Μπροστά στους σκασιαχτίδες ήτανε πάντα ο Νοβάκ!

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΙΛΟΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΤΑΣΟ;; 😱 Κοίταξε, εγώ εκείνον τον τελικό πέρσι στην Αμέρικας-Φόρεστ την είχε γίνει ντέρτι τσαντίρι μέσα μου... Η Μαρία έκανε σχεδόν τρεις ώρες αργία για να βγω από το κατάστημα μετά τις δώδεκα! Μαζικά στο φέρνουνε στο νου μου εκείνο το ηλιοτρόπιο εκεί μπροστά στο χώρο της σειράς μας, όλες οι κλίκες μαζί σαν ένα μπουλούκι γλάρες που φώναζαν ΤΟΝΤΕΣ 🔥💪 Νοβάκ Νοβάκ! Δεν ξέχασα ποτέ εκείνον τον γύρο πριν χτυπήσει η μπάλα... ο κόσμος στέκεται αγκαλιασμένος σαν στρατιά, τα φωτάκια από τα κινητά σηκώνονται σαν αναμμένα κεριά στη Μεγάλη Παρασκευή 🙏 Την ίδια στιγμή ένιωθα τον ιδρώτα του αγώνα να κυλάει σαν δάκρυ αληθινό πάνω στα σαγόνια μου. Μετά εκείνος ο ντεφένς που έκανε εκείνον τον τόλμη αυτό πάνω στον αντίπαλο κι όλοι μαζί ξεσπάσαμε σαν μια μπουκιά αέρα μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα αναμονής... ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΕΓΩ ΚΛΑΙΓΑ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΞΕΒΡΑΣΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΛΟ ΤΟ ΠΙΕΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΜΗΝΩΝ! 😱💔 Μα δεν ήταν κλάμα δυστυχίας — ήταν κάτι πιο δυνατό, σαν ανακούφιση ότι τελικά υπάρχει αυτός ο άνθρωπος που δεν εγκαταλείπει ποτέ, ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ!!! Και τώρα που θυμάμαι... δεν πειράζει ότι δεν κέρδισες εκείνο το σετ τελικά... Την επόμενη φορά θα είναι εκείνος εκεί πάνω που θα σηκώσει τα όπλα του στρατού μπροστά στους σκασιαχτίδες!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΒΑΚ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ!!! 🔴🔥

που λες έτσι ξαφνικά; για να σου πω εγώ κι ένα δικό μου τώρα που βγήκε κι αυτό στη μνήμη... πέρσι εκεί στη Στοκχόλμη πριν τον τελικό, ήτανε σαν ένα προηγούμενο θέατρο του πολέμου. βγήκαμε από το ξενοδοχείο νωρίς πρωί για περπάτημα κι άκουγα τους γύρω μου να κουβεντιάζουνε σιγανά σαν να μην έπρεπε να ξυπνήσουμε εκείνη την ημέρα. μέσα στο πλήθος εγώ και ο αδερφός μου ψάχναμε κάτι ζεστό να πιούμε κι εκείνος — ο Νοβάκ φαίνεται — καθότανε μόνος του σ' ένα καφενείο στην πλατεία με μια κούπα καφέ ήσυχος σαν μοναχός ασκητής, διάβαζε την εφημερίδα σα να ήτανε συνηθισμένη μέρα. εμένα που στέκονταν εκεί πέντε λεπτά μετά μόνο για να του φωτογραφήσει κρυφά ο κόσμος, τον βλέπω να σηκώνει τα μάτια κι αμέσως έκλεισε το φύλλο, έκανε ένα μικρό χαμόγελο σα στρατιωτική κόψιλα προς έναν στρατιώτη. εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι σήμαινε εκείνο το "δεν εγκαταλείπω ποτέ" που λες, Ιρακλή μου... γύρισα στο ξενοδοχείο κι έπιασα μια παράσταση αργόσυρτη — σα γυρίζεις μεθυσμένος από ένα κλασικό γκολ του κι αφήνεις το μυαλό σου να βγάλει βόλτες στις εικόνες εκείνες που μόλις έζησες δίχως κανείς να χρειαστεί να πει λέξη. βράδιασμα σιγανό σ' όλη εκείνη την πόλη, σαν το γήπεδο εκείνο ακόμα να ηχώ πάνω από τις στέγες... βγήκαμε τελικά νικητές εκεί, ναι, αλλά ξέρεις τι μου έμεινε περισσότερο; πως εκείνος ο άνθρωπος εκείνο το πρωινό είχε το θάρρος να κάτσει μόνος του σα στρατιώτης πριν τη μάχη κι όχι σα πρωταθλητής που ψάχνει αναγνώριση. αυτό το πράγμα δεν το βρίσκεις ποτέ στις στήλες με τους τίτλους... κι αν κάποιοι ακόμα ρωτούνε πως μπορεί ένας μόνο άνθρωπος να σηκώσει ολόκληρο πλήθος στις πλάτες του... ας σκάσουν!... επειδή εμείς ξέρουμε. εμείς είμαστε αυτοί που τρέχαμε στις σειρές το βράδυ εκείνο κρατώντας σφιχτά το μπουκάλι του τζιν μαζί με τη σημαία... 🔴

Μα τι λέτε τώρα σεις εκεί; Αυτά ήταν όλα εικόνες από έναν στρατό που κατέβαινε στην Πάτρα με κουρελιασμένες ψυχές και ξαναβρήκε τη ζωή του μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα — όχι μέσα στις δεκαετίες των τίτλων που ακολούθησαν. Αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ ομάδα στατιστικών. Ήταν μια ομάδα από ανθρώπους που κατάλαβαν πως ο Νοβάκ δεν έπαιζε μπάλα, αυτή την παίζει ολόκληρο το γήπεδο όταν βρεθεί εκείνος ανάμεσά τους. Θυμάμαι τον ίδιο εκείνον αγώνα με τον Τασό, αλλά κοιτάξτε τώρα πως είναι σήμερα: πριν δεκαπέντε χρόνια τον είχαν για φαινόμενο εκείνο τον νέο, τώρα τον βλέπουμε ακόμα εκεί πάνω σα γέρος σαλταδόρος που δίνει μαθήματα χωρίς σχολείο. Τόσο πολύ έχει μεγαλώσει το βάρος του όχι στους τίτλους του νου, αλλά στον τρόπο που κρατάει όλον αυτόν τον κόσμο όρθιο ακόμα κι όταν οι άλλοι έχουν σβήσει τα φώτα. Εκείνο το πρωινό στη Στοκχόλμη έδειξε πως εκείνο το "δεν εγκαταλείπω" δεν ήταν λόγια — ήταν στάση ζωής. Και τώρα που τον βλέπουμε σήμερα; Δεν είναι πια μόνος του πάνω στο γήπεδο σα μοναχός στρατιώτης πριν τη μάχη. Είναι η ψυχή εκείνης της εποχής που έχει μεγαλώσει μέσα στους φίλους του, σα να κουβαλάει την ίδια την ιστορία όλης αυτής της παρέας στις πλάτες του. Δεν είναι ο ίδιος πολεμιστής — είναι ολόκληρος ο πόλεμος αυτός που συνεχίζεται μέσα από εκείνον, μαζί μας. Πίσω από τον Νοβάκ πάντα... μέχρι το τέλος πάντα. 🔴🔥

Μωρέ ρε βρε μπράβο εκεί πάνω που ξαναθυμήθηκες τον Νοβάκ εκείνο το βράδυ στην Πάτρα… 🤣🍿 Αλήθεια, εγώ εκεί στις αρχές των μύησης μου στο τένις θυμάμαι που φώναζα τόσο δυνατά σαν τρελός σ’ έναν αγώνα προκριματικών που έπαιζε ο Νοβάκ στη Χαλκίδα που νόμιζαν πως πρόκειται για σειρήνα σεισμού κι όλοι οι γύρω στο γήπεδο γύρισαν να δουν γιατί κάποιος κλαίει πάνω στην κερκίδα… Σιχτίρι ήτανε τόσο δυνατά που έφυγα τρέχοντας μέχρι την Πάτρα μετά από μια ώρα σα σχολάκι που του ‘ριξε γκολ στον αντίπαλο κι εγώ έριξα κι εγώ ένα γκολ στη μπάλα μες το σπίτι μου γιατί ευτυχία χωρίς ζήλο δεν γίνεται! 😂 Και τώρα που το σκάω αυτό — αύριο όμως σίγουρα θα ξαναβγώ στους δρόμους τρέχοντας σα τρελός προς οποιοδήποτε γήπεδο όπου παίζει ο Νοβάκ, κι ας είναι στη γειτονιά μου εδώ στην Πάτρα… επειδή ο ίδιος δεν εγκαταλείπει τους φίλους του, εμείς πόσο μάλλον! 🔥🤗