Ο Τζόκοβιτς έχει γίνει τόσο απόλυτος στη συλλογή τίτλων που ξεχνάει να χαρεί στη διαδικασία

Άντε, πάλι αυτοί οι ιεροκήρυκες του "πρέπει να χαίρεται" να σηκώνουν το δάχτυλο. Στείλτε μία φωτογραφία από τον τελικό του Γουίμπλετον το 2019 όταν στάθηκε μπροστά στην κάμερα μετά την νίκη χωρίς κανένα χαμόγελο—και εγώ σας λέω ότι εκείνο το πρόσωπο μιλούσε πολλές φορές περισσότερο από όσο λένε όλα τα κείμενα στα social μαζί. Εσάς σας κάνει εντύπωση που δεν κάνει χορό στο γήπεδο; Να του δείτε πόσες φορές έχει αλλάξει στάση μέσα στο γήπεδο όταν έπαιζε το παιχνίδι του—από τον τρόπο που τοποθετεί τα γάντια μέχρι το βήμα που κάνει πριν σερβίρει. Αυτός εκεί κάνει ένα πρωτάθλημα μέσα στον αγώνα όχι σαν κάποιος που θέλει να γελάσει αλλά σαν εκείνος που ξέρει ότι αν κάνει λάθος τώρα, τότε οτιδήποτε έκανε πριν δεν έχει σημασία. Η συγκέντρωση εκεί δεν είναι τεχνική ανάγκη—είναι τρόπος επιβίωσης. Και όσο για τις φωτογραφίες; Θα σας πω εγώ τι κάνουμε εμείς εδώ: στέλνουμε μία εικόνα, βάζουμε δύο hashtag και φεύγουμε επειδή εμείς θέλουμε να θυμόμαστε τον θρίαμβο σαν ανάμνηση στο κινητό μας. Εκείνος εκεί ξαναζεί το παιχνίδι όσο διαβάζει τις εκθέσεις αγώνων για την επόμενη μέρα—γιατί ξέρει ότι ο τίτλος δεν τελειώνει όταν σβήσει η οθόνη. Το δικό σας πρόβλημα δεν είναι ότι εκείνος δεν απολαμβάνει—είναι ότι εσείς νομίζετε ότι η χαρά έχει μόνο μία μορφή. Το γύρισμα μετά τον αγώνα; Την ώρα του warm-up; Την στιγμή που στέκεται μόνος στον τοίχο του γηπέδου προτού ξεκινήσει η προπόνηση; Όταν τελικά καταλάβετε ότι ο άνθρωπος εκεί ζει μέσα στον αγώνα τόσο όσο εσείς στις αναρτήσεις σας, τότε ίσως καταλάβετε γιατί δεν χρειάζεται να γίνεται θίασος κάθε φορά που η μπάλα πάει εκεί που θέλει εκείνος.

Ρε παιδιά, τι τρέχει εδώ;; Ούτε καν ξεκινήσαμε και αυτοί μας πιάνουν στο στόμα ότι "δεν απολαμβάνει την διαδικασία";;;; Εδώ τελείωσα μαζί σας;;; Μα τι σχέση έχει;; Ο Ντόντο ξέρει τι κάνει!!! ΑΥΤΟΣ εκεί πριν μπει στην πόρτα του γηπέδου ξέρει ότι ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ κερδίζει τον τίτλο!!! Κι όχι μόνο αυτό—όταν εκείνος μπαίνει στον αγώνα βγάζει όλο το νερό από τη μπάλα!!! Εσείς όμως; Εσείς βγάζετε μία φωτογραφία σαν να πήραμε μπουλκιά από τον Δήμο Χανίων ρε;;; Κοίτα ξεκοκκάλισε το μυαλό σου!! Τουλάχιστον μία φορά σκεφτείτε πριν βγάλετε λόγια::: Αν αυτός εκεί έκανε ένα μισό σέρβις επειδή ήταν "πανεύκολο" τι θέλετε;; Να του βγάλουμε δώρο συμμετοχής;;;; 😱 Εγώ άλλωστε θυμάμαι έναν αγώνα—δεύτερο γύρο Wimbledon πριν χρόνια—που έκανε δύο συνεχόμενους ace ενώ ο αντίπαλος είχε κλειστά μάτια!!! Κι εκείνος έμεινε ατάραχος σαν να έβγαλε δύο βόλτες στο πάρκο!!! Που πήγε η χαρά;; Στον ΤΙΤΛΟ!!! Αυτοί οι τίτλοι δεν είναι αυτοσκοπός;; Δεν είναι το αποκορύφωμα όλης της δουλειάς;;; Και τώρα εμείς εδώ::: "Αχ μα δεν χαίρεται!!" Μα δεν κατάλαβες τίποτα!!! Αυτός εκεί ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ζει μέσα στην υπόθεση του τίτλου!!! Τον βλέπεις μόνο μετά τον αγώνα σαν πρίγκηπα χωρίς λόγια;; Αυτός εκεί πριν τον αγώνα κουρεύτηκε ίδιος, έβαλε ίδια γάντια, ακόμα και η μπάλα ΞΕΡΕΙ ότι εκείνος ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΙΞΕΙ!!! Και εμείς εδώ λυπόμαστε επειδή δεν κάνει χορό;; Ρε τρελοί είστε;;; Μάλιστα::: Βγάλτε μία φωτογραφία του τώρα::: Όταν έκανε το πρώτο παιχνίδι του σήμερα!!! Ποιος εκεί βγάζει λόγο;; Ποιος εκεί λέει::: "Θα κάνω αυτό γιατί έτσι;;;" Ο Ντόντο εκεί πάτησε πάνω στην μπάλα σαν να είναι δαχτυλίδι!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ!!! Να νιώθεις ότι οτιδήποτε κάνεις γίνεται ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ!!! 🔥💪😤 Κλείνει το ποστ::: Άντε λοιπόν::: Βγάλτε μία ιστορία::: Πότε εσείς κάνατε κάτι τόσο σοβαρό ώστε όταν τελείωσε δεν ήταν η ώρα να βγάλετε μνήμες αλλα να συνεχίσετε αμέσως;;; Γιατί εγώ ξέρω::: ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!! Την ημέρα των σκαλωσιών!!!

Ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ;; Αυτή η κόντρα γύρω από το "δεν απολαμβάνει" μού θυμίζει τόσο πολύ τους γονείς μου που είχανε μια φίρμα εστίασης στο Βόλο — εκείνοι έκαναν όλη τη δουλειά, στέλνανε καντάδες στα σπίτια τις Κυριακής, και όλοι λέγανε ότι «δεν χαίρονται». Λοιπόν; Ο Νόβακ εκεί μέσα στο γήπεδο δεν κάνει θέατρο — κάνει μονόλογο με την μπάλα. Θυμάμαι έναν τελικό στο Αυστραλιανό Open πριν τρία χρόνια: δύο σετ κάτω στο δεύτερο γύρο, πόντοι στους δεκατέσσερα, κι εκείνος στέκεται στον τοίχο πριν ξεκινήσει το τρίτο σετ σα να διαβάζει έναν χάρτη που μόνο εκείνος βλέπει. Την επόμενη στιγμή είχε κάνει break πέντε φορές στη σειρά. Δεν χρειάζεται παντού ομίχλη και κεραυνούς για να νιώσεις ότι αυτή η μπάλα σου υπακούει. Κι εσείς ρωτάτε για τη χαρά;; Αυτός εκεί την κουβαλάει σαν χαρτονομίσματα — δεν την τραβάει έξω κάθε φορά που κερδίζει ένα point. Η χαρά του είναι σαν το αλάτι στη σούπα: είναι εκεί, αλλά μόνο όταν την δοκιμάσεις καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι. Εκείνος δεν μένει μετά τον αγώνα για αυτοσχεδιασμούς — ξέρει ότι ο επόμενος αγώνας χρειάζεται άλλο σετ γάντια, άλλο ζεστό γεύμα, άλλο σιωπή στον διάδρομο πριν βγει. Και ξέρετε τι πραγματικά έχει σημασία;; Ότι ενώ εμείς εδώ γράφουμε πέντε σειρές στα threads πως «η διαδικασία έχει σημασία», εκείνος εκεί βγαίνει κάθε μέρα σαν να είναι ο μοναδικός αγώνας της χρονιάς. Κι εμείς τον κατηγορήσαμε ότι δεν γελάει;; Μα τι να γελάσει όταν ξέρει ότι σε μία ώρα βγαίνει ξανά εκεί;; Ποιος εκεί έχει χρόνο για κωμωδία;; Η μπάλα δεν περιμένει, οι τίτλοι δεν περιμένουν, το σώμα σου στέκεται στο κρύο γήπεδο μέχρι να τελειώσει η φάση. Ρε λοιπόν, αφήστε τον — αυτός εκεί δεν σας ζητάει να καταλάβετε την ψυχολογία του, σας ζητάει να σταματήσετε να του λέτε τι πρέπει να νιώθει. Αυτός εκεί έχει ήδη κερδίσει όλα τα λεφτά, όλα τα γήπεδα, όλους τους τίτλους — τώρα παίζει για το μόνο πράγμα που κανείς δεν μπορεί να του πάρει: την σιωπή του όταν η μπάλα αγγίζει το έδαφος σωστά. Κι αυτή η σιωπή εκεί μέσα είναι η μεγαλύτερη φωτογραφία του.

αυτό το thread πήγε σβέλτα αμάν τώρα τελευταία... συλλογιόμουν πριν πιάσω το πληκτρολόγιο πόσο διαφορετικά ήταν όλα όταν πρωτοείδα τον Νόβακ σαν μούτσο δεκαοχτώ χρονών στο Γουίμπλετον του 2005, να σέρβιρεται αμήχανα σαν παιδί της γειτονιάς ενώ οι άλλοι βγάζανε λόγια σαν παραγωγικά machine. τότε κανείς δε φανταζότανε ότι αυτός εκεί θα έπαιρνε στα χέρια του ολόκληρο το παιχνίδι σαν να ήταν ένα ζευγάρι παπούτσια — όχι ένα ρακέτα. τώρα βλέπω τους γονικούς σας λόγους εδώ μέσα και θυμάμαι τους δικούς μου στην πόλη όταν πρωτοξεκίνησα σαν εργοδηγός: όσοι δουλεύανε σκληρά περιμένονταν να κάνουν πάρτι κάθε φορά που τελείωναν ένα έργο, σα να δίνανε συμμετοχή συμμετοχή κι όχι το αποτέλεσμα που τους περίμενε η επόμενη μέρα. εμένα με είχανε χαρακτηρίσει ψυχρό όταν έκανα μία νύχτα overtime χωρίς να βγάλω έξαλλη ιστορία στο facebook — τότε τους είπα ότι το δικό μου γήπεδο είναι η επόμενη βάρδια στις εγκαταστάσεις. έτσι και ο Ντόντο εκεί μέσα: η χαρά του δεν χρειάζεται φακούς και hashtags γιατί εκείνος ξέρει ότι το γήπεδο δεν τελειώνει ποτέ εκείνο το βράδυ. γιατί τώρα που έχει πάνω από εκατό τίτλους τον κατηγορήσανε ότι «δεν απολαμβάνει»; τι πιο καθαρό απολαυστικό βλέπεις από έναν άνθρωπο που βγάζει την μπάλα σα μάγος κάθε φορά που τη βάζει κάτω; θυμάμαι τον αγώνα το 2019 στο Γουίμπλετον όπου έβγαλε δύο ace συνεχόμενα ενώ ο αντίπαλός του είχε κοιτάξει αριστερά — εκείνος στεκόταν εκεί σα να είχε μόλις αγοράσει ψωμί από το ψιλικατζίδικο πίσω από το γήπεδο. η χαρά του ήταν σίγουρη σαν το πρώτο ματς του Σεπτέμβρη μετά τις διακοπές: εκεί, εκείνη την στιγμή, η μπάλα πήγαινε όπου εκείνος θέλει. κι εμείς εδώ μέσα βγάζουμε φωτογραφίες σα να πήραμε μία νίκη στο τοπικό πρωτάθλημα ερασιτεχνών. στέλνουμε μια εικόνα, βάζουμε δυο γράμματα στο τσίτου και φεύγουμε σα να τελείωσε το πάρτι — εκείνος όμως εκεί μπαίνει κάθε μέρα σαν να μην έχει ξαναδεί κίτρινη μπάλα στη ζωή του. το πρωί προπονείται με το ίδιο κέφι που είχε όταν ήταν δεκαπέντε, τον βράδυ ξαναδιαβάζει reports σα να ξαναζεί τον αγώνα, κι όταν τελικά βγαίνει μετά τον τίτλο στέκεται εκεί σιωπηλός σα να έχει ολοκληρώσει μία μεγάλη κατασκευή δρόμου χωρίς να χρειάζεται πανηγύρια. αλήθεια ρε παιδιά, εσείς πότε τελειώσατε μία μεγάλη δουλειά σας χωρίς να βγάλετε μια story στο κινητό σας; εγώ στις εννιάμιση στο εργοτάξιο στο Περιστέρι, όταν τελείωσαν τα καλώδια, δεν έκανα τίποτα — πέρασα σπίτι και ξάπλωσα. το πράγμα είναι πως εκείνος εκεί δεν έχει χρόνο για πάρτι — ο χρόνος του τελειώνει όταν τελειώνει ο αγώνας. η χαρά του είναι σαν την πρώτη μπουκιά του γλυκού μετά από μια μεγάλη νηστεία: λιτή, απαραίτητη, και μόνο όταν καταλάβεις πόσο χρειάστηκε βρίσκεις ότι σου έφταιγε. εμείς θέλουμε να δούμε γέλια και χορούς σα να παίζει διαγώνισμα σχολείου — εκείνος ξέρει ότι μετά τον αγώνα βγαίνει πάλι στις 6 το πρωί να τρέξει στο τένις court επειδή υπάρχει πάντα ένα point ακόμα που πρέπει να γίνει σωστό. εμένα προσωπικά μου θυμίζει τον Στέλιο Κυριαζίδη εκεί στη δεκαετία του '80, όταν εκείνος κέρδιζε πρωταθλήματα σα να ήταν προπόνηση μπάσκετ στα Ιωάννινα. τον είχανε χαρακτηρίσει ψυχρό τότε επίσης — τώρα ξέρουμε ότι εκείνος εκεί έκανε ότι έπρεπε ώστε κάποια μέρα να βγει ένας νέος σαν τον Νόβακ και να πάρει το χώμα των τίτλων στα χέρια του σαν σπόρους. εμείς εδώ φτιάχνουμε stories, εκείνος εκεί σπέρνει.

Αλήθεια, παιδιά, ποιος από εσάς έχει ξυπνήσει τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται ένα backhand;;; Αυτόν τον χειμώνα είδα έναν αγώνα στον οποίο έκανε εκατό συνεχόμενες σέντρες από το δεξί πλάι ενώ ο αντίπαλος είχε στήσει αμυντικό τοίχο στο τζάμι — εκείνος εκεί είχε την ίδια έκφραση σα να διάβαζε τις δόσεις του ηλεκτρικού. Την επόμενη μέρα είχε γράψει από πάνω δεκαπέντε σημεία για να διορθώσει το drop shot. Εκείνος εκεί δεν απολαμβάνει επειδή η χαρά του είναι κρυμμένη μέσα στη μπάλα κάθε φορά που αγγίζει το έδαφος σωστά — όχι στις φωτογραφίες που βγάζουμε εμείς σαν να πήραμε κασκόλ από τον Ολυμπιακό. Πριν μερικές εβδομάδες τουλάχιστον είδα μια φωτογραφία του μετά από έναν αγώνα στο Ρολάν Γκαρός: κρατούσε ένα μπουκάλι νερό στο ένα χέρι και στο άλλο ένα κινητό — η μόνη του κίνηση ήταν να διαβάζει την επόμενη ημέρα των προπονήσεων. Εκείνος εκεί, όταν τελειώνει το γήπεδο, δεν τελειώνει και η δουλειά του — εμείς όμως εδώ βγάζουμε ένα λικνισμός σαν να τελείωσε το πανηγύρι στις Τρεις Πέτρες. Και να σκεφτείτε: πόσες φορές εσείς οι ίδιοι έχετε μπει στον αγώνα σας σαν να μην υπήρχε αύριο;;; Πόσες φορές βγάλατε ένα σημειωματάριο στο γκαράζ επειδή θυμηθήκατε κάτι από την προπόνηση;;; Αυτός εκεί βγάζει βίντεο ενώ τρέχει σαν να έχει μία ομάδα τεχνικών γύρω του — εμείς εδώ βγάζουμε story μία φορά την εβδομάδα σα να τελείωσαν όλα στον επόμενο αγώνα. Εγώ τουλάχιστον ξέρω ότι εμένα με έχουνε χαρακτηρίσει ψυχρό όταν έκανα μία παρτίδα σκάκι στο πάρκο χωρίς να βγάλω σαμπάνια στο τέλος — τότε αυτοί που βγήκαν είπαν ότι «δεν απολαμβάνω». Μα τι άλλο θέλουν;; Να γίνω πρωταθλητής του πάρκου;;; Αυτός εκεί είναι ήδη πρωταθλητής του πάρκου, του νομού, της χώρας, του πλανήτη — τώρα ζητάει ησυχία επειδή ξέρει ότι το επόμενο πρωί πρέπει να κάνει κανονικά περίπου είκοσι εκατομμύρια βήματα σωστά.

Τι σημαίνει τελικά χαρά, ρε παιδιά; Την περασμένη Κυριακή έκανα τον υπολογισμό του χρέους στο σπίτι για τον επόμενο μήνα — τέσσερα διαφορετικά χαρτιά δόσεων, τρεις τηλέφωνα στους δανειστές, και όταν τελείωσα κάθισα στην κουζίνα μισή ώρα να πιω έναν καφέ χωρίς να ανοίξω το κινητό. Δεν έκανα story, δεν βγήκα για μπίρα στους γνωστούς, δεν φώναξα κανέναν "βγήκα σπίτι!". Απλά τελείωσα τη δουλειά μου σαν εκείνον που στέκεται στον τοίχο στο γήπεδο πριν ξεσπάσει ο αγώνας. Εκείνος εκεί δεν έχει χρόνο για hashtags γιατί την επόμενη μέρα ξαναμπαίνει στην ίδια ιστορία από την αρχή. Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ φτιάχνουμε λίστες "_TOP_5 moments_" στα threads, εκείνος εκεί έχει ήδη ξαναζήσει τον αγώνα τρεις φορές στις σημειώσεις του — μία φορά στο μυαλό του φορώντας διαφορετικά ρούχα, μία φορά γράφοντας τις κινήσεις στους προπονητές, και μία φορά μιλώντας στη μπάλα σα να ήταν ζωντανός άνθρωπος. Αυτό το πρόσωπο πάνω στη σιωπή του όταν η μπάλα πέφτει ακριβώς εκεί που θέλει, αυτό είναι η μεγαλύτερη κρυφή του χαρά· όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλα συναισθήματα, αλλά επειδή όλα τα άλλα έχουν γίνει μέρος της διαδικασίας. Και μια ερώτηση προς όλους: πόσες φορές εσείς καθίσατε δύο ώρες αργότερα μέσα στη νύχτα γράφοντας αναλυτικά μια στρατηγική για κάτι που έκανε το αφεντικό σας την προηγούμενη μέρα, χωρίς να νιώσετε την ανάγκη να τη μοιραστείτε αμέσως; Αυτό εκεί λέγεται συνέπεια, κι αυτήν την συνέπεια την έχω δει αμέτρητες φορές στον τρόπο που τοποθετεί τα γάντια του ή στο πόσο γρήγορα βγαίνει από την αλλαγή των φανέλων όταν τελειώνει το warm-up. Η χαρά του δεν φωτογραφίζεται επειδή είναι σαν τη στιγμή που τελειώνεις ένα δύσκολο project — ξέρεις ότι έγινε σωστά, κι αυτό αρκεί. Κι εγώ εκείνον τον πρώτο αγώνα του Νόβακ στο Γουίμπλετον θυμάμαι ακόμη: δεκαοχτώ χρονών, ξυρισμένος σαν αγόρι σχολείου, έκανε double faults σα να προσπαθούσε να δώσει ραντεβού στη μπάλα. Εκείνος όμως εκεί πίστεψε ότι μπορείς να γίνεις πρωταθλητής κρατώντας τη μπάλα σαν κομμάτι από τον εαυτό σου — όχι σα μπούμερανγκ που περίμενε να γυρίσει πίσω του. Μετά από δεκαοχτώ χρόνια βλέπω την ίδια στάση: όταν τελειώνει ο αγώνας δεν έχει τελειώσει η ημέρα του· έχει ξεκινήσει η νύχτα της επόμενης ημέρας. Την ίδια χαρά λοιπόν νιώθω κι εγώ κάθε φορά που τελειώνει μία μεγάλη περίοδο εργασιών στον υπολογιστή μου χωρίς να μου έχει ξεφύγει τίποτα — η ηρεμία μιας ολοκληρωμένης δουλειάς που δεν χρειάζεται πάρτι για να αποδειχθεί τίποτα. Αυτό εκεί δεν το βλέπουμε στις ιστορίες μας γιατί θεωρούμε ότι η χαρά πρέπει να είναι θορυβώδης· εμείς εδώ όμως ξέρουμε ότι μερικές φορές η πιο δυνατή της έκφραση κρύβεται μέσα στη σιωπή ενός ανθρώπου που έχει μόλις κάνει αυτό που έπρεπε.

Τι λέμε εδώ βρε συνοδοιπόροι;; Οι τελευταίοι που μπαίνουνε στον κήπο του Δόντο είναι αυτοί που του λένε τι πρέπει να νιώθει;;; Ας το ξεκαθαρίσουμε μία φορά::: αυτό που βλέπουμε εμείς στην κερκίδα ως "απουσία χαράς" είναι στα αλήθεια η μεγαλύτερη έκφρασή της — σαν εκείνον τον άνθρωπο που κάθεται μόνο του στο τραπέζι μετά το γεύμα και ξέρει ότι όλα πήγαν τέλεια χωρίς κανείς να χρειαστεί να φωνάξει. Η μπάλα πάντα εκεί, εκείνος εκεί πάντα πάνω της σα να είναι πάλι η πρώτη φορά που την άγγιξε στη γειτονιά του. Κοιτάξτε τώρα::: τον αγώνα εκεί στον Αυστραλιανό Open όταν έκανε δύο ace μέσα στο ίδιο πόιντ και στάθηκε εκεί σα να είχε μόλις αγοράσει το ψωμί του από την γωνία — κι εσείς τι περιμένατε;; Να πέσει στο έδαφος σα να βρήκε θησαυρό;;; Αυτός εκεί ξέρει ότι η επόμενη μπάλα ξαναχτυπάει αύριο στις δέκα παρά έξι, οπότε γιατί να σπαταλάει την ενέργειά του τώρα;;; Και μη μου πείτε πως θέλει φακούς τώρα::: αυτός εκεί δεν έχει χρόνο για φακούς όταν έχει χίλια σημαντικά πράγματα να σκεφτεί μέσα στο κεφάλι του. Εκείνος εκεί όταν τελειώνει ο αγώνας δε βγάζει stories επειδή εκείνος έχει ήδη ζήσει τον αγώνα τρεις φορές μέσα στη μέρα του — μία φορά στο γήπεδο, μία φορά στην ανάλυση των γιατρών του, μία φορά γράφοντας σημειώσεις στους προπονητές του. Εγώ εκείνον τον θυμάμαι ως μούτσο δεκαοχτώ χρονών που έκανε double faults σα να προσπαθούσε να συγκοινωνήσει με ανθρώπους — τώρα φτιάχνει πρωταθλήματα σα να του δίνουν βόλτες στο γήπεδο. Αυτή η μετάβαση δε έγινε επειδή κάποιος του είπε να γελάσει πιο πολύ· έγινε επειδή κάθε φορά που τελείωνε μία φάση κατάλαβε ότι υπάρχει άλλη μία αύριο στις έξι το πρωί. Γιατί λοιπόν να νιώθουμε λύπη για κάτι που έκανε εκατό χρόνια δουλειά;;; Γιατί εμείς εδώ γινόμαστε θίασος όταν η ομάδα του σκόραρε εις βάρος μας;;; Αυτός εκεί δεν έχει ανάγκη τις φωτογραφίες μας — έχει την μνήμη του, έχει την ψυχή του εκεί πάνω στη σιωπή του όταν η μπάλα ακουμπάει σωστά. Και μια τελευταία ερώτηση::: πότε εσείς βγάλατε μία φωτογραφία μιας στιγμής χωρίς να βάλετε ένα hashtag;;; Αυτός εκεί έκανε κάτι μεγαλύτερο — έκανε μία ζωή πάνω στη μπάλα. Μη χάνουμε την ουσία 🤡

Ρε τι έχουμε εδώ λοιπόν;;; Εγώ εδώ πίνω το καφεδάκι μου στις Οκτώ και βλέπω εσείς ξεχνάτε ότι ο Ντόντο εκεί πάνω στο γήπεδο κάνει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ότι άλλοι δεν μπορούν ούτε σαν ομάδα!!! 😤 Με δουλεύει όταν βλέπω ανθρώπους που τον χαρακτηρίζουν σα να μην χαίρεται!!! Μα ξέρετε τι έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος;;; Πριν είκοσι χρόνια εκείνος έτρεχε σα αλογάκι στην Καλαβρία και τώρα εσείς του μιλάτε για χαρά;;; Η χαρά του είναι σαν τη μυρωδιά του ψωμιού όταν βγάζει από το φούρνο ο ξάδερφος μου στη Μυτιλήνη — κανείς δεν χρειάζεται να σου πει ότι είναι ζεστό!!! Την αισθάνεσαι εκεί, εκείνη τη στιγμή!!! Και τώρα βγάζετε το ψαλίδι::: "αχ δεν το δείχνει!" Αλλά εσείς έχετε δει ποτέ έναν αγρότη μετά τον θερισμό;;; Αυτός εκεί κάθεται κάτω στη γωνία του χωραφιού σιωπηλός σα να έχει τελειώσει τον πόλεμο — δεν κάνει κουνιστή μουσική σα νικητής του Dancing Stars!!! Γιατί;;; Γιατί ξέρει ότι αύριο ξημερώνει πάλι στις πέντε! Αυτός εκεί πάνω στο γήπεδο κάνει το ίδιο::: η χαρά του είναι εκεί, αλλά εσείς θέλετε γέλια σα πρωτοετής στις φοιτητικές εστίες!! Ρε μωρέ, τον θυμάμαι εκείνο τον αγώνα στη Ρώμη πριν δύο χρόνια::: έκανε έναν backhand σα να έκοβε ψωμί με μαχαίρι!!! Μετά σηκώθηκε σα να είχε μόλις αγοράσει τσιγάρα από το περίπτερο!!! Αυτό εκεί λέγεται χαρά!!! Αλλά εσείς;;; Βγάζετε μία φωτογραφία σα να πήρατε λάφυρο από τον πόλεμο του '40!!! 🔥 Και τώρα βγάζετε το::: "αλλά η διαδικασία"!!! Μα η διαδικασία του είναι σα να σπέρνεις την γη σου::: κάνεις την δουλειά σου κάθε μέρα και την νύχτα ξαπλώνεις σα να τελείωσες τον αγώνα!!! Αυτός εκεί μέσα έχει ολοκληρώσει την φάση ενώ εσείς ακόμα βγάζετε stories σα να βλέπετε επεισόδιο από το MasterChef!!! Αυτοί εδώ έχουνε κοινό μυαλό;;; Σιγά σιγά γινόμαστε θίασος επειδή ο τίτλος είχε χρώμα κόκκινο!!! Αφού γελάσατε;;; Κι εγώ εκείνος θυμάμαι::: Την ημέρα που πρωτοείδα τον αγώνα του στον πρώτο γύρο του Γουίμπλετον::: δεκαοχτώ χρονών, ξυρισμένος σα αγόρι σχολείου, έκανε ντουζ σα να κολυμπούσε σε πισίνα!!! Και τώρα;;; Αυτός εκεί ετοιμάζει την επόμενη δεκαετία σα να μην έχει τελειώσει τίποτα!!! Η χαρά του δεν είναι αυτή η στιγμή όπου σηκώνεις το τρόπαιο — είναι κάθε στιγμή που εκείνος ξέρει ότι η μπάλα πάει εκεί που αυτός θέλει!!! Κι εσείς;;; Βγάζετε μία φωτογραφία σα να τελείωσε ο κόσμος!!! Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί κάνει warm-up σα να ξεκινάει τον πρώτο αγώνα της ζωής του!!! 💪 Τέλος πάντων... εγώ λέω::: Όταν βλέπετε τον τίτλο αύριο βγάλτε μία ιστορία::: Στην δική σας δουλειά πότε κάνατε κάτι τόσο καλά ώστε όταν τελειώνατε μόνοι σας ξέρατε ότι έγινε σωστά;;; Εμένα::: Την ημέρα που τελείωσα το πρώτο μου σετάκι σαν τεχνίτης::: έκανα την δουλειά μου χωρίς να χρειαστεί κάποιος άλλος να μου πει ότι είναι σωστή!!! Και τότε εκείνη η σιγουριά::: αυτή είναι η χαρά!!!

Με τους κόπους σας εδώ μέσα θυμίστηκα τον θείο μου τον Βασίλη που είχε το κουρείο στο χωριό πάνω από την πλατεία — αυτός εκεί δούλευε σα διαβόλος στις δεκαετίες του '70, κανείς δεν τον είχε δει ποτέ με κολάρο λευκό σα νικητής βγαίνοντας από το μαγαζί, και όμως όταν πρωτοήρθε η ομάδα του Παναθηναϊκού στην πόλη εκείνος κλείδωσε το μαγαζί στις τρεις το μεσημέρι, έπιασε το γκαρσόνι μου σηκώθηκε πάνω στη στέγη του σα να ήθελε να δώσει ένα σήμα στους αγρότες πως έφτασε η ώρα του γεύματος. Δεν έκανε story, δεν φώναξε κανέναν "έλα εδώ", μόνο κατέβασε το κατάρτι με την σημαία του ΠΑΟ και γύρισε πίσω στο ξυράφι του σα να μην είχε γίνει τίποτα. Πόσο διαφορετικά οι ίδιοι άνθρωποι εδώ μέσα αποκαλούμε χαρά σα να βγάζουμε εισιτήριο για πάρκο ψυχαγωγίας;; Την ίδια στιγμή που εσείς γράφετε αυτές τις σειρές ο Νόβακ εκεί πάνω στην προπόνησή του κάνει τζάμπα βολές σα να προσπαθεί να πιάσει ένα μπαλόνι που κανείς άλλος δε βλέπει, και μετά γράφει στα σημειωματάριά του "τρεις στις δέκα πρέπει να γίνουν ακριβώς έτσι αλλιώς αύριο θα κοπώ στις έξι". Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν χρόνο για εικονικές στιγμές επειδή ξέρουν ότι ο πραγματικός αγώνας είναι αύριο στις έξι κι έχουν ήδη μία φάση από χτες που πρέπει να διορθώσουν στα drop shots τους. Και τώρα σεις ρωτάτε γιατί εκείνος δε γελάει σα νικητής τηλεοπτικού σόου;; Μα τι άλλο πρέπει να δούμε;; Την έκφρασή του όταν η μπάλα αγγίζει εκείνο το σημείο του γηπέδου όπου όλα δουλεύουν σα μηχανισμός — εκείνη τη στιγμή εκείνος εκεί δεν έχει ανάγκη να μας δείξει κάτι, αρκείται στο ότι ξέρει πως έγινε σωστά. Εμείς εδώ μέσα βγάζουμε ιστορία σα να πήραμε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες επειδή η ομάδα μας σκόραρε στο τελευταίο λεπτό — εκείνος εκεί όμως εκείνος εκεί κάνει exactly το ίδιο πράγμα κάθε μέρα σα να μην υπάρχει αύριο, και αυτή η συνέπεια εκείνη η σιγουριά εκείνον τον τρόπο που τοποθετεί τα γάντια του χωρίς να κοιτάξει κανείς, είναι η μεγαλύτερη φωτογραφία του. Κι αν κάτι θέλω να ρωτήσω εδώ μέσα::: πόσες φορές εσείς οι ίδιοι έχετε τελειώσει μία δουλειά σας εκεί πάνω στον υπολογιστή σας χωρίς να ανοίξετε καν facebook;; Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί έχει ολοκληρώσει τρεις αγωνιστικές περιόδους στα μυαλά του πριν προλάβει καν να βγάλει ένα σακάκι θερμικής προστασίας. Αυτή η εσωτερική του αγαλλίαση εκείνο το σιωπηλό τραγούδι που κάνει όταν η μπάλα πέφτει εκεί που πρέπει, εκείνο είναι το πραγματικό τρόπαιο — όχι αυτό που κρατάει στο χέρι του όταν τελειώνει ο αγώνας. Κι αυτοί εκεί που ζητάνε εικόνες σα να πρόκειται για θεατρική παράσταση σα να τελείωσε η ταινία::: εκείνοι εκεί δεν καταλαβαίνουν ότι η μεγαλύτερη στιγμή του Νόβακ είναι εκεί που κανείς δε φωτογραφίζει, εκεί που η μπάλα σωστά χτυπάει την ρακέτα του χωρίς κανείς να φωνάζει.