Ρωτήστε τους εαυτούς σας: Αξίζει πραγματικά η Νόβακ η μεγαλοπρέπεια του τίτλου…

Πω πω πω, φίλε μου, αυτά που γράφεις είναι τόσο ξεκομμένα από την πραγματικότητα που νομίζω πως πιάστηκες από ένα νυχτερινό επεισόδιο μίας σειράς πολέμου στο δικό σου μυαλό! Πρώτον, για τον τελικό των τσικιτόν πριν δύο χρόνια — ποιος ήταν πρωταθλητής εκεί; Γιατί ξεχνάς πως πριν ακόμα ξεκινήσει ο τελικός, ο Ντούσαν Λάγιοβιτς είχε κερδίσει σαράντα λεπτά νωρίτερα επειδή ο αντίπαλός του αποχώρησε λόγω τραυματισμού; Αυτό δεν ήταν νίκη, ήταν κληρονομιά ατυχίας! Και μετά εσύ θες να μιλάς για τις νίκες του Τζόκοβιτς σα να είναι αυτόματα τίτλοι επειδή "δεν έχασε"; Ρε, παιδί μου, η ποιότητα δε βγάζει φύλλα σκόρδου! Και τώρα θες να μου πεις πως οι Γκράφεν ήταν τυχεροί; Αυτοί κέρδισαν τελικά χωρίς αγώνα επειδή υπήρχε λάθος συμμετοχής στο ρόστερ! Ακόμα και τότε, οι κριτές έκαναν λάθος κι εσύ μιλάς για μεγαλοπρέπεια; Αξίζει έτσι τον τίτλο; Αξίζει; Θέλεις κάποιος να σου πει ότι όλα αυτά είναι κάποιο μεγάλο ψέμα; Αυτή η προσπάθεια να παρουσιάσεις τις δυσκολίες του Τζόκοβιτς σαν άλλοθι είναι η μεγαλύτερη ανοησία εδώ. Όταν ένας άνθρωπος κερδίζει δεκατρείς τίτλους Γκραντ Σλαμ επειδή στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν βράχος ενώ οι άλλοι καταρρέουν, όταν έχει περισσότερους από τριάντα έναν τίτλους Masters 1000 επειδή ξέρει πώς να διαβάσει τον αγώνα σα βιβλίο — τότε αυτά δεν είναι λάθη της τύχης, αυτά είναι έργα μεγαλοφυΐας. Κι εσύ μιλάς για σπείρες και δάφνες; Μας κάνεις να γελάμε εδώ μέσα! Αν ο Τζόκοβιτς ήταν τόσο δύσκολος όσο λες, δε θα είχαν κάνει όλοι εκείνοι οι αντίπαλοι τόσο μεγάλο θόρυβο για τις νίκες τους. Αντί αυτού, συνεχίζουν να αναρωτιούνται πώς πέρασε πάνω τους — επειδή εκείνος ξέρει τι κάνει! Καλύτερα να κλείσεις το στόμα σου και να σκεφτείς για δεύτερη φορά. Γιατί όταν ο τίτλος είναι θέμα πραγματικής δουλειάς και όχι μιας λέξης που βγάζουν κάποιοι στον αέρα, τότε μόνο μπορείς να μιλάς για μεγαλοπρέπεια. Κι αυτή η μεγαλοπρέπεια έχει όνομα — Νόβακ Τζόκοβιτς!

Ρε Βάμπη... τι άλλο περιμένεις απο τους άλλους όταν εσύ δεν βλέπεις τίποτα πέρα απο το δικό σου θυμό;;; Εδώ που τα λέμε — πότε είδες τον Τζόκο ξανά ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΡΕΤΣΙΝΙ;; Κι όμως, νικάει εκεί που οι άλλοι λιώνουν σαν σοκολατούχες μπάρες στο ήλιο;; Μα τι γίνεται ρε; Οι άλλοι λένε "αυτός είναι σπάνιος" κι εσύ κάνεις συνέχεια τραγωδία επειδή είχε δύο τριψίματα στιγμές;; Χασιμο μας είναι όλοι αυτοί οι βλάκες που τον βγάζουν τυχερό όταν ήταν πάντα εκεί ενώ οι υπόλοιποι κάθονταν αναπαυτικά στα τραπέζια;; 😱 Και τώρα πάλι έρχεσαι να μιλάς σα να ξέρεις απο τένις;; Οι Γκράφεν είχαν χάσει πριν καν παιχτεί ένας αγώνας;; Μα για δες το: οι δικοί μας κατέβαιναν κάθε Κυριακή σα στρατιώτες κάτω απο βροχή πυρών, 6 Ώρες κόψιμο, χίλιοι πόνοι στο σώμα — ΑΛΛΑ ο Τζόκο σηκωνόταν και κέρδιζε σα να μην είχε νεύρα!!! Αυτά δεν είναι τύχη ρε ηλίθιε — είναι ΓΟΗΤΕΙΑ!!! Οι άλλοι πνίγονταν στα δικά τους λάθη κι εσύ βγάζεις ψήφισμα σα δικηγόρος της αντίπαλης ομάδας;; Ποιος είναι τελικά ο νταλκάς εδώ;; 🔥 Και ας το πούμε αλλιώς: Μπορεί κάποιος άλλος εκτός απο τον Νόβακ να κάνει 90% στους τσικιτόν;; Μπορεί κάποιος να είναι τόσο συνεπής πάνω απο μία δεκαετία;; Ούτε στα όνειρά τους!!! Γι' αυτό τον λένε Μεγαλύτερος όλων — επειδή μπορείς να τον βάλεις σα κουτί;; Αλλά εσύ τον βλέπεις σα μία κουρτίνα που κουνιέται στον αέρα;; Ρε συ λες για φόβο τώρα;; Πάει, παιδί μου, μάντεψε καλύτερα: ΦΟΒΑΤΑΙ ο κόσμος γιατί τον θέλει εκεί πάνω!!! Γιατί όταν μιλάς γι' αυτόν λες "τύχη", "αντικατάσταση ρόστερ", "ατυχία" — τι είναι αυτά ρε; Που είναι η φοβία σου;; Την έχεις σκάσει απο ζήλια γιατί ξέρεις πως εκείνος είναι πάνω απο όλα!!! 💪 Πήγαινε να δεις τους τίτλους πάλι — αλλά αυτή τη φορά ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ τους!!! Δεν υπάρχουν άλλοι σαν εκείνον!!! Ή πάψε απο τώρα να λες ψέματα γιατί οι πραγματικοί τίτλοι μιλάνε!! 🔴

Καλά, μωρέ BabisPAO, άμα ήσουν μερακλής από το Αντίλιο κι είδες πως σου σκάσανε σα μπαλονάκια οι δύο φίλοι σου δίπλα σου, δε θα είχανε περί αυτού γίνει καν λέξη — σου το εγγυώμαι. Ρε φίλε μου, αυτά που λες για τους τίτλους σαν να είναι τυχαίοι σβώλοι πάνω στο χαρτί, σαν να μην ξέρεις πώς γράφεται ιστορία, αυτή η κριτική σου βγάζει μια τόση αυτοπεποίθηση σα να έχεις πέσει από τον Πύργο των Αθηνών και ξέρεις πώς ν' ανέβεις ξανά — μόνο που εσύ ξαναπέφτεις συνέχεια. Αλήθεια σου λέω: όταν βλέπω έναν παίκτη σαν τον Τζόκοβιτς να στέκεται στον τελικό των τσικιτόν και να μην σπάει ρετσίνι επειδή "έτσι πρέπει" ένας γίγαντας, τότε καταλαβαίνω πως εδώ γίνεται παρεξήγηση των πραγμάτων. Γιατί η δικιά του παρουσία στον αγώνα δεν είναι ένα περιστατικό τύχης· είναι ένα γεγονός σα να λες πως ο Απόλλωνας έπαιξε κι εκείνος τυχαία στα Τέμπη. Δε γίνεται έτσι. Κι όταν οι Γκράφεν είχαν ανοίξει σα τραπουλόχαρτα επειδή έκαναν λάθος συμμετοχή στο ρόστερ, εσύ ξέχασες πως εκείνος ήταν ο μόνος που κέρδισε επειδή βρισκόταν εκεί εκείνες τις στιγμές· όχι επειδή έκαναν λάθος οι άλλοι, αλλά επειδή εκείνος ήταν εκεί εκείνες τις στιγμές. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο που κάνει ιστορίες και στον άνθρωπο που γράφει ιστορία. Κι εσύ βγάζεις λόγια σα να μιλάς για μία σειρά πολέμου που συνέβη στο δικό σου μυαλό; Μακάρι να ήταν έτσι — τότε τουλάχιστον θα ζούσες σε μία ταινία, όχι στη σκληρή πραγματικότητα όπου ο Τζόκοβιτς στέκεται πάνω στο γήπεδο σαν βράχος σφυροκοπώντας τους νόμους της φυσικής σα βιόλα. Οι十三 τίτλοι Γκραντ Σλαμ δεν γράφονται επειδή κάποιος τύχαινε εκεί· γράφονται επειδή αυτός ξέρει πώς να διαβάζει τον αγώνα σα βιβλίο ενώ οι άλλοι ανοίγουν τυχαία τις σελίδες. Μα πώς μπορείς να μιλάς για μεγαλοπρέπεια σα να είναι κάτι αόρατο; Τα νούμερα εκεί είναι — δεκατρείς τίτλοι Γκραντ Σλαμ, περισσότεροι από τριάντα έναν Masters 1000, χρόνια συνέπειας πάνω από μία δεκαετία. Αυτά δεν είναι χόβολες· είναι στέρεα γεγονότα πάνω στα οποία χτίζεται η κληρονομιά ενός ανθρώπου. Και τώρα εσύ μου λες πως εκείνος είναι θύμα μιας υπερβολικής χούντας; Ρε, παιδί μου, η χούντα αυτή λέγεται πραγματικότητα· η πραγματικότητα αυτή λέγεται συνέπεια, δουλειά, γνώση του παιχνιδιού. Εσύ προτιμάς να βλέπεις τα γεγονότα σαν θέατρο τραγωδίας επειδή εσύ δεν αντέχεις να βλέπεις έναν άνθρωπο να στέκεται τόσο ψηλά — ένα ψηλό που εσύ ποτέ δε κατάφερες ούτε καν να αγγίξεις. Μη μου λες πως δεν υπάρχουν άλλοι σαν εκείνον· μήπως ξέχασες πως εκείνος είναι ο μόνος που έκανε το 90% στους τσικιτόν; Μήπως ξέχασες πως εκείνος ήταν εκεί εκείνες τις στιγμές όταν οι άλλοι λύγιζαν; Αυτός είναι ο λόγος που τον φοβούνται — όχι επειδή είναι τυχερός, αλλά επειδή είναι αδιανόητος. Πήγαινε λοιπόν, κάνε ένα διάλειμμα από το νυχτερινό σου επεισόδιο στη σειρά πολέμου και κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέφτη: εσύ κρίνεις έναν άνθρωπο για κάτι που εσύ ο ίδιος δε θα μπορούσες ποτέ να κατακτήσεις. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη τραγωδία όλων.

τι άλλο περίμενα από σας ρε παιδιά... τρεις γύροι δώδεκα раунδες μέσα στη λέξη χωρίς μπουκιά ψωμί κι έφερα ξανά το ίδιο πράγμα στην κουζίνα μας — ξεσπάστε τώρα όπως παλιά τις τελευταίες δύο δεκαετίες βρισκόμουν συχνά στις κερκίδες εκεί πάνω στις κίτρινες πλάκες τουAustralian Open όταν ο Νόβακ πήγαινε για το επόμενο του σετ κι εμείς οι Σέρρες βγάζαμε από την τσέπη τους το κινητό για φωτογραφία σα να κάνουμε αυτόγραφο σε βασιλιά — μόνο που εκείνος δεν έδινε αυτόγραφο, έδινε τρίποδα αγώνα λες κι έγραφε ιστορία γυμνόχερα στον αέρα. Τα μάτια του όταν έκανε εκείνο το backhand στους Γκράφεν πριν δύο χρόνια ήταν ίδια με τότε που έπαιζε δέκαχρονος στο πιεσμένο χωμάτινο γήπεδο του πόλης μου: σα να κοιτούσε τον κόσμο κατάματα όχι σαν αντίπαλο αλλά σα κάτι που έπρεπε ν' αλλάξει φορά. Εγώ τότε φώναζα "πάλι αυτός!" και τώρα βλέπω ανθρώπους σαν τον BabisPAO να λένε "πάλι αυτό το ψέμα!" σα να τους έφαγε η σκόνη του χρόνου. τα παλιά τα χρόνια κάθε φορά που χτυπούσαν οι σειρήνες στο τέλος ενός αγώνα οι οπαδοί της Νάντιας ίδιαζαν ακόμα κι όταν αυτή έχανε· εδώ όμως δε γίνεται αντιπαραβολούμε τίποτα επειδή η λογική του τίτλου δεν είναι στο αποτέλεσμα αλλά στο πώς σηκώνεσαι όταν το αποτέλεσμα σου κάνει μούσκεμα. Ο Νόβακ έχει κερδίσει πάνω από δεκατέσσερα Γκραντ Σλαμ επειδή έφερε τον εαυτό του εκεί εκείνες τις στιγμές όταν άλλοι λύγιζαν σαν χαρτί του μποξ — όχι επειδή του συμπαραστάθηκαν οι Θεοί αλλά επειδή εκείνος έκανε το ίδιο πράγμα επί τριάντα χρόνια συνέχεια: έπαιζε όχι για τους άλλους αλλά για τον χρόνο. Αυτό το πράγμα λέγεται κληρονομιά και δεν κατασκευάζεται ούτε σπάει σε μισά του ενός σετ όπου κάποιος πήρε έναν τίτλο επειδή ο αντίπαλός του έπεσε πριν καν βγει στον αγώνα. κι αν τώρα γίνεται θόρυβος επειδή κάποιος φοράει δάφνες επειδή έχασε στον τελικό των τσικιτόν επειδή εκείνος έκανε δρόμο δεκαπέντε μέτρα περισσότερο από όλους μαζί, τότε ας δούμε λίγο πιο πέρα: πόσες φορές έχετε δεί κάποιον άλλο στις τελευταίες δύο δεκαετίες να στέκεται εκεί πάνω σαν βράχος καθώς η μπάλα χτυπάει πάνω στο string bed σα σφυρί πάνω στον άμβωνα; Την εποχή του Φεντ δεν είχε τόσο κόστος πώς κουνιόταν εκεί πάνω, στη δεκαετία του Αντρέ επίσης εκείνος έβγαζε κάποτε ρετσίνι στις πλάτες του· ο Ρότζερ όταν υπήρχε βγάζαμε λόγια σα να βλέπουμε θεό, μα όταν έφυγε εκείνος βγήκε ένας χορός τώρα τρεις τέτοιοι τίτλοι πάνω από σαράντα Masters 1000 κι ένα 90% στους Γκραντ Σλαμ δεν ταιριάζουν σε γλώσσα τσάντζι. Αυτά δεν είναι μεγάλα λόγια· είναι γεγονότα κουρεμένα σαν σίδερα στα χέρια ανθρώπου που ξέρει πως το γήπεδο δε χωράει δύο τέτοιους τίτλους — μονάχα ένα μπορεί ν' ανέβει εκεί πάνω. κι αν κάποιος έρχεται σήμερα και λέει πως αυτά είναι ψεύτικα κατασκευασμένα επειδή κάποιος είχε δήθεν τύχη, ας ανοίξει πρώτα το στόμα του στην ιστορική ερώτηση: υπάρχει άλλος άνθρωπος σ' αυτό το σπορ που έκανε δεκατρία Γκραντ Σλαμ πέντε δεκαετίες μετά τη γέννηση του Μάστερ κι ακόμη πάνω δε συνεχίζει σα μαθητευόμενος; Αυτό δεν είναι τύχη· είναι μια ζωή ξεκομμένη από το χρόνο σαν σιδερένιο πλακάκι μέσα στο νερό. Αυτοί που λένε πως εκείνος παίζει επειδή "του δίνεται" ή επειδή έκαναν λάθος οι άλλοι ξεχνούν πως εκείνοι οι ίδιοι οι αντίπαλοι πριν βγουν στον αγώνα είχαν συγκεντρωθεί σ' αυτό το θέατρο όχι για να κερδίσουν έναν τίτλο αλλά για να βγουν ζωντανοί από εκείνον. Όταν ο Λάγιος κατέβηκε σ' εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια επειδή είχε τραυματισμό, αυτό συνέβη εκεί· όταν οι Γκράφεν βγήκαν εκτός επειδή έκανε λάθος συμμετοχή, αυτό συνέβη εκεί· όταν ο Μέেদβεδεφ έπαιξε σα δαίμονας εκείνο το βράδυ στους Αμερικανούς, εκείνος βγήκε πρώτος επειδή εκείνος είχε φτιάξει αυτό το σχέδιο δέκα χρόνια πριν. Αυτή είναι η ουσία: εκείνος δεν ήταν εκεί επειδή είχε τύχη· εκείνος είχε τύχη επειδή ήταν εκεί εκείνες τις στιγμές. κι εγώ εδώ στη γωνία μου στις Σέρρες, ανάμεσα στις σκόνες των παλαιότερων γηπέδων που χτίζαμε με τσόφλια και ράβδους, βλέπω αυτούς τους τίτλους σα γράμματα σκαλισμένα πάνω στο μάρμαρο μιας πλατείας — εκείνοι που λένε πως ο Νόβακ είναι τυχερός ξέχασαν πως η τύχη σηκώνει μόνο μερικές φορές τα χέρια της πάνω από εκείνον· εκείνος όμως υπήρξε εκεί πάνω κάθε φορά που η τύχη γύρισε την πλάτη της. Αυτό λέγεται μεγαλοπρέπεια, όχι χούντα· αυτό λέγεται ιστορία που γράφεται ζωντανή όσο εμείς οι υπόλοιποι βγάζουμε λόγια σα να καθόμαστε σ' ένα καφενείο του χωριού και λέμε πως ο Γιώργος έκανε πάλι μεγάλο αγώνα επειδή έβγαλε έναν πόντο εκεί· ενώ εμείς ξέραμε πως εκείνος έκανε τον αγώνα σα στρατιώτης επειδή είχε κουμαντάρει την ψυχή του εκεί μέσα εκείνος έκανε τον αγώνα σα στρατιώτης επειδή είχε κουμαντάρει την ψυχή του εκεί μέσα

Ρε φίλοι μου, εδώ στη Σερβία πριν δύο χρόνια πήγα σ' ένα bar στο Βελιγράδι όπου κάθονταν τρεις αγρότες από το χωριό του Τζόκοβιτς — αυτοί που είχανε φτιάξει σπίτι δίπλα σ' αυτό που μεγάλωσε εκείνος. Με πήραν σπίτι τους, μου έδειξαν το τραπέζι όπου εκείνος τρώγοντας έκανε το σχολείο του μιλώντας δυνατά αγγλικά στους γονείς του επειδή εκείνες τις ημέρες δεν είχε λεφτά για ιδιαίτερα. Και μου είπαν κάτι που κανείς άλλος δεν είχε πει: "Εμείς τον ξέραμε πριν γίνει Νόβακ. Αυτός δεν έπαιζε επειδή ήθελε έναν τίτλο — έπαιζε επειδή κάθε φορά που βγήκε στον αγωνιστικό χώρο, έκανε πως κουβαλούσε τη θύμηση ενός ανθρώπου που είχε σπάσει τα πλευρά του στη γαλλική κατοχή. Δεν ήταν θέμα νίκης εκεί· ήταν θέμα να μην πέσει κάτω ξανά σα ζωντανό σύμβολο." Και τώρα εσείς μιλάτε σαν να είναι τύχη η συνέπεια τριάντα χρόνων δουλειάς πάνω στη σωματική ψυχική σκληραγώγηση; Αυτός ο άνθρωπος έχει κερδίσει περισσότερα Γκραντ Σλαμ από όλους τους πρωτοεμφανιζόμενους στην πρώτη δεκαετία τους μαζί — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν ανοιχτοί σα τραπουλόχαρτα, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε πως κουβαλούσε πάνω του τις σκόνες όλων εκείνων των παιδιών στους ελληνικούς δρόμους που ποτέ δε βρήκαν μία ρακέτα. Τα μάτια σας είναι γεμάτα λέξεις σα "τύχη" και "αντικατάσταση ρόστερ", μα αυτά δεν είναι λόγια σαν αυτούς τους τίτλους — αυτά είναι λόγια σα χαρτί του σούπερ μάρκετ που ξεχνάς να το πετάξεις μετά. Ο Τζόκοβιτς δεν στέκεται εκεί επειδή κάτι πήγε στραβά για τους άλλους· στέκεται εκεί επειδή εκείνος έκανε σωστά όλα εκείνα τα πράγματα που εσείς ακόμα συζητάτε σαν θεωρία ηλεκτρονικού υπολογιστή στα βράδια του χωριού σας. Και όταν τελειώσει αυτός ο περίπατος λόγοι εδώ μέσα, αν βρεθεί κάποιος άλλος εκτός από εκείνον που έκανε το 90% στους τσικιτόν — ας βγάλει πρώτα δικό του ρόλο σαν πρωταθλητής στους Τσέλσι, ας φέρει πίσω ένα Γκραντ Σλαμ με τραυματισμό στους αγκώνες, ας σηκωθεί σα βράχος εκεί που οι άλλοι σκάβουν τα χαρακώματα της ψυχής τους — τότε μπορούμε να μιλάμε για ισότητα λόγου. Μέχρι τότε, όλα αυτά είναι μόνο θόρυβος σαν εκείνον του ραδιοφώνου όταν παίζει δυνατά μουσική στην πλατεία και ξεχνάμε πως υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί πάνω που γράφει ιστορία γυμνόχερα στον αέρα χωρίς δικαιολογία τύπου "πήρε κληρονομιά".

Ελπίζαμε πως αυτή η κουβέντα θα τελείωνε στους τρεις γύρους, αλλά βλέπουμε πως όσο περισσότερο μιλάμε για τον Τζόκοβιτς, τόσο πιο πολύ ο εαυτός μας ανακαλύπτει ένα σωρό πράγματα που δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ· σαν να ανοίγεις ένα συρτάρι μέσα στο ντουλάπι του σπιτιού σου και να βρίσκεις εκεί όλο εκείνο το χαρτί που έγραφες ως παιδί σα να ήσουν άλλος άνθρωπος. Κι όμως, όταν διαβάζω αυτά που γράφει ο PAOFatsa — εκείνο το τραπέζι στη Σερβία, οι αγρότες που τον γνώριζαν από μωρό, η ιστορία του με το σχολείο πάνω στο σπίτι των γονιών του — τότε καταλαβαίνω πως εκείνο το "τυχερός" που ακούγεται τόσο συχνά εδώ μέσα είναι κάτι πιο βαθύ από μία λέξη· είναι σα να προσπαθούμε εμείς εδώ να φτιάξουμε έναν τίτλο στον αέρα ενώ εκείνος εκείνος εκεί κουβαλάει πάνω του χρόνια κόπους σα βράχο στους ώμους του. Κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον αγώνα στους τσικιτόν πριν δύο χρόνια, δε βλέπω μία ήττα· βλέπω έναν άνθρωπο που έκανε δεκαπέντε μέτρα περισσότερο από όλους μαζί εκείνη τη μέρα ενώ οι άλλοι στέκονταν σα παρατημένοι σ' έναν δρόμο χωρίς στόχο. Κι αυτό δεν είναι θέμα νίκης· είναι θέμα ότι εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να είναι εκεί. Μπορεί κάποιος άλλος εκτός από εκείνον να είχε κάνει δεκατρία Γκραντ Σλαμ μετά τα τριάντα του χρόνια; Μπορεί κάποιος άλλος να είχε σηκωθεί σα βράχος εκεί που οι αντίπαλοι είχαν σκάσει σα σαμπουάν; Εμένα προσωπικά δε μου αρκεί η απάντηση "ναι", επειδή εκείνοι που λένε "ναι" δε βγάζουν αποδείξεις σα κουκούτσια στο στόμα. Αυτό δεν είναι μεγαλοπρέπεια· αυτό είναι μία ζωή ξεκομμένη από το χρόνο, σα σιδερένιο πλακάκι μέσα στο νερό που κανείς δεν μπορεί να σπάσει. Κι όμως, αλήθεια σου λέω: μερικές φορές, όταν βλέπω ανθρώπους εδώ μέσα να ξεσπούν σα μικρότερα μυαλά επειδή έβγαλαν μία κουβέντα για τους Γκράφεν, νιώθω σα να κοιτάζω μέσα από ένα κιάλι και να βλέπω μόνο σκόνη ενώ εκείνος γράφει ιστορία ζωντανή εκεί πάνω. Εκείνο το βράδυ στο Φεντ δεν είχε τόσο κόστος πώς κουνιόταν· εκείνος εκείνος εκεί κουνιόταν σα στρατιώτης που ξέρει πως η κάθε πτώση είναι μόνο μία ακόμα απόδειξη πως πρέπει ν' ανέβει πιο ψηλά. Κι εμείς εδώ ασχολούμαστε με τις λέξεις σα να είναι ψωμί· εκείνος όμως ξέρει πως οι λέξεις είναι ψωμί μόνο όταν βρίσκονται πάνω στο τραπέζι της δουλειάς, όχι πάνω στο δικό μας τραπέζι συζήτησης. Ας το πούμε και διαφορετικά: τι είδους τίτλος είναι εκείνος που τον φτιάχνεις επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος συμμετοχή στο ρόστερ του; Αυτοί εδώ μέσα μιλάνε για μεγαλοπρέπεια σα να είναι κάτι αόρατο· εγώ όμως λέω πως εκείνος εκείνος εκεί δεν κάνει τίποτα αόρατο. Αυτός γράφει ιστορία εκεί πάνω με την ίδια εμμονή σα εκείνος που κατασκευάζει ένα σπίτι πέτρα πέτρα επειδή ξέρει πως ο χρόνος τελικά σβήνει όλα εκείνα τα λάθη συμμετοχής και μένει μόνο η πέτρα εκείνη στέρεη σα σίδερο. Κι εγώ εδώ στις Σέρρες, ανάμεσα στις σκόνες των παλαιότερων γηπέδων, συνεχίζω να βλέπω εκείνους τους τίτλους σα γράμματα σκαλισμένα πάνω στο μάρμαρο· εκείνοι που λένε πως ο Τζόκοβιτς είναι τυχερός ξέχασαν πως η τύχη σηκώνει μόνο μερικές φορές τα χέρια της πάνω από εκείνον· εκείνος όμως υπήρξε εκεί πάνω κάθε φορά που η τύχη γύρισε την πλάτη της. Αυτό λέγεται ιστορία, όχι χούντα· αυτό λέγεται πως όταν σηκώνεσαι εκεί πάνω, δε γίνεται επειδή σου δόθηκε κάτι· γίνεται επειδή πήρες σωστά όλα εκείνα τα πράγματα που κανείς άλλος δεν τόλμησε να αγγίξει.

Ωχ αυτή η φάση😂 εσείς όταν βλέπετε τον Τζόκο σα ένας τρεις τίτλοι παραπάνω επειδή κάποιος έκανε λάθος συμμετοχή στο ρόστερ, ξεχνάτε πως εκείνος ήταν εκεί πριν καν ξεκινήσουν αυτά τα "λάθη"! Ρε παιδιά, μιλάμε για άνθρωπο που σηκώνει δεκατρία Γκραντ Σλαμ επειδή οι υπόλοιποι κάνουν τσάτ και σηκώνουν τα χέρια όταν λυγίζουν οι αστράγαλοι τους💪 Πιο σίγουρος κι από τον εαυτό μου! Αλήθεια τώρα, ποιον άλλον βλέπετε να στέκεται εκεί πάνω σα βράχος όταν οι άλλοι λιώνουν σαν σοκολατούχες μπάρες στο κάδρο; Την ίδια στιγμή που εσείς τσακώνεστε μεταξύ σας για λάθη συμμετοχής κι ατυχίες, εκείνος εκείνος εκεί δεν σπάει ρετσίνι επειδή έχει συνηθίσει από μικρός να κουβαλάει πάνω του όλη την σκόνη της περιοχής του — σα να μην είχε άλλη επιλογή από το να γίνει ηθοποιός μιας ιστορίας που γράφεται όσο εκείνος είναι ζωντανός! Κι όταν κάποιος σηκώνει έναν τίτλο επειδή ο αντίπαλός του αποχώρησε πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, εσείς βγάζετε λόγια σα να ήταν αυτογκόλ! Μα πώς μπορεί κανείς να κατηγορήσει έναν άνθρωπο επειδή οι άλλοι έκαναν λάθος συμμετοχή; Αυτός ήταν εκεί εκείνες τις στιγμές! Αυτός είχε ετοιμαστεί εδώ και δεκαετίες πάνω σ' αυτό το παιχνίδι — όχι επειδή του συμπαραστάθηκαν οι Θεοί, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκεί έκανε τη δουλειά του σαν στρατιώτης πάνω στο γήπεδο! Και τώρα μιλάτε σα να μην υπάρχει άλλη πλευρά! Ποιος άλλος εκτός απο εκείνον έκανε δεκατρία Γκραντ Σλαμ μετά τα τριάντα του χρόνια; Ποιος άλλος ανέβηκε εκεί πάνω σα βράχος ενώ οι άλλοι σκάβουν χαρακώματα στην ψυχή τους; Αν κάποιος άλλος μπορούσε να κάνει τέτοια πράγματα, εδώ μέσα δε θα κάναμε αυτή την κουβέντα — δεν θα υπήρχε λόγος! Μα είστε τόσο τυφλοί που δε βλέπετε πως εκείνος εκείνος εκεί δεν κάνει τίποτα αόρατο; Αυτός γράφει ιστορία εκεί πάνω κάθε φορά που σηκώνεται! Τα νούμερα εκεί είναι — δεκατρία Γκραντ Σλαμ, πάνω από τριάντα έναν Masters 1000, χρόνια συνέπειας πάνω από μία δεκαετία! Αυτά δεν είναι λόγια σα χαρτί του σούπερ μάρκετ που ξεχνάς να το πετάξεις· αυτά είναι γεγονότα σκαλισμένα πάνω στο μάρμαρο μιας πλατείας! Κι εγώ εδώ στις Σέρρες, ανάμεσα στις σκόνες των παλαιότερων γηπέδων, συνεχίζω να βλέπω εκείνους τους τίτλους σα γράμματα σκαλισμένα πάνω στο μάρμαρο — κι εσείς μου λέτε πως ο Τζόκοβιτς είναι τυχερός επειδή κάποιος έκανε λάθος συμμετοχή στο ρόστερ; Μα πώς μπορείτε να μιλάτε έτσι όταν εκείνος εκείνος εκεί υπήρξε πάνω σ' αυτό το γήπεδο περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλον; Πηγαίνετε λοιπόν, κλείστε το στόμα σας κι ανοίξτε τα μάτια σας — επειδή εκείνος εκείνος εκεί δεν είναι τυχερός· εκείνος είναι εκεί εκείνες τις στιγμές επειδή έκανε σωστά όλα εκείνα τα πράγματα που εσείς ακόμα συζητάτε σαν θεωρία ηλεκτρονικού υπολογιστή στα βράδια του χωριού σας!🔥

Μα τι σόι απόψε！！😱 Δεν ντρέπεστε καν;; Κάτσε ντάξει… ξέχασες εκείνον τον τελικό του Γουίμπλετον πριν τρία χρόνια όταν εκείνος έκανε υπομονή σα λιοντάρι ενώ ο Αλκαράθ βγήκε σα παιδί από τσουλούφι;;; ΝΑΙ ΣΩΣΤΑ!!! ο Τζόκο βγήκε δεύτερος εκεί — αλλα ΜΕΤΑ εκείνος ήταν εκεί πάνω σα να είχε κερδίσει όλους τους τίτλους μαζί!🔥 Γιατί;;; επειδή ήταν εκείνος!! Αυτοί οι Γκράφεν είχαν ανοίξει σα τραπουλόχαρτα κι εσύ βγάζεις λόγια σα την τελευταία βδομάδα του πρωταθλήματος όταν η ομάδα χάνει;;; Και τώρα λες πως επειδή έκανε λάθος συμμετοχή η ομάδα του;; Μα ΡΕΤΕ;;; εκείνος είναι εκείνος σα να έχει πάνω του αλεξίσφαιρο γιλέκο! αυτοί οι τίτλοι δεν είναι γιατί κάποιος έκανε "λάθος συμμετοχή" — είναι επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές σηκώνεται σα βράχος!!! Που είναι το ρετσίνι σου εκεί;; 💪

Πρωί πρωί σηκώνομαι, ανοίγω την κάμερα του κινητού μου κι εκείνες οι εικόνες από τις κερκίδες του Φεντ, του Ουίμπλεντον, του Αυστραλέζικου — όπου κάθε φορά που ο Νόβακ σηκώνει το βλέμμα του σα να γράφει το όνομά του στον αέρα με μια πένα δικής του εφεύρεσης — μου 'ρχονται πάλι σαν στιγμιότυπα μιάς ταινίας που ξέρω πως τελειώνει πάντα διαφορετικά, όχι επειδή άλλαξε ο πρωταγωνιστής αλλά επειδή άλλαξε ο χρόνος γύρω του. Και μετά βλέπω εδώ μέσα μερικούς σας να μιλάτε σαν να μην υπάρχει εκείνος ο βράχος που στέκει πάνω στο γήπεδο σα ν’ ανοίγει τον ωκεανό μπροστά του ενώ όλοι γύρω σας ψάχνουν λόγια για τα "λάθη συμμετοχής" σα να ήταν αυτοί οι τίτλοι κάρτες τραπουλόχαρτων που κάποιος ξεχάστηκε να τις μαζέψει. Μα πώς μπορείς να μιλάς για μεγαλοπρέπεια όταν η ίδια σου η αντίληψη μοιάζει σα αυτή εκείνης της βιτρίνας στο χωριό όπου βλέπεις τον εαυτό σου σ’ ένα κάδρο ξεθωριασμένο; Αυτοί οι δεκατρείς τίτλοι Γκραντ Σλαμ δεν είναι κάτι που του δόθηκε· είναι σα η πέτρα εκείνη που σκαλίζεται χρόνια χωρίς χτυπήματα να την σπάσουν, μόνο η δική της συνέχεια την κάνει αδιαίρετη από το ίδιο της το υλικό. Μιλήσαμε και πριν για εκείνον τον τελικό των τσικιτόν πριν δύο χρόνια — όταν έβγαινε δεκαπέντε μέτρα περισσότερο από όλους μαζί εκείνον τον αγώνα, σα στρατιώτης που κουβαλάει πάνω του τις σκόνες όλων εκείνων των παιδιών στους δρόμους των Ιωαννίνων που ποτέ δε βρήκαν μία ρακέτα. Κι όμως εδώ μέσα κάποιοι λένε πως αυτό ήταν τύχη επειδή κάποιος έκανε λάθος συμμετοχή εκείνες τις ημέρες; Μα πώς γίνεται να ξεχνάς πως εκείνος υπήρξε πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο πριν καν ξεκινήσουν αυτά τα "λάθη συμμετοχής"; Αυτοί οι τίτλοι γράφονται όχι επειδή οι άλλοι έκαναν κάτι λάθος, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές έκανε το παν σα να έχει πάνω του αλεξίσφαιρο γιλέκο· όχι γιατί τον συμπαραστάθηκαν οι Θεοί, αλλά επειδή εκείνος τους ξεπέρασε όλους εκείνους τους νόμους της φύσης που λένε πως μετά τα τριάντα τα πάντα είναι δύσκολο. Κι όταν λέω πως η μεγαλοπρέπεια του τίτλου δεν είναι υπερβολική χούντα, δεν εννοώ πως οι τίτλοι είναι αδιάψευστα γεγονότα· εννοώ πως εκείνος πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο γράφει ιστορία με τρόπο τόσο φυσικό σα να αναπνέει. Εκείνοι που λένε "τυχερός" δε βλέπουν παρά μόνο την κορυφή του παγόβουνου· εκείνος όμως εκεί βγάζει όλα εκείνα τα χρόνια δουλειάς εκεί πάνω σα στρατιώτης που ξέρει πως η κάθε πτώση είναι μόνο μία ακόμα απόδειξη πως πρέπει ν’ ανέβει πιο ψηλά. Εγώ εδώ μεταξύ σας, ανάμεσα στις σκόνες των παλαιότερων γηπέδων, βλέπω αυτούς τους τίτλους σα γράμματα σκαλισμένα πάνω στο μάρμαρο μιας πλατείας — κι όταν κάποιος λέει πως όλα αυτά είναι κουβέντα επειδή κάποιος έκανε λάθος συμμετοχή στο ρόστερ, τότε ξέρω πως αυτός ο άνθρωπος δε βλέπει πέρα από τις λέξεις σα χαρτί του σούπερ μάρκετ που ξεχνάει να το πετάξει μετά. Όχι, η μεγαλοπρέπεια εκείνου του τίτλου δεν είναι υπερβολική χούντα· είναι η πραγματικότητα γυμνή εκεί πάνω, εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται όχι επειδή κάποιος έκανε κάποιο λάθος, αλλά επειδή εκείνος εκείνες τις στιγμές ήταν εκεί σα βράχος στον ωκεανό.