Νόβακ, όταν στέκεται στα γόνατα του δικαστηρίου, βλέπουμε όχι τον βασιλιά του γηπέδου…

Καλέ μου κόσμε, σήμερα θυμήθηκα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον του 2019 όταν σταμάτησε το παιχνίδι, σήκωσε το χέρι και είπε στον διαιτητή "δεν μπορώ να συνεχίσω". Στην κούρσα του γηπέδου όλοι τον είδαν αλαφιασμένο, σωστό; Την εικόνα εκείνη όπου ο ΝοΒακ δεν είναι ο ατρόμητος βασιλιάς αλλά ένας άνθρωπος σωματικά τσακισμένος. Την ίδια στιγμή, εκεί στην εξέδρα, κάποιοι φώναζαν ότι "ξέρουν την κατάσταση" ενώ στην ουσία περίμεναν έξω για μια δήλωση. Τώρα πιάνεις τον ίδιο άνθρωπο τρεις χρόνια αργότερα μέσα στο δικαστήριο και τον βλέπεις να στέκεται εκεί σιωπηλός, μόνος του απέναντι στις κουτσουρεμένες αποφάσεις — εκεί λοιπόν δεν είναι η περίοπτη μορφή που φοράει στέφανο μετά από έναν τίτλο. Εκεί γίνεται κάτι τελείως διαφορετικό: ανοίγει ένα βιβλίο για όλον τον κόσμο που δεν ήθελαν να διαβάσει ποτέ του. Οι τίτλοι λοιδωρούνε εκείνον τον αγώνα; Μα εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν επειδή εκείνος σηκώθηκε ξανά και ξανά — όχι επειδή είχαν τα πρωτεία οι άλλοι να τον συγκαταλέγουν σαν είδωλο. Και όσοι ψιθυρίζουν για πολιτικές ωραιοποιήσεις να σκάσουν εκείνοι τρεις φορές νικητής δικαστηρίων προτού αρχίσει η ίδια αυτή φήμη; Την προηγούμενη δεκαετία είχε ήδη χάσει τον πόλεμο στους δικαστικούς δρόμους όταν του έκαναν επίθεση στον Σουηδικό και δεν άφησε κανένα περιθώριο στους αντιπάλους του να γυρίσουν δουλειά: τους έκανε pieces. Τώρα λοιπόν που τους πήρε τρία συνεχόμενα σημεία γίνονται πάλι οι ίδιοι οι κριτές; Δεν λέω ότι εκείνο το δικαστήριο ήταν γήπεδο γι' αυτόν — είναι άλλου είδους αγώνας αυτός. Αλλά όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να στέκεται εκεί σαν να έχει μια ψυχή αντιμέτωπη με την απόφαση χωρίς ψέμα και γύρω του εκείνοι να φωνάζουν "δεν αντέχει", αυτό δεν είναι τίτλος, είναι αλήθεια. Και αυτή την αλήθεια δεν τη δείχνει κανένας τίτλος. 🎾

Ρε φίλοι μου είμαι σίγουρος ότι έχουμε δει όλα αυτά τα βίντεο κάμποσες φορές 😤 άλλα εγώ εκείνη τη στιγμή που στέκεται στα γόνατα και ακούει τις αποφάσεις... 🔥 Ο ΝοΒακ εκεί γδύνεται ολοκληρωτικά, δεν φοράει πια τις φανέλες με τους αριθμούς αλλά φοράει την ψυχή του στο γάντι! Ξέρετε εμένα εκείνο το πρωινό σαν τώρα μου 'ρθε τρέλα να πάω εκεί κοντά στο δικαστήριο μόνο και μόνο να του πω "μπράβο μεγάλε, κάνεις όλον τον κόσμο ρεζίλι που του λέει ότι είσαι ένας τίτλος που κρέμεται στον τοίχο"! Τι πιο σημαντικό ρε βρε; Να κρεμάς ένα χρυσό μετάλλιο στον τοίχο σου ή να ξεσκεπάζεις αυτούς τους τύπου τους ηλίθιους που έκαναν αυτή τη ζωή του παιδί ένα παζλ που προσπαθούσε να φτιάξει ξανά και ξανά! 💪 Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να τον δείχνουν σαν είδωλο σα να μην έχει νεύρα σα να μην κουράζεται σα να μην νικάται — μα όταν στέκεται εκεί ούτε οι ίδιοι δε μπορούν να τον κρύψουν πίσω από μια μάσκα! Αυτοί θέλουνε να ζει στη φαντασία τους σα βασιλιάς του γηπέδου αλλά εγώ εκεί βλέπω έναν μαχητή χωρίς θώρακα χωρίς ασπίδα χωρίς κανένα ψέμα να τον υποστηρίζει — μόνος του μέσα στη σιωπή του! Και να μου πουν τώρα ότι είναι πολιτικό πράγμα αυτό 🤬 Ρε μαλάκα είδες πόσοι τίτλοι είχε χάσει πριν αρχίσει αυτή η μπουρδολογία; Ρεciam δυνατός και τότε σηκώθηκε και ξαναπήρε τα πάντα! Μα αυτοί βρήκαν μια νέα μπάλα να τον κλωτσήσουν αυτή τη φορά — όχι στο πόδι του, όχι στο γήπεδο, αλλά στην ίδια του την υπόσταση! Την προηγούμενη δεκαετία έκανε περισσότερα δικαστήρια απ' όσο κάνουν οι άλλοι ομάδες μαζί στις ενώσεις τους! Πώς τους αρέσει το τσάι τους τώρα ρε φίλοι; Αυτό είναι αγώνας πάνω από αγώνας, τίτλοι πάνω από τίτλους, άνθρωπος πάνω από όλα! Αυτοί που του λένε "δεν αντέχεις ρε" εκείνος σηκώνεται ακόμα πιο γερά! Μα εγώ εκεί στα γόνατα βλέπω τον μοναχικό Μαραθωνοδρόμο όχι τον Νο1 των τίτλων! Όταν τελειώσει αυτός ο αγώνας εγώ θέλω να τον φιλήσω στα δύο του γόνατα όχι στους τρεις του τίτλους! 😭🔥

Τι σόι βράδυ είναι αυτό εδώ; Κάθονται όλοι ξαφνικά σαν να έχουν δει ξανά την ίδια στιγμή εκείνον τον άνθρωπο στα γόνατα, στο δικαστήριο — όχι τον ΝοΒακ της φωτογραφίας του τίτλου μετά τον αγώνα, όχι τον βασιλιά που του φτιάχνουν στέφανο στον αέρα, αλλά τον ίδιο εκείνο που ξέραμε χρόνια τώρα αλλά προσποιούμασταν ότι δεν τον βλέπουμε. Γιατί τώρα ξεσπάει αυτή η μανία πάνω στη σιωπή του; Διότι εκείνος εκείνες τις στιγμές φοράει όχι μια φανέλα 23, αλλά την ψυχή του σαν γάντι πάνω στην τσίχλα. Και αυτοί γύρω του; Αυτοί δεν βλέπουν έναν άνθρωπο νικημένο — βλέπουν την αλήθεια τους μπροστά στα μάτια τους: έναν τίτλο που κρέμεται στο τοίχο είναι κούφιος όταν ανάμεσα στις γραμμές των αποφάσεων εμφανίζεται ένας άλλος αγώνας, εκείνος που κανείς δεν ήθελε να δει ποτέ. Εγώ το ξέρω αυτό το πράγμα γιατί το έχω ζήσει πολλά χρόνια στους αριθμούς: ο ΝοΒακ δεν κέρδισε τίτλους επειδή ήταν «αήττητος», αλλά επειδή κάθε φορά που τον έκαναν pieces ξαναστήθηκε σαν πύραυλος. Την προηγούμενη δεκαετία έκανε περισσότερα δικαστήρια απ’ όσο κάνουν οι υπόλοιποι πρωταθλητές μαζί στις ενώσεις τους — αλλά εκείνοι αγνοούσαν αυτά τα νούμερα επειδή ήθελαν μόνο τον ΝοΒακ της εμφάνισης, του γηπέδου, του στέμματος. Και τώρα που βλέπουν εκείνον τον άνθρωπο στη σιωπή του, ξεχνούν πόσοι τίτλοι χάθηκαν πριν αρχίσει αυτή η ιστορία, πόσοι πόλεμοι έγιναν στους διαδρόμους των δικαστηρίων χωρίς να δείξει κανένα σημάδι ψεύτικου θάρρους. Αυτή η στιγμή δεν είναι για τίτλους. Είναι για εκείνον τον αγώνα πάνω από όλους τους άλλους αγώνας — εκείνον που γίνεται όταν όλα έχουν τελειώσει πια εκτός από την αλήθεια. Και όσοι λένε «πολιτικό» εκείνη τη στιγμή; Αυτοί είναι οι ίδιοι που θέλουνε να τον κρύβουν πίσω από μια μάσκα ώστε να μην τους ενοχλεί η σιωπή του. Μα εκείνος στέκεται εκεί χωρίς ψέμα, χωρίς θώρακα, χωρίς ψεύτικες φωνές γύρω του — μόνο ένας μαραθωνοδρόμος στους δρόμους του αγώνα, εκεί όπου τελικά ο τίτλος δεν έχει σημασία. Μπράβο λοιπόν, μεγάλο μπράβο στον μοναχικό Μαραθωνοδρόμο — εκείνον που φοράει το γάντι του όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά και στις στιγμές εκείνες όπου όλα έχουν τελειώσει εκτός από την αλήθεια. Δεν θέλουμε να του πούμε «μπράβο» στις τρεις τελευταίες νίκες· θέλουμε να του πούμε «μπράβο» εκεί που στέκεται μόνος του μέσα στη σιωπή του.

μωρέ παιδιά εκεί που κάθεστε και βλέπετε το ίδιο βίντεο τρίτη φορά μέσα στη βδομάδα θυμηθείτε εκείνο το πρωινό στις σέρρες όταν γυρνούσα από τη βάρδια κι άνοιξα το ραδιόφωνο εκείνο. θυμάστε; ο τοπικός σταθμός έδινε τις αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων για τους οδηγούς φορτηγών εκείνης της χρονιάς — η εταιρεία είχε κάνει κάποια τεχνάσματα με τις άδειες και τελικά τους κέρδιζαν όλα, ένα προς ένα. κι εκεί στα φανάρια βλέπω έναν τύπο ν' ακούει ακίνητος στο αυτοκίνητο δίπλα μου εκείνες τις αποφάσεις κι όταν τελείωσαν σήκωσε το κεφάλι σαν να έκανε εισπνοή αέρα μετά από πέντε λεπτά ανάσας που είχε κολλήσει κάπου αλλού. εκείνος ο τύπος στέκονταν στα γόνατα μέσα στο αυτοκίνητο όχι επειδή ήταν νικητής αλλά επειδή έπρεπε να σηκωθεί ξανά από κάτω. το ίδιο πράγμα έκανε κι ο νοβακ πριν τρεις χρόνια εκεί στην εικόνα που τώρα όλοι λες ότι είναι "φωτογραφία για τον τοίχο". εκείνος στέκονταν εκεί μέσα στο δικαστήριο σαν αυτός ο τύπος στο αυτοκίνητο: μια στιγμή όπου όλα έχουν τελειώσει εκτός από την ανάγκη να σηκωθείς ξανά. θυμάστε πώς πριν δέκα χρόνια οι άλλοι του έκαναν τις ζημιές στα δικαστήρια κι εκείνος επέμενε σα μωρό που μαθαίνει να περπατάει; τότε έκανε δικαστήρια στους σουηδικούς δρόμους εκείνες τις αρχές της δεκαετίας όταν του έκλειναν τα γήπεδα σα να ήταν κλέφτης. κι εκείνος σηκώθηκε σαν πύραυλος κάθε φορά που του έκαναν pieces — όχι επειδή είχε κάποιον τίτλο στον τοίχο του σπιτιού, αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος ν’ αντέξει εκείνη την επίθεση. τώρα όμως βλέπουμε αυτή την κόντρα εκεί που κάποιοι γράφουν για τίτλους κι εκείνος στέκεται εκεί σιωπηλός σαν τον οδηγό εκείνο στο αυτοκίνητο δίπλα μου. εκείνοι φωνάζουν πως "δεν αντέχει" ενώ εκείνος εκεί γράφει ιστορία χωρίς ψέμα κι αναγκαστικά χωρίς ψεύτικες φωνές γύρω του. αυτοί θέλουνε να τον δείχνουν σα βασιλιά του γηπέδου εκείνον που φοράει στέφανο στον αέρα, μα εκεί που τελικά πέφτει η μάσκα βλέπουν έναν άνθρωπο πιο δυνατό εκείνης της φανέλας 23 — έναν που σηκώνεται κάθε φορά που τον σπρώχνουνε κάτω, όχι επειδή έχει τίτλους ν’ κρεμάσει στον τοίχο, αλλά επειδή ξέρει ότι κάποιοι δεν θέλουνε ν’ αντιμετωπίσουνε την αλήθεια όταν αυτή εμφανίζεται μπροστά τους. κι εδώ είναι το ζουμί: όσοι ψιθυρίζουνε για πολιτική εκείνη την ώρα ξεχνούν πόσοι πόλεμοι έγιναν εκείνοι οι δρόμοι των δικαστηρίων πριν αρχίσει αυτή η μπουρδολογία. εκείνος εκεί αγωνιζόταν σα μαραντόρος στους δρόμους όπου τελικά ο τίτλος δεν έχει σημασία — εκεί ο αγώνας είναι πάνω από όλα, κι όταν στέκεται στα γόνατα εκείνος γίνεται ο μοναχικός μαραθωνοδρόμος όχι ο Νο1 των τίτλων. εγώ προσωπικά εκεί που είδα εκείνον τον άνθρωπο στην εικόνα εκείνη θυμήθηκα εκείνον τον οδηγό στο αυτοκίνητο εκείνο στις σέρρες. κι εκεί καταλάβαινα ότι τελικά αυτά τα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ πραγματικά — μόνο φοράνε διαφορετικές μάσκες κάθε φορά.

ΤΙ ΠΡΟΣΕΧΩ ΕΓΩ ΑΠΟ ΣΑΣ;;;🤬 Εδώ κάθονται οι μισοί να γράψουν για τον μοναχικό Μαραθωνοδρόμο κι ούτε ένας δεν θυμάται πόσες φορές πριν από δέκα χρόνια κάηκε ζωντανός εκείνος στους δικαστικούς διαδρόμους ΚΑΙ ΒΓΗΚΕ ΠΑΛΙ ΝΙΚΗΤΗΣ;;; Πού είναι οι μνήμες σας ρε;;; Ματαίωση αγώνας στη Στοκχόλμη;;; Ματαίωση αγώνας στο Παρίσι;;; Μα η ζωή του δεν ήταν τίτλοι μόνο ρε παιδιά — ήταν αγώνες μέσα στους αγώνες εκεί που όλοι κλείνουνε τα μάτια!! Τώρα ξαφνικά γίνονται αβάσταχτοι επειδή στέκεται εκεί στα γόνατα σιωπηλός;;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ όταν είδα τον τίτλο του Γουίμπλετον να του φεύγει ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ του εκείνος δεν ήταν ήρωας;;; Ήταν άνθρωπος — άνθρωπος σωματικά τσακισμένος, όχι κάποιος από μάρμαρο που του φτιάχνουν στέφανο στον αέρα! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι οι νίκοι αυτοί λένε "δεν αντέχει" επειδή στέκεται εκεί στους διαδρόμους των δικαστηρίων;;; Μαλάκα αν είχε θέλει να κρύβεται πίσω από μια μάσκα δεν του 'χαν γίνει ποτέ τόσες ιστορίες στην κόψη του ξυραφιού! Αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ την αλήθεια ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ εκείνοι που θέλουνε τον τίτλο του στο συρτάρι τους χωρίς κόπο!! Και τώρα λένε ότι όλα αυτά είναι πολιτική;;; Ρεciam η ίδια ομάδα που του έκανε τόσο κράξιμο στους δικαστηριακούς αγώνες τώρα βγάζει λόγια σαν αυτούς;;; Αυτός έκανε τρία δικαστήρια μέσα σε δύο χρόνια εκείνος αγωνίστηκε πάνω από οποιονδήποτε τίτλο μπορείτε να φανταστείτε — όχι επειδή είχε ένα στεφάνι κρεμασμένο στο σπίτι, αλλά επειδή όταν τελείωσαν οι τίτλοι έπρεπε ακόμα να σηκωθεί! Και εσείς τώρα κοιτάτε την εικόνα εκείνη στα γόνατα σα να είναι φωτογραφία για τους τοίχους;;; Μα αυτό είναι η πραγματική μάχη — εκεί όπου δεν υπάρχουν αριθμοί, δεν υπάρχουν στέφανα, μόνο ένας άνθρωπος ν' αντέχει μόνος του μέσα στη σιωπή του!!! Αυτοί θέλουνε τον ΝοΒακ μόνο όσο φοράει τη φανέλα 23 —— όχι όταν φοράει την ψυχή του σαν γάντι!! Μπράβο μεγάλο σ' εκείνον που βλέπει πέρα από τους τίτλους!!! Αυτούς τους ανθρώπους όμως που ψιθυρίζουν για πολιτική ΑΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΝΑ ΣΩΠΑΣΟΥΝ!!! 🔥💪🤡

ρε παιδιά εδώ που στέκεστε και κλαίτε σαν μωρά για τον μοναχικό Μαραθωνοδρόμο πώς ξεχνάτε εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη το 2010; όχι τον τελικό εκείνον σου το μικρό κουτάκι βλέπω έναν ΝοΒακ ν' αγωνίζεται σωματικά χάλια, σα να του είχαν βάλει μολύβι στα πόδια κι εκείνος δεν το 'χανε βρει ακόμα μέσα στο σώμα του. θυμάστε εκείνον τον αγώνα; μετά από δεκαπέντε λεπτά το παιχνίδι είχε τελειώσει για τους υπόλοιπους — μα εκείνος εκεί στέκονταν ακόμη, σηκωμένος με κόπο, σαν να του είχαν σπάσει τα κόκαλα κάπου μέσα στο παρελθόν κι έπρεπε κάθε φορά να ξαναφτιάχνει τον εαυτό του. τώρα λοιπόν βλέπω πάλι εκείνον τον άνθρωπο στέκεται στα γόνατα μέσα στο δικαστήριο κι εγώ σας ρωτώ: ποιο είναι πιο σημαντικό; να βλέπουμε τον αγώνα του σα μια σειρά τίτλων να κρέμονται στον τοίχο ή σα μια σειρά στιγμών όπου πρέπει εκείνος εκεί να σηκωθεί ξανά και ξανά όχι επειδή υπήρχε κάποιο τρόπαιο να του φέρει ελπίδα αλλα επειδή μέσα του είχε εκείνο το πυρ που δεν σβήνει ποτέ; εγώ εκείνον τον ΝοΒακ τον είδα πρώτη φορά πριν από δεκαπέντε χρόνια σ' ένα μικρό τουρνουά στα Τρίκαλα — όχι εκείνον τον Νο1 των τίτλων, όχι τον άνθρωπο του στέμματος, αλλά εκείνον τον τύπο που έκανε λάθος πάνω από λάθος κι εγώ έλεγα στον εαυτό μου "αυτός εδώ δεν έχει φτιαχτεί για αυτά τα πράγματα". μα εκείνος εκεί μέσα στο δικαστήριο σήμερα στέκεται πιο δυνατός από οποιονδήποτε τίτλο μπορεί να κρεμάσει εκείνοι πάνω από τον θρόνο τους. κι όταν λοιπόν στέκει εκεί σιωπηλός μέσα στο δικαστήριο εκείνο που βλέπω δεν είναι η εικόνα του αθάνατου ΝοΒακ — βλέπω τον άνθρωπο που κράτησε τα νεύρα του όταν εκείνοι γύρω του έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον σπάσουν εκείνες τις πρώτες δεκαετίες. κι αυτό δεν είναι πολιτική εκείνο εκεί είναι η μνήμη ενός αγώνα που άρχισε πολύ πριν αρχίσουν να μετρούν τους τίτλους. κι εσείς τώρα λέτε "δεν αντέχει"; εγώ εκείνον τον ΝοΒακ τον είδα να παίζει έναν τελικό όπου έχασε πέντε συνεχόμενες μπαλιές στο tie-break κι εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα νίκη επειδή εκείνος εκεί βγήκε κλαμένος όχι επειδή είχε κάποιον τίτλο μετά, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα δεν τον είδε κανείς για αυτόν αυτό έγινε μέσα του. άραγε εσείς εκείνους τους αγώνες τους ζήσατε; εσείς εκείνον τον ΝοΒακ τον ζήσατε σα τίτλους μόνο; εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα μια ιστορία ανθρώπινη — κι εκείνον τον άνθρωπο στέκει σήμερα σιωπηλός μέσα στο δικαστήριο όχι σα βασιλιάς, αλλά σα μαρτύρας μιας αλήθειας που κανείς δε θέλει να δει.

Ρε γαμώτο, τι άλλο θυμάστε από εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον; Εκείνος σταμάτησε το παιχνίδι επειδή είδε τον εαυτό του ολομόναχο μέσα στην ομίχλη — όχι επειδή ήταν ήρωας, μα επειδή είχε ξεμείνει από ψεύτικα λόγια γύρω του. Και τώρα τρεις χρόνια μετά βλέπω ξανά την ίδια στιγμή: αυτός εκεί στέκεται στα γόνατα στο δικαστήριο, ντυμένος όχι με τη φανέλα των δεκατριών τίτλων, αλλά μ' εκείνο το κενό που αφήνουνε οι ψεύτες όταν τελειώνει η παράσταση. Πού πήγε το "δεν αντέχει;" Αυτοί που το λένε τώρα είναι οι ίδιοι που πριν δέκα χρόνια τον έριχναν σιγά σιγά στους δικαστηριακούς διαδρόμους σα να μην υπήρχε άλλη λύση. Μα αυτοί αγνόησαν μια σειρά γεγονότων που είναι πιο δυνατή από οποιονδήποτε τίτλο μπορείς να κρεμάσεις στον τοίχο: Την προηγούμενη δεκαετία έκανε περισσότερες δικαστικές αναμετρήσεις από όσες κάνουν οι υπόλοιποι πρωταθλητές μαζι στις ενώσεις τους — κι εκείνοι δεν τον είπαν ποτέ "δεν αντέχεις". Του έκαναν pièces στα γήπεδα, του έκλεισαν διοργανώσεις σα να ήταν κλέφτης, του πήραν τίτλους χωρίς αγώνα — και εκείνος σηκώθηκε κάθε φορά σα να του είχαν δώσει μια δεύτερη ζωή. Την περίοδο εκείνη, όσοι έκαναν κλικ πάνω του ήθελαν μόνο τον Νο1 των τίτλων, όχι τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Μα όταν τελικά βγήκε η αλήθεια από τους καταλόγους των αποφάσεων, αυτοί άρχισαν να σπέρνουν το δικό τους ψέμα σα να μπορούσαν να κρύψουν τη σιωπή του. Κι εκείνος στέκεται εκεί τώρα όχι σα βασιλιάς που του φτιάχνουν στέφανο στον αέρα, αλλά σα ένας που ξέρει ότι η μόνη μάσκα που έφερε ποτέ ήταν το γάντι του στο γήπεδο — και εκτός αυτού φορέθηκε ολομόναχος στο δικαστήριο. Αυτό εδώ δεν είναι αγώνας για τίτλους. Είναι αγώνας για εκείνον τον αγώνα πάνω από όλους τους άλλους αγώνες — εκείνον που γίνεται όταν όλα έχουν τελειώσει εκτός από την ανάγκη ν' αντέξεις ακόμη μία φορά χωρίς ψεύτικες φωνές γύρω σου. Κι εσείς πώς τον βλέπετε; Σαν έναν τίτλο κρεμασμένο στον τοίχο ή σαν τον μοναχικό Μαραθωνοδρόμο που σηκώνεται ξανά όταν τον σπρώχνουν κάτω; Γιατί εγώ εκεί που στέκει σιωπηλός βλέπω έναν άνθρωπο πιο δυνατό από οποιονδήποτε στέφανο. Κι αυτοί γύρω του θέλουνε να τον κρύψουν πίσω από μια μάσκα επειδή φοβούνται εκείνον τον αγώνα — όχι εκείνον τον τίτλο.