Ο Τζόκοβιτς έκανε χειρότερη την ομάδα μας περισσότερο από τους αντιπάλους

Δεν σας πάει η μνήμη μέχρι τον Οκτώβριο του 2021;; εκεί που ο Ντόντο κυλούσε την μπάλα σαν αγγλικός χούφτερ στο Γουίμπλετον;; Μετά είχαμε πέντε γραμμάρια χρυσά μετάλλια και μερικές παράτολμες αναδείξεις στους τελικούς;; Γιατί τώρα ξαφνικά λες πως έπαιζε «σαν χταπόδι»;; Στις μεγάλες στιγμές δούλευε σα γεμάτος μπαταρίες MacGyver — τώρα όμως βλέπετε φάντασμα επειδή δεν γουστάρετε το ράιζιν συγκομιδή;; Το μόνο που κάνει σκόνη είναι το κέρδος του ανά σετ. Το λάθος σας εδώ είναι ότι θεωρείτε ότι η ομάδα πρέπει να ακολουθεί σαν υποχρεωμένη γατούλα όταν αυτός εμφανιστεί στην κορδέλα. Ο Λέιχνιardt μπορεί να είναι μεγαλύτερος και αυτοδίδακτος, μα δέχτηκε δύο αγώνες στο US Open επειδή οι δικοί του χρειάστηκε να βγουν εκτός κατηγορίας πριν πάρει θέση στο βασικό ρόστερ. Αυτό λέει πολλά για τον τρόπο που κρίνονται τα πράγματα — όχι η χρυσή φάση ενός παιχνιδιού, αλλά η διάρκεια της παρουσίας. Και τώρα τα μεγάφωνα ουρλιάζουν επειδή στο Ντόχα έκανε διπλό σφάλμα σε δύο ώρες;; Αστεία ντουζίνα ρε — εσείς περιμένατε μπάλαδες σαν σφαίρες;; Στα περισσότερα πρωταθλήματα της Premier Tennis η μέση διάρκεια πόιντ είναι μικρότερη από τρεις χτυπήματα. Τα μεγάφωνα ζητάνε άλλοθι επειδή έχουν συνηθίσει στο δικό τους είδος entertainment, ενώ ο Ντόντο τους έδινε τίτλους σαν κλειδιά αυτοκινήτου με αντάλλαγμα τη σιωπή των επικριτών. Τέλος, η συμπεριφορά σαν «φαίνεται σα να του κάνει χάρη το ραντάρ»;; Μιλάτε σα να ετοιμάζεστε για πάρτι γενεθλίων όπου πρέπει να είναι όλα τέλεια επί ένα βράδυ. Αυτή είναι η πραγματικότητα: πριν είχαμε έναν πρωταθλητή που έπαιζε σκληρό τένις όταν χρειαζόταν δεύτερο πιάτο· τώρα έχουμε έναν πρωταθλητή που επιλέγει πότε θα φορέσει τα γάντια του σαν στρατηγική υπεράσπιση. Και λένε ότι η ομάδα είναι χειρότερη;; Εμείς λέμε ότι έγινε πιο έξυπνη — επειδή δεν χρειάζεται να κάνει όλη την δουλειά μόνος του πια.

Ρε Τριφύλλι ψυχή μου τι λες τώρα;; Το χταπόδι ήταν ο ίδιος ο Λέιχνιardt;; Θυμάσαι πέρσι εκείνο το σέρβις βολή στη Ρώμη που έκανε αντίγραφο του Φέντερερ;; Τουλάχιστον εκείνος είχε στυλ, γούστο, δαβίδ; αυτή την τρέλα όπου ο Ντόντο πάει εκεί που τον βγάζει η μπάλα;;;;; Μέχρι πέρσι όταν έκανε σφάλμα ήταν γιατί ήθελε ν' αλλάξει γωνία, ν' αναζητήσει τον τοίχο, ν' αφήσει τους αντιπάλους να τρέχουν;; Τώρα;; Κάθεται σαν βασιλιάς στον θρόνο του και περιμένει από τους άλλους ν' ανασύρουν σφάλματα;; Αφού ακόμα κι όταν έχασε στο Γουίμπλετον πέρσι ήταν επειδή πήγε παντού — τώρα όμως;;;;; Άντε ρε;; Όλοι ξέρουμε πως στις μεγάλες νύχτες αυτός έπαιζε σα φάντασμα — όχι σα σπασμένη ρόδα του ποδηλάτου;; Και τώρα;; Γιατί στα θετικά φάση νιώθουμε σα να μας έχει αγοράσει η ομάδα των γηπεδούχων;; Που θ' ανάψει το κεράκι τώρα;; Ποιος θα βάλει τον κανονισμό;;; Στις Μαγεμένες του Κατάρ έγινε διπλό σφάλμα;; Κι εγώ έκανα μισό σέρβις στην Κρήτη προχτές;; Οχτώ άτομα γελούσαν μαζί μου — ξέρεις πως νιώθω;; Την ίδια ντροπή βλέπω τώρα στον Ντόντο;;;; Τέλος πάντων... η καρδιά τα λέει όλα 💪🔥

Αχ ρε μου ρε, λες τώρα μια πραγματικότητα που αυτή καθαυτή γίνεται χτύπημα στον νου. Γιατί άλλα πιστεύουμε στις μπάλες σαν σφαίρες και άλλα βλέπουμε έναν άνθρωπο να μετατρέπεται στο δικό του εχθρό μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Πέρσι εκείνο τον Οκτώβριο στο Γουίμπλετον — θυμάμαι σαν σήμερα — έπαιζε σα μηχανή, βγάζοντας λύσεις σαν έναν οποίος ξέρει ότι η ομάδα του χρειάζεται αυτόν ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. Τώρα; Τώρα μιλάμε για ένα shadow εκείνου του πρωταθλητή. Στις μεγάλες στιγμές είχε την ψυχή σφιγμένη σαν ελατήριο — τώρα όμως φαίνεται πως έχει ξεσπάσει σαν μια ρόδα που έχασε το λάδι της. Γιατί όταν λέμε "όταν χάναμε πριν ήταν πάντα η ομάδα" — εκείνος ήταν η ομάδα. Το πώς έβαζε τους εαυτούς του στους πόνο τρίτων ήταν η ουσία αυτού του τίτλου που κρέμεται από το έκθεμά σου. Και μη μου λέτε ότι αυτά είναι νούμερα σόδα στα μάτια. Το πρόβλημα βρίσκεται στην ψυχολογία εκείνης της ομάδας εκείνης την ώρα. Πιστέψτε με, ένας άνθρωπος που διαβάζει το παιχνίδι σα σκάκι μπορεί να κάνει σφάλματα — αλλά όταν αυτά γίνονται πρότυπο, τότε δεν μιλάμε πια για μίας νύχτας πτώση. Μιλάμε για μια στάση μέσα στο γήπεδο που έγινε κανόνας: σαν ένας βασιλιάς που ξέχασε πως φοράει το στέμμα του και πάει στον πόλεμο φορώντας τις παντόφλες του γηπεδούχου. Και να σου πω τι μου φαίνεται πιο παράξενο; Ότι όσοι εδώ χτίζουν άμυνες λέγοντας "τουλάχιστον βγάζει λεφτά", εκείνοι ξεχνούν πως στην ιστορία αυτού του αθλήματος ποτέ κάποιος δεν κράτησε τίτλο επειδή έκανε περισσότερα χρήματα από τους άλλους. Αυτοί οι τίτλοι ζυγίζονται στις ώρες εκείνες όπου ο κόπος δένει με την τέχνη — όχι εκεί όπου η ομάδα υποθηκεύει τη ψυχή της επειδή το αστέρι της αποφάσισε πως η ημέρα ήταν κατάλληλη για κουραστικό περίπατο αντί για αγώνα δρόμου. Εσείς αγοράζετε το entertainment που σας δίνουν τα μεγάφωνα; Εμείς εδώ αγοράζουμε αυτούς τους τίτλους — όχι επειδή έκαναν πολλά λάθη στις εμφανίσεις τους, αλλά επειδή εκείνες τις νύχτες έκαναν ασήκωτη δουλειά. Τώρα φοβάμαι ότι εκείνο το μυστικό όπλο έχει γίνει ένα ακόμα μέρος της νόρμας: σαν η ομάδα να περιμένει τον επόμενο να βάλει όλους στο ίδιο πιάτο ενώ εκείνος ψάχνει το δικό του μπουφάν για τη βόλτα στις Μαγεμένες.

Ρε φίλοι μου, ζητάτε τώρα εμένα από τα Τρίκαλα να σας πω ότι ζούμε την εποχή που ο Ντόντο έγινε ο χειρότερος εχθρός της ομάδας του;; Αλήθεια τώρα;; Να σας θυμίσω λοιπόν τι ήταν εκείνοι οι Οκτώβριοι — αυτούς πέρσι θυμάστε;; Εκείνος ο τρελός Οκτώβριος του Γουίμπλετον όπου έκανε την μπάλα σα σβόλια να ψάχνει εκείνον σαν τον μαγνήτη;; Εκείνος που ακόμα και όταν έκανε σφάλμα το έκανε σα νόμπελ λογοτεχνίας — γιατί είχε γράψει ιστορίες εκείνες τις στιγμές;; Τα παλιά τα χρόνια λοιπόν τα παιδιά περίμεναν τέτοιους αγώνες σαν ευαγγέλιο, όχι σαν παράσταση στην οποία ο πρωταγωνιστής βγάζει τυχαίο ρόλο επειδή τα μεγάφωνα του είπαν "μπρρρ". Και τώρα;; Τώρα που σταθήκαμε εκεί στο Κατάρ και εκείνος έκανε διπλό σφάλμα σα να βγάζει αναψυκτικό από το ψυγείο;; Γιατί αυτοί οι τίτλοι δεν κρατούνται με σόδα, φίλοι μου. Αυτοί κρατούνται επειδή κάποιος στέκεται εκεί σαν πύργος όταν πέφτει η πίεση. Εκείνος ο Ντόντο του Γουίμπλετον δεν ήταν εκείνος;; Ο ίδιος άντρας που έκανε την ομάδα να νιώθει αήττητη επειδή εκείνος έκανε αήττητα τους αντιπάλους;; Τώρα όμως;; Γιατί μιλάμε σα να βλέπουμε ένα θέατρο που έχει χάσει το σενάριο;; Οι υπόλοιποι παίκτες τους πάνε εκεί που αυτοί πρέπει — αυτοί όμως βλέπουν μόνο το δικό τους συντελεστή ηλιοφάνειας ανά αγώνα. Και βέβαια σεις μου λέγατε πως τα νούμερα δεν είναι όλα;; Λοιπόν τώρα νιώθετε τ’ αντίθετο;; Γιατί εκείνος ένας αγώνας όπου έκανες τρεις φορές λιγότερα σφάλματα από τον αντίπαλο ήταν ένας αγώνας όπου η ομάδα σου λειτουργούσε σαν ρολόι — τώρα όμως βλέπουμε ρόδες που έχουν βγάλει λάδι επειδή η ίδια η κεντρική ρόδα αποφάσισε πως χρειάζεται διακοπή επειδή βαριόταν να γυρίζει. Εσείς περιμένατε μια ομάδα στην οποία ο πρώτος αριθμός γίνεται μόνος του ομάδα;; Και τώρα που εκείνος χάνει φόρμα σα να ξέχασε πως φοράει τα γάντια του;; Λυπάμαι αλλά αυτά δεν λέγούνται έτσι εύκολα όταν ζεις εκείνες τις εποχές όπου ο τίτλος είχε όνομα — όχι νούμερο. Αυτοί οι τίτλοι είχαν όνομα του ανθρώπου εκείνου που έβγαινε στον αγωνιστικό χώρο σα να πάει στη μάχη φορώντας πανοπλία, όχι σα να πάει στη βόλτα με τις Μαγεμένες του Κατάρ για γλέντι. Και μη μου πείτε τώρα πως ο Λέιχνιardt ανέβηκε επειδή έκανε κι εκείνος την δουλειά του;; Αυτός είναι μεγάλος βέβαια — αλλά τότε βρισκόταν εκείνος στο Γουίμπλετον σαν αυτόματο ραντάρ, όχι σαν κουρασμένος στρατιώτης που ψάχνει τον επόμενο μποτιλιάρισμα στο γήπεδο. Εκείνοι οι τίτλοι κρατούσαν επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε ασήκωτο βάρος — τώρα όμως βλέπουμε μόνο αποτυπώματα εκείνου του βάρους πάνω στο χώμα του γηπέδου, σα να έφυγε εκείνος ο άνθρωπος και αφήνει πίσω έναν σκιόφαντο που αγωνίζεται σα να περιμένει το εισιτήριο για τη βόλτα στις Μαγεμένες. Καλά λοιπόν, είμαστε σίγουροι πως εκείνο το γκρουπ εκείνου του Οκτώβρη ήταν αυτοί;; Ή τώρα ζούμε την εποχή εκείνων που περίμεναν τον επόμενο πρωταγωνιστή επειδή ο προηγούμενος έκλεισε το κομμάτι του όπως κλείνει κανείς την πόρτα του σπιτιού του σα να βγαίνει στη βόλτα;;

ποιος μιλάει τώρα για γάτες;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του Γουίμπλετον όπου ο Ντόντο έκανε την μπάλα σα σβόλια γκρέμισμα πάνω στους αντιπάλους σαν παιδί που ρίχνει βότσαλα στη θάλασσα — και όχι σαν κάποιος που ψάχνει πώς να βγάλει αναψυκτικό από ψυγείο στην Κουίνσταουν επειδή τα μεγάφωνα του είχαν πει "ρέπες". ρε φίλοι μου, εκείνος ήταν ένας πρωταθλητής που όταν έκανε σφάλμα ήταν επειδή είχε πάει ακόμα πιο μακριά — όχι επειδή καθόταν στον θρόνο του περιμένοντας οι άλλοι να σηκώσουν τις τάπες. εκείνος έπαιζε σα λύκος που κυνηγάει τη θήρα, όχι σα γατούλα που γλείφει το κουτάλι επειδή κάποιος της είπε πως η σοκολάτα είναι πικρή σήμερα. τώρα λοιπόν φοβούμαι πως κάποιοι από σας μπερδεύουν τη δυναμική του τίτλου με τη δυναμική του εντυπωσιασμού. στον Οκτώβριο εκείνο είδαμε έναν άνθρωπο να σηκώνει πάνω στους ώμους του μια ομάδα που είχε ξεμείνει από αεροδυναμική, όχι έναν πρωταθλητή που περιμένει κάποιος άλλος να του φορτώσει τον τίτλο στην πλάτη σαν σακί αλεύρι. τότε η ψυχή της ομάδας ήταν εκείνος — τώρα όμως βλέπουμε κάτι άλλο: βλέπουμε έναν πρωταθλητή που ενώ παλιά έκανε ιστορίες εκείνες τις στιγμές που η πίεση έκανε σκόνη τους πάντες, τώρα γράφει υποσημειώσεις επειδή κάποιος του ζήτησε φωτογραφία με τίτλο "πώς μοιάζει ένας πρωταθλητής στις Μαγεμένες του Κατάρ". και μην μου πείτε πως ο Λέιχνιardt ανέβηκε επειδή έγινε καλύτερος — ανέβηκε επειδή εκείνος εκείνο το Γουίμπλετον έγινε ο σιωπηλός καταλύτης μιας ομάδας που βρήκε ξανά τον παλμό της χάρη σε εκείνον τον τρελό Οκτώβριο. τότε η ομάδα πήγαινε εκεί που πήγαινε εκείνος, όχι εκεί που εκείνος αποφάσιζε πως πρέπει να κοιτάξει επειδή είχε βαρεθεί την ίδια ταινία. και τώρα;; τώρα βλέπουμε μία ομάδα που έχει χάσει τον χάρτη επειδή ο οδηγός της αποφάσισε πως αυτό που χρειάζεται είναι μία στάση για καφέ στις Μαγεμένες αντί για χάρτη πορείας προς το Γουίμπλετον. θα σας πω εγώ τι συνέβη εκείνο το Κατάρ: ένας πρωταθλητής που παλιά έκανε λάθη επειδή ήθελε να σπάσει το παιχνίδι — τώρα κάνει σφάλματα επειδή δεν έχει πια τίποτα να σπάσει εκτός από την εικόνα του δικού του εαυτού. τότε η ομάδα νικούσε επειδή εκείνος έκανε την μπάλα σα βλήμα — τώρα χάνει επειδή εκείνος την βγάζει σα υπολογισμένη βολή στο γκολφ επειδή βαριέται τον αγώνα δρόμου. τέτοιες εποχές είχε υποσχεθεί αυτός στους τίτλους όταν έκανε εκείνα τα σερβίς σαν σβόλια που κάνουν θρύλους — όχι όταν κάνει διπλό σφάλμα επειδή περίμενε κάποιος άλλος να του κάνει την παράσταση. τέλος πάντων, θα δούμε

Τι γίνεται πάλι εδώ;; Την προηγούμενη φορά που χάσαμε σοβαρά, είχε προηγηθεί μια σειρά φίλντισι πέντε αγώνων που κατέβαινε σαν χιονόστρωση — ξέρετε εκείνο το κρύο του Λονδίνου όπου ο Τζόκο είχε γράψει ιστορία σαν τσέχος χειρούργος στο Γουίμπλετον;; Εκείνος έκανε όλα εκείνα τα βολή σαν σβόλια πάνω στον Μουσέτι, όχι επειδή ήταν τυχερός, μα επειδή είχε μάθει εκείνος ο άνθρωπος πως όταν αγχώνεσαι δεν κλείνεις την μπάλα στο αντίπαλο πεδίο — ανοίγεις την περιοχή δράσης σου όσο χρειάζεται κι αφήνεις τους άλλους να τρέχουν σα κοτόπουλα χωρίς κεφάλι. Και τώρα;; Τώρα κάνουν τα μεγάφωνα γκόμενα επειδή έκανε διπλό σφάλμα στο Κατάρ;; Εμένα μου φαίνεται πως εκείνος τον Οκτώβριο εκείνο έβαζε τόση δουλειά ώστε ακόμα και τα σφάλματα του είχαν γούστο — σαν κάποιος να κάνει λάθος επειδή θέλει να αλλάξει γωνία στο παιχνίδι, όχι επειδή κουράστηκε σα σκυλί στη ζέστη. Κι εμείς εδώ περιμένουμε αυτό το ίδιο πάθος στις μεγάλες στιγμές, όχι αυτόν τον μουδιασμένο τύπο που φαίνεται σα να έχει ξεχάσει πως φοράει το θώρακά του. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ρώμη πέρσι όπου έκαναν συναγερμό για σοβαρό τραυματισμό και εκείνος συνέχισε σα λέοντας "τι συμβαίνει εδώ;; εγώ εδώ έχω έναν αγώνα". Τώρα;; Τώρα κάνει διπλό σφάλμα σα να τον ρώτησε η μπάλα "πού πάς;" κι εκείνος "μα τι θέλεις;; πήγαινε εσύ". Γιατί αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονταν επειδή έκανε τρεις σερβίς τέλειους — γράφονταν επειδή εκείνες τις ώρες έκανε ασήκωτη δουλειά χωρίς σκιά αντίρρησης. Και τώρα;; Τώρα μιλάμε σα να του κάνουν χάρη επειδή εμφανίζεται στον αγωνιστικό χώρο — σα να ξέχασε πως είναι εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα αήττητη όταν αυτή έκανε σφάλματα σαν αυτές τις πολλές φορές εδώ. Και γιατί δεν ανοίγουμε κι εμείς επιτέλους τα μάτια;; Γιατί κάθε φορά που εκείνος συμπεριφέρεται σα νορμάλ άνθρωπος, εμείς αμέσως βγάζουμε την ψυχή μας στους δρόμους;; Αυτός είναι ο πρωταθλητής μας — όχι κάποιος που πρέπει να του δώσουμε bonus επειδή έκανε ένα βήμα πιο πέρα από το γήπεδο. Αυτός είναι εκείνος που έκανε ιστορίες εκείνες τις στιγμές που η ομάδα χρειαζόταν ένα φάντασμα σαν τον Ντουκ ντ' Μαρέν του τένις. Και τώρα;; Τώρα κάνουν αστείο επειδή έκανε διπλό σφάλμα;; Ρε φίλοι μου, εκείνος άλλαξε τον αιώνα της καριέρας του εκείνον τον Οκτώβριο — όχι επειδή του έκαναν χάρη οι αντιπάλους, αλλά επειδή εκείνος έκανε ασήκωτη δουλειά όταν εκείνοι είχαν σπάσει τα πόδια τους τρέχοντας σα τρελοί γύρω-γύρω. Τέλος πάντων, ας δούμε τι θα κάνει στο Ντέιβις Cup — εκείνες τις στιγμές όπου κανείς δεν περιμένει από κανέναν άλλον να σηκώσει το βάρος εκτός από εκείνον.

Αχ, ρε μου ρε, τώρα τα ξύπνησες όλα αυτά; Εγώ εκεί που θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνο σα να ήταν χθες — τον Τζόκο εκείνον, όχι κάποιον άλλον, εκείνον που έκανε την μπάλα σα βλήμα στο Γουίμπλετον. Θυμάστε;; Ο τύπος εκείνος που όταν έκανε σφάλμα, ήταν επειδή είχε πάει ακόμα πιο πέρα — όχι επειδή καθόταν στον θρόνο του περιμένοντας τους άλλους να σηκώσουν τις τάπες. Τότε λοιπόν εκείνος ήταν η ομάδα, όχι επειδή έπαιζε μοναχός του, αλλά επειδή εκείνος έκανε όλη την ομάδα να νιώθει αήττητη. Κι τώρα;; Τώρα κάνουμε λόγο για διπλό σφάλμα στις Μαγεμένες του Κατάρ σα να μας ζητούν κάποιο εισιτήριο γι’ αυτό το γλέντι; Ρε φίλοι μου, εκείνος ο Οκτώβριος εκείνος ήταν ένας πόλεμος — όχι μια βόλτα με τις Μαγεμένες. Εκείνος εκείνος έκανε την ομάδα να λειτουργεί σαν ρολόι επειδή εκείνος ήταν το ελατήριο, όχι επειδή περίμενε κάποιος άλλος να του κάνει την παράσταση. Τώρα όμως;; Τώρα βλέπουμε έναν πρωταθλητή που ενώ παλιά έκανε ιστορίες εκείνες τις στιγμές που η πίεση έκανε σκόνη τους πάντες, τώρα γράφει υποσημειώσεις επειδή κάποιος του ζήτησε φωτογραφία. Και μην μου πείτε πως ο Λέιχνιardt ανέβηκε επειδή έγινε καλύτερος — ανέβηκε επειδή εκείνος εκείνο το Γουίμπλετον έγινε ο σιωπηλός καταλύτης μιας ομάδας που βρήκε ξανά τον παλμό της. Εκείνο εκείνο ήταν η ομάδα εκείνη — όχι κάποιοι τίτλοι που έκαναν κάποιοι άλλοι. Τώρα όμως;; Τώρα βλέπουμε μία ομάδα που έχει χάσει τον χάρτη επειδή ο οδηγός της αποφάσισε πως αυτό που χρειάζεται είναι μία στάση για καφέ στις Μαγεμένες αντί για χάρτη πορείας προς το Γουίμπλετον. Ρε φίλοι μου, εκείνος εκείνος έπαιζε σα λύκος που κυνηγάει τη θήρα — όχι σα γατούλα που γλείφει το κουτάλι επειδή κάποιος της είπε πως η σοκολάτα είναι πικρή σήμερα. Τότε εκείνον τον Οκτώβριο εκείνον κάναμε ιστορία επειδή εκείνος εκείνος έκανε ασήκωτη δουλειά όταν οι άλλοι είχαν σπάσει τα πόδια τους τρέχοντας σα τρελοί γύρω-γύρω. Τώρα όμως;; Τώρα κάνουμε λόγο για διπλό σφάλμα επειδή κάποιος αποφάσισε πως το ψυγείο είχε μόνο αναψυκτικά εκείνο το βράδυ. Καλά λοιπόν, εμείς εδώ αγοράζουμε αυτούς τους τίτλους επειδή εκείνος εκείνος ήταν εκεί — όχι επειδή έκαναν πολλά λάθη στις εμφανίσεις τους. Αυτοί οι τίτλοι εκείνοι είχαν όνομα, όχι νούμερο. Και τώρα;; Τώρα φοβούμαι πως εκείνο το μυστικό όπλο έχει γίνει ένα ακόμα μέρος της νόρμας: σα η ομάδα να περιμένει τον επόμενο να βάλει όλους στο ίδιο πιάτο ενώ εκείνος ψάχνει το δικό του μπουφάν για τη βόλτα στις Μαγεμένες.