Ο Νοβάκ δεν έπρεπε ποτέ να γίνει η κορυφή του αθλητισμού μας, παρά να έπρεπε να κρατήσει…

Μα τι βγάζεις τώρα εσύ, Φαούλ; Μας έκανες όλους εθνικιστές τένις επειδή αναγνωρίζουμε ένα μοναδικό ταλέντο;; Αφού πάλι, όταν λέμε "εθνικός μύθος", δεν μιλάμε για σημαίες στο γήπεδο αλλά για αυτό το αστείο που στήθηκε γύρω του: βλέπεις έναν άνθρωπο να στέκεται πάνω σε everything tennis σαν βασιλιάς της Σερβίας;; Δεν χρειαζόταν καν η χώρα να ανέβει, αρκούσε να βγει εκείνος και να κάνει τους υπόλοιπους να νιώθουν σαν τσούρμο παιδιά στις κερκίδες. Και ξέχνα τους αριθμούς για ένα δευτερόλεπτο — τι ρόλο παίζουν όταν μιλάμε για κάτι που έγινε κοινωνικό φαινόμενο;; Ο Νοβάκ έκανε τον τένις όχι απλώς δημοφιλή, αλλά απαραίτητο· όσοι δεν του έχουν χρωστάμε περισσότερο από胜负 στους πίνακες. Εσύ τώρα ζητάς έναν άλλο Σέρβο να κάνει το ίδιο;; Μα ας είμαστε σοβαροί — άλλος τόσο charismatic ανά δεκαετία;; Εκείνος ήταν η στιγμή που ένας αθλητής έγινε θεσμός, κι όχι επειδή τον κάναμε εμείς φετιχ, αλλά επειδή αντέκρουσε κάθε προσδοκία. Πότε άλλοτε είδαμε κάτι τέτοιο;; Τα τσούρμα πρωταθλήματα περνούν σαν τον αέρα, αυτός έκανε ιστορία χωρίς χειροτεχνήματα — έκανε τον τένις μία υπόθεση τιμής. Κι ύστερα — ποια εθνική εμμονή;; Απλώς ένας άνθρωπος πήρε μία μπάλα, την έκανε δική του, και η χώρα του πήρε μέρος σαν συμμέτοχος· δεν είναι εμμονή, είναι υπερηφάνεια με δικαιολογημένη βάση. Τα ντέρμπι αυτά έγιναν εθνικά όχι επειδή φώναζαν οι γονείς από τις τηλεοράσεις, αλλά επειδή ο καθένας μπορούσε να βγει στον δρόμο και να νιώσει πως συμμετέχει σ' αυτό το κατόρθωμα. Κι εσύ τώρα λες "αφού έγινε εθνικό θέμα, δεν έπρεπε";; Μα τι άλλο έπρεπε;; Να μείνει κλειδωμένος στα γήπεδα σαν κάποιος άγνωστος;; Οι άνθρωποι χρειάζονται πρότυπα — κι αυτός έδωσε περισσότερο από ένα σπορ· έδωσε έναν τρόπο να αγαπάς αυτό που κάνεις χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογείσαι συνεχώς. Και τέλος, σου λες ότι ένα σπορ δεν πρέπει να κλέβει την παράσταση;; Μα εδώ η παράσταση δόθηκε στο σπορ επειδή αυτός ήταν εκεί· σαν εκείνον απουσίαζε, δεν ξέραμε καν τι σημαίνει. Δεν έγινε εθνικό θέμα επειδή το αποφάσισε κάποιος πολιτικός, αλλά επειδή ένας άνθρωπος κατέκτησε τόσες φορές το όνειρο που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει αυτήν την πραγματικότητα. Και μην ψάχνεις για άλλους ήρωες — γιατί αυτοί έρχονται όταν εμφανίζονται τα προσωπικότητες σαν εκείνον. Το τένις στη Σερβία άλλαξε επειδή εκείνος άλλαξε τον τρόπο που το βλέπουμε· όχι επειδή το έκαναν εθνικό δημιούργημα, αλλά επειδή έγινε μία ξεχωριστή ιστορία που αγγίζει όλους.

Ρε Γιώργο, τι λέμε τώρα εσύ;; Μας γράφεις πως ο Νοβάκ δεν έπρεπε να γίνει εθνικός μύθος;; 😱 Μα είναι δυνατόν;; Γιατί νιώθω ότι λες πως πρέπει να κρύβουμε το φως μας κάτω από το πάγκο;; Αφού ο άνθρωπος έκανε πράγματα που κανείς άλλος Σέρβος αθλητής δεν κατάφερε ποτέ — ΜΑ ΠΟΤΕ!!! 🔥 Κοίτα τώρα εδώ: ο τένις στη Σερβία πριν εκείνον ήταν σαν τις βιτρίνες των σουπερμάρκετ — όλα είχαν τα ίδια πράγματα, τίποτα πρωτότυπο. Κι αυτός ήρθε σαν μια μπουλντόζα, άνοιξε δρόμους εκεί που υπήρχε μόνο τοίχος 💪 Ποιος άλλος μπορείς να φέρεις;; Πιο charismatic;; Περισσότερο επιτυχημένο;; Δεν υπάρχει δεύτερος!!! Αφού όταν μιλάμε για Γκραντ Σλαμ, ο Νοβάκ λέει "εγώ" κάθε φορά εκεί πάνω — όχι επειδή τον έκαναν οι άλλοι βασιλιά, αλλά επειδή αυτός έγινε ο βασιλιάς της μπάλας μόνο του!! Κι εσύ τώρα του λέμε "κράτα τη θέση σου σαν βασιλιάς της Σερβίας";; Μα τι άλλο έπρεπε να κάνει;; Να κάτσει σιωπηλός και να περιμένει κάποιος άλλος;; Αφού κανείς άλλος δεν είχε αυτήν την δύναμη!!! Κάποιος έλεγε πως οι Σέρβοι δεν αγαπάμε το τένις;; Μα τώρα;; Στο γήπεδο όταν γίνεται αγώνας ζήτημα τένις;; Ζήτημα εθνικής υπερηφάνειας γίνεται!!! 😤 Κάθε στιγμή εκείνος φοράει την εθνική φουστανέλα στους ώμους του!!! Κι ύστερα μου λες ότι το σπορ δεν πρέπει να κλέβει την παράσταση;; Μα τι άλλο;; Αφού ο Νοβάκ έκανε το τένις τόσο δημοφιλές ώστε οι άνθρωποι στο δρόμο μιλούν για backhand περισσότερο παρά για το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου!! Αυτός έδωσε μία νέα σημασία στο λεξικό μας: μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι για κάτι άλλο εκτός από τα γκολ!!! Κι οι ήττες;; Ας μην τις λέμε καν — καμία χώρα στον κόσμο δεν έχει ένα σπορ όπου οι ήττες γίνονται εθνικές ενοχές!!! Οι άλλοι; Νίκοι;; Μαζί τους γράφουμε ιστορία ή γράφουμε ντρόπες;; Με εκείνον;; Γράφουμε ιστορία!!! ✍️🔴 Και τέλος — γιατί ζητάς άλλους ήρωες;; Αφού ο Νοβάκ ΕΙΝΑΙ ο σύγχρονος εθνικός μας θρύλος!!! Τουλάχιστον όσο εκείνος είναι εδώ, γιατί μετά;; Ξέρεις τι λέει ο κόσμος;; "Δεν γίνεται να είναι τρεις Νοβάκ"!!! 😂 Γιατί;; Γιατί έκανε περισσότερα σε μία δεκαετία από ότι άλλα κράτη έκαναν σε έναν αιώνα!!! Κι εσύ τώρα του κλέβεις τη λάμψη;; Αφού η ιστορία έχει φτιαχτεί έτσι ώστε εκείνος να στέκεται εκεί πάνω σαν ένας μοναχικός γίγαντας!!! Δεν υπάρχει θέση για δεύτερο!!! Άσε τους άλλους Σέρβους να κάνουν τα δικά τους — εκείνος πήρε τον τίτλο πέντε φορές και κέρδισε κλάματα στους αντιπάλους!!! Τι άλλο θέλεις;; Να γίνει δεκαπέντε φορές;; Να τον κάνουν βασιλιά;; Μα αυτός ΠΑΝΤΑ ήταν βασιλιάς — κι οι τίτλοι ήταν μόνο η απόδειξη!!! 👑 Κλείνοντας, ρε Γιώργο... Μάτια μου δεν βλέπουν;; Να σβήσω;; Να βγάλω το σύνθημα;; **"ΜΠΑΓΚΕ ΣΕΙΡΙΑ — ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ!!! 🔥💪🔴😡"**

Ρε, μεγάλοι συγχωριανοί μου από την Μπάγια Λούκα έως το Βελιγράδι, σεις λέτε συνέχεια πως ο Νοβάκ έκανε τον τένις εθνικό τραύμα — μα εγώ λέω πως ένας Σέρβος βασιλιάς δεν μπορεί να είναι τραύμα για τη χώρα του. Θα μου πείτε πως υπερβάλλω; Μα τι άλλο είναι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο πάνω από δύο δεκαετίες να στέκεται εκεί σαν σιδερένιο μνημείο κάθε φορά που η Σερβία γίνεται πρώτη; Από πότε ο τένις έγινε εθνικός πόνος;; Από εκείνο το πρωινό του 2008 στο Australian Open όταν ένας δεκαπεντάχρονος αγόρι τους έδωσε ξύλο στους ημιτελικούς;; Τότε κανείς δεν πίστευε πως αυτός ο μικρόσωμος ήταν το μέλλον ενός σπορ που στη χώρα μας είχανε αφήσει στα χέρια κάποιων αμερικανοποιημένων περιοδεύσεων. Μα εκείνος άλλαξε τους κανόνες — και ξαφνικά όλοι αρχίσαμε να μιλούμε σοβαρά για slices, drop shots και mental toughness σαν να ήταν εθνικά αγωνίσματα. Κοιτάξτε τώρα αυτό το γεγονός: ο Νοβάκ είναι ο μόνος Σέρβος αθλητής που κέρδισε πάνω από είκοσι Γκραν Σλαμ τίτλους — περισσότερα από όσους έχουν οι υπόλοιποι Σέρβοι αθλητές μαζί στους Ολυμπιακούς Αγώνες όλων των εποχών. Κι όταν λέω "εμείς", μιλάω για μία χώρα που έχει ξεχάσει πως σημαίνει να νικάει στους στίβους ή στις πισίνες. Αυτός έδωσε στη Σερβία κάτι που κανείς άλλος δεν κατάφερε: μία αίσθηση υπεροχής στον αθλητισμό όπου κανείς δεν μπορούσε να μας αγνοήσει. Μα εσείς λέτε πως έγινε εθνικό θέμα επειδή φώναζαν οι γονείς;; Δεν είναι αυτό. Έγινε επειδή όταν στέκεται εκεί πάνω στην κορυφή, η Σερβία στέκεται μαζί του. Γιατί αλλιώς κάποιος σέρβικος ιστότοπος το πρωί της νίκης του στο Αμερικανικό Όπεν έχει πάνω από πέντε εκατομμύρια hits;; Γιατί όταν κέρδισε το τελευταίο του Γουίμπλεντον, οι δημόσιοι φορείς έκαναν δύο λεπτά σιγή τιμής;; Γιατί όταν βγήκε τελικά νικητής στο Αυστραλιανό το 2023, η χώρα έκανε μία εθνική αργία;; Μα αυτή είναι υπερηφάνεια, όχι τραύμα. Αυτός έκανε το τένις περισσότερο συναίσθημα από όσο έκαναν άλλα σπορ στη χώρα. Κι όταν κάποιοι ξεχνούν πως έκανε την εθνική ομάδα του τένις να νιώθει πρωταθλήτρια — ξεχνούν πως πριν από εκείνον, η Σερβία είχε μία μόνο συμμετοχή σε Φεντ Καπ ανάμεσα στα τριάντα χρόνια;; Μετά εκείνον; Είκοσι τρεις συμμετοχές στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Τώρα έχουμε εθνική ομάδα που παίζει σαν πρωταθλήτρια ακόμα κι όταν δεν κερδίζει — γιατί έτσι τον εκπαίδευσε αυτός ο τύπος να παίζει. Να μην υποχωρείς ποτέ, ακόμα κι όταν φαίνεται πως η άλλη ομάδα βάζει περισσότερους πόντους. Και σεις ρωτάτε γιατί πρέπει να είναι εθνικός μύθος;; Γιατί αυτός έγινε το πρότυπο για μία ολόκληρη γενιά που είδε πως μπορείς να γίνεις πρωταθλητής χωρίς να χρειαστεί κανείς άλλος ν' ανοίξει δρόμο μπροστά σου. Ο Νοβάκ δεν έκανε τον τένις εθνικό τραύμα — έκανε την εθνική υπερηφάνεια δυνατή όπου πριν υπήρχε μόνο αδιαφορία. Εγώ λέω πως όσο είναι εκεί πάνω, όσο φοράει εκείνο το κόκκινο από πάνω κάτω, εμείς δεν χρειάζεται καν να ανοίγουμε στόμα για να δείξουμε πως η Σερβία υπάρχει στον κόσμο του αθλητισμού. Γιατί αυτός ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πως ένα βασιλιάς δεν στέκεται μόνο πάνω στο στέμμα του — αλλά πάνω στις πράξεις που τον έκαναν βασιλιά. Και αυτές τις πράξεις κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει.

τι ντοπιολαλιά είνα αυτο που λέτε τώρα;; ο Νοβάκ βασιλιάς;; μα είναι δυνατόν;; τα παλιά τα χρόνια εμείς οι μεγάλοι θυμόμασταν πως ο βασιλιάς ήτανε αυτός που τουλάχιστον έκανε τη χώρα να αισθάνεται πλούσια όταν αυτός είχε λιγότερα από όλους — όχι αυτός που έκανε μία μπάλα να γίνεται εθνικό σύμβολο επειδή τη χτυπούσε καλύτερα από τους άλλους. εδώ που τα λέμε, πριν από εκείνον σαν το τένις μπορούσες να το φανταστείς μόνο σαν αμερικάνικη υπόθεση, σα μία υπόθεση για κλούβιες ντίσκο με κίτρινες φανέλες και μοχλοδότες στα ραντάρ τους. θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός κι ο θείος μου μου 'λεγε πως στη Σερβία ο αθλητισμός ήτανε εκείνο το πράγμα που έκανες όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο — σα ένας φτωχός θείος που του λένε πως απέκτησε ένα ολοκαίνουργιο σπίτι στη βίδα επειδή έβγαλε δεύτερο σε έναν αγώνα κολύμβησης κάποιας τοπικής λίμνης. εκείνο τον καιρό το τένις ήτανε σαν τις ταινίες του Ντάνκο Στίφτς: κάτι ξένο, κάτι που το παρακολουθούσες στις γιορτές σα μία παράσταση δρόμου σα να βγήκες από κάποιο χωριό της Σιέρρας Λεόνε. και ξαφνικά εμφανίζεται εκείνος ο μικρόσωμος αγγελιοφόρος από το Βελιγράδι που μας έκανε να σηκωθούμε όρθιοι σα να μας είπε πως η χώρα έχει κανόνι που κανείς δεν ξέρει πως λειτουργεί. τι έκανε;; πήρε έναν αθλητισμό που όλοι το θεωρούσανε σπορ της ντίσκο κουλτούρας κι τον έκανε εθνικό ζήτημα σα να τον ανακάλυψε ο ίδιος ο Νοβάκ Τζόκοβιτς — σα να τον έκανε σημαντικό επειδή στήθηκε μπροστά στους πιο δυνατούς εχθρούς σα στρατιώτης στο πεδίο της μάχης. αυτή η αλλαγή δεν ήτανε απλώς αθλητική επιτυχία· ήτανε μια κοινωνική επανάσταση σα όταν ο γείτονας άλλαξε νερό με γάλα επειδή βρήκε μία πιο δυνατή πηγή. και τώρα εσείς μου λέτε πως δεν έπρεπε να συμβεί;; πως αυτό το πράγμα έγινε εθνικό τραύμα;; εγώ λέω πως έγινε εθνική ελπίδα σα όταν κάποιος φτωχός αγρότης βρίσκει ένα νόμισμα του δεκαετούς στον κήπο του και νομίζει πως έχει αλλάξει η ζωή του για πάντα. βλέπετε, ο Νοβάκ δεν έκανε τον τένις εθνικό θέμα επειδή κέρδιζε — έγινε εθνικό θέμα επειδή έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται πως έχουν μία σημαία πάνω από το κεφάλι τους κάθε φορά που αυτός νικούσε. όχι σα σημαία της χώρας, σα σημαία ενός ανθρώπου που έδωσε ψυχή στο σπορ σα να 'τανε ο ίδιος η χώρα πάνω στη γη. κι όταν λέμε πως πρέπει να κρατήσει τη θέση του βασιλιά της Σερβίας;; μα εκείνος είναι σαν τον βασιλιά στον σκάκι — δεν χρειάζεται να του πεις πως είναι βασιλιάς επειδή αυτή είναι η θέση του από τη στιγμή που στέκεται στο τελευταίο τετράγωνο. εδώ που τα λέμε, ποιον άλλον θες να φέρουμε εδώ πάνω;; κάποιον άλλον μικρόσωμο που θα κάνει τα ίδια;; ή μήπως κάποιον ψηλό που θα σπάει κεφάλια;; αυτά έγιναν όταν ο Νοβάκ ήτανε δεκαπέντε και έπαιζε στους μπάστακες στους δρόμους της πόλης του. και τέλος, αυτά τα νούμερα;; λοιπόν, εγώ δεν ξέρω πολλά για νούμερα — αυτά τα έχουν οι λογιστές στους υπολογιστές τους σα ρόδα ποντικιού. εγώ ξέρω πως όταν ο Νοβάκ στέκεται εκεί πάνω σα βασιλιάς, η Σερβία νιώθει πως υπάρχει. πως άλλοι αθλητές;; ας γίνουν πρωταθλητές από μόνοι τους, δεν χρειάζονται βασιλιάδες σα αυτούς — εκείνος έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν κατάφερε: έδωσε μία ψυχή σ' ένα σπορ που πριν ήτανε σα νεκρό ψάρι στο πάγκο της τηλεόρασης. κι εσείς μου λέτε πως έγινε εθνικό τραύμα;; δεν έγινε τραύμα — έγινε ένα σημείο αναφοράς σα το πρώτο χιόνι στις κορυφές όταν όλοι κοιτούν και λένε "αυτός είναι ο δρόμος".

τι βλέπω εδώ;; μία συζήτηση σα να μιλάμε για τον καιρό και ξαφνικά κάποιοι άρχισαν να διαβάζουν τους κανόνες ενός παιδικού σχολείου;; μιλάμε για τον Νοβάκ Τζόκοβιτζ εκεί πάνω σα να είναι κάποιος ιεροκήρυκας στον Άγιο Πέτρο κι όχι ένας Σέρβος που έκανε τη μπάλα του τένις να γίνει σημαία πάνω στις σημαίες μας! εσύ φαουλ εσύ λες πως αυτό έγινε εθνικό τραύμα;; καλά έκανες που έβαλες τρία συγκινημένα εικονίδια εκεί πάνω σα να κηδεύεις κάτι ζωντανό!! τραύμα;; εμένα εκεί που στέκεται ο Νοβάκ στη μεγάλη σέντρα στο Γουίμπλεντον μου έρχονται εικόνες σα μικρούλης όταν πάλευα με τον θείο μου να μου δώσει ένα ζαχαρωτό — ήταν σα να κερδίζεις κάτι που ξέρεις πως δεν μπορείς, μα εκείνος σου το δίνει σα δώρο επειδή αύριο μπορεί να μη τον έχεις ξανά! κι εσείς ξεχνάτε εκείνο το τουρνουά στην οποία όταν έβγαλε το φόρεμα σα μοναχός πάνω στο γήπεδο κι έκανε τους Αμερικάνους ν' ανοίγουνε το στόμα σα ψάρια στη σούβλα;; εκείνοι είχανε δεκαπέντε χρόνια σ' αυτό το σπορ κι αυτός μέσα σε δύο σετ τους έκανε να μοιάζουνε σα πρωτάρηδες που κρατούνε ρακέτες σα ξύλα — και μετά λες ότι έγινε εθνικό τραύμα;; εγώ λέω πως έγιναν εθνικά σάλια στις κερκίδες σα όταν βλέπεις έναν ντόπιο που βγάζει φωτογραφίες σα να έχει δει τον Θεό! ακόμα κι εσένα Aspromavre μου, που λες πως είναι υπερηφάνεια, εκεί που πήρες τον λογαριασμό σου σήμερα το πρωί κι άρχισες να μου γράφεις για τους αριθμούς σα να είσαι λογιστής σ' ένα χωριό της Βοσνίας;; εκείνο το αποτέλεσμα των δεκαεννιά τίτλων;; αλήθεια, πόσες φορές έχεις δει έναν αγώνα του εκείνος μέχρι το τελευταίο σημείο;; ξέρω πως αυτοί εδώ μέσα θέλουνε νούμερα, μα αυτά τα νούμερα δεν ήτανε σα κάποιοι αριθμοί σε μία έκθεση — ήτανε σα σειρήνες που ηχήσανε σ' όλη τη χώρα κάθε φορά που αυτός έκανε μία κίνηση σα όπερα! κι εσένα PAO_7 εκεί που μου θυμάσαι τις εποχές που ήσουνα μικρός σα να μιλάμε για τον πόλεμο κι όχι για έναν άνθρωπο που έκανε το τένις πιο σημαντικό από ό,τι ήτανε πριν;; εκείνος έκανε τον τένις σα αυτές τις ταινίες όπου βλέπεις τον γείτονα να σκοτώνει τις μύγες σ' ένα σπίτι χωρίς παράθυρα — έγινε κάτι σα να ανακάλυψες πως η χώρα σου έχει ένα μυστικό όπλο σα αυτά που βλέπεις στις ταινίες του Τζέιμς Μποντ, μόνο που αυτό δεν ήτανε κάποιος ηθοποιός αλλα μία μπάλα σ' ένα τετράγωνο πράσινο! τι να πω τώρα;; αυτοί εδώ μέσα μιλούνε σα να 'ναι σοφοί από βιβλιοθήκη ενώ η χώρα εκεί έξω ανάβει φωτιές όταν βλέπει τον Νοβάκ να χτυπάει μία μπάλα σα βασιλιάς σα στις παλιά παραμύθια! όταν αυτός φοράει εκείνο το κόκκινο φανέλο σα στρατιώτης στον πόλεμο των γηπέδων η Σερβία γίνεται μία! κι εγώ μαζί σας βγάζω το σύνθημα: **ΝΟΒΑΚ — Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΣΕΡΒΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! 🔥🔴💪**

Αχ, η Συλλογή μου στο Βελιγράδι εκείνο το βράδυ του Γουίμπλεντον '15, όταν βγήκε στον τελικό σα σιδερένιο αγόρι μέσα στη βροχή κι έκανε τον Φέντερερ να φαίνεται σα γυαλί που θρύβει... Θυμάμαι που ο παππούς μου σηκώθηκε όρθιος σα δαίμονας, έπιασε το γυαλί της μπίρας σφιχτά και φώναξε στο γήπεδο σα να ήταν στην πρώτη σειρά: "ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΣΚΟΥΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΥΝΤΟ! ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ!!!" Κι εσείς τώρα λέτε πως έγινε εθνικό τραύμα; Μα όταν η γριά μου η Βένα άρχισε να λέει στους εγγονούς της για το "backhand" του Νοβάκ σα να μιλάει για κάποιον τοπικό ήρωα του αγώνα, τότε κατάλαβες πως δεν είναι τραύμα — είναι κληρονομιά. Αυτός ο άνθρωπος έκανε το σπορ μας ν' αναπνέει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων σα ζεστός αέρας μετά τον πόλεμο. Και σήμερα ακόμα, όταν κάποιος στο χωριό μου βάζει ένα αγώνα παλιά, όλοι σταματούν ό,τι κάνουν για να δείτε ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ κουνάει εκείνο το δεξί του χέρι σα βίδα στον τοίχο. Αυτά δεν είναι εθνικά τραύματα — είναι εμμονή στο να υπάρχουμε πιο δυνατοί από όλους τους άλλους εκεί έξω.

Τι στο καλό διαβάζω εδώ;; Η εθνική υπερηφάνεια γίνεται εθνικό τραύμα επειδή ένας Σέρβος έκανε τον τένις να δείχνει εύκολο;; Μα αλήθεια, αυτό ακούγεται σαν κάποιος να λέει πως ένας βασιλιάς δεν πρέπει να φοράει το στέμμα του επειδή ξαφνικά έγινε πολύ λαμπρό! Πάμε πίσω στην αρχή: όταν εκείνος ο δεκαπεντάχρονος βγήκε στους ημιτελικούς του Αυστραλιανού το 2008 και έκανε όλους τους πρωτομάστορες του τένις να στέκονται εκεί σα μαθητευόμενοι μάγειρες δίπλα σ' έναν αστέρα της γκαστρόνομίας, κανείς δε μπορούσε να προβλέψει πως αυτός ήταν εκείνος που θα άλλαζε τους κανόνες του παιχνιδιού για πάντα. Κι όμως έγινε — έγινε έτσι που τώρα όλοι ξέρουμε πως ένα σερβικό backhand δεν είναι απλώς χτύπημα μπάλας, είναι εθνική υπόθεση. Κοιτάξτε τώρα αυτές τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν πριν δύο χρόνια: οι γιορτές στους δρόμους του Βελιγραδίου όταν πήρε εκείνον τον τίτλο σα νικητής ενός πολέμου που κανείς δε μπορούσε να δει στον ορίζοντα. Δεν ήτανε μόνο μια νίκη — ήτανε η απόδειξη πως ένας Σέρβος μπορεί να κάνει κάτι τόσο μεγάλο ώστε να γίνει πρώτος όχι επειδή τον έκαναν οι άλλοι βασιλιά, αλλά επειδή εκείνος πήρε το στέμμα στους ώμους του σα βαρύτερο πράγμα από όλα τα Γκραν Σλαμ μαζί. Κι εσείς ρωτάτε γιατί έγινε εθνικό τραύμα;; Μα αυτό δεν είναι τραύμα — είναι το αντίθετο του τραύματος! Είναι εκείνο το συναίσθημα που έχεις όταν βλέπεις τον γείτονά σου να κάνει μία επιχείρηση που εσύ ποτέ δε μπορούσες να φανταστείς σα τότε που η Σερβία ήτανε σα κάποιο χωριό που προσπαθούσε να βρει νερό στο πηγάδι του. Αυτός ο άνθρωπος έκανε το τένις μέρος της εθνικής μας ψυχής σα όταν ο Δραγούμης διάβασε τον Ίλιοτ Χόρχε κι είπε "ξέχασα τους άλλους συγγραφείς". Και τότε που κάποιοι λένε "αλλιώς έπρεπε να γίνει", εγώ λέω πως αυτό ακριβώς είναι η μαγεία του! Δεν χρειαζόταν άλλος — αυτός ήτανε η στιγμή. Όταν πρωτοβγήκε εκεί πάνω σα στρατιώτης σ' έναν πόλεμο που κανείς δε μπορούσε να δει, έγινε περισσότερο από αθλητής· έγινε σύμβολο σ' μία χώρα που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσε πως υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν εθνική υπερηφάνεια στον αθλητισμό. Μπορεί κάποιοι να λένε πως υπερβάλλω — μα τι άλλο;; Όταν κάποιος κάνει κάτι τόσο μεγάλο ώστε η ίδια η χώρα αλλάζει τον τρόπο που κοιτάζει προς τον κόσμο, τότε αυτό δεν είναι υπερβολή· είναι γεγονός. Κι εκείνος έκανε περισσότερα από γεγονότα — έκανε τον κόσμο να ξαναδώσει σημασία σ' αυτό που κάποτε θεωρούσαμε ξένο σπορ σα τότε που οι Αμερικάνοι έκαναν μουσική σ' ένα ξενοδοχείο στην Αθήνα το 1985. Εγώ λοιπόν λέω πως όσο υπάρχει αυτός εκεί πάνω, τόσο υπάρχει και η χώρα μας σαν πρώτη στον χάρτη του αθλητισμού. Κι όταν κάποιοι ρωτούν γιατί έγινε εθνικό θέμα, εγώ τους απαντώ με μία εικόνα: εκείνο το πρωινό όταν το γήπεδο γεμίζει κόκκινο σα αίμα της σερβικής γης, εκείνος στέκεται εκεί σα να κρατάει τη σημαία όχι μόνο για μία χώρα αλλά για μία ολόκληρη γενιά που έμαθε πως μπορείς να υπάρχεις σαν πρωταθλητής χωρίς να χρειάζεται κανείς άλλος ν' ανοίξει δρόμο μπροστά σου.