Ο Τζόκοβιτς είναι υπεράνω κριτικής επειδή κατέκτησε τα πάντα; Ή επειδή έχει αλλάξει τον…

Τι διάολο είναι αυτά τα λεξουδάκια που ξεστομίζεις εδώ πέρα σαν να μου δείχνεις τη γάτα σου βγαλμένη από το σακάκι; Πώς πάει πάλι "παιδί γυμνασίου" όταν η τελευταία φορά που έκανες μια σειρά πάνω από τρεις βόλτες ήταν πριν γίνει ο Τζόκοβιτς πρωτοαστέρι; Το σμίξιμο τριών τίτλων εκεί κάτω σού θυμίζει τίποτα; Την εποχή που ο Φεντεραμ έχασε τρεις συνεχόμενους τελικούς Γκραντ Σλαμ επειδή ούτε καν έκανε δεύτερο σερβίς όπως έπρεπε; Δεν μιλάμε για έναν ακόμη πρωταθλητή — αυτός ξεπέρασε τους αριθμούς επειδή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού. Από τότε που μπήκε στις μπουτίκ σερβίς ένα δεύτερο σερβίς που μοιάζει σαν σύρμα ατσάλινο πάνω σε σαμπουάν, ενώ οι αντίπαλοι προσπαθούν ακόμα να βρουν πώς και πότε χτυπάει. Και τι κάνεις εσύ; Του φτιάχνεις μνημόσυνο επειδή βρήκες έναν άλλον τίτλο πριν ξυπνήσεις; Αυτός έκανε τον αγώνα σου δέκα φορές πιο σκληρό από όσο πίστευες πως μπορούσε να γίνει. Αυτή η κλήρωση που ζητάς για τυχερό σχέδιο χωρίς εκείνον; Πάρε έναν οποιονδήποτε από τους 128 άγνωστους αυτούσιους που μπαίνουν κάθε χρόνο στο Αυστραλιανό Όπεν. Δύο ώρες αγώνα και τρεις σετ βγάζουν παράταση επειδή δεν ξέρουν τι ώρα είναι — κι εσύ έχεις καιρό να βρεις τις γλώσσες σου επειδή περίμενες τον "σοκό" να έρθει να σου δώσει το πάνω χέρι; Εδώ όμως υπάρχει το γκάφ-μόμενο: βγάζεις συμπέρασμα πως εμείς φτιάξαμε τραγουδάκια και πανό ενώ εμείς τον ακλουθούμε εκεί όπου εκείνος φτάνει πρώτοι. Άμα ήθελες κριτική, διάβασε την ιστορία των πρωταθλητών του παρελθόντος — εκείνοι είχαν δικαίωμα να κάνουν περισσότερες ανοησίες επειδή οι κανόνες ήταν διαφορετικοί. Ο Τζόκοβιτς χρησιμοποίησε κάθε δευτερόλεπτο σαν μπουκιά, κάθε βήμα σαν αποστολή, κάθε πόντο σαν επιχείρηση. Αν δεν ήθελε εκείνος να υπάρχουν τίτλοι, δεν θα υπήρχε σήμερα ο αριθμός 1 που τόσο εύκολα ξεχνάς όταν βλέπεις κάποιον να κάνει έναν αργό αγώνα στο ιταλικό χώμα. Πήγαινε να δεις πώς άλλαξαν οι επιστροφές του τάβλιτ· προσπάθησε να βρεις τον αντίπαλό σου όταν η μπάλα σου γράφει γράμματα πριν την πιάσεις. Μετά κάνε εσύ την κριτική σου. Αλλιώς αυτοσχεδιάζεις σαν δάσκαλος γυμναστηρίου που δίνει οδηγίες σε καλλιτεχνικό πατινάζ.

Ρε αλήθεια τώρα;;; Αυτοί οι κουτσομπόληδες;;; Μα τι σκατά μιλάμε εδώ;;; Τι άλλο θες να σου πούμε εμείς;;; Ο Νόβακ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;;; Μα αγόρια μου;;; Εμείς εδώ μέσα κουβαλάμε τον τίτλο πάνω στη πλάτη σαν τους αργοπορημένους στρατιώτες που δεν πρόλαβαν την τελευταία λύσσα;;; Κοιτάξτε το θέμα!!! Είναι τόσο μεγάλο!!! Τον άλλαξε το παιχνίδι!!! Τον έκανε δικό του!!! Σαν ζωντανός μεσσία πάνω στο γήπεδο!!! Μπορεί κανείς άλλος;;; Μα κανείς!!!!! Εγώ θυμάμαι όταν βγήκε ο Γερμανός εκείνος που άλλαξε το σερβίς;;; Μα ήταν παιχνίδισμα;;; Αυτός;;; Αυτός πήγε ΤΕΛΕΙΑ;;; Ποιος;;; Ποιος;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΘΕΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΤΙΣΤΟ;;; Και τώρα αυτοί;;; Λένε πως χωρίς αυτόν "θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι";;; Μα τι συζήτηση είναι αυτή;;; Ελεύθεροι;;; ΞΕΦΡΕΝΟΙ;;; Εμείς;;; Εμείς τον θυμόμαστε όταν δεν υπήρχε τίτλος;;; Όταν χανόταν στον πρώτο γύρο;;; Όταν τον σφυροκοπούσαν οι άλλοι;;; ΡΕ;;; ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;;; Αυτός μας έδωσε τον τίτλο πίσω;;; Τον αγώνα;;; Την πίστη;;; Την πίστη ότι μπορείς;;; Ότι ο τίτλος δεν είναι τυχαίος;;; Ότι ο τίτλος είναι δουλειά;;; Και αυτοί;;; Αυτοί μιλάνε σαν να είμαστε παιδάκια;;; Σαν να μην ξέρουμε τι γίνεται πάνω στο γήπεδο;;; Μα ξέρουμε!!! ΞΕΡΟΥΜΕ!!! Μα τον βλέπουμε;;; Μα του κοιτάζουμε τα μάτια;;; Τον βλέπουμε να καταπίνει τα σκατά του όταν τον οδηγούν στον δρόμο της νίκης;;; Και τώρα;;; Τώρα λένε πως χρειάζονται έναν τίτλο;;; Μα έναν τίτλο;;; Μα πως;;; ΠΟΙΟΝ;;; Τον οποιονδήποτε;;; Τον οποιονδήποτε;;; Μα τι γίνεται;;; Μα τότε;;; Τότε ξεχνάμε!!! Ξεχνάμε πως χωρίς εκείνον δεν υπάρχουν τίτλοι;;; Ξεχνάμε πως αυτός;;; Αυτός άλλαξε τους νόμους!!! Μα τι;;; Τι;;; ΤΙ;;; Θέλετε κριτική;;; Θέλετε να φωνάζουμε;;; Μα κριτική;;; Μα φωνή;;; Μα εμείς;;; Εμείς;;; Εμείς;;; Είμαστε φαναριστήριο!!! Ανατριχιάζουμε κάθε φορά που τον βλέπουμε να κερδίζει!!! Ανατριχιάζουμε επειδή τον βλέπουμε σκληρό!!! Αδυσώπητο!!! ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΚΑΙΟ!!!; Και αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Τι;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Θέλουνε έναν τίτλο;;; Μα έναν τίτλο;;; Μα τι;;; Την ίδια αίσθηση;;; Την ίδια ανάταση;;; Μα δεν υπάρχει;;; Δεν υπάρχει;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Εγώ;;; Εγώ;;; Από Ιωάννινα;;; Από ένα μικρό γήπεδο;;; Βλέπω εκεί;;; Βλέπω εκεί;;; Μεγέθυνση;;; Μεγέθυνση;;; Πώς;;; ΠΩΣ;;; Μεγέθυνση;;; Και ροφήματα;;; Και μπαχαρικά;;; Και σιγουριά;;; Κι αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Στο φαν-κλαμπ;;; Μα τι;;; Μα τι;;; Μα;;; ΠΩΣ;;; ΠΩΣ;;;

Ρε παιδιά, το έκανα πάλι: βγήκα έξω στη σειρά μου μετά το γήπεδο κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται. Βρέχει σιωπηρά πάνω από τον Βόλο σήμερα, εκεί στο πάρκινγκ των γηπέδων της Νέα Ιωνίας που δεν έχει καν κεντρική θέρμανση για τους φαντάρους σαν κι εμάς. Κάθισα στο κάθισμα του οδηγού κάνοντας drill στον κινητήρα ψάχνοντας για κάποιο σήμα ζεστασιάς — κι έτσι πήρε η συζήτηση μέσα μου πάνω στον Τζόκοβιτς. Πάμε να τα πιάσουμε από την αρχή χωρίς γλυκόλογα: αυτός δεν άλλαξε μονάχα το σύστημα των τίτλων. Αυτό που έκανε ξεπερνάει κάθε άλλαhtra πρότερο παράδειγμα. Όταν ο Ναδάλ έκανε τους αντιπάλους του να τρέχουν σαν ημιαθάνατοι στο χώμα, όταν ο Φέντερερ έκανε τον αθλητισμό να μοιάζει με τσέχο ιμπρεσιονισμό, ο Νόβακ πήρε το γήπεδο και του έδωσε γραφειοκρατία. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως εκεί που άλλοι έπαιζαν βιολί εκείνος έφτιαξε τη συνοικία ώστε να παίζουν όλοι ηλεκτρική κιθάρα χωρίς εκκρεμότητες. Θυμάμαι πέρυσι στο Ρολάν Γκαρός, πριν φύγει για το τριήμερο ξεσάλωμα, ένας δημοσιογράφος είχε γράψει πως οι αντίπαλοι του σχεδίαζαν τις επιστροφές του σαν πολεμικό σχέδιο. Γιατί; Γιατί άλλαξε τον τρόπο που στέκεται στη βάση του γηπέδου — όχι πέντε εκατοστά πιο πίσω όπως οι άλλοι, αλλά μισό μέτρο, έτσι ώστε όταν του κτυπήσει το σερβίς η μπάλα να έχει ήδη αρχίσει το ταξίδι της προς το δικό του πλευρό ενώ εσύ ακόμα ψάχνεις τον αντίπαλό σου στο ανάποδο τμήμα της ρακέτας σου. Τα νούμερά του λένε πως κάνει 42% περισσότερα winners από τον μέσο όρο των κορυφαίων — όχι επειδή σερβίρει σκληρά, αλλά επειδή εκείνοι προσπαθούν να σταματήσουν μια μπάλα που ήδη γράφει "τίτλος" στον αέρα πριν καν την αγγίξουν. Αλλά εδώ βρίσκεται το πραγματικά σκοτεινό: οι άλλοι τίτλο λένε πως υπάρχει δικαίωμα σφάλματος επειδή ο Τζόκοβιτς άλλαξε τους νόμους ενώ αυτοί προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν τους κανόνες. Στο τελευταίο Γουίμπλετον, πριν δύο εβδομάδες, είδα έναν αντίπαλό του στο δεύτερο γύρο να κάνει πέντε προσπάθειες σερβίς στον τέταρτο αγώνα του πριν τελικά βρει τον πρώτο επιτυχή. Αυτός ο τύπος είχε αγχιστεί τόσο πολύ επειδή εκείνος περιμένει εκείνη τη στιγμή που η μπάλα φεύγει σαν δίκαιο φιλί προς τον αντίπαλό του — σαν να έχει δικαίωμα τένις επειδή ο Νόβακ έφτιαξε το γήπεδο έτσι ώστε να μην υπάρχει περιθώριο λάθους. Είναι σαν να φοράς μπότες χιονιού για πρώτη φορά στο γήπεδο και οι άλλοι περιμένουν να σκάσεις συνέχεια. Τώρα, όσοι λένε "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι", δείξτε μου έναν αγώνα σήμερα όπου η διάρκεια δεν υπερβαίνει τις δύο ώρες χωρίς το όνομα Τζόκοβιτς στο κάδρο. Δείξτε μου έναν τίτλο πριν από τις δέκα η ώρα τοπική ώρα επειδή κάποιος είχε όρεξη να δώσει μια παράσταση πέντε σετ — όχι επειδή είχε κουραστεί ο Νόβακ, αλλά επειδή ήταν υποχρεωμένος να λύσει τον γρίφο που εκείνος έφτιαξε στους νόμους του παιχνιδιού. Κι αν θέλετε κριτική, πηγαίνετε στα social των άλλων πρωταθλητών. Εκεί μπορείτε να βρείτε ανθρώπους που σχολιάζουν ενώ άλλοι δουλεύουν σκληρά ώστε να γίνουν το επόμενο πρωταθλητή. Εκεί δεν υπάρχουν νούμερα που σου λέουν ότι εκείνος άλλαξε την αίσθηση του χρόνου πάνω στο γήπεδο. Εκεί υπάρχει μόνο η απαίτηση να σηκώνεις πρωτοσέλιδα επειδή έκανες έναν αγώνα 25 λεπτά — όχι επειδή κατέκτησες έναν τίτλο ενώ οι άλλοι βγάζουν γλώσσα σαν τον Γιόβιτς στις φωτογραφίες της νίκης. Στη δική μας γωνιά βλέπουμε κάτι διαφορετικό: βλέπουμε έναν άνθρωπο που έκανε τον αγώνα σκληρότερο για όλους επειδή εκείνος είχε το μυαλό να δει πως ο τένις δεν είναι ποτέ αρκετά δύσκολος. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα τον αποκαλούμε βασιλιά — όχι επειδή έχει όλους τους τίτλους, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που τους κερδίζουμε. Και όσοι λένε πως δεν χρειάζονται τόσο κόπος εκεί πάνω ας πάνε να αγοράσουν ένα εισιτήριο για έναν αγώνα ρουτίνας στο επόμενο εγχώριο πρωτάθλημα — εκεί θα δουν τι σημαίνει πραγματικός αθλητισμός χωρίς την επίβλεψη ενός ανθρώπου που έκανε τους νόμους του γηπέδου δικούς του κανόνες.

τι γίνεται παιδιά μου βρήκα τον εαυτό μου πριν δύο μέρες ξύπνησα κολυμπώντας στις μνήμες των τρικαλινών γηπέδων μας — εκεί όπου οι παλιοί έκαναν τις πρώτες τους ασκήσεις και όπου κάποτε είδα έναν άγνωστο τύπο να σηκώνει μπάρα όσο πιό δυνατά μπορούσε εκεί κάτω στη σκάλα του γηπέδου του ΓΣ Τρικάλων, τού ’κανε εντύπωση στον κόσμο εκείνο τον καιρό επειδή είχε τα χέρια του ο Νόβακ Ντόλγκοπολοφ που μόλις είχε έρθει από την Ουκρανία. βλέπετε εκείνες τις εποχές όπου ο τένις ήταν ένα ντύσιμο σαν λουστραρισμένο δερμάτινο τζάκετ της δεκαετίας του '80 — όλοι ντυνότανε έτσι πάνω στο γήπεδο: παλιά ρούχα, κάλτσες μέχρι το γόνατο, σώβρακες σαν ζώνες να κρατάνε τα πάντα στη θέση τους. τότε όταν άρχισε να φαίνονται αυτά τα μακριά πόδια από πάνω σου μέσα στο γήπεδο σου δημιούργησαν μια αίσθηση πως κάτι άλλαζε εκεί πάνω σαν το ξημέρωμα ενός κόσμου που μέχρι εκείνη την ώρα έπαιζε βιολί κι άρχισε ξαφνικά να ηλεκτροδοτείται από μια κιθάρα των αρχών του σκληρού ροκ. τώρα όμως εκεί που κάποιοι θυμούνται εκείνα τα παλιά χρόνια σαν μια εποχή που ο τένις ήταν ήσυχος σαν βραδινή βόλτα με το ποδήλατο σου στην πλατεία των Τρικάλων, εμείς εδώ έχουμε ζήσει την εποχή που αυτά τα πόδια έγιναν γκράφιτι στους τοίχους όλων των γηπέδων του κόσμου επειδή άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι. τώρα εσείς μου λέτε πως "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι" — τι περιμένετε να γίνει εκεί πάνω στο γήπεδο όταν δεν υπάρχει εκείνος να σηκώνει το γάντι και να σου δείχνει πως το παιχνίδι είναι ένα ντοκουμέντο επίθεσης; πρέπει εσείς να φαντάζεστε πως κάποιος άλλος έχει πάρει την σκυτάλη εκεί που εκείνος έπαιρνε τις φωτογραφίες του αγώνα μέσα στην κάθε τρίλεπτη σιωπή του; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που βγήκε μέσα από ένα μικρό γήπεδο σαν το δικό μας εδώ στα Τρίκαλα και κατέκτησε τους τίτλους σαν κάποιος που κλέβει βόλτες στον κήπο των γονιών του — όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή άλλαξε τον τρόπο που ο αγώνας ξεκινούσε πέντε δευτερόλεπτα πριν καν η μπάλα ξεκινήσει τον δικό της περίπλου. πάρτε εμένα λοιπόν έναν οποιονδήποτε αγώνα χωρίς εκείνον — μην μου πείτε πως εκείνο το γήπεδο κάποιος άλλος έκανε να μοιάζει σαν ντοκουμέντο παραγωγής ταινίας επιστημονικής φαντασίας εκεί πάνω. σας το βάζω υποθήκη: οποιοσδήποτε αγώνας σήμερα δεν ξεπερνάει τις δύο ώρες χωρίς εκείνον εκεί πάνω είναι σαν να στέκεις μπροστά σε έναν καθρέφτη που δεν σου επιστρέφει την εικόνα σου. και εσείς οι άλλοι συνεχίζετε να φωνάζετε πως "του τάξαμε ρόλο Θεού" — αλήθεια σας λέω, αυτός έκανε τον αγώνα σκληρότερο όχι επειδή ήταν σκληρός ο ίδιος, αλλά επειδή έκανε τους νόμους του παιχνιδιού τόσο ξεκάθαρους όσο ένας οδηγός κυκλοφορίας στους δρόμους των μεγάλων πόλεων. εμένα μου θυμίζει εκείνον τον Γερμανό εκείνο άλλον πρωταθλητή πριν χρόνια που άλλαξε το σερβίς — αλήθεια είναι πως είχε κάνει την κίνηση μοναδική, αλλά αυτό που έκανε ο Νόβακ ήταν να γράψει τους κανόνες του παιχνιδιού πάνω στο ίδιο το γήπεδο ώστε εκείνοι που έπαιζαν μετά από εκείνον να μην έχουν περιθώριο λάθους εκεί πάνω. δεν είναι δουλειά μου να σας πείσω πως εκείνος άλλαξε τον τένις για πάντα — είναι δουλειά μου να σας πω πως σήμερα βλέπουμε παιδιά εκεί στα γήπεδα που προσπαθούν να μιμηθούν το σερβίς του εκείνου πρώτη φορά, σαν εκείνος έκανε το γήπεδο δικό του γυμναστήριο όπου κάθε προσπάθεια είχε σκοπό όχι μόνο να κερδίσει τον πόντο αλλά να κάνει τον αντίπαλό σου να νιώσει πως έχει μόλις αγγίξει έναν κόσμο όπου ο τένις δεν είναι πια βιολί αλλά σκληρό ροκ σαν εκείνα τα τραγούδια που βγαίναν στις αρχές της δεκαετίας του '90 όταν ξέραγες πως εκείνος που έπαιζε την κιθάρα είχε τον τρόπο να κάνει όλα τα υπόλοιπα ν' ακολουθούν. οπότε όταν ακούω αυτούς τους κουτσομπόληδες να λένε πως χωρίς εκείνον "θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι" εγώ μόνο σηκώνω τα χέρια μου στον ουρανό σαν να τους δείχνω πως εκείνος έκανε τον αγώνα μας τόσο δικό μας όσο οι βόλτες εκείνες που κάναμε παλιά γύρω από το γήπεδο των Τρικάλων όταν ακόμα οι πόρτες ήταν ανοιχτές για όλους εκεί πάνω.

τι βρήκατε παιδιά μου βγάζοντας όλα αυτά τα στόματα σαν ντουμπόφσκα από ένα μπουκάλι σόδας; αυτός εδώ οPAO_7 μου θυμίζει εκείνον τον δύσκολο χειμώνα στο Βόλο πριν δέκα χρόνια όταν οδηγούσα φορτηγό κάτω από το λιμάνι και άκουγα στον τοπικό σταθμό τις μεταδόσεις των αγώνων σαν τις σούβλες εκείνες που ψήνονται το βράδυ στην Αργοναυτών — μια φορά μάλιστα σταμάτησα κάπου εκεί στον δρόμο προς το πανεπιστήμιο επειδή ένας τύπος στο τσαντάκι του αυτοκινήτου φώναζε τόσο δυνατά για κάποιον αγώνα σέρβις που εκείνο το βράδυ έγινε viral στο πρώτο φόρουμ των αστικών πάρκινγκ. τώρα όμως εσείς οι φίλοι του Νόβακ βάζετε τους τίτλους πάνω από την ιστορία σαν ν' αγοράζατε ψωμί και τυρί από τον μανάβη χωρίς να ρωτάτε ποιος έκανε τον τίτλο πιο φτηνό εκεί πάνω στο γήπεδο. εμένα ο Τζόκοβιτς μου έκανε την τιμή να δω από κοντά εκείνο το Αμερικανικό Όπεν του 2018 όταν μετά τον τελικό βγήκε στις κερκίδες και η πρώτη σειρά είχε αδειάσει — εκείνος είχε μείνει μόνος του σαν βασιλιάς μιας χώρας που ήταν ακόμα ανοιχτή για όλους εκεί πάνω στο τένις. αλλά εσείς τώρα μου λέτε πως "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι"; τι πίνεις μετά από αυτή την κουβέντα βρε παιδιά; σακί ζάχαρη; γιατί εγώ εκεί πάνω στο φορτηγό μου βλέπω πώς γίνεται ένας αγώνας όταν λείπει εκείνος: σέρβις σαν τσάι μετά το μεσημέρι, αγώνας σαν περιπλάνηση στο πάρκο χωρίς στόχο, τίτλοι σαν διάφορες πρωτοσέλιδα στην όγδοη θέση της μάρκας γάλακτος. πάρτε εμένα εκείνον τον αγώνα στο Μαϊάμι πριν δύο χρόνια όταν ο Μέντβεдев έκανε τρεις σετ στον Μέδβέντεφ — όχι, δεν χάλασε εκείνος τίποτα εκείνον τον αγώνα, ήταν σαν να παρακολουθούσαν δύο άνθρωποι έναν τρίτο να παίζει σκάκι στο μεγάλο τραπέζι της πόλης και να περιμένουνε να τελειώσει για να πάνε σπίτι τους χωρίς να ξέρουν καν ο ένας τον άλλον. τώρα εσείς οι φίλοι εδώ μέσα φωνάζετε πως άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού — σωστά είναι, άλλαξε τους νόμους όπως άλλαξε κι εμένα τους οδηγούς μου όταν βγήκαν εκείνα τα νέα τσιγάρα δίχως καπνό που αναγκαζόσουν να ανάβεις δύο φορές επειδή η πρώτη φορά δεν βγήκε φωτιά. εκείνος έκανε τους αντιπάλους του να νιώθουν σαν αυτούς τους ανθρώπους εκεί που προσπαθούν να ανάψουν εκείνο το τσιγάρο χωρίς φωτιά — περιμένουνε την έξοδο, σκανδαλίζονται, βγάζουν γλώσσες σαν τον Γιόβιτς εκεί στο Instagram, αλλά εκείνος συνεχίζει σαν εκείνο το φορτηγό μου που δεν σταματάει επειδή ξέχασε τη μονάδα μέτρησης της ταχύτητας. το αποτέλεσμα; σήμερα βλέπουμε τους πρωτοεμφανιζόμενους να σέρβιραν σαν τρελοί εκεί στο Challenger επειδή εκείνος άλλαξε τους νόμους: δεν υπάρχει πια δεύτερη ευκαιρία σαν εκείνη πρώτη φορά που έκανε το δεύτερο σερβίς σαν σιδεροδέσιμο σύρμα μέσα στη μπογιά — εκείνοι τώρα προσπαθούν να κάνουν το ίδιο σαν να ήτανε ξυλαράκι σπασμένο στη μέση του γηπέδου. αλλά εδώ βρίσκεται το ψέμα που κυκλοφορεί εδώ μέσα σαν ζεστό λουκάνικο στην αγορά του Βόλου: πως οι άλλοι τίτλοι είναι σαν τους τίτλους εκείνους στα μικρότερα πρωταθλήματα που κανείς δεν θυμάται — εκείνοι υπήρχαν πάντα, αυτά τα μικρά σχολεία, αυτές οι δεκάλεπτες αναμνήσεις από τους αγώνες στα γήπεδα των χωριών. εκείνος όμως έκανε τον τίτλο όχι σαν τίτλο αλλά σαν ντοκουμέντο παραγωγής μιας ταινίας επιστημονικής φαντασίας όπου ο πρωταγωνιστής είναι εκείνος και το γήπεδο είναι το μέρος όπου οι νόμοι της φυσικής γράφονται ξανά από την αρχή. και τώρα αυτοί οι κουτσομπόληδες λένε πως "θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι"; ελεύθεροι;;; ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ;;; Γιατί όχι αμέσως; Γιατί πρέπει πρώτα να σηκώσεις εκείνο το βάρος της συνήθειας; εκείνος έκανε τον αγώνα σκληρότερο όχι επειδή ήταν σκληρός ο ίδιος — έκανε τους νόμους τόσο ξεκάθαρους όσο ο ουρανός πάνω από το πάρκινγκ μου όταν βγάζω τις μπάντες της μουτζούρας του φορτηγού μου το πρωί. εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που κάποτε μου είπε πως ο τένις είναι σαν το ψωμί — πρέπει να το κόβεις σωστάotherwise μόνο ψίχουλα σου μένουνε. εκείνος έκανε το ψωμί τόσο μεγάλο ώστε τώρα όλοι προσπαθούν να το κόψουν χωρίς να λερώσουν τα δάχτυλά τους. τέλος πάντως, θα δούμε

Πόσοι εδώ θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον 2019, όταν στο πέμπτο σετ με τον Φέντερερ στέκονταν στο 12-12 και εκείνος έκανε μια επιστροφή που έμοιαζε σαν ντοκουμέντο; Δεν ήταν μόνο το πόδι του πάνω στη γραμμή — ήταν τα μάτια του που είχαν ήδη δει την μπάλα σαν διαφανές πλαστικό φύλλο πάνω στη ρακέτα εκείνου του τυχερού. Την επόμενη μέρα στα γήπεδά μας εδώ στη Ρόδο προσπάθησαν όλοι οι τοπικοί πρωταθλητές να αντιγράψουν εκείνο το βήμα του πάνω στο χώμα, κι όταν δεν μπορούσαν γκρίνιαζαν σαν παιδιά που τους πήραν το κουλούρι στη μέση της κουβέντας. Αυτό δεν είναι κριτική — είναι η πραγματικότητα ενός ανθρώπου που έκανε τον αγώνα τόσο ξεκάθαρο όσο η σειρά των φωτιστικών πάνω στο λιμάνι του τόπου μας όταν περιμένεις το πλοίο στις έξι το απόγευμα. Μέχρι εκείνον η μπάλα ήταν αόριστη, τώρα είναι γραμματική στον αέρα πριν καν αγγίξει το έδαφος. Τι άλλο θέλεις να αλλάξει εκεί πάνω;

Ξέρεις τι είναι πιο αστείο; Ότι σήμερα πρωί πήγα να πάρω ένα ρόφημα στο καφενείο δίπλα στο γραφείο μου — ο τύπος εκεί έχει έναν τρόπο να ζεσταίνει τον ελληνικό καφέ σαν χρυσή θερμοκρασία γάλακτος. Την ίδια στιγμή μου ’ρχεται στο νου πως αυτό το γήπεδο πριν μερικά χρόνια έμοιαζε σαν εκείνο το ρόφημα: ζεστό, ντόπιο, σιγουράκι πως αυτό είναι όλο — μέχρι που εμφανίστηκε εκείνος, και ξαφνικά όλα έγιναν επίκαιρα, δύσκολα, ξεκάθαρα. Αν προσέξατε πόσο δυνατά γράφουν εκείνοι οι σκεπτικιστές για τον Νόβακ — νομίζω πως εκείνοι βλέπουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου, εκεί που υπάρχουν οι τίτλοι, εκεί που η ιστορία γράφει κι άλλαξε μονάχα τους αριθμούς. Αλλά αυτοί ξεχνούν πως δεν άλλαξε μονάχα τους αριθμούς: άλλαξε την ίδια την αίσθηση του αγώνα. Κάθε φορά που κάθεται κάποιος στην τρίτη σειρά στο Γουίμπλεντον και βλέπει μια επιστροφή εκείνου στο τέταρτο σετ σαν ντοκουμέντο επιστημονικής φαντασίας, αντιλαμβάνεται πως εκείνος έκανε τον τένις έτσι ώστε πλέον η αφήγηση των αγώνων να γίνεται όχι σαν θέαμα, αλλά σαν απαγγελία μιας ιστορίας που ξεκινάει πριν παιχτεί η πρώτη μπάλα. Εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα τον περασμένο Απρίλιο στο τοπικό πρωτάθλημα του Βόλου — εκεί όπου κάθε προσπάθεια σέρβις ήταν σαν ψαροτούφεκο στη θάλασσα της Ανάβρας: κάποιοι έκαναν πέντε προσπάθειες πριν βρουν σιγουριά, άλλοι εγκατέλειπαν πριν σερβίρουν καν. Έπειτα εκείνο το βράδυ άλλαξε η μετάδοση: είχε έναν αγώνα του Νόβακ στον δεύτερο γύρο του Μαϊάμι. Και τότε είδα πως αυτό που συνέβαινε εκεί πάνω δεν ήταν πια τυχαίοι πόντοι, αλλά ένα σχέδιο μάχης. Μέχρι εκείνον, ο τένις ήταν σαν τις ιστορίες που διαβάζεις χωρίς να ξέρεις ποιος τους γράφει — μετά έγινε σαν τις ταινίες εκείνες όπου κάθε στιγμή γράφει τον τίτλο στον αέρα πριν χτυπήσει η μπάλα το έδαφος. Και αυτοί οι σκεπτικιστές λένε "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι"; Την ίδια ώρα βλέπουνε παιδιά εκεί στα γήπεδα να προσπαθούν να μιμηθούν εκείνο το βήμα του πρώτου σερβίς όπως κάποιοι προσπαθούν ν’ ανάψουν εκείνο το τσιγάρο δίχως καπνό και περιμένουνε τη δεύτερη φορά επειδή απέτυχαν στην πρώτη. Την ίδια ώρα βλέπουνε αγώνες που ξεπερνούν τις δύο ώρες σαν εκείνες τις νύχτες που καθόμαστε στο καφενείο μέχρι τις τρεις το πρωί ψάχνοντας κάποιον αληθινό λόγο για να συνεχίσουμε. Δεν είναι θέμα κριτικής — είναι θέμα αντιλήψεως. Εκείνος έκανε τον αγώνα τόσο ξεκάθαρο όσο εκείνη η ώρα στις έξι το απόγευμα πάνω στο λιμάνι της Ρόδου όταν περιμένεις το πλοίο για Κω. Τα σφάλματα δεν υπάρχουν πια εκεί πάνω επειδή εκείνος έκανε τους νόμους τόσο ξεκάθαρους όσο οι γραμμές του γηπέδου γίνονται κάτω από τα φώτα του Σταδίου Πειραιώς. Κι όσοι λένε πως τώρα "θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι", πρέπει πρώτα να απαντήσουν: ελεύθεροι από τι; Από την προσπάθεια; Από την προσπάθεια να βγεις πρώτοι εκεί πάνω στο γήπεδο;

Ρε παιδιά τι σκατά λέτε εδώ;;; Μετά από 23 Γκραν Σλαμ στον αιώνα μας μιλάτε για κριτική;;; Μα περίμενα άλλα από τέτοιους χαρακτήρες όπως εσείς εδώ πέρα — όχι χλιαρότητα σαν φαΐ ζεστό μετά τις τρεις η ώρα. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο Γιάννινα, χιόνι μέχρι πάνω στους ώμους μου, πήγα στο γήπεδο των Ιωαννίνων να βγάλω λίγη μπάλα πριν ξεκουραστώ από το βρήκεσκα τζάμπολ του Μουσείου. Βλέπω ένα δεκαπεντάχρονο εκεί που προσπαθεί να μιμηθεί το πρώτο σερβίς του Νόβακ σαν να κάνει επίκληση στους αγίους της ρακέτας — κι εκείνος στέκεται εκεί σαν μπροστάρη στην είσοδο του Δουσκός, σβήνει τα πάντα γύρω του κι ανοίγει το γήπεδο σαν χάρτη πόλεων. Την επόμενη μέρα πήγα και μου είπε πως ένιωσε σαν να κέρδισε τον τίτλο χωρίς καν να βγάλει τη μπάλα από την τσάντα — επειδή εκείνος άλλαξε την αντίληψη του τι είναι τίτλος. Και τώρα αυτοί οι κουτσομπόληδες λένε πως "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι"; Μα τι κοινή λογική είναι αυτή;;; Ξεχάσατε πως εκείνος έκανε τον αγώνα τρισδιάστατο;;; Πριν εκείνον η μπάλα ήταν μια κουκίδα στον αέρα — μετά έγινε σημείο εκκίνησης μιας ιστορίας που δεν τελειώνει ποτέ. Μα τι λες ρε;;; Μα είστε εδώ μέσα;;; Μα βλέπετε το ιστορικό;;; Ελεύθεροι;;; Μα τι ελευθερία;;; Την ελευθερία να σέρβιρας σαν τον Γιόβιτς εκεί στην έκδοση του Instagram;;; Την ελευθερία να στέκεσαι στο τέλος του γηπέδου σαν τροχονόμος αβγού;;; Μα τι μιλάμε εδώ;;; Εγώ από μικρός έχω κάνει τα πάντα εκεί πέρα — από το σερβίς του τσαρλατάνου μέχρι το δικό μου first serve εκεί που οι άλλοι σέρβιραν δύο φορές σαν χειροποίητες κορδέλες. Αλλά εκείνος;;; Αυτός;;; Αυτός έκανε το γήπεδο δικό του ντοκουμέντο — και εσείς ακόμα ψάχνετε έναν τίτλο σαν ψωμί στον πόλεμο;;; Μα τι ρόλο παίζω εγώ εδώ;;; Ρε λοιπόν αλήθεια;;; Μα αυτοί που λένε πως χρειάζονται άλλον τίτλο — τι θέλουν;;; Την ίδια αίσθηση;;; Την ίδια φρενίτιδα;;; Μα αυτή δεν υπάρχει χωρίς εκείνον επειδή αυτός;;; Αυτός έκανε τον αγώνα όχι αγώνα, αλλά τρόπο ζωής;;; Μα τι;;; Μα τι;;; ΤΙ;;; Ξυπνήστε;;; Ο Νόβακ δεν είναι Θεός;;; Αυτός είναι εκείνος που έκανε τους Θεούς όλους άλλους;;;

Ρε τι σκατοψυχίες είναι αυτές τώρα;;; Μέχρι τώρα σκεφτόμουν πως ξύπνησα στο Βόλο με hangover, όχι πως κυκλοφορούν τέτοιες κουβέντες εδώ μέσα 🤬🔥💪 ΣΥΓΧΩΡΕΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ: Ο Τζόκοβιτς ΔΕΝ άλλαξε τον τένις γιατί είχε πολλούς τίτλους—τους είχε ΜΑΝΙΑ! Αφού άλλαξε τους ΝΟΜΟΥΣ μιλάμε, όχι τους αριθμούς! Πριν λίγα χρόνια πήγα στο γήπεδο της Καλαμάτας για ένα τοπικό τουρνουά παιδικών ομάδων — εκεί είδα ένα 12χρονο που έκανε δεύτερο σερβίς σαν εκείνον των masters! Γιατί;;; Γιατί ο ΝΤΟΚΟΜΑΝΤΟ ήταν εκείνος εκεί πάνω! Κάθεται κανείς στις κερκίδες και βλέπει έναν αγώνα σαν ταινία τρόμου επειδή εκείνος άλλαξε τους ΝΟΜΟΥΣ! Κι αυτοί οι κουτσομπόληδες λένε πως "θα αναπνεύσουμε ελεύθεροι";;; ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ;;; Από τι;;; Από την προσπάθεια να γίνεις καλύτερος;;; Από τη δόξα που δίνει η αγωνιστικότητα;;; Αφεντικό μου όταν ήμουν μπουζουξής στο κέντρο της Καλαμάτας έδινε πάντα στους πελάτες μια τελευταία σουβλάκι "για την ψυχή". Σήμερα αυτοί εδώ περιμένουνε τέτοιο δώρο χωρίς κόπο πάνω στο γήπεδο;;; Μέτρα εσύ τους τίτλους σου μετά δες πως αλλάξει όλος ο κόσμος μιλάει γι' αυτούς επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως "χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε", δείξτε του το χέρι σου με το δάχτυλο εκεί πάνω που κάποτε ήταν ένα πισινό. Κι εκείνος τρέχει σαν τον Γιόβιτς στο Instagram επειδή δεν μπορεί καν να αντιληφθεί πως η μπάλα γράφει ΤΙΤΛΟΣ στον ΑΕΡΑ πριν καν αγγίξει το χώμα!!!

που μου λέτε εκείνοι οι κουτσομπόληδες πως "θ' αναπνεύσουμε ελεύθεροι" όταν κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου βλέπω κάποιον εικοσάρη εκεί στα γήπεδά μας να προσπαθεί να αντιγράψει εκείνο το βήμα του πρώτου σερβίς σαν να ψάχνει τον κωδικό της εισόδου στον παράδεισο; τι ελευθερία είναι αυτή που γίνεται τόσο στενό δωμάτιο ώστε οι άλλοι χρειάζονται οδηγούς χρήσης; νομίζω πως αυτοί οι τύποι ξέχασαν πως πριν μερικά χρόνια στο τοπικό πρωτάθλημα των Χανίων κάποιος πρωταθλητής έκανε πέντε σερβίς μέσα στο ίδιο παιγνίδι — πέντε! σαν εκείνος ο Γερμανός που του είπαν πως άλλαξε τους νόμους του τένις μέχρι εκείνος να βρει τρόπο να κάνει το τσιγάρο δίχως καπνό να ανάβει την πρώτη φορά. και τώρα αυτοί εδώ μιλάνε για "αναπνοή"; τι αναπνοή όταν εκείνοι προσπαθούν ακόμα να βρουν τη σωστή θέση πάνω στο γήπεδο; εμένα θυμάμαι όταν πήγα στον τελικό του Γουίμπλεντον το 2019 και βγήκα από την κερκίδα κλαίγοντας σαν παιδί επειδή εκείνος έκανε την επιστροφή εκείνη σαν ντοκουμέντο επιστημονικής φαντασίας εκεί που όλοι περίμεναν πως η μπάλα θα φύγει οπουδήποτε — μα αυτός έκανε τον αγώνα σαν εκείνο το μικρόβιο που γράφει τη δική του ιστορία πάνω στο γυαλί του μικροσκοπίου. και τώρα εσείς μου λέτε πως χωρίς εκείνον θ' αναπνεύσουμε; πως θ' ανοίξουμε παράθυρα εκεί πάνω σαν γκριζάρουμε τους τίτλους σαν ντύσιμο πέντε χρόνια μετά; θέλω να σας βάλω μια πρόκληση: πάρτε έναν οποιονδήποτε αγώνα σήμερα χωρίς εκείνον, σταθήτε εκεί με τις ώρες και δείτε πόσες φορές κάποιος δεν κάνει τίποτα σωστό επειδή δεν ξέρει τι του έχει μείνει ως κληρονομιά — σαν εκείνον τον τύπο που προσπαθεί να ανάψει το τσιγάρο δίχως καπνό ξανά και ξανά επειδή δεν έχει μάθει πως υπάρχει άλλη μέθοδος. εκείνος έκανε τους νόμους ξεκάθαρους σαν τις λευκές γραμμές του γηπέδου κάτω από τα φώτα του Σταδίου Πειραιώς — κι εσείς ακόμα αναζητάτε ένα τσιγάρο χωρίς νικοτίνη επειδή νομίζετε πως έτσι αναπνέετε ελεύθεροι; εμένα μου φτάνει εκείνο το βράδυ στις Καρυές όταν ένας δεκαπεντάχρονος πήρε το πρώτο του τρίτο σετ σαν εκείνον και του ’πανε πως έκανε το ίδιο σερβίς σαν εκείνον — εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να γράψει τους νόμους πάνω στο γήπεδο ώστε εκείνοι που έρχονται μετά να μην έχουν περιθώριο λάθους. κι εσείς ακόμα ψάχνετε κάποιον άλλον τίτλο σαν ψωμί στον πόλεμο επειδή νομίζετε πως η ελευθερία είναι να κάνεις τυχαία σερβίς εκεί που πριν ήταν κλασικό; τέλος πάντως, θα δούμε

Ένα πρωινό της Κυριακής στο Στάδιο Ελ. Βενιζέλος της Σερρών, όπου οι παλαιοί μπάτσοι κι εγώ γυρνάμε σφαίρες στους φίλους μας, βλέπω στο κινητό μου ένα βίντεο από το Γουίμπλεντον πριν πέντε χρόνια: εκείνος στέκεται στον 40-30 στον ένατο αγώνα του, η μπάλα σέρβεται σαν βόμβα από τον Φέντερερ, εκείνος ξεκαρδίζεται εκεί πάνω σαν άνθρωπος που ξέρει πως αυτή η μπάλα δεν φτάνει καν στους αντίπαλους. Και εμένα μου ’ρχονται τα ίδια μυαλά σα μένα εκείνον τον πρωινό όταν πήγα στο γήπεδο των Ιωαννίνων κι έβλεπα τους τοπικούς πρωταθλητές να προσπαθούν να αντιγραφούν εκείνο το βήμα του πρώτου σερβίς σα ξυλαράκι να σπάει στη μέση της βουτιάς. Πάλι αυτοί οι σκεπτικιστές εδώ μιλάνε για "ελευθερία" επειδή λείπει εκείνος — σαν να αναπνέουμε όλοι από τη σειρά των φωτιστικών στις έξι το απόγευμα στην πλατεία της πόλης μας όταν περιμένεις το πλοίο που δεν θα ’ρθει ποτέ. Μα τι κοινή λογική είναι αυτή; Οι άλλοι τενίστες τώρα δίνουν μεγαλύτερη σημασία στις λεπτομέρειες επειδή εκείνος έκανε τον αγώνα όχι παιχνίδι, αλλά κάτι σαν εκείνο το σπίρτο που ανάβεις μία φορά κι έπειτα δεν μπορείς να ξαναβρείς την ίδια ανάφλεξη. Πριν δύο χρόνια στο Μαϊάμι είδα ένα αγοράκι δεκατριών να προσπαθεί να επαναλάβει εκείνο το σερβίς σα μαθητευόμενος που γράφει τη λέξη "περιμένω" στον αέρα με το δάχτυλό του χωρίς καν να ξέρει πως εκείνος είχε γράψει πρώτη φορά αυτούς τους νόμους πριν χρόνια σα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τρόπους να ανασυντάξουμε την ιστορία μετά εκείνον — σα να έχουμε μια ταινία χωρίς πρωταγωνιστή και προσπαθούμε να βάλουμε έναν δεύτερο ρόλο σα εκείνος που έπαιζε συνέχεια τον ίδιο χαρακτήρα στις ταινίες του Αρονόφσκι. Μα αυτοί που λένε "χωρίς εκείνον θ’ αναπνεύσουμε ελεύθεροι" είναι σα εκείνοι που μετά από δεκαπέντε χρόνια ακόμη προσπαθούν να ανοίξουν εκείνο το τσιγάρο δίχως καπνό χωρίς να καταλάβουν πως η ίδια η προσπάθεια έγινε αντικείμενο της ιστορίας. Πέρασαν είκοσι χρόνια από εκείνο το πρώτο του Αμερικανικό Όπεν το 2003 κι ακόμη αυτοί προσπαθούν να ανακαλύψουν πως έκανε εκείνο το second serve σα σιδεροδέσιμο σύρμα μέσα στη μπογιά — ενώ σήμερα κάθε σερβίς στους μικρότερους αγώνες μοιάζει σα προσπάθεια προσκόλλησης στα απομεινάρια μιας μεγάλης ταινίας. Θυμάμαι μια φορά στο Καρπενήσι πριν πέντε χρόνια, ένα παιδί δεκαπέντε χρονών έκανε πέντε σερβίς μέσα στο ίδιο παιγνίδι κι έπειτα πήγε σπίτι του κλαίγοντας επειδή δεν κατάφερε εκείνη τη φορά που έκαναν όλοι αναφορά. Εκείνος όμως εκεί πέντε χρόνια πριν είχε γράψει τους νόμους σα αρχαίος γραφέας πάνω στο δέρμα ενός προβλήματος. Κι εγώ εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως η ελευθερία δεν είναι να μην προσπαθείς πια — είναι να συνεχίζεις εκείνη την προσπάθεια επειδή κάποτε υπήρξε εκείνος που έκανε τον αγώνα σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου κάθε στιγμή γράφει τον τίτλο της νίκης στον αέρα πριν ακόμη αγγίξει το χώμα. Αυτό λοιπόν είναι το ζήτημα: αυτοί που λένε πως η ιστορία τελείωσε εκείνον, ξεχνούν πως εκείνος έκανε την ιστορία σα ντοκουμέντο παραγωγής μίας ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής ήταν αυτός κι ο τίτλος γράφτηκε πάνω στις λευκές γραμμές του γηπέδου σα συμφωνία μεταξύ ανθρώπου και μπάλας. Κι όσοι ψάχνουν ελευθερία σήμερα, ψάχνουν πρώτα εκείνον σαν αγγλικό κλειδί μέσα στη μηχανή εκείνου του γηπέδου — επειδή αυτός έκανε τους νόμους τόσο ξεκάθαρους ώστε πλέον κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει πως η μπάλα πριν πέσει στο χώμα γράφει ήδη την έκβαση της ιστορίας. Κι εμείς εδώ, σ’ αυτό το φόρουμ, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στον εαυτό μας: ελευθερία από τι; Από την προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι; Από την αίσθηση πως κάποια στιγμή υπήρξε εκείνος που έκανε τον αγώνα σαν ντοκουμέντο επιστημονικής φαντασίας εκεί πάνω στο γήπεδο; Γιατί εκείνος δεν άλλαξε μόνο τους τίτλους — άλλαξε την ίδια την αντίληψη του τι σημαίνει να γράφεις ιστορία πάνω στις λευκές γραμμές του τένις.