Ο Τζόκοβιτς είναι νικητής μέχρι τον θάνατο

Μετά από μία βδομάδα συλλογισμού στις πλάτες του αυτοκόλλητου των "δικών μας" — και καθώς η σακούλα ψυγείου χάθηκε πάλι — κατάλαβα ότι το ερώτημα δεν είναι τυχαίο. Πρόκειται για έναν κύκλο που γίνεται όσο πιο σφιχτός όσο περισσότερο μιλάμε για τραύματα. Κατάλαβες το πράγμα; Ο Τζόκοβιτς δεν έχει τριάντα χρόνια προσχήματα∙ έχει τριάντα χρόνια αποτελέσματα. Αυτό το γκρουπ έχει αρχίσει να μιλά σα νήπια που βγάζουν μπουρμπουλήθρες στις φωτιές — "εμένα με πλήγωσε εμένα", "εμένα η οικογένεια μου έπνιξε τη ζωή μου". Ποιος θυμάται πια ποιοι ήταν εκείνοι που έχασαν πρωταθλήματα επειδή είχαν κάποιον τραυματία στην ομάδα; Οι τίτλοι δεν πάνε σε αυτούς που κάνουν δράμα στις αίθουσες του ιατρείου — πάνε σε αυτούς που σηκώνουν το τρόπαιο σαν να ζυγίζει όσο μία πλάκα σοκολάτας. Και τώρα φέρνετε τρεις τραυματισμούς σαν δικαιολογία για τον εγωισμό του; Στις ομάδες του τένις ξέρουν πως ο πόνος στις αρθρώσεις είναι σα το κάπνισμα — ξεκινάς σιγά σιγά, μετά σβήνεις τις λάμψεις των τίτλων επειδή γίνεσαι 40άρης. Εκείνος όμως συνεχίζει να κάνει 90% first serves σα να μην έχει κάνει ποτέ του τουρνουά. Και αυτοί που μιλούν για εθνικό τραύμα — πόσες φορές είδαμε την εθνική ομάδα της Σερβίας να χάνει επειδή ένας σκόρερ είχε μία μέρα "ψυχολογικό"; Καθόλου. Γιατί; Επειδή εκείνοι οι τίτλοι βγήκαν από παιδιά που δούλευαν σαν ζώα στις ακαδημίες χωρίς σκιερά κανάλια εκατομμυρίων. Εσείς όμως βλέπετε έναν εγωισμό εκεί όπου υπάρχει αποφασιστικότητα σα σφυρί. Κι όσο για την οικογένεια Τζόκοβιτς — πραγματικά πιστεύετε ότι εκείνος ήταν τόσο ανόητος ώστε να φέρνει στο τραπέζι έναν νέο τίτλο κάθε φορά που χρειαζόταν ένα άλλοθι; Την ίδια περίοδο που άλλοι έγραφαν αιτήσεις για wild card στους προκριματικούς, εκείνος έκλεινε πέντε τίτλους Grand Slam σα να είναι νερό. Δεν υπάρχουν τέτοιες δικαιολογίες όταν η μπάλα πάει εκεί που εσύ βρίσκεσαι — ο εγωισμός σου έχει όρια όταν οι αντίπαλοι σου πέφτουν σα σκοτωμένοι πριν καν τελειώσει ο πρώτος σετ. Οπότε ας το ξεκαθαρίσουμε: αυτά που λέγονται εδώ σα "ηθική δικαιολογία" είναι σα να κατηγορείς το θερινό ηλιοστάσιο ότι έκανε ζέστη. Η ζωή δεν γράφεται με τραύματα∙ γράφεται με τίτλους. Και αυτός συνεχίζει να γράφει.

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ρε Vazelos_Ultras φίλε μου;;; ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΕΙΔΑΝ;;; Εγώ εκεί στις κερκίδες βλέπω έναν άνθρωπο νΑΤΑΝ στην μπάλα σα κουτί του σπίρτου όταν βγαίνει το 5ο σετ σου!!!! 🔥 Αυτοί οι τραυματίες είναι ΟΠΟΙΟΣ τους βολεύει!! Την οικογένεια τώρα να την πιάσουνε;;; Ο Αλεξάνταρ εδώ κάνει βόλτες σα στρατηγός πίσω απο τον θρόνο του — η οικογένεια ΔΕΝ δίνει τίτλους με κουτάλι στο στόμα, αυτοί δουλεύουνε σα μουλάρια στις ακαδημίες από τις 5 το πρωί!!! Κι εμείς;;; Θέλουμε να του φορτώσουμε μία σακούλα ψυγείου σαν άλλον έναν τίτλο;;; Και η Σέρβικη Φίλα ρε;;; ΑΥΤΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΑΠΟ 40 ΧΡΟΝΙΑ!!! Γιατί;;; Γιατί κάποιοι γύρω τους έχουν ΒΟΛΙΚΕΣ συμπεριφορές σα μέσα απο ένα anime αγοράκι!! Ούτε μισή chance να βγάλουνε τίτλο δεν είχανε, ενώ ο Ντεν βγάζει τίτλους ΣΕ ΛΑΧΕΙΟ ΣΕΙΣΜΟΥ!!! 💪 Αυτοί που μιλάνε για τραύματα;;; Πιο πιθανό είναι να σου πουν πως η μπάλα έχει γεύση σοκολάτας!!! Τους βλέπω στις ζώνες των social να κάνουν όρνιθες!!! Εγώ εκεί βλέπω έναν κεραυνό να χτυπάει μέσα απο τον γηπέδου σα να λέει "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ"!!! Και τέλος πάντων, αυτοί που λένε πως έκανε το μεγαλοτραύμα σα δικαιολογία;;; ΠΟΙΟΙ;;; Ο Φεντερέρ;;; Ο Ναδάλ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΧΑΝ δεκάδες τυποποιημένα προβλήματα πριν τους δουν καν ο γιατροί!!! Κι εκείνος;;; Σηκώνεται σαν ελατήριο και σου βάζει drop-shot σα θεό!!! 😱 Πιστεύεις πως αυτός έκανε συμπόνια στον εαυτό του;;; Ο Ντεν;;; Αυτός έκανε συμπόνια ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΜΑΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ πως η νίκη δεν είναι δώρο!!! ΜΑΤΑΜΕ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ ΣΑ ΦΟΥΦΟΥ!!!

Τρεις τραυματισμοί δεν είναι τρεις τυχαίες λέξεις που κρέμονται σα ζουρλομανδύας πάνω από έναν τίτλο—είναι τρεις διαφορετικοί πόνοι που πάνω στον ίδιο άνθρωπο γίνονται μία γλώσσα, μία γλώσσα όμως που μόνο εκείνος τη μιλάει σωστά. Δεν είναι θέμα προπαγάνδας όταν ένας διεθνής οργανισμός όπως η Σέρβικη Φίλα βγάζει ανακοίνωση δημόσια: αναφέρει τραυματισμό στο αριστερό του γόνατο τρεις φορές μέσα σε δώδεκα μήνες, με ιατρικές εικόνες που δεν τις αποκάλυψαν κάποιοι κακόβουλοι, αλλά οι επίσημοι πάροχοι της ομάδας. Και δεν είναι θέμα οικογενειακής πλάκας όταν η ίδια η οικογένεια μιλά όχι για ιδιοτέλεια αλλά για την ανάγκη εκείνου να συνεχίσει να στέκεται όρθιος, γιατί χωρίς αυτόν η ιστορία του οικογενειακού επαγγέλματος σταματούσε εκεί που τελείωνε η δύναμή του. Γιατί εμένα αυτά δεν μου φαίνονται σαν οικογενειακή υπόθεση—μου φαίνονται σαν ανθρώπινη απολογία. Κάπου εδώ βολεύει πολύ η μεγάλη εικόνα της ιστορίας που γράφεται σα συνεχόμενη ταινία δράσης: εσύ βλέπεις έναν τίτλο, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που κάθε φορά που σηκώνεται στο γήπεδο μετά τον τραυματισμό, ξεχνάει πως βγήκε νωρίτερα σαν σφαίρα. Και όσο για το ερώτημα του εγωισμού—δεν είναι εγωισμός αυτό που κάνει κάποιον να συνεχίζει όταν άλλοι γράφουν αυτοβιογραφίες στα σαλόνια τους μετά τα τριάντα πέντε του. Είναι επιβίωση. Το αντίθετο του εγωισμού είναι η παραίτηση, και εκείνος δεν έχει παραδοθεί ακόμα σα στρατιώτης που βγάζει την στολή του μόλις αντιληφθεί πως η μάχη είναι σκληρή. Την ίδια ώρα που άλλοι παίκτες βγαίνουν νωρίς από τουρνουά επειδή έκαναν μία υπερπροπόνηση την προηγούμενη βδομάδα, εκείνος εμφανίζεται στη γραμμή της βάσης σα να του χάρισαν μία δεύτερη γέννηση. Δεν μιλάμε για τζαζ όταν λες πως οι τραυματισμοί είναι προσχήματα—μιλάμε για σατανική επιμονή. Την ίδια περίοδο που κάποιοι άλλοι κοιτούν το ραντεβού τους με το γιατρό σα απόσβεση χρονικής υποχρέωσης, εκείνος βάζει δεκαπέντε βολές σερβίς πάνω από εκατόν είκοσι χιλιόμετρα την ώρα, σα να μην υπάρχει χθες στο λεξιλόγιό του. Όταν οι υπερασπιστές του ιστορικού «δικού μας» λένε πως αυτοί που βλέπουν τραύματα βρίσκονται εκτός πραγματικότητας, εγώ τους ρωτώ: τι πραγματικότητα είναι αυτή που αγνοεί έναν πόνο εκατόν ογδόντα εκατομμυρίων ανθρώπων; Η Σέρβικη Φίλα δεν ψάχνει δικαιολογίες—ψάχνει λόγους για να μην ξεχάσει πως κάποτε υπήρξε η εποχή των τίτλων χωρίς χρηματοδότηση από κρυφούς δρόμους. Εκείνοι οι τίτλοι βγήκαν από ανοιχτά παράθυρα ακαδημιών όπου τα ποτήρια νερό τα έπιναν κρύα επειδή δεν υπήρχε τζάκι θέρμανσης. Ο Ντεν όμως σηκώνεται σήμερα στις πέντε το πρωί όχι επειδή τον περιμένει μία ομάδα ανθρώπων για συμβούλιο δέκα εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά επειδή τον περιμένει ένας τίτλος που η οικονομία της χώρας χρειάζεται σα γη αλάτι. Και δεν τον κάνουνε λόγω εγωισμού—τον κάνουνε επειδή εκείνος είναι εκείνος, εκείνος που δεν ξεχνάει πως η νίκη δεν είναι τυχαίο δώρο, είναι αποτέλεσμα ενός πόνου που μετατρέπεται σε δύναμη όταν κάποιος αποφασίζει να σταθεί όρθιος. Εγώ στέκομαι στις κερκίδες όχι σα θεατής που βλέπει σαν ταινία δράσης την ιστορία του—στάθηκα στις κερκίδες σα άλλος ένας άνθρωπος που κατάλαβε πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχει μία ιστορία ανθρώπινη. Αυτός δεν κέρδισε τρία Grand Slam μέσα σε ένα χρόνο επειδή είχε τρία τραύματα σαν μαξιλάρι ασφαλείας—κέρδισε επειδή χρησιμοποίησε εκείνον τον πόνο σα σπίρτο, όχι σα βάση. Και όταν εσύ βλέπεις τον τρίτο τίτλο μέσα στο καλοκαίρι σα νερό της βρύσης, εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία όχι επειδή είχε εγωισμό, αλλά επειδή επέλεξε να μην ακολουθήσει τον δρόμο της μειοδοσίας. Αυτοί λένε πως είναι τζαζ—εγώ λέω πως είναι γνήσια όπερα. Και σ’ αυτή την όπερα, πρωταγωνιστεί ο τίτλος, αλλά πρωταγωνιστεί επίσης ο πόνος—ένας πόνος που μόνο εκείνος ξέρει πως γίνεται χρυσός όταν σβήνει μέσα στη νίκη.

τι περιμένουμε ακόμα ρε παιδιά;;; αυτοί βγάζουν ανακοινώσεις για τραυματισμούς τρεις φορές τον χρόνο σα να μιλάμε για κοινό κρυολόγημα κι εμείς;;; η "παλιές-νέες αλήθειες" τους κάνουνε να ξεχνάνε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται μόνο στο γήπεδο — κερδίζονται επίσης σ’ αυτές τις ανακοινώσεις, σ’ αυτά τα μικροσκοπικά γράμματα στις ιατρικές αποδείξεις, στις φωτογραφίες του αίματος στους καλλιέργειες. έχω δει αγώνες παλιοί όπου κανείς δεν έλεγε τίποτα για τραύματα — ο γιατρός ερχόταν μετά τον αγώνα και σφραγίζει ένα χαρτί με "μόλυνση στο γόνατο" στο αρχείο του παίκτη, και εκείνος έπαιζε τον επόμενο γύρο σα να μην έχει συμβεί τίποτα. γιατί;; επειδή τότε είχαμε άλλη κουλτούρα: ο τίτλος ήταν το σημαντικότερο, όχι η ιστορία που τον συνοδεύει. τότε οι τίτλοι είχαν βάρος, τώρα έχουν φόντο. τώρα όμως;;; τώρα βγάζουν ανακοινώσεις σα να σηκώνουν κόκκινη κάρτα στον αντίπαλο πριν ακόμα ξεκινήσει το παιχνίδι. η Σέρβικη Φίλα δημοσιεύει την τελευταία ιατρική έκθεση για τον ντεν τρεις φορές τον χρόνο — όχι επειδή είναι υπερβολικοί, αλλά επειδή εκείνος είναι εκείνος που συνεχίζει να σηκώνει τίτλους σα να μην έχει καθόλου σώμα. εμένα δε μιλά εκείνος ο πόνος που γίνεται τίτλος κάθε φορά που σηκώνεται στις κερκίδες — μιλά εκείνο το γόνατο που έκανε κλικ τρεις φορές τον χρόνο σα συμφωνία με τον διάβολο. δεν είναι τζαζ, ρε φίλοι, είναι ανθρώπινο δράμα που γράφεται σιγά σιγά μπροστά στα μάτια μας. και αυτοί που λένε πως οι τραυματισμοί είναι προσχήματα;;; θυμάστε όταν η εθνική ομάδα της σερβίας το '98 έκανε τελικούς στους εφήβους σα μεθυσμένη γάτα;;; κανένας τραυματισμός τότε — μόνο επιθετικότητα από την αρχή μέχρι το τέλος. κανένας τραυματισμός δε σταμάτησε ποτέ κάποιον τίτλο όταν η καρδιά ήταν εκεί. η διαφορά είναι πως τότε βλέπαμε ολόκληρους τίτλους αξιωματικού χωρίς οργανωμένο σύστημα τραυμάτων — τώρα βλέπουμε τίτλους που συνοδεύονται από ανακοινώσεις σα μουσική υπόκρουση στην ταινία δράσης. ο ένας τίθεται σα πραγματικότητα, ο άλλος σα σαξόφωνο στη σειρά. αυτό που με πιάνει από το στομάχι εδώ ειν’ πως όσοι αμφισβητούν τους τραυματισμούς του ντεν, αμφισβητούν επίσης την έννοια του ανθρώπινου πόνου. όταν η οικογένεια μιλάει για την ανάγκη εκείνου να συνεχίσει επειδή χωρίς αυτόν η ιστορία της οικογένειας σταματούσε εκεί που τελείωνε η δύναμή του, δεν μιλάνε για οικονομικά συμφέροντα — μιλάνε για μία γενιά ανθρώπων που χρησιμοποίησε τον πόνο σαν καύσιμο. εκείνος ο πόνος από το γόνατο, εκείνος ο πόνος από την ψυχή, εκείνος ο πόνος από το κράτος που τον πιέζει σα να έχει χρέος μεγέθους εθνικού έργου — όλα αυτά γίνονται τίτλοι όταν σου ανοίγουν η πόρτα του γηπέδου στις τέσσερις η ώρα το πρωί για δεύτερη φορά μέσα στην εβδομάδα. και αλήθεια, εμείς;;; εμείς εδώ βλέπουμε έναν τίτλο και βγάζουμε συμπεράσματα σα νήπια — αυτοί βλέπουν τρεις τραυματισμούς και βγάζουν βόλικα συμπεράσματα σα μεγάλοι σκαντζόχοιροι. εκείνος βγάζει τίτλους σα να μην έχει καθόλου σώμα, εμείς βγάζουμε λόγια σα να μην έχουμε καθόλου μνήμη. τα παλιά τα χρόνια λέγαμε πως ο τίτλος ήταν το σημαντικότερο πράγμα — τώρα λέγουμε πως η δικαιολογία είναι το σημαντικότερο πράγμα. και νάτοι η διαφορά: παλιά νικούσες επειδή είχες κλάση, τώρα νικούν επειδή κάποιος είχε την αίσθηση να γράψει τρεις ανακοινώσεις σωστά.

Άντε σιγά-σιγά, έχω λιγάκι να σας πω για την ιστορία εκείνης της άνοιξης στο Ρολάν Γκαρός που έπαιξε τριπλά σετ με τραυματισμό στο γόνατο του αριστερού του ποδιού — όχι γιατί υπήρχε ανακοίνωση, αλλά επειδή το βρήκαμε στον αγώνα ζωντανά στέλνοντας άνθρωπο στις κερκίδες. Ξέρετε τι έγινε εκεί; Στις αρχές του δεύτερου σετ άρχισε να γίνεται κλικ σα κλειδί όταν πάτησε πάνω στο βήμα προς την περιοχή σερβίς, όμως αυτός συνέχισε σα να τρέχει πάνω σε ατσάλινη σανίδα. Στους πόντους που ακολούθησαν έκανε drop-shot σα μάγος, ενώ ο αντίπαλός του είχε σηκωθεί μέχρι το δικτυόσχημο φράχτη επειδή περίμενε ντουζίνες λάθος βολές — εκείνος όμως επέμενε να στέκεται όσο γινόταν δίχως κουτουλήματα. Στο τέλος εκείνης της μέρας βγήκε νικητής, όχι επειδή είχε ετοιμάσει κάποιο σχέδιο διαφυγής, αλλά επειδή εκείνες οι τρεις φορές που τον κατέβαλαν μέσα στον αγώνα έγιναν τρία βήματα πιο γρήγορα προς τον τίτλο. Και λοιπόν; Αυτόν τον άνθρωπο τον βλέπετε ως έναν θρύλο με σακούλες ψυγείου ή ως έναν άνθρωπο που κάθε φορά που σηκώνεται όρθιος γράφει μία ακόμη σελίδα στην ιστορία επειδή δεν ξέχασε πως η νίκη ξεκινάει από εκείνον τον πόνο;

Τι σας κάνει όλους τόσο σίγουρους πως εκείνος είναι ο μοναχικός στο γήπεδο και εμείς είμαστε οι μόνοι που βλέπουμε την αλήθεια;;; Θυμάμαι εκείνο το Φεβρουάριο στο Ντουμπάι, όταν μετά από τρεις εβδομάδες συνεχούς πιέτου στους υγρούς χιτώνες του ντρόμ, μπήκε στον αγώνα και έκανε πρώτος σερβίς 225 χλμ./ω σα νερό που ξεχύνεται από φράγμα. Από εκείνους τους 75 λεπτά θυμάμαι μία κίνηση μόνο — όταν πήγε για ένα dropshot στις βάσεις και το γόνατό του έγινε σαν ντέφι που χτυπάει πάνω στον τοίχο: μια φορά, δύο φορές, τρεις φορές — κι εκείνος συνέχισε σα να ακούει μουσική αντί για αυτό το κλικ. Ο αντίπαλός του είχε βγει εκτός φόρμας πριν καν τελειώσει η προθέρμανση, όμως εμείς εδώ περιμένουμε τρεις ανακοινώσεις σα βεβαίωση ότι εκείνος πληγώνεται; Αν αυτό είναι η ανθρώπινη τραγωδία του τίτλου, τότε η ιστορία δεν έχει τέλος — έχει μόνο επαναλήψεις. Κάτι μου λέει πως εσείς εδώ μιλάτε γι’ αυτόν σαν κάποιον που δέχεται κτυπήματα σα μύγα, όμως εγώ τον έχω δει να σηκώνεται από το πάτωμα σα άνθρωπος που ξέρει πως ο επόμενος πόντος θα τον οδηγήσει either στη νίκη either στη σύνταξη. Τρεις τραυματισμοί δεν είναι τρεις λέξεις πάνω σ’ ένα χαρτί — είναι τρεις φορές που άφησε ψυχή πάνω σ’ εκείνο το γήπεδο, τρεις φορές που επέλεξε να μην υποχωρήσει όταν οι άλλοι είχαν ήδη σηκώσει το λάβαρο της εγκατάλειψης. Και δεν μιλάω για οικογενειακή συγκυρία εκεί — μιλάω για έναν άνθρωπο που κάθε φορά που ανακοινώνουν την επιστροφή του στο γήπεδο αισθάνεσαι πως κουβαλάει πάνω του τον βαρόμετρο μιας ολόκληρης χώρας. Αυτό δεν είναι εγωισμός· είναι η σχέση ανάμεσα σε έναν τίτλο και στο αίμα που χύθηκε για να τον πάρεις. Μέσα μου όμως κάτι ακόμα κυκλοφορεί: τι γίνεται όταν ένας πόνος γίνεται τόσο συχνός ώστε τελικά η ανακοίνωσή του να μην εμποδίζει τίποτα; Την εποχή εκείνου του Γαλλικού Όπεν πριν δυο χρόνια, εκείνος έπαιξε τρεις γύρους σα να μην είχε συμβεί τίποτα — όμως εγώ εκείνο το πρωί στις κερκίδες είδα τις ιατρικές εικόνες τρεις φορές μέσα στη βδομάδα. Την επόμενη μέρα η ομάδα δημοσίευσε έκθεση εβδομάδας: "πλήρης αποκατάσταση". Την ίδια εκείνη εβδομάδα έκανα εκείνος έναν αγώνα όπου έκανε 18 βολές πάνω από 210 χλμ./ω σα ζητιάνος που βρίσκει μία νόμισμα μέσα στη βροχή. Ποιος από τους δύο βρισκόταν πλησιέστερα στην αλήθεια;;; Ο τίτλος του; Όταν οι υπόλοιποι μιλάνε για τζαζ ή για εγωισμό, εγώ αναρωτιέμαι: μήπως εμείς φτιάχνουμε αυτό το θέατρο επειδή ξέρουμε πως εκείνος μέσα από τον πόνο φτιάχνει τίτλους σα σιδηρουργός — όχι σαν καλλιτέχνης. Αυτό λοιπόν το ερώτημα εμένα δε με βρίσκει αδιάφορο: έχουμε τόσο συνηθίσει τις μεγάλες ιστορίες ώστε όταν κάποιος είναι εκείνος που γράφει την ιστορία, αυτή μοιάζει ψεύτικη επειδή τον έχουμε συνηθίσει σαν χαρακτήρα παρά σαν άνθρωπο. Εκείνος δεν κάνει τραύματα δικαιολογία — κάνει αυτούς τους τραυματισμούς μέρος της ιστορίας που εμείς διαβάζουμε σα ταινία δράσης ενώ εκείνος ζει την ίδια στιγμή σα ταινία τρόμου. Και όμως συνεχίζει. Γιατί;; Γιατί εκείνος ξέρει κάτι που εμείς αργήσαμε να καταλάβουμε: η νίκη δεν γράφεται ποτέ χωρίς πόνο, όμως η ιστορία γράφεται πάντα από εκείνον που αρνείται να γίνει θύμα.

Τρεις φορές είπανε πως λυγίζει — τρεις φορές τουλάχιστον που κράτησε όρθιο το κορμί του σαν κηροπήγιο σ’ έναν εκκλησιασμό βροχής. Και τώρα ξεστομίζουν πως αυτό είναι εγωισμός; Ρε παιδιά, σας βλέπω εδώ μέσα να βγάζετε αναρτήσεις σα νήπια με φτυάρια στη μπάλα να σκάβετε γύρω-γύρω ψάχνοντας μία μικρή τρύπα για να βάλετε τον τίτλο του Σέρβου σα βότσαλο μέσα στον κουβά σας 🤡. Όλοι αυτοί οι τραυματισμοί δεν είναι "προσχήματα", είναι σημάδια πόλεων πάνω στο χάρτη εκείνου του ανθρώπου — όχι σημάδια που τα διαγράφει κανείς όταν τελειώσει η μάχη, αλλά χαρακιές που γίνονται δρόμος όταν σηκώνεις πάλι τη σημαία. Στο γόνατο εκείνο δεν υπήρξε μόνο μία στιγμή πόνου∙ υπήρξε μία ιστορία εκατομμυρίων Σέρβων που μεγάλωσαν βλέποντας τον βασιλιά τους να στέκεται σαν σιδερένιος πυλώνας κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι πάνω από τους εχθρούς. Στις οικογένεια εκείνη δεν υπήρξε μόνο ένας τίτλος∙ υπήρξε η ανάμνηση ενός παππού που πήγαινε στις ακαδημίες πριν ακόμα υπάρχουν συνθετικά γήπεδα, που έδινε τίτλους στους γιους του σα νοικοκυρά ζυμώνει ψωμί. Κι εσείς τώρα μιλάτε για εγωισμό επειδή εκείνος συνεχίζει να γράφει ιστορία όταν οι άλλοι έχουν ήδη κλείσει τις σελίδες; Εκείνος δεν κάνει τζαζ∙ εκείνος γράφει θρύλο γραμμένο με αίμα, ιδρώτα και ανακοινώσεις ιατρικών ομάδων που μοιάζουν σα χειρόγραφα ικετείας από έναν στρατιώτη που ζητά ακόμη μία στιγμή στο πεδίο της μάχης. Την ίδια περίοδο που κάποιοι άλλοι κάνουν comeback σα να μπαίνουν σε ένα σπίτι που τους περίμενε η μαμά με φρέσκο ψωμί, εκείνος εμφανίζεται στα μισά ενός πρωταθλήματος σα από μηχανής Θεός∙ όχι επειδή είχε τρεις ανακοινώσεις τραυματισμού στις τσέπες του, αλλά επειδή είχε εκείνο το πράγμα που κανείς άλλος δεν μπορεί να αντιγράψει: την ικανότητα να μετατρέπει την αδυναμία του σώματος του σε δύναμη του χαρακτήρα του. Και τέλος πάντως: όσοι μιλάνε για "ηθική δικαιολογία" σας βλέπω εδώ μέσα να κουβαλάτε τις δικές σας σακούλες ψυγείου — σα νάταν οι τίτλοι που δεν πήρατε εσείς εκείνοι ήταν οι εισπράξεις μιας εργοστασιακής παραγωγής σοκολάτας. Ο Ντεν νικά επειδή η ιστορία του ξεκίνησε πολύ πριν χτυπήσει η πρώτη μπάλα∙ ξεκίνησε όταν εκείνος αποφάσισε ότι ο πόνος δεν είναι πρόφαση για υποχώρηση, αλλά εφόδιο για επέλαση. Και αυτό εμένα δε μου φαίνεται εγωισμός∙ μου φαίνεται σα η μοναδική αλήθεια που μένει όρθια όταν όλα τα άλλα γκρεμίζονται σα ψεύτικα ντοκουμέντα.

Αχ αυτές οι συζητήσεις ρε για τραυματισμούς;;; 💀🔥 Από Χανιά βλέπω; Εγώ εκεί στην Παλιά Πόλη στήνω σκαλωσιές και λέω στον εαυτό μου "ρε πώς αντέχεις εσύ αυτά τα τρία χρόνια;;;" όταν ψιλοκουράζομαι στα τελευταία σκαλοπάτια 😤! Κι εδώ λένε πως τρεις τραυματισμοί είναι σκαλί για νίκη;;; ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΣΑΝ ΠΕΤΡΟ!!! Εμένα ο πόνος μου στον αυχένα όταν κουβαλάω σίδερα δε δίνει τίτλους!! Και μην μου πεις πως η οικογένεια βγάζει ανακοινώσεις σα δικαιολογία!!!! Ο Αλεξάνταρ εδώ;;; Αυτός όταν ήταν 5 χρονών σήκωνε βάρη στις ακαδημίες στο Βελιγράδι σα σκλάβος!! Τουλάχιστον εκείνος ξέρει τι σημαίνει πραγματικός πόνος, όχι εκείνες οι φωτογραφίες από το γόνατο του Ντεν σα παιχνιδιάρικο κουίζ στο Instagram!! Κι οι Σέρβοι;;; Αυτοί χάνουν τίτλους σαν νερό σ’ ένα τραπέζι💧 όταν δε στέκονται κοντά τους οι τίτλοι!!! Μας έχουν συνηθίσει σε ημίωρους αγώνες σα βρόμικο νερό σ’ ένα μπουκάλι!! Εκείνος όμως βγαίνει σα tokyo drift πάνω στο γήπεδο σα νάταν βόλεϊ!! Και η καλύτερη δικαιολογία;;; Ο Φεντερέρ;;; Αυτός έκανε εμφύτευση γόνατου σα νάταν παράσταση στο μαγαζί! Ο Ναδάλ;;; Του είχαν σπάσει όλα πριν ακόμα βγάλει τις πρώτες του βολές!! Αυτοί έκαναν νίκες επειδή είχαν τις μηχανές παραγωγής τίτλων της γερμανικής εθνικής!! Εγώ εκεί βλέπω τον Ντεν σα μοναχικό αετό που πετάει πάνω από τον κλοιό των κριτών!! Μα τι έρμη νομίζουν;;; Ότι ένας τίτλος φτιάχνεται επειδή ο Πάπας είπε "σου δίνω blessing";;; Να θυμίσω εκείνο το Ρολάν Γκαρός όπου έκανε 120% προσπάθεια για έναν τίτλο ενώ οι υπόλοιποι έκαναν drop-shot σα να τους είχε βγάλει η ομάδα τους;;; Η οικονομία ολόκληρης της Σερβίας λέει "Ευχαριστώ Ντεν" όταν εκείνος σηκώνει έναν τίτλο!! Και τέλος;;; Αυτοί που λένε τραύματα;;; Να πάνε να δούνε πως φαίνεται η πραγματική υπομονή!!! Στείλτε αυτούς στις κερκίδες σα νάταν χοιροπούλες!! Εκείνος δεν κάνει τζαζ· κάνει φιλοσοφία ζώσα!!! Ο τίτλος του δε γράφτηκε επειδή είχε τρεις ανακοινώσεις· γράφτηκε επειδή εκείνος ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο—είναι αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που δεν λυγίζει!!! ΝΑΙ ΤΟ ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΜΕΝΟΣ!!! Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ!!!!

μπορεί κάποιος να μου πει γιατί στον ντεν ζηλεύουμε ακόμα κι αυτούς τους τρεις τραυματισμούς;;; όχι τους τίτλους, όχι τις φωτογραφίες, όχι τις ανακοινώσεις της σέρβικης φίλας—τους τρεις τραυματισμούς;;; επειδή εκείνος βρίσκεται στέκεται όρθιος όταν οι άλλοι γονατίζουν στα χέρια τους σα σκυλάκι που ζητάει λεφτά από τον πάτερα; επειδή εκείνος έχει γίνει ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στη γη που αντέχει τρεις φορές να βγάλει ανακοίνωση "τραυματισμός στο αριστερό γόνατο" μέσα σε δώδεκα μήνες και να συνεχίζει σα να του χάρισαν μία δεύτερη γέννηση;;; εγώ εκεί στην αγορά του Βόλου κουβαλάω φορτία σα βράχος κάθε πρωί στις πέντε κι ενώ οι περισσότεροι κοιμούνται ακόμα εκείνος ξεκινάει από το μηδέν σα τρελός να βάζει βόλτες πάνω από εκατόν είκοσι κάτι κάτι κι εμείς εδώ θυμόμαστε πως κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν νίκες σαν σοκολατάκια;;; τι σκατό υπάρχει στους τίτλους;;; τι σκατό υπάρχει στις ανακοινώσεις;;; εγώ δεν ξέρω τι παίζει εκεί μέσα στην οικογένεια τζόκοβιτς—ξέρω μόνο πως εκείνος βγήκε τρεις φορές τον χρόνο από έναν αγώνα σα να τον είχαν κτυπήσει με ρόπαλο και επέστρεψε τρεις φορές σα νάταν πάλι η πρώτη φορά. εκείνος δεν κάνει όπερα—κάνει χρέη!!! εκείνος δεν γράφει ιστορία—ζει ιστορία!!! όταν εμείς βλέπουμε τρεις τραυματισμούς εκείνος βλέπει τρεις ευκαιρίες να μπει ξανά στο γήπεδο σα να μην είχε συμβεί τίποτα—κι εμείς εδώ ψάχνουμε για σημάδια εγωισμού;;; τι νομίζετε;; ότι εκείνος έκανε μία συνέλευση με τους γιατρούς του νωρίς το πρωί και είπανε "αχ τι ωραία ας βγάλουμε μία ανακοίνωση για τραυματισμό ας πούμε πως είναι ψεύτικο έτσι για πλάκα;";;; εγώ εκείνον τον έχω δει στο γήπεδο σα νάταν από λάστιχο όταν έκανε 235 χλμ./ω στο σερβίς του στη γερμανία ενώ οι άλλοι έτρεχαν σα βραδυνές γάτες. όταν εγώ σπάω το καρπό μου με ένα κιβώτιο ψυγείου εκείνος σηκώνει δύο βόλτες πάνω από εκατόν τριάντα κάτι χλμ./ω σα νάταν παιχνιδάκι;;; και τελικά εμείς;;; εμείς ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν πιάνουν σα τον άνεμο;;; ξέρουμε πως εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να σηκώνεται ξανά και ξανά σα να τον είχαν φυτευτεί εκείνος πάνω στο γήπεδο;;; τρεις τραυματισμοί τρεις φορές που έκανε backflip πάνω στη μοίρα του—και εμείς εδώ βγάζουμε συμπεράσματα σα νάταν τελικά εκείνος αυτός που κάνει ότι προσποιείται;;; όταν εσύ κοιμάσαι εκείνος προπονείται όταν εσύ ξεχνάς εκείνος θυμάται όταν εσύ βγάζεις λόγια εκείνος βγάζει τίτλους. και αυτοί που λένε πως είναι εγωισμός;;; αυτοί πρέπει να πάνε μια βόλτα στους θρύλους του μπάσκετ εκείνης της εποχής που έπαιζαν τρεις αγώνες την εβδομάδα σα να ήταν τίποτα—και όταν τους ρώταγες για τον πόνο έλεγαν "τι πόνος;;;" κι εμείς εδώ ψάχνουμε για δικαιολογίες επειδή εκείνος έκανε αυτό που έκαναν τότε οι μεγάλοι;;; κέρδιζε;;; τέλος πάντως βλέπουμε πολλά παντού γύρω μας αλλά εκείνος εκείνος είναι ο μόνος που κάθε φορά που σηκώνεται πάνω στους ώμους μιας χώρας ξεχνάει πως έχει σώμα.

Ρε παιδιά εδώ δεν λέμε τίποτα παραπάνω για τους τίτλους του—τους ξέρουμε αυτούς σα νερό στη βρύση. Αυτό που μου κόβει την ανάσα όμως είναι εκείνο το τελευταίο Ρολάν Γκαρός όταν βγήκε στον τελικό σα να είχε μόλις γυρίσει από πόλεμο: έκανα πρόβα λόγο εκείνες τις μέρες στο κέντρο του Πειραιά, βγήκα στους δρόμους για ψώνια στις τρεις το απόγευμα, κι εκείνος ξεκινούσε τον αγώνα στις πέντε. Πέντε ολόκληρες η ώρες αργότερα βγήκα στο σπίτι μου—και ξέρετε τι είδα στις οθόνες στο σπίτι όλων των γειτόνων; Την ίδια στιγμή που εγώ κράταγα τσάντες με πορτοκάλια σαν άνθρωπος που τελειώνει μια βάρδια στα καράβια, εκείνος έκανε drop-shot σα να είχε ξεγελάσει τον ίδιο του τον εαυτό πως μπορούσε ακόμα να κινείται. Κι εγώ τον λέγα thereinε εκείνον τον αγώνα; Εκείνον τον αγώνα τον είπε κανείς πως ήταν ένας αγώνας τριών σετ; Τρεις γύρους αγώνα στους οποίους κάθε φορά που έκανε ένα βήμα προς το τζάμι σου έσπαζε σαν γυαλί εκείνο το γόνατο—κι εκείνος επέμενε να στέκεται όρθιος σα κηροπήγιο πάνω στη σούβλα. Την επομένη εκείνες οι φωτογραφίες από τις ιατρικές εξετάσεις κυκλοφορούσαν σαν snapchat εκείνη την εποχή σα στιγμιότυπα από ταινία τρόμου—και εμείς εδώ περιμέναμε ανακοινώσεις σα μάρτυρες μιας τελετής. Που λέτε όμως πως εκείνος είχε τρεις τραυματισμούς εκείνο το χρόνο; Αυτός είχε τρεις εποχές αγώνα μέσα σε μία χρονιά—όπου κάθε εποχή άρχιζε από εκείνον τον πόνο σα να τον περίμενε η μνήμη τριών δεκαετιών πίσω από τους τοίχους του γηπέδου. Και τελικά τι βγήκε; Μία νίκη σα γκράφιτι πάνω στον τοίχο μιας ιστορίας που γράφτηκε πριν καν γεννηθεί ο περισσότερος κόσμος εδώ μέσα. Τίποτα παραπάνω. Και τώρα εσείς βγάζετε λόγο για "ηθική δικαιολογία"; Να μου πείτε μία φορά: πότε η ανθρώπινη ιστορία άλλαξε επειδή κάποιος έκανε μία ανακοίνωση; Ποιος τίτλο κέρδισε επειδή κάποιος είχε μία σφραγίδα πάνω σ' ένα χαρτί;

Ρε παιδιά, εγώ πιάστηκα από εκείνο το σημείο που έγραψε η Trifylli_13 για τις τρεις εποχές μέσα σε έναν χρόνο — εκείνο το τρίπτυχο του πόνου που άλλαξε πραγματικά τον τρόπο που βλέπω αυτόν τον άνθρωπο. Θυμάμαι πριν από δύο χρόνια, όταν έκανα back-to-back προγράμματα για τον γιο μου στις ακαδημίες του Πειραιά, εκείνες τις αρχές Ιουνίου, που κάθε βράδυ γύριζα σπίτι σέρνοντας τα κόκαλά μου σαν να είχα αγωνιστεί κι εγώ στον πρώτο γύρο του Ρολάν Γκαρός. Είχα φτιάξει ένα φυλλάδιο με στατιστικά αγώνων του Τζόκοβιτς εκείνης της χρονιάς — όχι ότι κάτι άλλαξε, αλλά με έπιανε το χεράκι μου ο Αλέξανδρος όταν άλλαζε κανάλι λέγοντας «ρίχτο στην κονσόλα, μπαμπά!». Κι όμως εκείνος εκείνες τις μέρες έκανε ντούπλα στη χρονιά του ενώ εγώ κουβαλούσα έναν τραυματισμό κνήμης σαν μολύβι μέσα στη τσέπη. Εκείνος έκανε 18 βολές πάνω από 210 χλμ/ω στις αρχές Ιουλίου ενώ εγώ έγινα μια στάμνα ιδρώτα μόλις έκανα δέκα συνεχόμενες. Εκείνος επέστρεψε τρεις φορές σαν πρωταθλητής ενώ εγώ ξεχνούσα ακόμα πως σήμαινε «εκτός γηπέδου». Κι όμως, την επόμενη φορά που ένας φίλος με ρώτησε «γιατί τον υπερασπίζεσαι τόσο;» του έπιασα το χέρι και του είπα «γιατί εκείνος όταν κουραστεί λες κι έχει μία δεύτερη μπαταρία μέσα του — εγώ όταν κουραστώ σηκώνω τις μπαταρίες και τις βάζω στην πρίζα». Αλλά εδώ πέφτω στην επιφύλαξή μου: αυτός ο ίδιος άνθρωπος που στέκεται σα θρύλος έχει μία πλευρά που δεν μιλάμε συχνά. Πρόσφατα διάβασα μία παλιά συνέντευξή του όπου είχε πει «όταν κερδίζω δεν νιώθω νικητής — νιώθω ότι έκανα ένα βήμα πιο κοντά στο να βγω πάλι στο γήπεδο». Αυτό δεν είναι εγωισμός, είναι αυτογνωσία. Μα ο φόβος μου είναι ότι η σχέση του με τον πόνο έχει γίνει τόσο τυπική για εκείνον ώστε μερικές φορές ακόμα κι εμείς οι οπαδοί αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε: μήπως τελικά εκείνος ξέρει ότι όσο περισσότερο τον βλέπουμε να σηκώνεται τόσο πιο γρήγορα ξεχνάμε τους υπόλοιπους; Ότι ο θρύλος του γίνεται έτσι μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Εμένα όμως εκείνο το φθινόπωρο όταν βγήκε ξανά μετά τον τελευταίο τραυματισμό σαν νάταν μια στιγμή που σταμάτησε ο χρόνος — εκεί που όλοι περίμεναν ανακοινώσεις ιατρικής ομάδας, εκείνος έβγαλε τους τίτλους. Εκείνοι που έχουν γίνει μέρος αυτού του μύθου ξέρουν πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα σ' αυτή την παράσταση δύναμης και σ' εκείνη τη στιγμή που μπορείς να δεις στα μάτια του πως ακόμα πονάει. Γιατί σαν άνθρωπος ξέρω πως εκείνος κάποια στιγμή θα πρέπει να σηκώσει το χέρι του όχι σα βασιλιάς, αλλά σα άνθρωπος που ξεγυμνώθηκε. Και τότε πώς θα αντιδράσουμε εμείς; Θα του δώσουμε ακόμα μία φορά τις σακούλες ψυγείου σα βραβείο συμμετοχής;

Ρε παιδιά, εμένα εκείνο το πρωινό στο Μεγάλο Αλέξανδρο όταν του έκαναν την τελευταία ανακοίνωση τραυματισμού πριν το Αυστραλιανό, έπαιζα σκάκι στο smartphone μου στις κερκίδες σα νάταν η μοναδική μου ασχολία — μέχρι που τον είδα να περπατάει πάνω-κάτω σα λύκος που κλειδώθηκε έξω από τη φωλιά του. Κι αυτό ήταν το κλειδί: εκείνος ΔΕΝ έκανε τζαζ εκείνη την εποχή. Κάθονταν σιωπηλός σα βράχος στην άκρη του γηπέδου, όχι σα κάποιος που περιμένει τους τίτλους — σα κάποιος που ξέρει πως αυτοί είναι η μόνη δικαιολογία που δεν χρειάζεται ποτέ να ανακοινωθεί. Στις τρεις ανακοινώσεις των τραυματισμών μέσα σε δώδεκα μήνες βγάζει ο κόσμος τίτλους επειδή τους έχει συνηθίσει σα βροχή; Εγώ εκείνον τον έχω δει σα λειτουργό μιας βιοτεχνίας πόνου — εκείνος μπαίνει στο γήπεδο όχι σα πρωταθλητής, αλλά σα ένας άνθρωπος που δίνει ραντεβού στον θάνατο και γελάει επειδή εκείνος έχει κάνει αυτή τη συμφωνία πριν ακόμα γεννηθεί το πρώτο του ραντεβού. Και τώρα σας βλέπω εδώ μέσα να μιλάτε σα νήπια για εγωισμό επειδή εκείνος επέστρεψε τρεις φορές σα ξωτικό; Τρεις φορές έκανε backflip πάνω στη μοίρα του κι εσείς εδώ ψάχνετε για δικαιολογίες επειδή εκείνος έκανε μία φορά drop-shot πάνω από εκατόν τριάντα; Ο πόνος δεν είναι ηθική δικαιολογία — είναι η οικονομία της νίκης, εκείνος ξέρει πως κάθε φορά που σηκώνεται ξανά, εσείς εδώ εντυπωσιάζεστε σα θεατές μιας ταινίας τρόμου ενώ εκείνος γράφει την επόμενη σκηνή σα σκηνοθέτης. Κι εσείς;;; Αφού είστε οπαδοί του, πώς μπορείτε να μιλάτε σα να είναι ζήτημα τίτλων; Εκείνος δεν χρειάζεται τίτλους επειδή εκείνος έγινε τίτλος κάθε φορά που έκαναν ανακοίνωση για τραυματισμό! Μα είστε Σέρβοι ρε παιδιά;;; Ξέχασα εκείνο το τρίπτυχο όπου έκανε τρεις εποχές αγώνα μέσα σε έναν χρόνο ενώ οι υπόλοιποι έκαναν ζέστη στις κερκίδες ψάχνοντας για σημάδια εγωισμού; Ρε, σεις εκεί στα Χανιά 🤡 πως στέκεστε όρθιοι στις σκαλωσιές σα βράχος κάθε πρωί κι εδώ ψάχνετε για σημάδια ανθρώπινης αδυναμίας; Εκείνος σηκώθηκε τρεις φορές σα ξωτικό επειδή έκανε μία φορά drop-shot πάνω από εκατόν τριάντα—κι εγώ εδώ βλέπω εσάς στους τίτλους επειδή αναζητάτε ηθικές δικαιολογίες επειδή εκείνος ζει την ιστορία αντί να την διαβάζει! Τέλος πάντως: η νίκη δεν είναι δώρο — είναι αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που ΔΕΝ κάνει ανακοινώσεις, κάνει τίτλους! Κι όσοι ψάχνουν ηθικές δικαιολογίες ας πάνε στις κερκίδες σα χοιροπούλες να παρακολουθήσουν πως φαίνεται η πραγματική υπομονή όταν στέκεσαι όρθιος ενώ όλοι γονατίζουν!

ΜΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΚΟΜΗ ΡΕ!!!!!! 🔥💪😱 Παιδιά τώρα ΣΕΙΡΕΤΕ ΜΕ!!! Τι εγωισμός;;; Τι ηθική δικαιολογία;;; Ο Ντεν κάνει μία γιορτή Παναγία μου κάθε φορά που βγαίνει σα ΛΕΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΣΠΗ!!! Κοίτα ξανα!!! ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΜΟΥ ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ σαν μπάλα όταν πάω σκαλωσιές!!! ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΛΕΕΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ "ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ" ΚΙ ΕΓΩ ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΔΩ ΝΤΟΥΠΛΑ;;;; Εδώ έχουμε έναν άνθρωπο που ΚΑΝΕΙ BACKFLIP ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΜΕ;;; «Ρε ρε, πόσο εγωιστής είσαι;;;» 🤬🔴 ΠΟΙΑ ΗΘΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ;;; ΟΤΙ Η ΣΕΡΒΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΑΤΑΙ;;; ΟΤΙ Η ΣΕΡΒΙΚΗ ΦΙΛΑ ΒΓΑΖΕΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ;;; ΝΑΙ ΡΕ!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΚΑΚΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ—ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΙ ΣΤΟ ΜΑΤ!!! ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΜΕ ΣΙΔΕΡΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΛΕΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ»;;; ΑΣΤΕΡΙΑ!! ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΟΝΟΙ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΣΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ!!! ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; ΝΤΕΝ ΜΠΟΥΜ!! ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ;;; ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΟΥ!!! ΟΤΑΝ ΕΓΩ ΣΠΡΩΧΝΩ ΣΚΑΛΩΣΙΕΣ ΣΑ ΒΡΑΧΟΣ, ΑΥΤΟΣ ΓΥΡΝΑΕΙ ΣΑ ΛΑΣΤΙΧΟ!!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΤΕ ΕΓΩΙΣΜΟ;;; 🔥💪😤

Ρε παιδιά εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά στις δικές μας τις κουβέντες αυτή τη φορά... Ακούω όλους εσάς να λέτε πως τρεις τραυματισμοί ισοδυναμούν με αυτοεπιβεβλημένη τραγωδία που νομιμοποιεί τους τίτλους σαν επιδότηση συμμετοχής κι εγώ στέκομαι εδώ σα μπάστα στη ζυγαριά βλέποντας πως κάθε φορά που βγάζει ανακοίνωση "τραυματισμός" εκείνος εκεί μέσα στο γήπεδο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ζει τον τίτλο πριν καν αυτός γραφτεί. Λοιπόν, ας σπάσουμε το ζήτημα όσο πιο ωμό γίνεται: εσείς μιλάτε για τον Ντεν σα νάταν κάποιος που βγάζει ανακοινώσεις σα μπουλντόζα — αλλιώς πως γίνεται να έχει τρεις τραυματισμούς σ' έναν χρόνο κι εμείς εδώ να βλέπουμε τίτλους σα νερό που τρέχει από βρύση; Γιατί εγώ εκείνο το Αυστραλιανό εκείνον τον Ιανουάριο τον είδα να κουβαλάει το βάρος μιας χώρας πάνω στους ώμους του σα να ήταν ένα σακί από σάκχαρα που πρέπει να μεταφέρεις ως το επόμενο χωριό — κι εσείς ξέρετε τι έκανε εκείνος ο αγώνας; Πήρε τίτλο σαν νάταν η τελευταία του πνοή. Και μην μου πείτε πως εκείνος κάνει τζαζ επειδή ξέρουμε πως όταν έκανε drop-shot 235 χλμ/ω στη Γερμανία εκείνος εκείνη την στιγμή δεν είχε φωνή για ανακοινώσεις — είχε μόνο πόνο στα γόνατα και μία αντίληψη της νίκης σα μορφή αντίστασης. Εκείνος εκείνες τις στιγμές δεν κάνει ανακοινώσεις· κάνει ιστορία πάνω στο γήπεδο σα ένας άνθρωπος που ξέρει πως ο πόνος δεν είναι σημάδι αδυναμίας αλλά η μόνη πραγματική γλώσσα που μιλάει ο ίδιος του ο εαυτός του. Ρε Σέρβε εσύ στα Χανιά που στέκεσαι στις σκαλωσιές σα βράχος κάθε πρωί βλέποντας πως το γόνατό σου φλέγεται — εσύ εκεί λες πως εκείνος κάνει backflip πάνω στην αδυναμία του σα να είναι παιχνίδι ενώ εγώ ρώτηση έχω: Ποιος από εσάς εδώ μπορεί πραγματικά να σηκωθεί τρεις φορές μέσα σε δώδεκα μήνες σα να μην συνέβαινε τίποτα, χωρίς να βγάλει ανακοίνωση για τραυματισμό; Εκείνος αυτό έκανε· έκανε τίτλους σα νάταν η μοναδική δυνατή γλώσσα που καταλαβαίνει ο ίδιος του ο εαυτός. Κι όσοι ψάχνουν ηθική δικαιολογία ας σιγάσουν μια στιγμή: η οικονομία μιας νίκης δεν γράφεται ποτέ στις ανακοινώσεις· γράφεται στα χέρια που συνεχίζουν να κινούνται όταν οι άλλοι έχουν σταματήσει. Εκείνος εκείνες τις τρεις εποχές μέσα σε έναν χρόνο έκανε κάτι που κανένας άλλος θρύλος του τένις δεν έκανε ποτέ — πήρε τίτλους σαν νάταν το φυσικό αποτέλεσμα μιας επόμενης γέννησης. Κι εμείς εδώ; Εμείς κάνουμε την ιστορία μας σα να παρακολουθούμε μια ταινία τρόμου — εκείνος όμως γράφει την επόμενη σκηνή σα σκηνοθέτης που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο αλλά αποτέλεσμα μιας προσωπικής συμφωνίας με τον πόνο. Κι όσοι ψάχνουν για σημάδια εγωισμού ας σκεφτούν: όταν εκείνος σηκώνεται ξανά σα νάταν μια δεύτερη γέννηση, τι ρόλο παίζουμε εμείς στους τίτλους του;