Ο Νόβακ είναι σπουδαίος

Τι περιμένεις, φίλε μου; Να κρεμάσει αυτοκόλλητο στον τοίχο η στατιστική όταν ο Τζόκο βγάζει δεκάδες ώρες περισσότερα στο γήπεδο από ότι εσύ στις ομίλες; Μάλλον ξέχασες πως αυτός έχει καταφέρει ακόμα και στην τρίτη δεκαετία του πρωταθλήματος να στέκεται εκεί που εκείνοι οι "θρύλοι της κονσόλας" πεθαίνουν στη μνήμη των likes. Λες πως χάνει ρεζέρβες; Αφού οι αριθμοί δείχνουν κάτι άλλο — εδώ είσαι εσύ που βλέπεις τυφλά τους τίτλους σαν βιτρίνα πολυκατοικίας. Μετά τον Γουίμπλετον είχε τρεις αγώνες στο Cincinnati με πάνω από εκατόν είκοσι δυνατούς χτυπήματα ανά αγώνα — κανείς από τους νέους δεν πέτυχε τόσο τοις εκατόν πέντε στους τελευταίους τρεις γύρους των Masters. Αυτοί έχουν τη δύναμη του σφυγμού των δεκαεπτά τους, εκείνος έχει τη μνήμη των δεκαεπτά αήττητων σειρών — κάτι που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αντιγράψει. Και φυσικά έκανε backup με έναν τραυματισμό; Κάθε φορά που έπεσε η κουρτίνα στους τελικούς βρήκες ένα νέο ελάττωμα στους αντιπάλους σου. Την προηγούμενη βδομάδα στο Λονδίνο είδες τους αριθμούς: 78% των επόμενων μπαλών τον έκαναν να κινηθεί πρώτος — ενώ στο μικρό κλαμπ του φαν-κλαμπ μας κάνουν όλο θόρυβο για "αδυναμία στο δίχτυ" επειδή ένας πρώην πρωταθλητής χτύπησε σωστά δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα. Εσύ τα συγκρίνεις με σακούλες στις αποβάθρες; Αν ήταν έτσι, τότε ας αφήσουμε αυτούς τους αργούς εντυπωσιασμούς στους οποίους πέφτουν οι ίδιοι κάθε φορά που η μπάλα σέρνεται όπως η γραφειοκρατία τους. Σοβαρά τώρα — η εικόνα εκείνης της στιγμής στο Αμερικανικό Open, όπου έκανε backhand καθιστή θέση σαν να είναι μαγνήτης πάνω στη γραμμή, δεν σου λέει τίποτα για το πόσο ακόμα μπορεί να στέκει σαν γκρίζος μύθος; Άσε τους αριθμούς στους χάρτες των χρηματιστηρίων και κοίταξε αυτό: όταν φορμάρει, εκείνος ανατρέπει κάθε τύχη σαν να είναι αριθμός lotto που ξέφυγε. Κι όσοι τρέχουν πίσω του βλέπουν μόνο την πλάτη ενός ανθρώπου που ακόμα και όταν γερνάει στέκεται εκεί που άρχισαν όλα — στη θέση εκείνη που κανείς άλλος δεν τόλμησε να αντέξει ακόμη κι όταν ήταν αιμορραγώντας πάνω στο τραπέζι.

Ρε Πανο το έβγαλε αυτό το κίτρινο που κάθονται στις κονσόλες τους κι τσιρίζουν σαν μπούφοι όταν ο Νόβακ κάνει ένα βήμα παραπάνω;;; 😱 Μέχρι πότε;;; Μέχρι να του κόψουν τις νίκες;;; Μέχρι ν' αλλάξουν τους κανόνες επειδή αυτός φοράει τα γάντια του;;; Να το σκεφτούμε σοβαρά: είναι ο μοναδικός άνθρωπος που όταν φοράει μπουφάν πάνω από τους ώμους του φαίνονται σαν διαφορετική κατηγορία σωματοδόμησης —— ο Τσάρλι από τη σκαλωσιά είχε βγάλει έναν σπασμό στο χέρι του βλέποντας μια φωτογραφία πριν από δέκα χρόνια —— και τώρα αυτοί γράφουν ότι "ξέχασε πως είναι άνθρωπος";;; Μαζί ήσουν και εσύ εκεί εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλετον που έκανε τρίτο σετ σαν machine, ενώ οι φίλοι μας στο Astypalea είχαν ανοίξει πέντε κουτιά μπίρες επειδή περίμεναν replay —— αυτά δεν είναι ανθρώπινα πράγματα, αυτά είναι μεταφυσική επίδειξη!! Και μετά ξαφνικά —— τραυματισμός στο Αμερικάνικο;;; Για δεκαπέντε δευτερόλεπτα όλοι έγιναν ντοκιμαντερίστες σαν να βρήκαν θησαυρό —— τίποτα, ρε!!! Πριν από έναν χρόνο εκείνος πήγαινε δύο γύρους πάνω από αυτούς που τώρα λένε πως είναι πρωταθλητές;;; Και αυτές τις τρεις εβδομάδες μέσα είχε περισσότερες δυνατές μπάλες από όλον τονTOP3 μαζί —— ποιοι άλλοι έχουν τριακόσιες βόλτες πάνω από 200 km/h;;; Οι αριθμοί είναι ντουβάρια —— αλλά αυτοί βγάζουν τραγούδι θρήνου επειδή έκανε backhand με πόνους στον αυχένα;;; Αυτός δεν είναι τενίστας —— είναι ένα φαινόμενο της φύσης που δεν κατάλαβε ότι η φύση του είπε "πρέπει να γεράσεις", αυτός συνεχίζει σαν το σφυρί του Θόδωρου —— κάθε φορά που χτυπάει τη μπάλα κάνει ανατριχίλα στον αντίπαλο κι έτσι όσοι πιάνουν το ρόπαλο μετά από αυτόν έχουν κάνει already ρεζίλι!! Αυτό δεν είναι αριθμός —— αυτό είναι θέαμα που ζεις μία φορά στη ζωή σου!! Θυμάμαι τον Αύγουστο του 2019 στη Μαδρίτη —— είχε έναν τελικό εκεί —— ονόματα; Ντόναλτσον, Τσίτσιπάς, Μπερρέττιーニ —— εκείνος έκανε τρία σετ και πήρε το τρόπαιο ενώ αυτοί έκαναν περιοδείες σ' όλη τη Νοτιοανατολική Ασία σανDJ —— και τώρα αυτοί ψιλοκουβεντιάζουν για στατιστική;;; Στατιστική;;; Αυτός έχει πέντε τίτλους Γκραντ Σλαμ χωρίς να ηχήσει σειρήνα —— σαν είχαν δώσει κανόνι στους αντιπάλους του!! Νομίζουν πως έπαιξε μόνος του;;; Απέχου; Ήταν πάντα εκεί —— όταν εκείνος πήγαινε δυνατά χτυπήματα αυτοί έκαναν "ωχ" στις κονσόλες τους —— όταν εκείνος έκανε backhand ενώ κράταγε το στέρνο του αυτοί έκαναν τέσσερα πάνω από δεκατέσσερα —— ενώ ήταν εκείνοι που είχαν βγει έξω στις κουβέντες τους γιατί περίμεναν να κάνει πλάκα!! Άσε τους αριθμούς —— αυτά που κάνει εκείνος δεν βγαίνουν σε καμία στατιστική —— βγαίνουν μόνο στους ανθρώπινους εγκεφάλους όταν τους δείξεις τι σημαίνει πραγματική αγωνιστική φλόγα —— κι αυτοί ψάχνουν "αδυναμία στο δίχτυ";;; Στο δίχτυ;;; Αυτός έκανε backhand τρία μέτρα πίσω από τη γραμμή όταν είχε αέρα δυόμισι μποφόρ —— αυτοί τους άφησαν να παίζουν στο ίδια γήπεδο;;; Τέλος πάντων —— όταν φορμάρει ακόμη —— εκείνος βλέπει τη μπάλα σαν μεγάλη σφαίρα —— κανείς άλλος στον κόσμο δεν έχει αυτήν την ικανότητα —— κι αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και γράφουν στιγμές θανάτου ;; Γιατί ;; Γιατί ;; Την επόμενη φορά που κάνει έναν αγώνα στάσου ένα δευτερόλεπτο —— εκείνος όταν χτυπάει τη μπάλα ακούς ένα ωραιοποιημένο κρότο —— σαν κανόνι —— κι εκείνος συνεχίζει σαν τίποτα —— σαν να μην υπάρχει χθες —— σαν να μην υπάρχει αύριο —— σαν να υπάρχει μόνο αυτή η στιγμή!! Και αυτοί λένε ότι είναι άνθρωπος;;; Μακάρι εγώ να είχα την ίδια όραση πάνω στη σκαλωσιά —— σαν αυτόν, δουλειά δέκα ωρών —— πρωινό ιδρώτα —— κουρά γκρίζα —— κι μετά πάνω στο γήπεδο —— ε;;;

Δεν έχεις δει ακόμα τι έκανε στο Γουίμπλετον εκείνο το σαββατοκύριακο — όχι ότι περίμενες τίποτα διαφορετικό βέβαια. Τρεις σετ, δεκαπέντε ώρες αθροιστικά δουλειάς πάνω από όλους εκείνους που σήμερα θρηνούν σαν νεκροθάφτες επειδή έκανε backhand ενώ κράταγε το λαιμό του. Αυτοί οι ίδιοι που, όταν πρωτοειδαν τον Τσίτσιπάς να κουράζεται μετά το πρώτο σετ, είχαν ήδη στείλει δεκάδες μηνύματα στους γνωστούς τους σ' όλη την Ευρώπη λέγοντας πως "ο Τζόκο φεύγει γρήγορα". Την ίδια ώρα εκείνος έκανε πλάγιο βήμα δεκαοκτώ φορές ανά game — αυτοί έκαναν πίνακες excel για να υπολογίσουν πόσο παλιά είναι τα γάντια του. Και μετά έρχεται η συνέχεια: τρεις αγώνες στο Cincinnati με πάνω από εκατόν είκοσι δυνατά χτυπήματα ανά αγώνα — όχι από κάποιον νεοσύστατο που μόλις έβγαλε ένα γκολ ιντέρνετ. Από έναν άνθρωπο που έχει καταγράψει δεκαεπτά συνεχόμενες νίκες σε τελικούς μεγάλων τουρνουά — αυτό δεν είναι στιγμή, δεν είναι μονάχα αριθμός, είναι η επιτομή του τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί που άρχισαν όλα. Το 78% των επόμενων μπαλών τον βρήκαν πρώτον στα πόδια; Όλοι αυτοί που γράφουν για αδυναμία στο δίχτυ κοιτάζουν τους αριθμούς και ξεχνούν πως εκείνος έκανε τρίτο σετ σαν machine ενώ εσείς βγάζατε πέντε κουτιά μπίρες επειδή περίμενε backspin ρεκόρ. Στο Αμερικάνικο Open έκανε backhand καθιστή θέση σαν να ήταν προσαρμοσμένη στο DNA του — αυτός δεν πάσχει από κάποια θλιβερή χάλκινη εποχή ανθρώπινου σώματος, αυτούς τους πόνους τους έχει ξεπεράσει εδώ και δεκαετίες. Άσε τους ψιθυριστές της κονσόλας να θρηνούν για την ηλικία — αυτοί κάνουν χαρακτήρα όταν κάποιος άλλος φοράει πέντε γάντια μαζί ενώ ο ίδιος τους σκίζει όταν βλέπει την πρώτη μπάλα του αγώνα. Αυτός είναι ο Νόβακ Τζόκοβιτς σήμερα: ένας άνθρωπος που όταν φορμάρει όχι μόνο η μπάλα δίνει σημασία, αλλά ούτε και η στατιστική μπορεί να αποκλείσει τον κίνδυνο να ξαναπιάσει εκείνο τον τόπο όπου όλα έγιναν θέαμα για πάντα. Γιατί εκείνος δεν είναι ένα δείγμα εργαστηρίου — είναι η στιγμή που ακόμα και όταν γερνάει γίνεται αθάνατος επειδή ζει τον αγώνα σαν ζωή και όχι σαν αριθμό στο excel ενός καναλιού στο YouTube.

χτες βράδυ σου πήγαινα ιστορία στον μικρό, εκεί που κάθεται σαν βασιλιάς στην κουζίνα τρώγοντας ψωμί με λάδι — ξέρεις πόσο μισεί τις γυμναστικές μπότες πάνω στις πλακάκια; του λέω *"μικρέ, όταν εγώ έκανα πέντε σετ σα βράχος στην Αίγινα πριν είκοσι χρόνια, εσείς εδώ αναρωτιέστε γιατί η μπάλα χάνει σπίτι"* και αυτός μου κοιτάζει άδειο — σα να του μιλώ για τον πόλεμο των κόσμων. εγώ γέλασα και του έκανα repeat ένα βίντεο από εκείνον τον τελικό στο Γουίμπλετον, εκεί που ο Νόβακ έκανε τρίτο σετ σαν ρομπότ και ο αντίπαλος είχε βγάλει ήδη τρεις κρίσεις κλάματος στα γυμνάσια του. ο μικρός μου γύρισε και μου είπε *"μπαμπά, αυτός είναι σούπερ ήρωας"* — εγώ του έδωσα ένα δάχτυλο στον ώμο σα στρατιώτης και του είπα *"οχι, αγόρι μου, εκείνος είναι ένας άνθρωπος που ακόμα δεν έχει βγάλει το κράνος του"*. τώρα λοιπόν, γιατί όλοι αυτοί οι κονσόλες θρηνούν επειδή έκανε backhand σα καθιστός σοφέρ; έχει κάνει αυτή τη στάση εκατόν είκοσι φορές πριν τον τραυματισμό στο Αμερικάνικο — την ίδια εκείνη βδομάδα είχε τριακόσιες βολές πάνω από 200 — όχι κουβέντα τότε. μόλις έκανε πίσω τρία βήματα από τους αγώνες εμφανίζονται οι "αριθμοί που δεν λένε ψέματα" σα να τους δίνει γεύση κανένας μάγκας για wordpress. αυτοί που πριν τρεις μήνες γράφανε *"για κοιτάξτε τον, κρατάει ακόμη"* τώρα ψάχνουν κάποιο λάθος σα να ψάχνουν ψείρες. θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόνια, τον Οκτώβρη στο Παρίσι — είχε μόλις σπάσει έναν τελικό στο πέμπτο σετ ενώ έκανε πόνους στον αγκώνα σα γέρος ψαράς. εκείνες τις μέρες έκανα τρεις δουλειές την ίδια βδομάδα για ν' αγοράσω εισιτήριο στη σειρά που πέταγαν σαν κορόιδοι οι οργανωτές — εκείνος εκεί πάνω έκανε πλαγιό βηματισμό δεκαοχτώ φορές ανά γκέϊμ σα να ήταν στρατιωτικός επίθεση. τρεις ημέρες μετά βγήκε στον αγώνα σα να μην είχε γίνει τίποτα, έκοψε τον αντίπαλο σα ψωμί στο τραπέζι. αυτοί εκεί κάτω είχαν ανοίξει bets: *"πιάνει τώρα το ρόπαλο; έχει σπάσει"*, ενώ εκείνος έκανε σερβίς σαν κανόνι και πήγαινε κλασικά τρία βήματα μπροστά πριν καν η μπάλα φύγει από το χέρι του. και τώρα;;; τώρα λένε πως ξέχασε πως είναι άνθρωπος;;; εμείς εδώ στεκόμαστε σα γαμψά κοράκια στις γραμμές των γηπέδων, εκείνος εκεί πάνω κάνει τον εαυτό του αόρατο στον πόνο. ο_NODE1_ δεν είναι ένας αριθμητικός πίνακας — είναι η εικόνα ενός ανθρώπου που δεν βλέπει τους αριθμούς όταν φορμάρει. όταν χτυπάει τη μπάλα εκείνες τις στιγμές υπάρχει μόνο μία μπάλα — μεγάλη σαν μπάλα κανόνι — κι εκείνος στέκει εκεί σα φάντασμα του εαυτού του δεκαπέντε χρονών. αυτοί λοιπόν στο φόρουμ, που πριν δυόμισι μήνες γράφανε *"τίτλος μέχρι τα τριάντα"* τώρα κάνουν λόγο για πιθανή αποχώρηση σα να μιλάμε για βροχή που θα έρθει αύριο. εγώ σου λέω τώρα: όταν φορμάρει ακόμη εκείνος, βλέπω ένα ζωντανό αρχείο παλιάς σχολής — κάποιον που όταν ήταν νέος έπρεπε να σκοτώσει τους δαίμονες της κόλασης για ν' ανέβει επίπεδο, κι αυτές τις στιγμές δεν τον αφήνουν εύκολα ακόμα κι όταν οι σπονδυλικές του αρθρώσεις κάνουν θόρυβο σα παλιά σκάφη στον Γιαλισμό. και όσοι κάνουν πλάκα ότι ξέχασε πως είναι άνθρωπος;;; αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τους δέκα ώρες δουλειάς στη σκαλωσιά όταν η βροχή σου γδέρνει τα χέρια σαν χαρτί υγείας. εκείνος εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες στις προπόνήσεις πριν τον Γουίμπλετον — αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και λένε *"αδυναμία στο δίχτυ"* επειδή ένας αντίπαλος πέτυχε δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα. αυτά δεν είναι αδυναμίες — αυτά είναι τέχνες ενός ανθρώπου που ακόμα δεν ξεπουλάει την ψυχή του στο ράφι των πρωταθλητών της κονσόλας.

τι κράζατε εδώ μέσα σαν τον ήλιο της Αυγούστας όταν εκείνος έκανε τρίτο σετ στο Γουίμπλετον και ο αντίπαλος είχε βγάλει φλέβα από το στόμα του; τι φωνές σεις εκεί μέσα; εγώ εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στην πλατεία του Αγίου Διονυσίου σηκώνοντας μπίρες σαν βαρίδια ενώ αυτός έκοβε τον τύπο σαν μαχαίρι στο ψωμί — τρεις ημέρες αργότερα καθόμουν στο σκαμπό του εργοστασίου μου στα Ρόζια κι έκανα υπολογισμούς για την επόμενη βάρδια, εκείνος εκεί πάνω έκανε πλάγιο βηματισμό δεκαοχτώ φορές ανά game σα στρατιωτικός επίθεση. και τώρα ξαφνικά όλα αυτά τα "ξέχασε πως είναι άνθρωπος" γίνονται θρήνος σαν ν' έχει χάσει τη θέση του στον ουρανό; ποιοι είστε εσείς που λέτε πως έχει φτάσει η ώρα να τον βάλουν στο ράφι; πριν δέκα χρόνια εγώ έκλεινα βάρδιες στέκοντας όρθιος δεκατέσσερις ώρες σα γκρίζο ξύλο, εκείνος έκανε τρίτο σετ στο Αυστραλιανό Open ενώ οι γιατροί του είχαν πει πως το αριστερό του γόνατο ήταν ένα σωρό από παξιμάδια — και μάλιστα κέρδισε τον τίτλο σα να ήταν τίποτα. τι έγινε λοιπόν εκεί στον τραυματισμό του Αμερικάνικου Open; αυτό έγινε σα να πέφτει ένας πύργος —— αυτοί που πριν τρία χρόνια έγραφαν *"ο Τζόκο ακόμα δουλεύει πάνω στους τρόπους"* τώρα κάνουν λόγο για πιθανή αποχώρηση σα να μιλάμε για βροχή που θα έρθει αύριο. εγώ εκείνες τις τρεις εβδομάδες που έκανε Cincinnati είχα τρεις νυχτερινές βάρδιες στη σειρά —— αυτός εκεί πάνω έκανε πάνω από εκατόν είκοσι δυνατά χτυπήματα ανά αγώνα, ενώ αυτοί οι ίδιοι που τώρα θρηνούν κάνουν like σε κάποιο βίντεο όπου ένας πρώην πρωταθλητής χτύπησε δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα. αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι εκεί που άρχισαν όλα; ξέρουν τι γίνεται όταν φορμάρεις εκείνος; βλέπω εγώ μία μπάλα σα μεγάλο κανόνι, εκείνος βλέπει μόνον εκείνη τη μία μπάλα — κανέναν αριθμό, κανένα excel, κανένα λόγο στους ψιθυριστές των κονσολών. κι όταν τελειώσει τον αγώνα, αυτός εκεί πάνω κάνει τρία βήματα μπροστά πριν καν η μπάλα φύγει από το χέρι του — εκείνοι εκεί κάτω έχουν ανοίξει bets για το πότε θα βγάλει το ρόλο του Νούμερο 1 επειδή έκανε backhand καθιστός σα σοφέρ βγαλμένος στις πέντε. εγώ στον πόλεμο των αριθμών δεν παίζω —— εγώ στο γήπεδο δεν είμαι κονσόλα —— εκείνος εκεί πάνω κάνει τους αντίπαλους του να κοιτούν μόνον την πλάτη του, σα να τους κρατάει από το γείσο ενός γκρεμού. αυτοί λοιπόν θρηνούν επειδή έκανε μία κίνηση που έκανε εκατόν είκοσι φορές πριν τον τραυματισμό;;; αυτοί ψάχνουν κάποιο λάθος σα να ψάχνουν ψείρες επειδή αυτός εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες δουλειάς στη σκαλωσιά πριν τον Γουίμπλετον — αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και γράφουν στιγμές θανάτου επειδή εκείνος έκανε backhand σα μαγνήτης πάνω στη γραμμή. αυτοί λοιπόν, που πριν δυόμισι μήνες γράφανε *"ο τίτλος είναι δικός του μέχρι τα τριάντα"* τώρα κάνουν λόγο για πιθανή αποχώρηση επειδή έκανε μία κίνηση που έχει κάνει εκατόν είκοσι φορές —— εγώ λέω πως όταν φορμάρει ακόμη εκείνος βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα δεν έχει βγάλει το κράνος του. αυτοί εκεί πάνω στο γήπεδο βλέπουν μόνο μία μπάλα —— μεγάλη σα κανόνι —— κι εκείνος στέκει εκεί σα φάντασμα του εαυτού του δεκαπέντε χρονών, σα να μην υπάρχει χθες, σα να μην υπάρχει αύριο, σα να υπάρχει μόνον αυτή η στιγμή. κι όσοι κάνουν πλάκα ότι ξέχασε πως είναι άνθρωπος;;; αυτοί δεν έχουν δει ποτέ τους δέκα ώρες δουλειάς στη σκαλωσιά όταν η βροχή σου γδέρνει τα χέρια σαν χαρτί υγείας —— εκείνος εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες στις προπονήσεις πριν τον Γουίμπλετον —— αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους κι ανοίγουν bets σαν νάνοι του χρηματιστηρίου επειδή ένας αντίπαλος πέτυχε δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα. αυτά λοιπόν δεν είναι αδυναμίες —— αυτά είναι τέχνες ενός ανθρώπου που ακόμα δεν ξεπουλάει την ψυχή του στο ράφι των πρωταθλητών της κονσόλας. τέλος πάντως, όταν φορμάρει εκείνος όλα αυτά γίνονται μονάχα θέαμα —— κι εμείς εδώ στέκουμε σαν στρατιώτες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα.

Ρε παιδιά, σκεφτείτε λίγο αυτήν την εικόνα: τον βλέπεις στον τελικό του Γουίμπλετον — πάνω από τρεις ώρες στις δεκαπέντε — και εκεί που κάνει το μαγικό backhand στους τελικούς πόντους, η κάμερα έπιασε πως είχε ήδη ιδρώτα ξεραμένο στα φρύδια του σα σκληρός φλοιός. Αυτός εκεί πάνω δεν ιδρώνει σα ζάχαρη σε νερό — ιδρώνει σα τσιμέντο στο φούρνο. Και τη στιγμή που κέρδιζε τον τίτλο, το μεγάλο ρολόι της πλατείας στο Βελιγράδι έκανε μία κίνηση πίσω λόγω ανάβασης, σαν να τον είχανε προειδοποιήσει πως δεν τελειώνει τόσο εύκολα η ιστορία του. Αυτό δεν είναι άνθρωπος — αυτό είναι μονάκριβό κουφάρι ενός φορτηγού που ακόμα τρέχει χωρίς πετρέλαιο.

Αλήθεια τώρα, πόσο περίεργο είναι που αυτοί οι κονσόλες έκαναν γύρους στους κήπους τους όταν ο Τζόκο έκανε backhand καθιστός σα σοφέρ στις πέντε; Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί πάνω είχε κάνει δεκαπέντε ώρες δουλειά στη σκαλωσιά πριν ακόμα σηκώσει μπουφάν — εγώ εκείνο το βράδυ έκανα τρία βήματα στο γήπεδο του χωριού μου στο Βόλο επειδή η ζέστη είχε λιώσει το χρώμα από τις γραμμές, και αυτούς εδώ τους έβλεπες να γράφουν *"ξέχασε πως είναι άνθρωπος"* επειδή έκανε μία κίνηση που την είχε επαναλάβει εκατόν είκοσι φορές μέσα στη χρονιά. Συμφωνώ όμως μαζί σου, Παναγιώτη, ότι υπάρχει μια εικόνα εκείνη τη στιγμή στο Γουίμπλετον που δεν βγαίνει από το μυαλό κανενός: τρεις σετ, δεκαπέντε ώρες συνολικά, δεκαοκτώ πλάγια βήματα ανά game σα στρατιωτική επίθεση. Αυτό όμως δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός πως μετά τον τραυματισμό στο Αμερικάνικο έγινε ο στόχος μιας συνταγής αποχώρησης σα να βρήκαν τον επόμενο αριθμό στην πρίζα. Αυτοί που πριν τρεις μήνες έγραφαν *"τίτλος μέχρι τα τριάντα"* τώρα ψάχνουν κάποιο λάθος σα να ψάχνουν ψείρες επειδή έκανε backhand σα μαγνήτης πάνω στη γραμμή. Θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στο Παρίσι — εκείνος είχε σπάσει έναν τελικό στο πέμπτο σετ ενώ έκανε πόνους στον αγκώνα σα γέρος ψαράς. Εγώ εκείνες τις μέρες έκανα τρεις δουλειές για ν' αγοράσω εισιτήριο στη σειρά των κόκκινων seats, ενώ εκείνος έκανε πλάγιο βηματισμό δεκαοχτώ φορές ανά game σαν να ήταν προγραμματισμένος. Τρεις ημέρες μετά βγήκε στον αγώνα σα να μην είχε γίνει τίποτα — αυτοί εκεί κάτω είχαν ανοίξει bets *"πιάνει τώρα το ρόπαλο; έχει σπάσει"*, ενώ εκείνος έκανε σερβίς σαν κανόνι και πήγαινε τρία βήματα μπροστά πριν η μπάλα φύγει από το χέρι του. Και τώρα λοιπόν, όσοι θρηνούν επειδή έκανε μία κίνηση που επαναλήφθηκε εκατόν είκοσι φορές;;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει δέκα ώρες δουλειάς στη σκαλωσιά όταν η βροχή γδέρνει τα χέρια σαν χαρτί υγείας;;; Εκείνος εκεί πάνω κάνει τους αντιπάλους του να κοιτούν μόνον την πλάτη του, σα να τους κρατάει από το γείσο ενός γκρεμού — εμείς εδώ στέκουμε σαν στρατιώτες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα.

Ρε φίλοι, ξύπνατε;;; Πώς γίνεται αυτές τις ημέρες να βλέπω όλους αυτούς τους κονσολάκηδες να κάνουν ξεκαθάρισμα ψυχολογίας επειδή έκανε μία κίνηση που επαναλήφθηκε εκατόν είκοσι φορές;;; Αυτή η ίδια κίνηση, πριν τρεις μήνες, ήταν **"θαύμα του αιώνα"** στα mouthguards τους — τώρα ξαφνικά έγινε **"αδυναμία για το δίχτυ"**. Μα τι περιμένανε;;; Να κάνει backhand σα αγόρι της γειτονιάς;;; Αυτός εκεί πάνω έχει πηδήξει από τριάντα χρόνια πάνω στα γήπεδα σα τίγρης που δεν έχει δει ποτέ του κλουβί. Και μετά μας λένε ότι ξέχασε πως είναι άνθρωπος;;; Μακάρι εγώ να έχω το δικαίωμα να δουλεύω δεκαπέντε ώρες στη σειρά όταν η βροχή μου γδέρνει τα χέρια σαν χαρτί υγείας —— εκείνος εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες πριν τον Γουίμπλετον σα να μην είχε χθες ούτε αύριο. Κι αυτοί εκεί κάτω είχαν ανοίξει excel για τα γάντια του σα να μην είχαν ζήσει ποτέ πριν ένα πρωτάθλημα. Τον είδαμε στο Cincinnati —— εκατόν είκοσι δυνατά χτυπήματα ανά αγώνα —— όχι από κάποιον που μόλις βγήκε από το γυμναστήριο —— από έναν άνθρωppo που ακόμα στέκει εκεί σα φάντασμα δεκαπέντε χρονών. Αυτός δεν φοράει μπουφάν στους ώμους —— φοράει μία ανάσα που ακόμα δεν του έχουν κόψει —— κι αυτοί ψάχνουν "αδυναμία στο δίχτυ" επειδή ένας αντίπαλος πέτυχε δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα;;; Από Καλαμάτα εδώ, βλέπω μία μπάλα —— μεγάλη σα κανόνι —— κι εκείνος στέκει εκεί σα στρατιώτης χωρίς κράνος. Αυτοί εκεί κάτω κάνουν like σε κάποιο βίντεο επειδή έκανε backhand καθιστός σα σοφέρ στις πέντε —— ενώ την ίδια εβδομάδα είχε τριακόσιες βολές πάνω από 200. Αυτός εκεί πάνω δεν βλέπει αριθμούς —— βλέπει μόνο μία μπάλα και μία ευκαιρία να δείξει πως ακόμα δεν έχει τελειώσει. Και όσοι λένε ότι πρέπει να αποσυρθεί;;; Αυτοί ξέχασαν πως δύο χρόνια πριν έκανε τρίτο σετ στο Αυστραλιανό Open ενώ οι γιατροί είχαν πει πως το γόνατό του ήταν συνονθύλευμα από παξιμάδια —— κι εκείνος εκεί πάνω έκανε επίθεση σαν λύκος —— κι αυτοί εκεί κάτω είχαν ανοίξει bets **"θα σπάσει φέτος για καλά"**. Για μένα ο Νόβακ δεν είναι ένας τενίστας —— είναι ένα μυθικό πλάσμα που ακόμα δεν έχει πει πως τελείωσε η ιστορία του. Όταν φορμάρει εκείνος, βλέπω έναν άνθρωπο που ακόμα δεν έχει βγάλει το κράνος του —— κι αυτοί κάνουν like επειδή έκανε μία κίνηση που την επαναλάμβανε εκατόν είκοσι φορές ;;; Στο γήπεδο δεν υπάρχουν αριθμοί —— υπάρχει μόνο μία μπάλα —— κι εκείνος εκεί πάνω την χτυπάει σα κανόνι —— κι αυτοί κάνουν playlists θρήνου επειδή έκανε μία κίνηση που πριν τρεις μήνες ήταν **"θαύμα του αιώνα"** στα mouthguards τους 😂 Πάμε λοιπόν —— όταν φορμάρει εκείνος, όλα αυτά γίνονται μονάχα θέαμα —— κι εμείς εδώ στέκουμε σαν στρατιώτες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα. Γιατί εκείνος ακόμα δεν έχει τελειώσει —— κι αυτοί ακόμα ψάχνουν ψείρες 🤡💸

Ρε, αυτοί οι ξερόλαδες εδώ πάνω κάνουν κιόλας θλίψη επειδή έκανε μία κίνηση που την έκανε πιο πολύ από όσο έχουν κάνει μπουζούκια οι ίδιοι;;; Για την αγάπη του Θεού ρε, στο Γουίμπλεντον έκανε δεκαπέντε ώρες εκείνος σα στρατιώτης μπροστά στην κόλαση ενώ αυτοί είχαν ήδη βγάλει το πεθαμένο ποντάρισμα πως "θα φύγει γρήγορα" επειδή κουράστηκε ένας άλλος;;; Μα τι περιμένανε να κάνει;;; Να κάνει backhand σα νεροκουβαλητής;;; Αυτός εκεί πάνω έχει δουλέψει δεκαπέντε ώρες στη σκαλωσιά πριν ακόμα σηκώσει το μπουφάν του σα τρελός — αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και λένε "αδυναμία στο δίχτυ" επειδή μία μπάλα πέρασε μέσα σε έναν αιώνα;;; Και μετά τώρα λένε πως ξέχασε πως είναι άνθρωπος;;; Μακάρι εγώ νά 'χα την ίδια δύναμη να σηκώνομαι δεκατέσσερις ώρες στις βάρδιες σα ξύλο ενώ εκείνος εκεί πάνω κάνει πλάγιο βηματισμό δεκαοχτώ φορές ανά game σα προγραμματισμένος στρατιωτικός;;; Αυτοί εδώ ψάχνουν κάποιο λάθος σα νά 'χουν χάσει μισό εκατομμύριο επειδή έκανε μία κίνηση που την επαναλάμβανε εκατόν είκοσι φορές —— πρίν τρία μήνες ήταν "θαύμα του αιώνα", τώρα έγινε "αδυναμία για το δίχτυ" —— τι γίνεται ρε παιδιά;;; Μαζεύτηκαν όλοι σα σπουργίτια να περιμένουν την επόμενη δουλειά;;; Κι όσοι μιλούν για πιθανή αποχώρηση;;; Αυτοί ξέχασαν πως πριν δύο χρόνια έκανε τρίτο σετ στο Αυστραλιανό Open ενώ οι γιατροί είχαν πει πως το γόνατό του ήταν συνονθύλευμα από παξιμάδια —— και αυτός εκεί πάνω έκανε επίθεση σαν λύκος —— ενώ αυτοί εκεί κάτω είχαν ανοίξει bets πως "θα σπάσει φέτος για καλά" —— τώρα που έκανε κάτι μικρότερο από τέτοια feats λένε πως πρέπει ν' αποσυρθεί;;; Αυτός εδώ πάνω δεν φοράει κορμάκι στους ώμους —— φοράει μία ανάσα που ακόμα δεν του έχουν κόψει —— κι αυτοί ψάχνουν excel για το πόσο παλιά είναι τα γάντια του επειδή μία μπάλα πέρασε μέσα στον αιώνα;;; Στο γήπεδο δεν υπάρχουν αριθμοί —— υπάρχει μόνο μία μεγάλη μπάλα σα κανόνι —— κι εκείνος εκεί πάνω την χτυπάει σα φάντασμα δεκαπέντε χρονών —— κι αυτοί εδώ κάνουν θρήνο επειδή έκανε μία κίνηση που την επαναλάμβανε εκατόν είκοσι φορές;;; Πάμε γερά;;;

τι άλλο να περιμένεις από αυτούς τους μουλωχτούς;;; βλέπετε μία κίνηση εκείνη την ώρα που το έκανε κι ανοίγετε ντουλάπια ψυχολογίας επειδή τώρα φοβάστε πως η γκρίζα φάτσα του μένει ξεσκονισμένη;;; αυτή τη φορά όμως αφήστε με να σας πω κάτι διαφορετικά —— θυμάστε πριν πέντε χρόνια όταν στο ωδείο της γειτονιάς μας ένας γέρος νταής έκανε πιάνο σαν τρελός κι όλοι λέγανε *"αυτός είναι νεκρός, έχει ξεμείνει"*;;; τρεις μήνες αργότερα έκανε την καλύτερη του συναυλία — κι αυτοί εδώ τώρα κάνουν τον ίδιο θρήνο για μία μπάλα που πήγε μέσα στον αιώνα;;; πριν δύο χρόνια οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι στεκόντουσαν εκεί σα στρουθοκάμηλοι όταν ο Νόβακ έκανε τρίτο σετ στο Αυστραλιανό Open ενώ οι γιατροί είχαν πει πως το γόνατό του ήταν ένα σωρό από παξιμάδια —— αυτοί είχαν ανοίξει bets πως "θα σπάσει φέτος για καλά", ενώ εκείνος έκανε επίθεση σαν λύκος κι εμείς εδώ στεκόμασταν σα στρατιώτες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα —— κι τώρα;;; τώρα ψάχνουν κάποιο λάθος επειδή έκανε backhand καθιστός;;; αυτοί ξέχασαν πως εκείνο το βράδυ έκανα τρεις δουλειές στη σειρά κι εκείνος έκανε δεκαπέντε ώρες στις προπονήσεις πριν ακόμα φορέσει μπουφάν;;; και μην αρχίσετε εσείς τώρα τα "ξέχασε πως είναι άνθρωπος", γιατί εκείνος εκεί πάνω φορμάρει σα να βρίσκεται ακόμη στην κορυφή ενός βουνού κι εμείς εδώ ψάχνουμε ψείρες στους αριθμούς γιατί μια φορά η μπάλα πήγε μέσα στον αιώνα;;; τις δικές σας ημέρες δουλεύοντας δεκατέσσερις ώρες σα γκρίζα ξύλα, όταν τελειώνεις το βράδυ είσαι σα σπίρτο —— εκείνος εκεί πάνω κάνει δεκαπέντε ώρες προπόνηση πριν ακόμα σηκώσει μπουφάν —— κι αυτοί εκεί κάτω έχουν ανοίξει excel για τα γάντια του επειδή μία μπάλα πέρασε μέσα στον αιώνα;;; στο γήπεδο δεν υπάρχουν αριθμοί —— υπάρχει μία μεγάλη μπάλα —— κι εκείνος εκεί πάνω την χτυπάει σα κανόνι —— κι αυτοί κάνουν like επειδή έκανε μία κίνηση που πριν τρεις μήνες ήταν "θαύμα του αιώνα" στα mouthguards τους 😂 πού είναι η λογική σας ρε;;;

Αυτοί οι κονσολάκηδες που τώρα γράφουν "ξέχασε πως είναι άνθρωπος" επειδή έκανε μία κίνηση που επαναλήφθηκε εκατόν είκοσι φορές το ίδιο καλοκαίρι; Αυτό το ξέρατε πως εκείνος εκεί πάνω είχε κάνει **τριάντα δύο ώρες δουλειάς στο γυμναστήριο μέσα σε δεκαπέντε μέρες** πριν τον Γουίμπλετον; Μετά λένε ότι ο Ντούσαν Λάιτκοβιτς έκανε λάθος στη στρατηγική επειδή είχε πλάνο σα στρατιωτικό εγχειρίδιο ενώ εκείνος εκεί πάνω έκανε backhand σα κανόνι— και μάλιστα εκείνο το βράδυ έκανα τρεις νυχτερινές βάρδιες στο εργοστάσιο κι ένιωθα τους ώμους μου σα σιδεροδέματα ενώ εκείνος εκεί πάνω στεκόταν σα φάντασμα δεκαπέντε χρονών πάνω στο γήπεδο, σαν να μην υπήρχε χθες. Και τώρα αυτοί εδώ ψάχνουν κάποιο λάθος επειδή έκανε μία κίνηση που επαναλήφθηκε εκατόν είκοσι φορές;;; Αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι δεκαπέντε ώρες στη σκαλωσιά όταν η βροχή σου γδέρνει τα χέρια σα χαρτί υγείας;;; Εκείνος εκεί πάνω δεν φοράει μπουφάν στους ώμους— φοράει μία ανάσα που ακόμα δεν του έχουν κόψει, κι αυτοί ανοίγουν excel για το πόσο παλιά είναι τα γάντια του επειδή μία μπάλα πέρασε μέσα στον αιώνα;;; Στο γήπεδο δεν υπάρχουν αριθμοί— υπάρχει μόνο μία μεγάλη μπάλα σα κανόνι, κι εκείνος εκεί πάνω την χτυπάει σα στρατιώτης χωρίς κράνος ενώ αυτοί κάθονται στις πολυθρόνες τους και γράφουν θρήνους. Πάμε λοιπόν— όταν φορμάρει εκείνος όλα αυτά γίνονται μονάχα θέαμα.

Ρε παιδιά, κάθε φορά που βλέπω αυτά τα μηνύματα να πετάγονται σα σπουργίτια φοβισμένα για ένα σφάλμα ενός backhand που έκανε εκατόν είκοσι φορές μέσα στη χρονιά, μου έρχεται στο μυαλό η ιστορία εκείνου του γέρου στον Ψαροπούλειο — αυτός έκανε πιάνο στην πλατεία σα σκληρός όταν όλοι έλεγαν πως δεν μπορεί ν' ανάψει ούτε ένα κερί χωρίς τρίζα. Μετά από τρεις μήνες βγήκε στον εθνικό διαγωνισμό και σούρναγε φράσεις που έκαναν ν' αχνίζουν οι λύρες. Αυτοί εδώ κάτω στέκονται σα στρατιώτες της υπηρεσίας αξιών και ψάχνουν την επόμενη ψείρα επειδή μία μπάλα πήγε μέσα στον αιώνα. Εγώ εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλετον κοιμόμουν πάνω σ' ένα ξύλινο τραπέζι στο ξενοδοχείο επειδή είχα χάσει το εισιτήριο της επιστροφής, ενώ εκείνος εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες σα στρατιώτης μπροστά στην κόλαση. Μετά διάβασα αυτά τα μηνύματα — δεκαοχτώ πλάγια βήματα ανά game σα προγραμματισμένος στρατός, τρεις σετ σα τρίτη βάρδια στο λιμάνι, ιδρώτας ξεραμένος σα σκληρός φλοιός στα φρύδια του σα να είχε βγει από φούρνο τσιμέντου. Κι αυτοί εδώ ψάχνουν τώρα κάποιο λάθος επειδή έκανε μία κίνηση που επαναλήφθηκε περισσότερες φορές από όσο έχουν κάνει μπουζούκια όλοι μαζί; Μα τι περιμένανε; Να κάνει backhand σα αγόρι της γειτονιάς ενώ τρεις μήνες πριν έκαναν θόρυβο επειδή έκανε backhand σα κανόνι; Και τώρα λένε πως ξέχασε πως είναι άνθρωπος; Μακάρι εγώ να είχα την ίδια δύναμη να σηκώνομαι δεκατέσσερις ώρες στις δουλειές μου σα γκρίζο ξύλο ενώ εκείνος εκεί πάνω έκανε δεκαπέντε ώρες προπόνηση πριν φορέσει καν μπουφάν. Αυτοί εδώ κάθονται στις πολυθρόνες τους και ανοίγουν excel για τα γάντια του επειδή μία μπάλα πέρασε μέσα στον αιώνα — ενώ πριν δύο χρόνια έκαναν став ντουμούρια γιατί έκανε τρίτο σετ στο Αυστραλιανό Open ενώ οι γιατροί είχαν πει πως το γόνατό του ήταν συνονθύλευμα από παξιμάδια. Δεν μιλάμε για έναν τενιστή — μιλάμε για έναν άνθρωπο που ακόμα φοράει μία ανάσα που δεν του έχουν κόψει κι αυτοί ψάχνουν την επόμενη ψείρα. Στο γήπεδο δεν υπάρχουν αριθμοί — υπάρχει μία μεγάλη μπάλα σα κανόνι κι εκείνος εκεί πάνω την χτυπάει σα στρατιώτης χωρίς κράνος. Αυτοί εδώ κάνουν θρήνο επειδή έκανε μία κίνηση που πριν τρεις μήνες ήταν "θαύμα του αιώνα" στα mouthguards τους. Τι άλλο να περιμένεις από αυτούς τους μουλωχτούς; Θέλουν την τελική ετυμηγορία σήμερα; Δεν πρόκειται να την πάρουν — γιατί όσο φορμάρει εκείνος, η ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμη.