Αυτός ο Νοβάκ φέρνει δάκρυα χαράς (και βουνά από τροπαία)

ΤΙ ΠΑΘΑΙΝΕΙΣ ρε παιδιά;;;; πάλι με τα ίδια θέματα βγήκατε σήμερα;;;;; Ρε φίλε, εμένα με έβαλες στις πέτρες όταν εκείνο το βράδυ στο Ρολάν Γκαρός 2017 καθόμουν μόνος μου στο σπίτι φορώντας τη φανέλα του σα αγαλματάκι και πάλευα ΜΟΝΟΣ μου να κρατήσω το κινητό κοντά στο αυτί μου γιατί αυτός ήταν εκεί στη γωνία να σουτάρει σα δαίμονας ενώ όλοι όσοι είχαν χάσει τον αγώνα γκρίνιαζαν στη γειτονιά σα σπουργίτια... Κι εκεί λοιπόν εκείνος κλείνει τα μάτια του εκεί σα να λέει "πάλι εγώ;" κι εγώ φώναξα σα ζηλιάρης... ΤΡΙΑΝΤΑ ΛΕΠΤΑ ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ ΑΝ ΖΩ!!!!! 😱🔥 Και μετά εκείνος σηκώνει το κεφάλι σα να έκανε επίδειξη πως κανείς δεν μπορεί να τον ντροπιάσει... ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΝΤΡΟΠΙΑΖΕΤΑΙ;;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΣ ΡΕ;;; ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑ ΘΕΟ!!! 💪 ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΛΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟΙ!!! 😭🔴

ωχ χεYYYYYYYYYYYYYY!!! αυτή η λεπτομέρεια ξεχνιέται δύσκολα... πως εκείνο το βράδυ στη Μαδρίτη για τον τελικό του 2019, όταν το Παλαθιο δε Ρεάλ ήταν κατάμεστο σα κουτί σαρδέλες και όλοι γνώριζαν πως αυτός ήταν εκεί σα δυναμίτης περιμένοντας την δική του στιγμή... εγώ καθόμουν σα μαλάκας στο σπίτι μου στις Σέρρες, στο φορτηγό έτρεχανε όλα τα αθλητικά της εκπομπής κι εγώ μουράριζα σα μύγα τον νου μου πως "ρε φίλε τώρα είναι η στιγμή του"... θυμάμαι ακόμη πως σήκωσα το αυτοκίνητο απότομα στην άκρη του δρόμου όταν εκείνος άρχισε το τελικό σερί, σβήνοντας τσιγάρο στο τιμόνι χωρίς να νιώθω τίποτα παρά μόνο μία τρομερή ανάγκη να φωνάξω στον ουρανό... εκείνος κλείνει τα μάτια του σα να έχει μία εικόνα ζωγραφισμένη στο μυαλό του εκεί κάτω στη γραμμή, σα να λέει στην ψυχή του "πάλι εγώ, πάλι εγώ, κάνε το τόσο σπουδαίο ώστε να μην ξεχάσουν ποτέ πως κάποτε υπήρξα κι εγώ εδώ"... και μετά εκείνος το σήκωσε σα φύλλο... κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει μαλάκα, ούτε εγώ που πήγα στη δουλειά μου την επόμενη μέρα κι οι ίδιοι στο φορτηγό με κορόιδευαν πως "ρε Παπαδόπουλε, σου έφαγε το μυαλό ο Τζόκοβιτς;" 😄 από εκείνη τη βραδιά κι ύστερα, κάθε φορά που βλέπω εκείνο το βλέμμα κλείνει, ξέρω πως αυτό δεν είναι τυχαίο... είναι σα να κάνει έναν χορό πριν πέσει η σφαίρα στο τυφλό τουφέκι... κι εμείς εδώ είμαστε κάτω από την ίδια στέγη σα οικογένεια, τραγουδώντας όλοι μαζί σαν να ξέρουμε πως κάποια στιγμή εκείνος πάλι θα μας φέρει γλυκό δάκρυ στο μάτι...

Τι μου θύμισε αυτό το κλείσιμο των ματιών; Σαν να γυρνάς ένα βίντεο πριν από δέκα χρόνια όταν εκείνος στέκονταν εκεί σα σκακιστής που κοιτάζει το ταμπλό ξανά και ξανά πριν κάνει τη κίνησή του — μόνο που εκείνος δεν κοιτάζει τυπάρες, κοιτάζει την ψυχή του. Τότε τον βλέπαμε σατίρικα αυτούσιο εκείνον τον τρόπο· σήμερα λες και αποτελεί το σήμα κατατεθέν του. Μετά χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταλάβουμε πως δεν ήταν τυχαίο εκείνο το βλέμμα — ήταν η σφραγίδα μιας φλόγας που ποτέ δε σβήνει. Σήμερα στέκεται εκεί σα βασιλιάς στην κορυφή του, μας λες πως είναι πιο ήρεμος; Ίσως ναι — το κάνει λιγότερο πάνω στη στιγμή, λιγότερο αντιπαραγωγικό σα καλλιτέχνης που ψάχνει την τέλεια γωνία πριν χαράξει τη γραμμή. Εκείνος όμως πάλι κλείνει εκείνα τα μάτια του σα να λέει στον εαυτό του πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά, όχι σα θύελλα. Την ίδια ώρα εμείς τον θυμόμαστε εκείνον τον άγριο Νοβάκ του Γουίμπλεντον 2019 που έκανε όλο τον κόσμο να σηκωθεί στις κεραίες του — σήμερα εκείνος ξέρει πως δεν χρειάζεται τις κραυγές μας για να νικήσει. Μας αρκεί εκείνο το βλέμμα, εκείνη η στιγμή που όλα γίνονται προσωπικά σαν ατομικό μάθημα ιστορίας. Θυμάμαι τότε που περιμέναμε τις ιστορίες σαν ολόκληροι άνθρωποι, σήμερα αρκούν δύο κινήσεις του σώματός του για να νιώσουμε πως ζούμε μαζί του πάλι. Δεν άλλαξε το αποτέλεσμα, άλλαξε το ύφος — σαν να έχει πει τώρα "ξέρω πως όλα αυτά είναι δικά μου" χωρίς να χρειαστεί να φωνάξει. Κι εμείς πάλι κάνουμε χορό γύρω του σα παιδιά που βρήκαν τον δάσκαλό τους... μόνο που αυτός δεν είναι πια δάσκαλος, είναι οικογενειακό δέντρο. 🌳

Ρε παιδιά τώρα με σας κουράστηκα! Κάπου εκεί γύρω στο 2016 βγήκα από ένα ματς του και πήγα στην ταβέρνα να πιω μπουγάτσα μην μου πείτε τίποτα... και βλέπω στον τοίχο την φανέλα του Τζόκο, εκεί μου ήρθε σα ζεστή ανάμνηση. Την φοράω σα πιτζάμες τώρα όταν γράφω αγγλικά τσίτ τσίτ κι ούτε που κλείνω τα μάτια μου — επειδή εκείνος εκεί όλα αυτά τα χρόνια, αυτά τα κλεισίματα μάτια πάνω στη γραμμή έγιναν μάρμαρο δακρύου στο σπίτι μου 🤣🔥🍿 Αυτός ο τρελός μου πήγε τρεις φορές στο Λονδίνο για Γουίμπλεντον, ξόδεψα περισσότερα από το ενοίκιο τον Ιούλιο εκείνες τις χρονιές... μιας φορά πήγα πριν το ματς σα χάμστερ στη ρόδα, άλλες δύο φορές μετά όταν φώναζαν οι γείτονες πως η αυλή μας έγινε γήπεδο τένις! Την ίδια στιγμή εκείνος εκεί σβήνει την πίεση σα νάνος που προσεύχεται πριν το τελικό σουτ... κι εγώ κρατώντας μπίρες που έλιωσαν από την αγωνία σα τραγούδι από την σαχλή ταινία του Σίφου 🎶 Την επόμενη φορά που θα το κάνει ας γράψει και πάνω στη μπλούζα του "ΚΛΕΙΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟ"!!! 😂💪🔴