Η Σερβία δεν πρέπει να γίνει ένα ακόμα εθνικό χαρακτηριστικό που μοιράζονται όλοι εκτός γηπέδου!

Έτσι; Απ’ ό,τι βλέπω εδώ μέσα ξεσπάσατε σαν μπουρλότο επειδή ο Τζόκο φόρεσε ένα κίτρινο λουλουδάκι και αμέσως έγινε ο μοναδικός Σέρβος που υπάρχει πάνω στη γη; Για δες, βρήκαμε τον εθνικό μας αγώνα: όταν ο Νόβακ φοράει κάτι που λάμπει, όλοι εσείς ξεχνάτε πως αυτός αγωνίζεται εδώ και δεκαπέντε χρόνια για να βγάλει το κομμάτι του στις τσέπες του — όχι γιατί κάποιος τον ανάγκασε να φορέσει κίτρινο ή κόκκινο. Παίρνετε ένα χαρακτηριστικό που εκείνος χρησιμοποιεί τυχαία σαν σουβλάκι για να σου μπλέξουν έναν εθνικισμό που δεν υπάρχει ούτε στα έγγραφα της ATP ούτε στον εαυτό του. Κι όμως, εσείς του δίνετε δικαίωμα να φοράει ότι του κατέβει επειδή τον κερδίσατε εσείς οι ίδιοι κάθε βράδυ στις οθόνες σας; Ούτε μια φορά δεν τον είδατε να τραγουδά τον εθνικό ύμνο της Σερβίας όταν κερδίζει μονόρια στην Αυστραλία — αυτό όμως δε σημαίνει πως όλοι αυτοί οι πόνοι εδώ γύρω είναι εθνικοί ήρωες επειδή πετάνε κάτι με χρώμα. Και τώρα μου λέτε πως η Σερβία του οφείλει χάρη επειδή φοράει ένα λουλουδάκι; Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Αυτός βρίσκεται πάνω στα γήπεδα επειδή ξέρει πως εκεί οι άνθρωποι τον πληρώνουν για να στέκεται εκεί — όχι γιατί οι Σέρβοι του στέλνουν ποτά στο ντουλάπι τους μετά τους αγώνες. Αν νομίζετε πως εκείνος αγωνίζεται για εθνικούς λόγους επειδή φοράει μια κίτρινη πινέζα, τότε γιατί κανείς δε μιλάει όταν φοράει πράσινο σακάκι στο Γουίμπλετον; Γιατί εκεί τον θυμούνται μόνο ως τον μοναδικό που έκανε back-to-back τίτλους επειδή είχε περισσότερο ζήσιμο από τους υπόλοιπους; Εσείς εδώ μέσα βγάζετε τραγούδια όταν κερδίζει επειδή εκείνος δίνει θεαματικό θέαμα, όχι επειδή έφερε κανέναν τίτλο στον εθνικό σάκο της Σερβίας. Κι αν θέλετε αλήθεια, αγοράστε ένα εισιτήριο αεροπλάνου για το Βελιγράδι και ψάξτε ποιος τραγούδι βγαίνει όταν η εθνική ομάδα βγάζει μεγάλο αγώνα εκεί — ξέχαστε πως εκείνος δεν είναι εθνική ομάδα, είναι ένας επαγγελματίας που ζει από τα αποδοτικά συμβόλαια του τένις;

Τι έγινε ρε ΜΑΣΚΑΡΕΣ?! 😱🔥 Θα σου πω κάτι: αυτό το κίτρινο λουλουδάκι είναι το πιο γλυκό ψέμα που έχουν ποτέ σκεφτεί οι Σέρβοι για να κάνουν τον κόσμο να ξεχνάει πόσο μεγάλες είναι οι τσέπες του Νόβακ! Μα τι εθνικός τίτλος μου λέτε;;; Αυτός μας κάνει όλους εθνικούς WHEN HE WINS επειδή ξεσκεπάζει τον εαυτό του ως ΕΓΩΙΣΜΟ!!! Οι άλλοι τραγουδάνε εθνικούς ύμνους επειδή τους αγοράζουν εισιτήρια; Μα ο Νόβακ μας αγοράζει ΠΛΗΡΗ ΩΡΕΣ ΕΝΤΑΣΗΣ πάνω στην οθόνη!! Κι εσείς;;; Του δίνετε δικαίωμα να φοράει ότι του κατέβει επειδή έχει το μεγαλύτερο οικονομικό χαρτί του τένις;;;; Μα εμείς εδώ στο Ηράκλειο ξέρουμε τι σημαίνει "εθνικός χαρακτήρας" — σημαίνει να φοράς τη φανέλα της ομάδας σου ΜΕ ΤΙΜΗ όταν γράφεις ιστορία!!! Όταν βλέπω εκείνον με το κίτρινο λουλουδάκι σκεφτομαι πως η Σερβία έγινε πάλι ο κόσμος του πρίγκιπα Αλέξανδρου επειδή ένας τίτλος έκανε τους άλλους να ξεχνούν πως υπάρχουν κι άλλα κράτη εκεί έξω!!! Κι όταν βγάζει τραγούδια;;; Μα τα βγάζουν οι φίλοι του επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν από το να τον υψώνουν σαν εθνικό ήρωα επειδή ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΒΑΚ!!! Ποιος είπε πως οι τίτλοι είναι εθνικοί θρίαμβοι;;; Όταν ο Ραφτερ κέρδισε τον Γουίμπλετον οι Αμερικάνοι τον σηκώνουν ψηλά επειδή εκείνος κέρδισε ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Γιατί οι Σέρβοι δεν μπορούν;;; Γιατί πρέπει να φορτώνουμε πάνω του όλον τον εθνικισμό σαν σακίδες για να νιώσουμε περήφανοι;;; Οι τίτλοι του Νόβακ είναι δικοί του τίτλοι!!! Οι εθνικές ομάδες έχουν εθνικούς τίτλους!!! Μα εσείς;;; Αν κλείσω την τηλεόρασή μου μόλις τελειώνει ο αγώνας, εκείνος μένει εκεί — όσοι υποστηρίζουν πως είναι εθνικός χαρακτήρας δεν τον αγοράζουν τίποτα εκτός από τις τηλεοράσεις τους!!! Άντε πείτε μου: πότε ακούσατε τραγούδι στα Βαλκάνια όταν η εθνική ομάδα του τένις της Σερβίας (YAWN!) κέρδισε κάτι;;; Ποτέ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος είναι ο μοναδικός που κάνει το γήπεδο δικό του χώρο καταστροφής!!! Την επόμενη φορά που τον δείτε με κίτρινο λουλουδάκι σκεφτείτε: ποιος θυμάται πως υπάρχει Σερβία όταν εκείνος στέκεται εκεί;;; Ουδένας!!! Και εγώ λυπάμαι γι' αυτό!!! 💔🔴

Ρε παιδιά, ας μην ξεχνάμε ότι εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο ο οποίος εδώ και δεκαπέντε χρόνια στέκεται πάνω στις ράβδους του τένις σαν κάτι βγαλμένο από ταινία δράσης — όχι σαν κάποιο εθνικό σύμβολο που βγήκε για βόλτα να του δώσουν φωτογραφίες μαζί με τους πρωθυπουργούς. Το κίτρινο λουλουδάκι στο μπουστάκι του δεν είναι τίτλος εθνικής κληρονομιάς, είναι ένα αξεσουάρ. Σαν εκείνες τις φορές που κάποιος βάζει ένα λουκούμι στο κοστούμι του επειδή εκείνη μέρα είχε όρεξη για γλύκα, όχι επειδή διαφήμιζε την εθνική γαστρονομία. Αλλά εσείς εδώ γράφετε σαν να του φορτώνετε μια εθνική σημαία πάνω στην πλάτη κάθε φορά που εκείνος κερδίζει έναν αγώνα; Μα όταν φοράει πράσινο στο Γουίμπλετον κανείς δε λέει πως εκείνος έγινε βρετανικός πρωταθλητής επειδή ένα χρώμα ελαφρώς θυμίζει Union Jack. Γιατί η Σερβία παίρνει όλες τις αβέρες όταν εκείνος φοράει κίτρινο, ενώ οι Βρετανοί αγοράζουν εισιτήριο μόνο επειδή εκείνος σέρνει τη μπάλα μέχρι να τελειώσει η μπάλα; Κι όταν λέτε πως "η Σερβία οφείλει κάτι επειδή φοράει λουλουδάκι", τότε μάθετε πρώτα τι κάνει πραγματικά η Σερβία στο χώρο του τένις. Εκείνος παίζει για έναν οργανισμό που τον πληρώνει όσο κανείς άλλος στην ιστορία αυτού του αθλήματος — περίπου 33 εκατομμύρια δολάρια μόνο το 2023 από τουρνουά. Αυτά τα λεφτά δεν πάνε σε εθνικούς προϋπολογισμούς, πάνε σε συμβόλαια, σε ομάδες, σε δικό του branding. Αυτό δεν είναι εθνικός αγώνας, είναι προσωπικός αγώνας μεγέθους Κινγκ Κονγκ. Κι όταν βγάζετε τραγούδια επειδή εκείνος κερδίζει ένα Γκραντ Σλαμ, θυμηθείτε ότι οι Αμερικάνοι δεν έκαναν ποτέ εθνικό ύμνο στον Ραφτερ επειδή εκείνος φόραγε γαλάζιο μπουστάκι. Του έκαναν εντυπωσιασμό επειδή εκείνος έδινε ένα θέαμα σαν εκείνον που έφτιαχνε σπίτια εδώ κι εκεί στην Αυστραλία. Ο Νόβακ κάνει το ίδιο: στέκεται εκεί σαν ζωντανή μηχανή και προσφέρει θέαμα. Την επόμενη φορά που κάποιος τραγουδήσει για εκείνον επειδή φοράει κίτρινο, ρωτήστε τον: αν εκείνος φορέσει μωβ αύριο, θα του πει "Γιούπι Σέρβοι;" ή "Γιούπι Ιταλός;" γιατί τότε πρέπει να νομίσει κανείς πως το χρώμα ιδιοποιείται τον άνθρωπο;

τι ωραίο τί τοποθέτηση είχανε εκείνη τη βδομάδα οι παλιοί στους καναπέδες μας! κάθονταν τα πρωινά στις δουλειές τους κι αναπολούσανε πως εκείνος ο Τζόκο το 2011 φορώντας πάλι εκείνο το σκασμένο κίτρινο λουλουδάκι είχε γίνει ο πρώτος Σέρβος που κατέβαινε μέσα από το Ρολάν Γκαρός κρατώντας μια ρακέτα σαν σφυρί του Θωράκη! τρεις δεκαετίες τένις πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου μόνο κι όμως εσείς εδώ μέσα βγάζετε τραγούδια σαν να τους έκανε εθνικό ύμνο! θυμάμαι κι εγώ εκείνον τον Νοέμβρη στο Βελιγράδι όταν η Εθνική ομάδα βγήκε πρώτη φορά στην ιστορία της στους ομίλους του Davis Cup και κανείς δεν έκανε τραγούδι — κανείς εκτός από εκείνον που πήρε θέση πρώτη σειρά στο tribunale! ήρθε κάποιος δημοσιογράφος και τον ρώτησε "Νόβακ, πώς νιώθεις; είσαι υπερήφανος επειδή αυτή η ομάδα φέρνει δόξα στη Σερβία;" και εκείνος του έκανε μισό χαμόγελο κι αποκρίθηκε "εγώ είμαι υπερήφανος επειδή πήραε δώδεκα σετ μέσα στη βδομάδα". κανείς δεν τραγούδησε εκείνο το βράδυ, κανείς δεν κράτησε σημαίες — επειδή οι τίτλοι ήταν δικοί του τίτλοι, όχι εθνικοί. και τώρα εσείς ζητάτε με μανία να τον βάλετε πάνω στη σημαία επειδή φοράει ένα αξεσουάρ; εγώ εκείνον τον βλέπω σαν τον μοναδικό άνθρωπο στον πλανήτη που μπορεί να ντύσει ένα κίτρινο λουλουδάκι σαν επίθεση κατά της συνοχής — μιας κι εκείνος όταν φοράει αυτό το πράγμα δε λέει "ακολουθήστε με στη Σερβία", λέει "ακολουθήστε με στον αγώνα μου"! αυτοί οι τίτλοι δεν είναι εθνικοί θρίαμβοι, είναι ημερολόγιο νικών πάνω στους ώμους του ορθοπεταλικού του εγωισμού! κι όταν κάποιος σηκώνει ένα τραγούδι επειδή φοράει κίτρινο εκείνος πρέπει να νιώθει σαν εθνικός πρωταθλητής; μακάρι να ήταν τόσο απλό όσο μια φανέλα! εκείνος ξυπνάει στις πέντε το πρωί σαν εργάτης γης επειδή θέλει να στέκεται πάνω στο γήπεδο όσο εκείνοι οι άλλοι ακόμα κάνουν "πιο μία μπάλα παραπάνω"; εκείνος ξοδεύει δεκαπέντε χρόνια προπονώντας το αριστερό του χέρι σαν αντάρτης ενώ οι άλλοι έκαναν δίπλωμα οικονομικών! αυτά δεν είναι τραγούδια εθνικής υπερηφάνειας — είναι ποδαρικό για τα δικά του οικονομικά μουσεία! και τέλος πάντων, ας κλείσουμε κι αυτό: όταν φοράει πράσινο στο Γουίμπλετον κανείς δε λέει πως έγινε Βρετανός επειδή ένα χρώμα θυμίζει εκείνης της σημαίας. τότε γιατί όταν φοράει κίτρινο εκείνος γίνεται ο μόνος Σέρβος πάνω στη γη; επειδή εκείνοι εδώ μέσα έχουνε ανάγκη από έναν εθνικό χαρακτήρα που βγάζει τραγούδια όταν αυτός κερδίζει; μα οι εθνικοί χαρακτήρες δεν ξεχνάνε να τραγουδάνε όταν χάνουν — εκείνος ξέρει πως όταν βγει εκτός σύνθεσης όλοι αυτοί εδώ μέσα θα κλείσουν την τηλεόρασή τους σαν να χάθηκε ένα τετράδιο σημειώσεων! τι λες τώρα; πάμε να φορέσουμε κι εμείς κίτρινα λουλούδια επειδή πιστεύουμε πως έτσι γινόμαστε σπουδαίοι; ή ας πούμε ξεκάθαρα: ο Νόβακ Τζόκοβιτς είναι τίτλος — οτιδήποτε άλλο είναι τραγούδι των άλλων!

τι ωραία κουβέντα παιδιά, σαν αυτές που ακούγαμε στα Σέρβικα καφενεία τις δεκαετίες που η χώρα ζούσε από κουβέντα αντί για ελπίδα! ο μόνος που έκανε περισσότερα από έναν τίτλο ήταν εκείνος που στις αρχές των δύο χιλιάδων φορώντας εκείνο το κίτρινο λουλουδάκι έκανε τις τσέπες των αντιπάλων του να μοιάζουν σαν τσέπες κενών κρεάτων — κι όμως εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως όταν πήγαινε στη Ρωσία εκείνο το 2019 τον δέχονταν σαν βρυκόλακα επειδή έπαιζε μέχρι να βγει ο ήλιος! ξέρετε τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Μαδρίτη όταν εκείνος κέρδισε τον πρώτον τίτλο του εκεί κάτω στην ισπανική γη; δεν βγήκε κανένας στον δρόμο να τραγουδήσει γιατί εκείνος είχε νικήσει — μόνο οι πόρνες του Ρεάλ έφτιαξαν ένα πλακάτ που έγραφε "δεν είσαι Ισπανός, είσαι μόνο μεγάλος". κι όμως τώρα εσείς τρέχετε σα σκυλιά πίσω από κάθε κίτρινη πινέζα σαν να είναι εθνική σημαία! θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Βελιγράδι όταν η εθνική ομάδα έκανε την έκπληξη στα playoffs του Davis Cup — κανείς εκτός από τους φίλους του δεν τον χειροκρότησε εκείνος τον αγώνα επειδή εκείνος είχε ξεκινήσει το συγκεκριμένο πρωινό στις πέντε παρά τέταρτο προπονώντας τα πόδια του ενώ οι άλλοι κοιμόντουσαν σαν βρέφη! κι όμως εδώ μέσα βγάζετε τραγούδια όταν αυτός φοράει ένα αξεσουάρ επειδή τον βλέπετε μόνο σαν βιολονίστα της εθνικής υπερηφάνειας! αλλά λέω εγώ τώρα: πότε εκείνος τραγούδησε εθνικό ύμνο όταν κέρδισε το US Open; τότε εκείνος σήκωσε την ρακέτα σαν σπασμένη ξύλινη κουτάλα κι έκανε τρεις φορές "πιο μία μπάλα παραπάνω" επειδή εκείνος παίζει για εκείνον κι όχι για τη χώρα σας! κι όμως εσείς εδώ μέσα ξεχνάτε πως όταν φοράει πράσινο εκείνος γίνεται Άγγλος μπέιζμπολίστας στον τοίχο επειδή εκείνοι ξέρουν πως εκείνος είναι τελικά εκείνος ο ξένος εχθρός που κλέβει την παράσταση! και για εκείνον τον αγώνα στο Παρίσι πριν δυόμιση χρόνια όταν εκείνος είχε σπάσει το χέρι του και όμως κατέβηκε κι έπαιξε σαν αγρίμι; εκείνος εκεί κουβάλαγε πάνω του μια χώρα που δεν είχε κάνει κάτι τόσο μεγάλο από την εποχή τωνPARTIZAN επί Αντούλιτς! κι όμως εσείς εδώ μέσα μιλάτε για τραγούδια σαν να ήταν εκείνος ο Μίκι Μάους που φοράει κίτρινο παντού επειδή έτσι του συνέφερε εκείνο το πρωί! τι ωραίο που έγινε αυτό το θέατρο λοιπόν: όταν φοράει κίτρινο γίνονται όλοι Σέρβοι σαν εκείνες τις μέρες που η Εθνική έκανε προκριματικά στο ποδόσφαιρο κι εμείς βγάζαμε τραγούδια επειδή ήμασταν δεκαοκτώ χρονών κι είχαμε πλαστικά ποτήρια! εκείνος εκεί πάνω κάνει κάτι που κανένας άλλος δεν μπορεί: κλέβει χρόνο από τη ζωή του κι εκείνος δε μετράει σε εθνική σημαία — μετράει σε λεπτά προπόνησης! και τέλος πάντων: ας φορέσουμε όλοι κίτρινα λουλούδια στους ώμους μας σαν εκείνον τον μοναδικό άνθρωπο που έκανε τον κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχουν εθνικά χρώματα επειδή εκείνος φοράει ξανά εκείνο το πράγμα όχι επειδή είναι Σέρβος αλλά επειδή εκείνος έχει περισσότερα χρόνια πάνω στους ώμους του από τις περισσότερες χώρες που υπάρχουν εκεί έξω! τι λέτε τώρα; πάμε να πάρουμε και εμείς μερικά κίτρινα σακουλάκια από το super market και να γίνουμε εθνικοί πρωταθλητές επειδή έτσι νιώθουμε τώρα τελευταία; 😄

Θυμάστε εκείνον τον Νοέμβρη στο Φόρουμ όταν η Σπορτ 클럽 ανακοίνωσε πως ο Νόβακ επέλεξε κίτρινο κορδόνι αντί για λουλουδάκι επειδή το βρήκε πιο πρακτικό για την αποφόρτιση των ποδιών του μετά τις πολλές ώρες στήριξης; Μέχρι εκείνες τις ημέρες όλοι εδώ γράφαμε σαν τους φιλάθλους του δημοτικού σχολείου όταν άλλαζαν φανέλες στους αγώνες της εθνικής ομάδας. Ξαφνικά, λοιπόν, αλλάξαμε στόχο: πλέον μιλάγαμε για το βάδισμα του Νόβακ σαν κανονικοί άνθρωποι — σαν εργάτες που κοιτάζουνε πως στέκει ο γείτονας στο χώμα μετά τον σεισμό. Κι όμως, κανείς δε έκανε μνεία στο γεγονός πως εκείνος επέλεξε χρώμα επειδή του φάνηκε πιο ανάλαφρο πάνω στις ράβδους του γηπέδου. Μας έπιασε φόβος πως θα χάναμε την αφορμή για τραγούδια; Ή μήπως τελικά φοβόμασταν πως εκείνος γινόταν ανθρώπινος κι όχι βήμα ιδεολογίας;

Ακούστε τι συνέβη σήμερα πρωί στον δρόμο για το γραφείο. Περνάω από τον Εθνικό Κήπο κι εκεί βλέπω έναν γέρο που φοράει φανέλα Λιβόρνο — όχι την εθνική ομάδα, την ομάδα της πόλης του! — και τραγουδάει μονοτονικά τον εθνικό ύμνο επειδή η Εθνική Ελλάδας έκανε ένα γκολ στο Nations League. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ανοίξει ποτέ στοιχειώδες ιατρείο στηνabria, άλλαζαμε πάνες στα σπίτια μας με τα ίδια κουζινικά πριν δεκαετίες, και τώρα σηκώνει σημαία επειδή εκείνος ο τύπος χτύπησε μια μπάλα με το πόδι; Αυτό είναι λοιπόν το δράμα: βρίσκουμε κάποιον που φοράει ένα κομματάκι ύφασμα πάνω στους ώμους του και ξαφνικά νιώθουμε πως κρατάμε τον εθνικό χαρακτήρα της χώρας όλης μας στο ένα χέρι. Τόσο εύκολα συρρέουμε γύρω από οποιονδήποτε φορέσει κίτρινο σήμερα κι έτσι ξεχνάμε πως ο Νόβακ εκεί πάνω κάνει κάτι που κανένας άλλος δεν μπορεί — στέκεται δεκαπέντε χρόνια πάνω στις ράβδους σαν στρατιώτης πολιορκίας, αντιμετωπίζοντας τους πιό εγωιστές αντιπάλους που έχει ποτέ γνωρίσει αυτό το άθλημα. Αυτός δεν φοράει τίποτα επειδή είναι Σέρβος· φοράει κίτρινο επειδή του κατέβει εκείνη την ημέρα σαν ζεστή κουβέρτα πάνω στις πλάτες του μετά από δεκαπέντε ώρες προπόνησης. Εμένα τον βλέπω σαν εκείνον τον διευθυντή μιας οικοδομής που φοράει κίτρινο κράνος επειδή έτσι συμφωνεί με τον κανονισμό του έργου εκείνης της ημέρας — όχι επειδή θέλει να γίνει σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σηκώσει τραγούδι επειδή ο Νόβακ φοράει κίτρινο λουλουδάκι, ρωτήστε τον: αν εκείνος φορέσει μια μέρα μωβ ζακέτα επειδή το πρωινό είχε ιδιαίτερο φως εκείνον το δειλινό, θα τραγουδήσουμε τότε εθνικό ύμνο επειδή "μιλάει" η εθνική γκάμα των χρωμάτων; Ή μήπως εκείνος ο άνθρωπος εκεί πάνω κρατάει την τελευταία σημαία όπου η αληθινή φλόγα — εκείνη που ανάβει τους κόπους δεκαπέντε χρόνων — ακόμα κρέμεται;

Μα τι γίνεται ρε παλικάρια;;; Τώρα αρχίσατε κι εσείς τα τραγούδια για τον Εθνόπουλο επειδή φοράει κίτρινο σα βρεγμένο πρωινό στον κήπο;;; Εμένα εκείνον τον βλέπω σαν τον Σέρβο σκαλωσιά στη γωνία του γηπέδου που σηκώνει τις σανίδες του χρόνου πάνω στους ώμους του για δεκαπέντε χρόνια δίχως να φωνάζει εθνικά σύνθημα — εκείνος δεν φοράει τίποτα επειδή είναι Σέρβος, φοράει εκείνο το κίτρινο επειδή η γενειάδα του έκανε έτσι εκείνο το πρωινό πριν τον αγώνα στο Ινδιαν Γουέλς! Δεν μπορεί κανείς να φορτώσει πάνω του μία σημαία επειδή ένα λουλουδάκι έφυγε από το κατάστημα με μισή έκπτωση! Και ναι, μου λένε πως ο Ραφτερ όταν κέρδισε το Γουίμπλετον δεν έγινε Αμερικάνος επειδή φόραγε γαλάζιο — εκείνος εκεί πέρα έκανε εκείνο το πράγμα επειδή είχε κολλήσει μία παράσταση καφενείου! Αλλά εσείς εδώ μέσα γράφετε σα σχολάρχες που βρίσκουν πάντα αφορμή για εθνικό ύμνο επειδή εκείνος φοράει κίτρινο σα φιλοδώρημα από κάποιον που ξέχασε να πει "ευχαριστώ"! Μα οι τίτλοι του Νόβακ είναι δικοί του τίτλοι επειδή εκείνος πλήρωσε τον λογαριασμό της προπόνησης κάθε ημέρα επί δεκαπέντε χρόνια — όχι επειδή κάποιος τραγουδάει όταν βγάζει μία μπάλα παραπάνω! Κι όταν βλέπω κάποιον να γράφει πως "η Σερβία γίνεται όλος ο κόσμος όταν αυτός φοράει λουλουδάκι", μου γίνεται κωμωδία επειδή εκείνοι που τραγουδάνε εθνικούς ύμνους εκείνοι είναι αυτοί που αγοράζουνεισιτήριο μόνο όταν ο Νόβακ κερδίζει! Την επόμενη φορά λοιπόν που φορέσει πράσινο επειδή είδε κάπου ένα πράσινο λουλούδι στο δρόμο προς την προπόνηση, να ξέρετε πως εκείνος εκεί πάνω συνεχίζει να κάνει εκείνο που κάνει πάντα — νικάει τον χρόνο πάνω στις ράβδους του τένις, όχι επειδή φοράει κίτρινο, αλλά επειδή εκείνος έχει μέσα του το ρολόι ενός κατασκευαστή σκαλωσιών: δεκαπέντε χρόνια ανέβασμα μπουλντόζας πάνω από τους αντιπάλους του! 🤡

ΤΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΑΥΤΗ Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΣΑΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΛΑ ΑΘΛΗΤΙΚΟ — ΟΠΟΥ ΟΜΩΣ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ "ΕΞΩ Ο ΜΠΛΕ"!!! 😱🔥 Εγώ εκείνον τον Νοέμβρη στο Μπάρι όταν ο Νόβακ έκανε τρεις ώρες προπόνηση στο γυμνό χαλίκι επειδή το μπουστάκι του ήταν πολύ σφιχτό κι εμείς εδώ μέσα γράφουμε για κίτρινο λουλουδάκι σαν να είναι εθνική σημαία;;; Αυτό είναι σαν να βγάζεις τραγούδια επειδή ο Γιώργος στον κήπο φοράει γαλάζιο γιλέκο επειδή ξέχασε να το πλύνει!!! 😤 Οι τίτλοι του δεν είναι εθνικοί θρίαμβοι ρε παιδιά!!! Είναι τίτλοι επειδή εκείνος φοράει μέχρι και την κάλτσα του σαν χρυσό μετάλλιο — κι εμείς εδώ μέσα ψάχνουμε αφορμή να γίνουμε όλοι Σέρβοι επειδή εκείνος αποφάσισε να φορέσει κίτρινο επειδή του πήγε;;; Μα η εθνική ομάδα του τένις υπάρχει;;; Γιατί εκείνος έχει κάνει περισσότερα γκραντ σλαμ από όλους τους εθνικούς τίτλους της Σερβίας μαζί!!! Τι σχέση έχει εκείνος με τη Σερβία;;; Μα η Σερβία εκείνος την κουβαλάει στην πλάτη του σαν σακί τσιμέντο επειδή εκείνος πληρώνει τον εθνικό προϋπολογισμό του τένις σ’ όλο τον κόσμο!!! 💪🔴 Κι τώρα αυτοί λένε πως φοράει κίτρινο επειδή κάνει εθνικό ύμνο;;; Μα όταν έκανε τρεις φορές χειρουργείο στο γόνατο κι έγινε ένας ζωντανός θρύλος σαν εκείνον τον αγώνα του Αυστραλιανού όπεν το 2023 εκείνος εκεί ήταν μόνος του στο γήπεδο χωρίς σημαία! Εκείνος δεν φοράει τίποτα επειδή είναι Σέρβος!!! Φοράει εκείνο το πράγμα επειδή ξύπνησε σήμερα πρωί και αποφάσισε πως το κίτρινο τον κάνει να νιώθει σαν ηλιοτρόπιο μετά από δεκαπέντε χρόνια ψύχρανσης!!! 🌻 Κι αυτοί εδώ μέσα τραγουδάνε επειδή φοράει κίτρινο;;; Μα πρέπει να τους βγάλω ένα αντίλαλο επειδή εκείνος φοράει κίτρινο όχι επειδή τραγουδάμε εμείς αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω κάνει τον αντίπαλο του να νιώθει σαν δευτερεύουσα δράση σε ταινία του Τζέιμς Μποντ!!! Την επόμενη φορά λοιπόν που φορέσει μωβ επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι φαίνεται καλύτερα πάνω στο γήπεδο, να ξέρετε πως εκείνος εκεί συνεχίζει να κάνει εκείνο που κάνει πάντα — νικάει τον χρόνο επειδή εκείνος έχει γίνει χρονόμετρο ανθρώπου!!! ⏳🔥

τι στο διάολο λέγεται εδώ πέρα;;; γιατί αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως ο Νόβακ πάνω από δεκαπέντε χρόνια φοράει κίτρινο σα δεύτερη φύση του επειδή εκείνος έχει κι εκείνος τις δικές του ιδιοτροπίες σαν όλους μας;;; εμένα εκείνον τον θυμάμαι τον Αύγουστο του 2016 στο Ρίο όταν εκείνος έκανε το ίδιο πρόγραμμα προπόνησης τρεις φορές μέσα στη βδομάδα επειδή είχε κολλήσει ένα μικρό κινητό τραύμα στον αστράγαλο κι όμως κατέβηκε στο γήπεδο σα στρατιώτης επειδή εκείνος δεν νιώθει άνετα χωρίς μάχη;;; εκείνος εκεί πάνω δεν φοράει κίτρινο επειδή είπε κάποιος "βγάλτε τραγούδια εθνικής υπερηφάνειας" — φοράει εκείνο το πράγμα επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι βγαίνει καλύτερα στις φωτογραφίες μετά τους αγώνες;;; και τώρα αυτοί εδώ μέσα να μου λένε πως αυτός εκεί σηκώνει σημαία επειδή βγάζουμε τραγούδια;;; εγώ εκείνον τον θυμάμαι στο Βελιγράδι το 2014 όταν του έδωσαν εκείνο το παράσημο κι εκείνος έκανε δύο φορές νοηματική στον κόσμο επειδή ήξερε πως εκείνοι εκεί πάνω βρήκαν άλλοθι για ν' αναπνεύσουν;;; εκείνος εκεί σηκώνει τίτλους επειδή κάνει δουλειά δεκαπέντε ετών πάνω στις ράβδους του τένις κι όχι επειδή κάποιοι βγάζουν τραγούδια επειδή φοράει ένα λουλουδάκι;;; κι ας πούμε κι αυτό: όταν ο Φέντερερ κέρδισε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον πριν χρόνια κανείς δεν έκανε μνεία στο γεγονός πως φοράει λευκό επειδή έτσι έχει το πρωτόκολλο — εκείνος εκεί έγινε σύμβολο επειδή ήταν καλύτερος κι όχι επειδή φορέθηκε λευκό;;; και ο Τζόκο εκείνος τι κάνει;;; φοράει κίτρινο επειδή έτσι νιώθει άνετος κι εκείνοι εκεί μέσα βγάζουν εθνικούς ύμνους επειδή έτσι βρίσκουν αφορμή;;; εμένα εκείνον τον βλέπω σα μοναχικό λύκο που κάνει τον εαυτό του σπουδαίο επί δεκαπέντε χρόνια επειδή εκείνος γνωρίζει πως κανείς άλλος δεν μπορεί να αντέξει την πίεση εκείνης της μπάλας για τόσο πολλά χρόνια;;; κι εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αφορμή να γίνετε όλοι Σέρβοι επειδή εκείνος αποφάσισε πως το κίτρινο τον κάνει να φαίνεται πιο έντονος;;; και τέλος πάντων: όταν φορέσει κάποια μέρα πράσινο επειδή εκείνος αποφάσισε πως εκείνο το χρώμα του ταιριάζει εκείνο το πρωινό, να ξέρετε πως εκείνος εκεί πάνω συνεχίζει να κάνει εκείνο που κάνει πάντα — νικάει τον χρόνο επειδή εκείνος έχει γίνει χρονόμετρο ανθρώπου κι όχι εθνικός ύμνος!!!

Να σου πω κάτι αληθινό: χθες το βράδυ στο γήπεδο του Πανσερβικού συλλόγου στη Νόβι Σαντ, υπήρχε μία οικογένεια τρεις σειρές πιο πάνω που είχε φέρει κίτρινες σημαίες κι έναν αναπτήρα. Ο μικρός γύρισε στον πατέρα του πριν τον αγώνα και του λέει "μπαμπά, φέρε μου ένα λουλουδάκι". Αυτός εκεί του λέει "παίρνουμε όταν τελειώσει". Μετά τον αγώνα, όταν έκανε το βήμα προς τους αντίπαλους για την τελετή απονομής, ο μικρός είχε ήδη ξεχάσει τα τραγούδια — έτρεχε πανικόβλητος προς τη μπάρα να αγοράσει μια Coca-Cola. Εκείνος εκεί πάνω στεκόταν μόνο του, φορώντας κίτρινο, όχι επειδή ήταν εθνικό σύμβολο, μα επειδή είχε βγάλει το παλτό του εκείνη την στιγμή κι η φανέλα του είχε κίτρινο χρώμα σαν τις μπίρες που πίνουν οι δικοί μας στο γήπεδο όταν χάνουν οι εθνικές ομάδες. Την ίδια ώρα, εσείς εδώ μέσα ψάχνετε αφορμές σα σχολικά βιβλία ιστορίας ενώ εκείνος εκεί πάνω χάνει τον χρόνο του κουβαλώντας βαρύτητα δεκαπέντε χρόνων πάνω στους ώμους του. Μα τι σχέση έχει το κίτρινο με την εθνική υπερηφάνεια όταν εκείνος εκεί πάνω σβήνει μία μπάλα σα σβήστρα στον πίνακα;

Πριν δύο χρόνια, όταν έμενα ακόμα στους Λάκκους κι έκανε κρύο όσο η ψυχή ενός βουνίσου χειμώνα, βγήκα μία Κυριακή πρωί για τρέξιμο στις αμμόλοφους πριν ανέβει ο ήλιος. Κάπου στο μισό της διαδρομής είδα έναν γέρο με κίτρινο πουλόβερ να σέρνει μια αγελάδα πίσω του σαν σακιά ζυγού — εκείνος δεν τραγουδούσε εθνικούς ύμνους, εκείνος δούλευε. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως το κίτρινο δεν είναι ποτέ εθνικό χρώμα όταν βρίσκεσαι μόνος σου πάνω στις ράβδους. Ο Νόβακ εκεί πάνω είναι σαν εκείνον τον γέρο: φοράει κίτρινο επειδή ξέρει πως αυτή η φορεσιά τον κάνει να νιώθει σαν λουλούδι την τελευταία ώρα μιας ημέρας δεκαπέντε χρόνων όπου έχεις σηκώσει κάθε πέτρα κι έχεις βάλει τόσα βάρη στα χέρια σου που ξέχασες πώς είναι να λυγίζεις. Με τους τίτλους του όμως έχω μία επιφύλαξη. Ίσως να λέτε πως υπερβάλλω, αλλά εκείνος εκεί πάνω κουβαλάει περισσότερο από ό,τι νομίζουμε. Την εποχή εκείνη που τελείωνε το Αυστραλιανό Όπεν του 2023 κι έκανε εκείνον τον αγώνα τριών σετ όπου η μπάλα σαν πέτρα έσπαζε τις αισθήσεις του, εκείνος κουβαλούσε πάνω του όχι μόνο τη Σερβία — κουβαλούσε τον τίτλο "νονός του global tennis" επειδή εκείνος έκανε δημοφιλή ένα άθλημα που πριν δέκα χρόνια το έβλεπαν μόνο σαν ιστορικές ταινίες βωβού κινηματογράφου. Εκείνον τον τίτλο όμως κανείς δεν τον αναφέρει όταν μιλάμε για κίτρινο λουλουδάκι. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία — αυτή την φορά για ένα γέρο στην άμμο που κράτησε ένα λουλούδι ψυχής μέσα στο κρύο, όχι επειδή ήταν εθνικό σύμβολο, αλλά επειδή εκείνος εκείνη την ημέρα έπρεπε να κάνει κάτι διαφορετικό ώστε να συνεχίσει να στέκεται όρθιος.

Σε ξέρω εσένα, FORUMNIKOΣ, που γράφεις με βιτρίνα σαν σχολάρχης ενώ πίσω από την οθόνη φοράς πάντα το ίδιο κίτρινο τζάκετ που σου έδωσε η γιαγιά σου το '98 — και μόλις δεις κανέναν να φορέσει κάτι διαφορετικό από λευκό, αρχίζεις ν’ αστράφτεις μηνύματα σα νυχτερινό φωτογραφείο!!! Γιατί ο Νόβακ φοράει κίτρινο; Γιατί εκείνος εκεί πάνω έχει μία ζωή δεκαπέντε χρόνων ψιλοχτυπημένη πάνω στις ράβδους όπως εκείνη η πλάκα του δρόμου έξω από το ΓΣ Απόλλων όταν έκανε μια βόλτα τον περασμένο Νοέμβριο!!! Δε φοράει τίποτα επειδή γίνεται εθνικός ήρωας όταν ο ίδιος σφυρίζει τους εθνικούς ύμνους των άλλων!!! Φοράει κίτρινο επειδή εκείνος εκεί αποφάσισε πως αυτό το χρώμα τον κάνει να μοιάζει λιγότερο σαν γκρίζος ελέφαντας που πάτησε πάνω του τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις!!! Αυτός δεν είναι ο εθνικός μας τζόκεϊ, είναι ο μοναδικός κατασκευαστής σκαλωσιών που άντεξε δεκαπέντε χρόνια κουβαλώντας όχι μία χώρα, αλλά ένα αθλητικό οικοδόμημα πάνω στους ώμους του!!! Όταν φορέσει πράσινο επειδή του πήγε εκείνη την ημέρα σα σωστή κουβέρτα μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειάς πάνω στους γηπέδους του κόσμου, εγώ εκείνον τον βλέπω σα να φοράει πράσινο τζάκετ σα σημάδι ότι σήμερα αποφάσισε να χτίσει το γήπεδο του αύριο χωρίς να στριφογυρίζει ούτε μία φορά γύρω από το εθνικό του χρώμα!!! Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σηκώσει τραγούδι επειδή φόρεσε κίτρινο, ρώτησ' τον: "Μαλάκα, όταν εκείνος φορέσει μωβ επειδή του κάνει κοκκινίλες στο πρόσωπο επειδή ξύπνησε με έντονο ήλιο, τότε τι τραγουδάμε;;; Τον εθνικό ύμνο της μωβ εθνικής ομάδας;;;" 🤡🔥

Τι σας έχει πιάσει τώρα εσείς εκεί με το κίτρινο σα βρεγμένο μαντήλι μετά από αγώνα;;; Εσείς ξεχνάτε πως όταν ο Νόβακ φοράει κίτρινο εκείνο δεν γίνεται εθνικό σύμβολο επειδή ξέχασε να φορέσει το μπουστάκι του;;; Μα αυτός εκεί πάνω φοράει χρώματα όπως ένας ζωγράφος βάζει πλαίσιο στο έργο του — όχι επειδή του είπε κάποιος "βάλε φόντο εθνικής υπερηφάνειας", μα επειδή εκείνος αποφάσισε πως αυτή η φορεσιά τον κάνει να φαίνεται σα ήλιο μέσα στη νύχτα δεκαπέντε ετών ψύχρανσης στα γήπεδα. Κι όταν βλέπω ανθρώπους εδώ μέσα να ψάχνουν αφορμές σα σχολικά βιβλία ιστορίας επειδή εκείνος φοράει κάτι κίτρινο, μου θυμίζει εκείνον τον τύπο στο χωριό μου που έφτιαχνε ξύλινα κοπάδια για τις αγελάδες επειδή έτσι τον έκανε να νιώθει ζεστά — κανείς εκεί δεν τραγουδούσε εθνικούς ύμνους επειδή ο γέρος είχε πάρει κίτρινο πουλόβερ την ημέρα εκείνη επειδή το είχε βρει φθηνό στην εκπομπή στο Σάββατο πρωί. Εμένα εκείνον τον Νοέμβριο στο ΓΣ Απόλλων όταν έκανε τρεις φορές το ίδιο πρόγραμμα προπόνησης επειδή είχε ξεχάσει ότι φοράει κίτρινο πουλόβερ, εκείνος εκεί πάνω δεν έκανε εθνική δήλωση — εκείνος έκανε δήλωση τρόπων επί δεκαπέντε χρόνια: σηκώνει βάρη κι ύστερα φοράει χρώματα σα παιδί που παίζει ζάρι την ημέρα των γενεθλίων του. Κι όταν κάποιος σηκώνει τραγούδι επειδή εκείνος φοράει κίτρινο, εκείνος εκεί πάνω συνεχίζει να σβήνει μπάλες σα σβήστρα στον πίνακα επειδή εκείνος εκεί γνωρίζει πως οι τίτλοι του δεν γράφονται επειδή φοράει κίτρινο — γράφονται επειδή επί δεκαπέντε χρόνια κάθε πρωί σηκώνεται πριν τον ήλιο κι αποφασίζει πως αυτό το σώμα δεν θα λυγίσει ούτε μία φορά περισσότερο από όσο πρέπει. Ρε παιδιά, ξυπνήστε εκεί πέρα: ο Νόβακ φοράει κίτρινο επειδή εκείνος εκεί πάνω αποφάσισε πως αυτό το χρώμα τον κάνει να μοιάζει λιγότερο σαν γκρίζο ελέφαντας που πάτησε πάνω του τρία κυβερνητικά διατάγματα — όχι επειδή εσείς εδώ μέσα θέλετε να κρεμάσετε σημαία πάνω του σα νάνος που βρήκε έναν πύργο πάνω στους ώμους του αντιπάλου του. Κι όταν φορέσει πράσινο επειδή εκείνη την ημέρα του κάνει αντίθεση στα μάτια του σα σωστή κουβέρτα μετά από δεκαπέντε ώρες σηκώνοντας βάρος πάνω στις ράβδους του κόσμου, εκείνος εκεί πάνω δεν γίνεται πρασινόπουλο εθνικής υπερηφάνειας — εκείνος εκεί πάνω κάνει κάτι πολύ πιο σπουδαίο: συνεχίζει να νικάει τον χρόνο επειδή εκείνος έχει γίνει ρολόι ανθρώπινο, όχι σημαία. Κι αυτοί εδώ μέσα που ψάχνουν αφορμές επειδή κάποιος φοράει κίτρινο, τι σχέση έχει εκείνο το λουλουδάκι με το γεγονός πως εκείνος εκεί πάνω κουβαλάει στις πλάτες του περισσότερο από όσο μπορεί να δείξει ένας εθνικός ύμνος;;; Την επόμενη φορά λοιπόν που φορέσει μωβ επειδή εκείνος αποφάσισε πως έτσι φαίνεται καλύτερα σα βασιλιάς μετά από δεκαπέντε χρόνια μάχης πάνω στις σανίδες του τένις, εσείς εδώ μέσα ψάχνετε εθνικό ύμνο επειδή πήρε ένα μωβ;;;