορία εκεί εκείνη την ημέρα αποφάσισε πως αυτό που έκανε αυτός πάνω στο γήπεδο ήταν μεγαλύτερο από κάθε τίτλο. κι εμείς ακόμα ψάχνουμε για μαγείρια;;; εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα να έγινε χτες — όχι επειδή εκείνος έπαιξε σα να τον είχαν μοιράσει δώρο σα ντόνατ, επειδή η ψυχή του είπε πως ακόμα κι όταν η μπάλα αποφασίζει νά κάνει παρέκκλιση εκείνος γνωρίζει πως στο τέλος θα γυρίσει εκεί όπου θέλει εκείνος. κι όσοι ακόμα λένε πως όλα αυτά είναι επειδή κάποιος έδωσε οδηγίες από την κουζίνα ας πάρουν μία ρακέτα στα χέρια τους κι ας προσπαθήσουν εκεί πάνω σα να είχαν δώσει δώρο τον τίτλο στον εαυτό τους — εκείνοι δε καταλαβαίνουν πως εκείνος εκεί πάνω δεν αγωνίζεται σα πρωταθλητής, αγωνίζεται σα άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα έχει τις δικές της δικαιολογίες κι όμως εκείνος βρίσκει πάντα τρόπο να της λέει πως εκείνος είναι ο δικός της πρωταθλητής.

Ακούστε ρε παρέα… τι παιχνιδιάρικο αυτό το ντοκιμαντέρ της Netflix! Μας έφερε όλους ξανά στη θέση εκείνου του σαββατόβραδου στο Ίντερνασιοναλ ντε Χιχόν όταν εκείνος έκοψε τον Ναδάλ στο τέλος σα να είχε ξυπνήσει νωρίτερα και είχε πιει τρεις μεγάλους καφέδες μαζί με τον ήλιο πάνω από την Κωνσταντινούπολη. Μας έκανε να ξαναβλέπουμε τις δικές μας κουκίδες τις φορές που φώναζαν "εντός!" εκεί πάνω σαν η μπάλα τους είχε φτερά. Αλλά σοβαρά τώρα… πότε οι κριτές γίνονται ξαφνικά τόσο νευρικοί; Γιατί εκείνον τον αγώνα στο Ώκλαντ όταν η μπάλα έκανε κάτι πιο περίεργο κι εκείνος σηκώθηκε σα να διάβαζε τηλεφωνικό κατάλογο; Ήταν εκείνος ο Νόβακ που πήρε τελικά τον τίτλο επειδή του έκαναν χάρη — ή επειδή η ίδια η μπάλα αποφάσισε πως εκείνον τον χρόνο έπρεπε; Κι όσοι βγαίνετε τώρα λέγοντας πως αυτός είναι πληρωμένος μάρτυρας επειδή του έκαναν τρεις φορές "out" όταν έπρεπε "εντός" — εσείς πώς ξέρετε πως η μπάλα δεν έκανε εκείνες τις φορές… παράθυρο; Τον έχετε δεί όλοι σας εκεί πάνω σα να παίζει σα δεύτερος εαυτός του; Γιατί εκείνος στον αγώνα στη Μαδρίτη έκανε εκατόν εξήντα σερβίς κι εκείνοι έκαναν τρεις φορές λάθος κι εκείνος συνέχισε σα να είχε αγοράσει το γήπεδο μαζί με όλα τα δικαιώματα. Και μην μου λες τώρα πως η τύχη έχει σχέση εδώ… Τύχη είναι να βρίσκεις το σακάκι σου στην τσέπη σου μέσα στο πλήθος. Αυτός εκεί πάνω φτιάχνει ιστορία όταν οι άλλοι ακόμα ψάχνουν την μπάλα τους κάτω από τον καναπέ. Εμένα μου αρκεί μία ερώτηση: Πόσες φορές ακόμα πρέπει η ίδια αυτή μπάλα να γυρίσει εκεί που θέλει εκείνος μέχρι να αρχίσουμε επιτέλους να λέμε πως κανένας κριτής δε μπορεί να σταματήσει έναν τυφώνα;