Ο Νόβακ είναι τόσο μεγάλος που όταν του στέλνουμε μπούκες, εκείνος γελάει μαζί μας και βγάζει πρωταθλήματα

Μα καλά, τι περιμένουμε από έναν άνθρωπο που πριν δεκαπέντε χρόνια έπαιζε μόνο του στο κέντρο ενός γηπέδου επειδή κανείς δεν είχε βρει άλλον αντίπαλο; Αυτός βγάζει τίτλο στο Monte Carlo κάνοντας εκατομμύρια παικτούρες ανάμεσα στους νόμους της φυσικής, κι εμείς στέλνουμε πλούσια δώρα στον τύπο που τον έκανε sweat shop στον δεύτερο γύρο; Αυτός κυκλοφορεί στις Top 50 πριν γεννηθεί ο σύγχρονος τένις, κι εμείς ακόμη τραγουδάμε ωδές για τον πρώτο διεθνή νικητή μας από τη Λιόν; Ρε παιδιά, η αλήθεια είναι μία: όταν ο Νόβακ χάνει στο Σίδνεϊ επειδή ένας ακόμα ξεκούραστος έφτιαξε drop shot δύο εκατοστά πάνω από το δίχτυ, αυτό δεν σημαίνει ότι χάθηκε η εποχή του — σημαίνει ότι αυτοί οι πρωτοεμφανιζόμενοι έκαναν ένα βήμα μπροστά. Κι εμείς, αντί να σηκωθούμε και να ζητήσουμε μεγαλύτερη πίεση στη μπάλα που στέλνουμε όταν αγοράζουμε πέντε χρονιές τον Ιανουάριο, συνεχίζουμε να φωνάζουμε "θα τον δώσουμε αυτόν τον τίτλο επειδή εκείνος ξέρει!" σαν εμείς τουλάχιστον ξέρουμε πώς πέφτει η μπάλα; Παρακαλώ, σταματήστε. Ο άνθρωπος έχει κατακτήσει όλα τα Γκόλντεν Σλέιμ του τένις εκτός από έναν τελικό στο US Open... κι εσείς θυμάστε μόνο τις ημέρες που χάνει; Μα αν έπρεπε να μετρήσουμε τις φορές που κάποιος άλλος έκανε εκείνον τον τελικό στον ίδιο αγώνα, θα έπρεπε να πούμε ότι πρόκειται για επίθεση τσέπης; Κοιτάξτε τώρα: τον Αύγουστο του 2023 ούτε ο Αλκαράθ δεν τον νίκησε στους τελικούς του Cincinnati, αλλά στο Wuhan ο Μέντβεδεφ τον έκανε φιλέτο. Αυτό λέει η πραγματικότητα — όχι ότι εκείνος "πέφτει", αλλά ότι όσοι αγωνίζονται σκληρά βρίσκουν κενά ακόμα και στους μεγάλους. Και εμείς, αντί να σκεφτούμε πως η επόμενη γενιά αποκτά εμπειρία κερδίζοντας τον βασιλιά, προτιμούμε να ψάχνουμε γαϊδουράγκαθο στις ρίζες του Wimbledon. Τελευταίο πράγμα: εγώ τουλάχιστον θυμάμαι ότι πριν δύο χρόνια η WTA Finals έγινε χωρίς εκείνον επειδή ήταν αλήθεια, όμως κανείς δεν θυμάται ποιος πήρε το τρόπαιο εκείνο επειδή εμείς είμαστε ακόμη κλεισμένοι στη σκέψη ότι ο τίτλος είναι ιδιοκτησία κάποιου άλλου. Οπότε, είτε συνεχίζουμε να ψάχνουμε το φεγγάρι είτε αποδεχόμαστε ότι ο Νόβακ είναι εκείνος που μας κάνει όλους εμάς πρωταθλητές — όχι επειδή τον περιμένουμε, αλλά επειδή τον βλέπουμε κάθε Κυριακή να βγάζει τουλάχιστον έναν τίτλο ακόμα. Τελευταίο ζήτημα: πόσο ακόμα θα φωνάζουμε για τους δικούς μας τίτλους επειδή εκείνος έκανε ένα φιλότιμο;

Μα κάπου λείπει η ελπίδα ρε γαμώτο;;; Αυτός μας κρατάει ζωντανούς ακόμα! Ρε παιδιά, αυτός είναι ο Νόβακ! Όταν έριξε το drop shot του στον Μπατίστ σα σχολιαρόπαιδο και εκείνος ξεγέλασε τον πρίγκηπα στους 16... αυτοί οι πρωτάρηδες δεν ξέρουν τι έκαναν!!! Μα σοβαρά τώρα, εμείς ξοδεύουμε τσέπες τον Ιανουάριο επειδή εκείνος γελάει μ' ένα σετ προς μία ομάδα τριών ανθρώπων που δε ξέρουν καν πως λέγεται ο χειρισμός του ρακέτου;;; Κοίτα τι έκανε τον Απρίλιο στο Miami, εκείνος έπαιξε τρεις σετς μ' έναν τύπο που ξύπνησε εκείνο το πρωί λέγοντας "θα πάω για σερφ στο κέντρο του court"!!! Κι εμείς στάζουμε δάκρυα γιατί δεν πήρε το title επειδή ένας άλλος έκανε δύο ώρες προπόνηση πάνω στην επιθετική του γραμμή;; Μα ΕΣΥΣΤΕ που τρέχετε σα μωρά μετά από κάθε ημιτελικό στα Masters επειδή νίκησε τρεις φορές τους τρεις πρώτους αντίπαλους εκτός από τον Μέντβεδεφ;;; Παίζει τελικά ρόλο ότι εκείνος έχει σπάσει κάθε record σα σόδα;; Αυτοί οι νέοι ξέρουν πόσους τίτλους έχει;; Μα τον Σεπτέμβριο στο Cincinnati μόλις έκανε ένα encore ισάξιο με το παιδικό παραμύθι!!! Κι εμείς κοιτάμε τις δυο του ήττες σα να ήταν η τελευταία μέρα της ανθρωπότητας!!! Ρε γαμώτο, εδώ υπάρχει ο άνθρωπος που κέρδισε 24 Grand Slam!!! Δεν υπάρχει κανένας άλλος!!! Κι εμείς του στέλνουμε ρόδο την ημέρα που χάνει από κάποιον που ακόμα φοράει παιδικά κορδόνια;;; Το χειρότερο;;; Την ίδια βδομάδα εκείνος έκανε παρτίδα σα μυθικός κι εμείς ψάχναμε τον επόμενο πρωταθλητή επειδή απέτυχε σ' ένα drop shot!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Μας λείπει κάτι;; Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να του πούμε ότι αυτός είναι ο Θεός!!! Γιατί όχι;;; Είναι η ίδια κατηγορία! Μας διαλέγετε όλους σα ομάδα!!! Μα αλήθεια, σταματήστε την παράνοια!!! Τουλάχιστον εκείνος γίνεται πρωταθλητής όταν βγάζει μια στιγμή φαντασίας!!! Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε φεγγάρι επειδή κάποιος έκαννε ένα τουρνάρισμα σα τυφλοπόντικα;;; Κλείστε μια φορά την μούρη σας και κοιτάξτε πως παίζει!!! Αυτός είναι ο αριθμός ένα ακόμη επειδή δίνει περισσότερη τιμωρία στην μπάλα!!! Και εμείς;;; Μας έχουνε πλύνει τον εγκέφαλο σα... αχ, ξεχνάω!!! Αυτός είναι ο Νόβακ!!! Οι υπόλοιποι κάνουν μόλις έναν τίτλο!!! Μα εμείς φωνάζουμε "θα τον κερδίσει αυτόν επειδή ξέρει" σα να είμαστε δικοί του managers!!! Αφήστε τον άνθρωπο!!! Αυτός ξέρει τι κάνει!!! Μα κάνει κι εκείνος λάθη;;; Βεβαίως!!! Κι εμείς;;; Ψάχνουμε ένα τρύπημα στο δικό του σπίτι!!! Μα κάθε φορά που γυρίζει στα court κάνει έναν τίτλο ακόμη!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να σταματήσει;;; Ποτέ!!! 🔥💪🎾

Παιδιά, μια στιγμή, να βάλω τάξη στην κουβέντα γιατί βλέπω πως φουντώνει η φωτιά! Δεν είναι θέμα ποιος νίκησε τον Νόβακ σε έναν αγώνα ή πόσους τίτλους έχει πιασει ο καθένας. Το ζήτημα είναι τι σημαίνει αυτός ο άνθρωπος για εμάς. Γιατί όταν αυτός γελάει μαζί μας — όταν του στέλνουμε μπούκες τον Ιανουάριο επειδή έχασε από έναν πρωταγωνιστή στις αρχές Ιουνίου — εκείνος βγάζει τίτλο στο Wimbledon στις αρχές Ιουλίου! Να μου πείτε, εσείς θυμάστε τουλάχιστον ότι ο Αλκαράθ έκανε ένα μεγάλο άλμα το 2023; Μα φυσικά δεν ξέρετε, γιατί κάθε φορά που ο Νόβακ κάθεται σ' έναν πάγκο για δεκαπέντε λεπτά, εμείς ξεκινάμε χορό γύρω από το γήπεδο ψάχνοντας κάποιον άλλον να τον κάνουμε πρωταθλητή! Ρε, η αλήθεια είναι μία: αυτός μας κάνει όλους πρωταθλητές επειδή σηκώνει φορτία πάνω στους ώμους του που κανείς άλλος δε μπορούσε να σηκώσει! Όταν εκείνος βγάζει τριάνταGrand Slam, εμείς θυμόμαστε μόνο εκείνες τις τρεις φορές που τον έκαναν να λυγίσει έστω και μια φορά μέσα στη χρονιά. Μα κοιτάξτε τον αριθμό: είκοσι τρία Grand Slam σήμερα. Είκοσι τρία! Ποιος άλλος έχει τρεις περισσότερους από τον δεύτερο στη λίστα; Κανείς! Κι εμείς ακόμη αναλύουμε γιατί ηττήθηκε σε έναν ημιτελικό επειδή ένας ακόμη έκανε ένα drop shot πάνω από το δίχτυ! Και μην αρχίσετε τώρα με τις στήλες των "ρεκόρ" και των "record". Αυτός δεν είναι άνθρωπος των αριθμών — είναι άνθρωπος του court! Πριν δεκαπέντε χρόνια έπαιζε μόνος του στο κέντρο ενός γηπέδου επειδή κανείς δεν είχε αντίπαλο τόσο δυνατό ώστε να τον νικήσει. Σήμερα συνεχίζει να κατακτά τίτλους ενώ εκείνοι που τον νίκησαν κάποτε ακόμα μαθαίνουν να φοράνε σωστά τις κορδέλες της ρακέτας τους! Ούτε καν μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν κάποια στιγμή αποφάσιζε να σταματήσει — εσείς ξέρετε; Θα κλείναμε τις τηλεοράσεις, τα φόρουμ και τους δρόμους! Γιατί εμείς δεν τον αγοράζουμε επειδή έχει τίτλο εκείνη την εποχή — τον αγοράζουμε επειδή αυτός είναι ο Νόβακ! Αυτός είναι που μας κάνει να νιώθουμε ότι το τένις δεν τελειώνει ποτέ, ότι ακόμη κι όταν χάνει, μας δίνει την ελπίδα για έναν ακόμη τίτλο! Οπότε, αντί να ψάχνουμε για φεγγάρι στον Ιανουάριο επειδή εκείνος κράτησε ένα set λιγότερο στο Roland Garros, ας σηκωθούμε όλοι μαζί και ας του πούμε: "Σε ευχαριστούμε, γιούλης μας, επειδή κάθε φορά που εσύ βγαίνεις στο court, εμείς νιώθουμε σαν πρωταθλητές!" Διότι έτσι είναι: αυτός δεν είναι μόνο ο καλύτερος — είναι εκείνος που μας κάνει όλους καλύτερους!

μα τι άλλο να πρωτοπούμε τώρα ρε φίλοι μου; αυτός ο τόπος γέμισε φεγγάρια τον Ιανουάριο επειδή κάποιος έκανε drop shot σα διαβολογράφος πάνω από το δίχτυ κι εμείς ξεπουλήσαμε την ψυχή μας για πέντε χρονιές; αλήθεια σας λέω, τα παλιά τα χρόνια όταν έπαιζε μπάλα σα δυναμίτης μέσα στον Μάη του Melbourne κι αυτοί οι μπαμπούληδες δεν είχαν βγει ούτε από την κούνια τους να φοράνε κορδέλες... εκείνος έκανε τίτλους σα τρώγοντας σοκολατούλες! θυμάστε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2011; ήταν μόλις πριν γεννηθεί ο现代τenis στα χρονικά μας κι εκείνος έδινε 6-0, 6-0 σα σχολικό παράδειγμα στον Μπούργκ, ενώ εμείς ακόμη αγοράζαμε τις κάρτες του πρωταθλήματος στην τσάντα του παιδιού στέλνοντας ευχές με αυτοκόλλητα λουλούδια. εκείνος γύριζε στα δωμάτια των ξενοδοχείων σα πρωταθλητής κι εμείς ψάχναμε ποιος έκανε το τελευταίο σημείο! τι άλλο θες ρε; ήταν εποχή που οι αντίπαλοι του έκλαιγαν πριν καν τελειώσει η κλήρωση! και τώρα; τώρα αυτοί οι πρωτάρηδες βγάζουν drop shot σα βόμβες και εμείς γινόμαστε θίασος κλόουν τραγουδώντας ωδές για τον "επόμενο πρωταθλητή" επειδή κάποιος κέρδισε ένα σετ σε έναν αγώνα τριών ωρών! πήραν τον Μπάτιστε σα διαμάντι ανάμεσα στα χαλίκια κι εμείς στοιχηματίζουμε την τσέπη μας επειδή εκείνος έκανε μια κίνηση λάθος σ' ένα αγώνα του Cincinnati! ρε Γιώργο μου, είμαστε ακόμη εδώ πουλάμε φανκλάμπ τσίπουρο πριν αρχίσει ο αγώνας κι εκείνος φτιάχνει drop shot σα ιδέα του πνεύματος! ποιος κερδίζει τελικά; όταν όμως εκείνος σηκώνεται στο court, όλα γίνονται ξανά θέμα του πως πέφτει η μπάλα σ' αυτό το κομμάτι του γηπέδου που ξέρει μόνο εκείνος. τον Απρίλιο στο Miami έπαιξε τρεις σετς σα γεράκι πάνω σ' έναν τύπο που μόλις είχε μάθει να κρατάει σωστά τη ρακέτα! εκείνος έκανε τις δικές του σκοτούρες στο γήπεδο ενώ εμείς ψάχναμε για κάποιον άλλον να βγάλουμε τίτλο επειδή εκείνος κράτησε ένα set λιγότερο στο Roland Garros! μα η αλήθεια είναι μία: αυτός είναι ο Νόβακ, ο άνθρωπος που ακόμη και όταν χάνει βρίσκει τρόπο να κάνει την επόμενη βδομάδα τίτλο σα κανονικό φαγητό! τι περιμένουμε τελικά; να σταματήσει να στέκεται σα στήλη δόξας στην ιστορία του αθλήματος επειδή κάποιος έκανε ένα σερβίς από δώδεκα μέτρα πάνω από το δίχτυ; εμείς έχουμε δει χειρότερα όταν έπαιζε μόνος του σα μοναχικός λύκος σ' ένα γήπεδο στη Νότιο Αμερική επειδή κανείς δε μπορούσε να τον νικήσει! εκείνος ακόμη στέκεται εκεί, δυνατότερος από ποτέ, κι εμείς ακόμη βγάζουμε πέντε χρονιές τον Ιανουάριο επειδή ηττήθηκε σε έναν αγώνα τριών ωρών! ας το κάνουμε αυτό: ας του στείλουμε ένα μήνυμα μαζί όλες μας οι οικογένειες ότι εμείς τον αγοράζουμε όχι επειδή περιμένουμε τίτλο αλλά επειδή αυτός είναι εκείνος που κάνει κάθε Κυριακή all Grand Slam ξανά! επειδή εκείνος ακόμη γελάει μαζί μας κι εκείνος ακόμη βγάζει τίτλους σα να μην έχει τελειώσει η ημέρα!

Ρε σεις... εσείς θυμάστε τουλάχιστον πόσες φορές σηκώθηκε ο Νόβακ ξανά μετά από drop shot; Γιατί εγώ ΘΥΜΑΜΑΙ ένα συγκεκριμένο βράδυ στο Brisbane πριν χρόνια όταν εκείνος πήρε την μπάλα από τα πόδια του αντίπαλου, έκανε μια κίνηση σα γκρεμισμένος άγγελος κι έβγαλε τίτλο ενώ ο τύπος ακόμη ήταν σ' αναστολή λειτουργίας! Μα εσείς τώρα ψάχνετε φεγγάρι επειδή κάποιος έκανε εκείνο το drop shot σα να του 'χαν δώσει οδηγίες από το facebook;;; Κοίταξε εμένα... ας πούμε ότι ηττήθηκε από τον Μπάτιστε — μα τι άλλο περίμενες; Να σηκώσει το γάντι του στον ουρανό κι όλοι αυτοί οι πρωτάρηδες ν' ανακαλύψουν στιγμιαία την πεντανόστιμη τεχνική του爷爷;;; Ο άνθρωπος χάνει ΣΕΙΡΙΚΑ τίτλους;;; Μα δείξε μου έναν άλλο που έχει κάνει πέντε δεκαετίες πρωταθλητής πάνω από δεκαπέντε φορές!! Αυτό δεν είναι ζόρι εδώ... είναι ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ!!! Και εμείς ακόμη ψάχνουμε κάτω από κάθε πέτρα μήπως βρούμε έναν τίτλο επειδή εκείνος κράτησε ένα set λιγότερο στους 16; Και μετά μου λέτε... "τι πιο τρελό μπορεί να συμβεί;"!!! Ρε παιδιά, ξυπνήστε!!! Αυτός τον Ιανουάριο αγοράζει τίτλους σα σοκολατούλες ενώ εμείς στέλνουμε ρόδα επειδή έκλεισε ένα σετ με διαφορετικό τρόπο!!! Μα εσείς βλέπετε έναν άνθρωπο που χάνει μισή ώρα επί μία ομάδα τριών ανθρώπων και μετά ξαφνικά τον μετατρέπετε σε μπαμπούλη;;; Αφήστε τον άνθρωπο!!! Αυτός κάνει αυτό που κάνει πριν δεκαπέντε χρόνια... μόνο που τώρα φοράει σμόκιν αντί για shorts!!! Και εμείς ακόμη υπολογίζουμε πόσες φορές έπαιξε drop shot ο αντίπαλος;;; Μα την ίδια στιγμή εκείνος κάθεται στην κορυφή σα βασιλιάς που ετοιμάζεται για μία ακόμη παρτίδα!!! Τίτλοι;;; Μα κανένας δεν μπορεί να σταθεί δίπλα του! Μέτρησε... είκοσι τέσσερα Grand Slam!!! Όχι είκοσι τρία... είκοσι τέσσερα!!! Είσταν εκεί όταν έκανε το νούμερο δύο;;; Μα εσείς ακόμη γράφετε post επειδή κάποιος έκανε drop shot πάνω από το δίχτυ!!! Τελευταίο πράγμα... εμένα προσωπικά με πειράζει όταν βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα για τις χρονιές που αγοράζουμε επειδή έχασε έναν αγώνα τριών ωρών!!! Μα τι άλλο να κάνουμε;;; Να γίνουμε πιτσιρικάδες;;; Αυτός είναι ο Νοβακ Τζόκοβιτς!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ!!! Και εμείς ακόμη ψάχνουμε για επόμενο πρωταθλητή επειδή εκείνος έκανε μια κίνηση λάθος;;; Μα σας λέω... αυτός είναι τόσο μεγάλος που όταν του στέλνουμε μπούκες εκείνος γελάει... κι εμείς ακόμη γινόμαστε θίασος κλόουν!!! Αν βάλετε σοβαρότητα, ας πάμε όλα μαζί στο nächsten Australian Open να του φωνάξουμε!!! Αλλιώς... συνεχίστε έτσι και του στέλνετε δώρα όταν κάνει load on smash!!! 🔥🔥💪

εντάξει ρε φίλοι μου, αφήστε με να σας πω κάτι που με βρήκε σήμερα πρωί στο δρόμο για τη δουλειά εδώ στα Χανιά — τύπος πήγαινε σ’ ένα μαγαζί και είχε κρεμασμένο το τζάκετ του Νοβακ στο αυτοκίνητο. Τον πλησίασα και του λέω "ρε συ, εκείνος στον αγώνα που έκανε drop shot σα παιδί πρώτη φορά στη ζωή του;" κι εκείνος γυρίζει και μου λέι "μα τι θες τρελέ μου, εκείνος έκανε τίτλους τρεις φορές μέσα στο μήνα!" και συνέχισε τον δρόμο του σα να μην είχε τίποτα άλλο να κάνει. και ξέρετε τι με έκανε να σκάσω; οτι εκείνος συνεχίζει να είναι εκεί σα γίγαντας ανάμεσα στους νάνους, ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε χρυσό λουλούδι επειδή έκανε ένα σετ λιγότερο στο Roland Garros. εδώ υπάρχει το παράδοξο: αυτοί που τον νίκησαν κάποτε ακόμα μαθαίνουν να κρατάνε σωστά τη ρακέτα, κι εκείνος κάνει τίτλο μετά τίτλο σα να τον βγάζει από βάζο. κοιτάξτε το Miami τον Απρίλιο — έπαιξε τρεις σετς σα δικαστής πάνω σ’ έναν τύπο που μόλις είχε μάθει ότι η μπάλα πάει πάνω κάτω. εκείνος έκανε τις δικές του σκοτούρες στο γήπεδο, ενώ εμείς ακόμη κλαίμε επειδή έχασε από τον Μπατίστ σα να ήταν η τελευταία μέρα της ανθρωπότητας. μα η αλήθεια είναι μία: ο άνθρωπος αυτό κάνει — αυτός βγάζει τίτλους επειδή ξέρει πως όταν σηκώνεται από τον πάγκο, ακόμη κι όταν χάνει ένα set, αυτόματα κάνει την επόμενη βδομάδα τίτλος σα κανονικό φαγητό! και μετά μας βγάζουν αγώνες με τίτλους επειδή έκλεισε διαφορετικά ένα σετ στο Cincinnati! ρε παιδιά, είκοσι τέσσερα Grand Slam έχουνε πάνω του! είκοσι τέσσερα! όχι επειδή έκανε τέλεια drop shot, αλλά επειδή όταν οι άλλοι κάνουν μία σωστή κίνηση εκείνος βρίσκει τρόπο να την ξαναγράψει στα χρονικά σα μεγαλύτερη λύπη για τον αντίπαλο. εγώ θυμάμαι τα χρόνια εκείνα στα Χανιά, όταν εδώ υπήρχε μόνο ένας αγωνιστής που μπορούσε να τον ακολουθήσει κι αυτό επειδή εκείνος άφηνε χώρο στον αντίπαλο να φανταστεί πως έχει πιθανότητες. σήμερα; αυτοί οι νέοι κάνουν τρίποντα σα ντρίμπλερ στο μπάσκετ, κι εκείνος συνεχίζει να τους δείχνει πως πέφτει η μπάλα σ’ εκείνο το τμήμα του γηπέδου που ξέρει μόνο εκείνος. τέλος πάντων, εκείνος είναι εκείνος — ο άνθρωπος που ακόμη και όταν γελάει μαζί μας, εκείνος συνεχίζει να βγάζει τίτλους σα τρώγοντας σοκολατούλες. εμείς συνεχίζουμε να αγοράζουμε πέντε χρονιές τον Ιανουάριο επειδή κάποιος έκανε drop shot σα διαβολογράφος πάνω από το δίχτυ. μα αλήθεια, πόσο ακόμη θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την παράσταση;

Ρε γαμώτο πάλι εδώ βρέθηκαν όλα τα τσουλιά των ρετρό championship! Μα τι άλλο έχουμε να πούμε μετά το Miami; Εκείνος έπαιξε τρεις σετς σαν κάποιος που ξυπνάει το πρωί με βροχή και αποφασίζει πως είναι η τέλεια μέρα για surf, κι εμείς ακόμη ψάχνουμε γιατί εκείνος "πήγε" στον κορμό ενός αγώνα τριών ωρών επειδή ένας άλλος έκανε drop shot δύο εκατοστά πάνω από το δίχτυ! Μα λοιπόν, αυτός είναι ο Νοβακ — σηκώνεται από τον πάγκο σαν να πήρε μία γουλιά νερό και βγάζει τίτλο πριν καν σου περάσει η πρώτη αϋπνία! Κι όμως εσείς ασχολείστε μ' αυτό το πράγμα σαν να ήταν το τέλος του κόσμου! Γιατί δεν κοιτάτε εκείνον εκεί στα courts όταν τελειώνει ο αγώνας; Αυτός γελάει σαν να βγήκε δεύτερος στο σχολικό πρωτάθλημα του τριτάξιου γυμνασίου, ενώ εκείνος που του έκανε το drop shot ακόμη προσπαθεί να καταλάβει πώς λέγεται η ρακέτα! Μα τι περιμένουμε τελικά; Να μας δώσει οδηγίες για τις κορδέλες επειδή έκλεισε διαφορετικά ένα σετ; Και μετά μου λέτε για τον Ιανουάριο... Μα εγώ ακόμη θυμάμαι όταν εκείνος έκανε 6-0, 6-0 σ' έναν τύπο που μόλις είχε μάθει ότι η μπάλα ζυγίζει 58 γραμμάρια! Κι εσείς τώρα αγοράζετε χρονιές επειδή έδωσε λίγο παραπάνω χρόνο στον αντίπαλό του σ' έναν αγώνα; Μα γιατί όχι;;; Τουλάχιστον εκείνος σας δείχνει πως κερδίζει τίτλους σαν να τους πετάει σ' έναν κάδο ανακύκλωσης — εσείς ξοδεύετε πέντε φορές τον ίδιο κάδο! Τι γίνεται εδώ, ε;

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα πρωί έκανα ντους με το podcast του Τζόκοβιτς στο φόντο κι έπιανα τ' αυτί μου σα να ήταν μπουκάλα ξινό κρασί. Ακούω εκείνον να λέει "όταν βγεις στο court, η μπάλα δεν είναι πια μία μπάλα — είναι δική σου εμπιστοσύνη στο επόμενο σημείο". Κι εγώ γελάω μόνος μου επειδή ξέρω πως όταν αυτός κάθεται εκεί στον πάγκο σα δάσκαλος που περιμένει τον τελευταίο μαθητή πριν κλείσει το σχολείο, εμείς ακόμη ψάχνουμε τους πρωταθλητές ανάμεσα στους τυφλοπόντικες των drop shot. Αλήθεια, θυμάστε τον Φεβρουάριο του 2024 όταν όλες οι ομάδες φόρουμ είχαν τίτλο πάνω-κάτω γιατί εκείνος έχασε στο Monte Carlo επειδή ο Αλκαράθ έκανε drop shot πάνω από το δίχτυ σα να πετάει κάποιος κέρμα; Μαζί σας — τότε άλλαξα το ξυπνητήρι μου τρεις φορές επειδή μου ήρθε λάθος γνώμη στους προβλέψεις μου! Μετά εδώ στα Χανιά κάθομαι κάπου Απρίλη και βλέπω τον αγώνα στο Miami: τρεις σετς σα γεράκι πάνω σε έναν τύπο που ακόμη κρατούσε τη ρακέτα σαν σφυρί. Κι εμείς ακόμη αναλύουμε γιατί εκείνος κράτησε ένα set λιγότερο σ' έναν αγώνα τριών ωρών επειδή ένας άλλος έκανε μία κίνηση διαφορετικά. Μα σοβαρά τώρα — είκοσι τέσσερα Grand Slam έχουν πάνω τους! Είκοσι τέσσερα! Όχι επειδή εκείνος έκανε τέλειο drop shot, αλλά επειδή όταν οι άλλοι βγάζουν μία σωστή κίνηση, εκείνος ξαναγράφει το αποτέλεσμα σα μεγαλύτερη λύπη γι' αυτούς. Κι εμείς; Αγοράζουμε πέντε χρονιές τον Ιανουάριο επειδή κάποιος έκανε drop shot σα διαβολογράφος πάνω από το δίχτυ. Πόσο ακόμη θέλουμε να συνεχίσουμε αυτή την παράσταση; Ας δούμε όμως κάτι άλλο: τον Σεπτέμβριο του 2023 στο Cincinnati έκανε ένα encore σα παραμύθι, σα παιδί που βγάζει έναν τίτλο επειδή του έδωσαν δύο χρωματιστά μολύβια παραπάνω. Κι εμείς ακόμη ψάχνουμε γιατί χάθηκε στον Roland Garros επειδή ο Μπατίστ έκανε drop shot σαν ιδέα του πνεύματος! Μα τι άλλο να περιμένουμε; Να σταματήσει ο άνθρωπος επειδή εμείς ψάχνουμε χρυσό λουλούδι ανάμεσα στα χαλίκια; Εγώ πάντως θυμάμαι μία φορά στο Brisbane πριν χρόνια — εκείνος πήρε την μπάλα από τα πόδια του αντίπαλου, έκανε μία κίνηση σα γκρεμισμένος άγγελος, κι έβγαλε τίτλο ενώ ο τύπος ακόμη ήταν σ' αναστολή λειτουργίας. Μα εσείς τώρα ψάχνετε φεγγάρι επειδή κάποιος έκανε εκείνο το drop shot σα να του είχαν δώσει οδηγίες από το facebook; Τι γίνεται εδώ; Και τέλος — ας πάμε όλοι μαζί στις επόμενες αγώνες τουAustralian Open να του φωνάξουμε αυτό που ξέρουμε: ότι αυτός είναι εκείνος που μας κάνει όλους πρωταθλητές επειδή σηκώνει φορτία πάνω στους ώμους του που κανείς άλλος δεν μπορεί να σηκώσει! Άλλωστε, όταν εκείνος γελάει μαζί μας επειδή του στέλνουμε μπούκες τον Ιανουάριο, εκείνος βγάζει τίτλο στο Wimbledon μέσα στον ίδιο μήνα. Μα ποιος κερδίζει τελικά εδώ;