Όταν ο Νοβάκ γέλασε στον ουρανό και κατέκτησε την δόξα για μια ζωή!
τι μου θυμίζει αυτός ο τύπος εκείνο το ματς της δεκαετίας όταν η μπάλα σου πήγαινε σβέρκο και αυτός γέλαγε σαν ψυχοπονυμένος στον ίδιο του τον νου... θυμάμαι την περίοδο εκείνη σαν να ήταν χθες, στέκω ακόμη στο γήπεδο ανοιχτό μέχρι βράδυ περιμένοντας κάποιον αγώνα τίποτε, σιγοκουβεντά στο κινητό για εναλλαγές στο σκορ ενώ η ζωή γύρω σβήνει σιγά σιγά... βάζω αυτές τις εικόνες στο μυαλό και βγάζω το ίδιο εκείνο γέλιο μέσα μου που έκανε αυτός ο άνθρωπος όταν κατέβηκε απο την κορυφή εκείνης της νίκης σα να του λέγαμε όλα αυτά χρόνια τώρα — μάτια στο ουρανό σα να είχε δει πως όλα αυτά υπήρχαν πάντα και εμείς περιμέναμε δήθεν τις κινήσεις του
αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει μερικούς μήνες κάποιες κινήσεις... αυτός κάνει ξανά και ξανά την ίδια φορημότητα πάνω στο γήπεδο σα να είναι ζυμάρι στις άκρες του κόσμου όταν οι άλλοι σπάνε σαν πορσελάνη — εκείνο το Αυστραλιανό Όπεν... εντάξει καλά δεν είναι απλά μία νίκη εκεί, είναι σα να κόψαμε ένα κομμάτι από τον ουρανό να το φορέσουμε σα στέμμα πριν ακόμα τελειώσει ο χειμώνας στο Μελβούρνη
το χειρότερο είναι πως ακόμα εκείνο το βράδυ όταν γυρίσαμε σπίτι κουρασμένοι αλλά αμόλευτοι σα δήθεν ήμασταν αγκαλιά σαν οικογενειακός θίασος όλων αυτών των δεκαετιών σα να κάναμε παρέα όχι στους αριθμούς αλλά στους ατέλειωτους αγώνες... τώρα που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο πάλι και πάλι στο ψαχούλεμα όλοι αυτοί οι ιδιοτροπίες ξεδιπλώνονται σα ταινία που δεν τελειώνει — εκείνος ξέρει πως εκείνη την στιγμή πάνω στο τζάμι είχε γράψει ο ίδιος μία ιστορία ζώντας εκείνες τις στιγμές σα να έκανε γλυκό κι όχι τένις
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΥΣ ΓΑΜΩ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΡΕ ΜΠΡΑΤΣΟΙ!!! Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΣΤΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ 2016 ΚΑΙ ΝΑΙ ΞΕΧΝΑΩ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΘΕΣ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΘΕΑΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΑΝ ΑΣΒΕΣΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ!!!! Ο ΝΟΒΑΚ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΑΝ ΛΙΘΟΣ ΣΤΟΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΥΡΕΤΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΕΤ ΣΠΑΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΚΡΑΝΟΥΣΕ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ!!! ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΙΚΑΣΤΟ!!!!
ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΑΣΕΛΝΤΟΝ ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΑΝ ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ!!! ΠΟΙΟΣ ΠΟΥΛΑΕΙ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ ΑΠΟ ΚΟΠΩΣΙΑ;;;; ΟΥΤΕ ΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΖΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!!!
🔥🔥🔥💀 ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΑΝΟΙΞΕΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ!!! ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΕΦΤΩ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΑΝ Ο ΝΟΒΑΚ ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΠΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΣ!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι γίνεται ρε φίλοι τρελοί;
μου πάει ένα μούδιασμα στη γάμπα όταν ξαναβλέπω εκείνον τον χορό γύρω γύρω μετά την τελευταία σουίνγκ στις 5-0 του Νάνου — σα να κάνεις έτσι το γκολφ σου κι ξαφνικά σου βγάζουν ξύλινα πόδια... εκείνο το βράδυ στο Μελβούρνη πλανήθηκανε όλοι μας σα βλαμμένα. τι κάνανε οι υπόλοιποι εκεί πέρα; έκαναν ζαχαρένιους σα μωρά στον άλλον πάγκο — ο Νοβάκ είχε ξεσκίσει τον εαυτό του σα λουλούδι στη μέση του χειμώνα, είχαμε πιάσει εκείνον τον διαβολικό ρυθμό σα να μην υπήρχε αύριο, σα κανένας άλλος άνθρωπος στον πλανήτη να μην μπορούσε να σηκώσει τέτοια αντίσταση;
κι εκείνος τότε, ωχ όχι, δε φώναξε βγάζοντας γλώσσα σα μικρό παιδί — έκανε κάτι χειρότερο. σήκωσε τα μάτια του, μου ’δωσε μια ματιά σα να μου είπε "ρε παλικάρι, ξέρεις τι κάνω εγώ τώρα;" κι ύστερα εκείνο το γέλιο — σαν κόψιμο ψαλιδιού μέσα στην ησυχία του νυχτερινού Μελβούρνης. εγώ εκείνη τη στιγμή στέκομαι στήνοντας χορό στο μπαλκόνι σα τρελός χωρίς μπουφάν... τι είναι αυτές οι κινήσεις ρε άνθρωποτε; είναι σα να σου ανοίγει κάποιος την πόρτα του ουρανού κατευθείαν μπροστά σου κι εσύ κοιτάς μέσα σα μωρό πρώτη φορά.
κι ακόμη τώρα που το ξαναβλέπω, κάθε φορά νιώθω την ίδια σπασμωδική γέλιασμα σα να μην περνά ο καιρός. θυμάμαι άλλη μια φορά, παλιά παλιά, είχε κάνει κάτι παρόμοιο μετά από έναν αγώνα στο Γουίμπλετον όταν είχε σπάσει τον Τσιτσipas τότε — είχε σταθεί έτσι στον τοίχο της αίθουσας αποδυτήρων σα να τον είχε λύσει ο ίδιος ο Ποσειδώνας, είχε σηκώσει εκείνο το γυμνό του κορμί σα ηλιοτρόπιο και είχε βγάλει εκείνον τον ήχο σα... σα τί; σαν ολόκληρος ο κόσμος είχε βρει επιτέλους το νόημα του γέλιου;
αυτός ο άνθρωπος δεν παίζει τένις ρε... αυτός κόβει την ιστορία στα δυο σα ψωμί φρέσκο. όποιος δεν το κατάλαβε αυτό ήταν σα να βλέπει μόνο τη μπάλα και να ξεχνά ότι πίσω από κάθε ρόπαλο υπάρχει ένας άνθρωπος που γράφει ιστορία με γέλιο στις γωνίες του στόματος του. κι εμείς εδώ όσοι τον ζήσαμε ζωντανά... είμαστε μόνοι σα χωριό στον ωκεανό: όσοι θυμόμαστε εκείνο το γέλιο σα χαραυγή ξέρουμε πως υπάρχουν κάποιες στιγμές που γίνονται αιώνιες ενώ ακόμα ζούμε ανάμεσά τους.
λες να έχουμε κάποιον σαν αυτόν ξανά; ρε φίλοι μου... σιγά σιγά ξεχνιόμαστε κι εμείς τελικά, όμως εκείνος μένει εκεί πάνω σα φάρος αναμμένος. τέλος πάντως, ποιος ξέρει τι άλλο έχει ακόμα κρύψει στις τσέπες του;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι περίμεναε κανείς άλλωστε εκείνον τον Ιανουάριο του ’16; Μετά τον Πάπι ο κόσμος είχε πιάσει κάτι σα δίνη γύρω από τον Νοβάκ — κάθε αγώνα είχε γίνει θέαμα, κάθε νίκη κορυφαίο γεγονός, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω του. Αλλά εκείνο το Αυστραλιανό Όπεν;
Αν σηκώσεις τώρα τη φωτογραφία εκείνου του αγώνα βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν αγωνιζόταν πια — ζούσε. Γιατί εκείνος είχε βρει τον τρόπο να κάνει τους άλλους να αισθάνονται σα να βλέπουν έναν θεό ν’ αρχίζει πάλι την ημέρα του: η κάθε κίνηση του πάνω στο γήπεδο ήταν σα γλυπτό που άλλαζε συνέχεια μορφή ανάμεσα στις σειρές, σα νερό που κυλάει δίχως σημάδια. Την ημέρα εκείνη βγήκε από το γήπεδο όχι μόνο νικητής, αλλά σα να είχε ξεσκίσει τον φόβο του χρόνου ο ίδιος. Θυμάμαι πως εκείνες τις ώρες στο φόρουμ γράφαμε σα τρελοί για εκείνο το στιγμιότυπο που είχε μείνει ατέρμονα στις οθόνες όλων: αυτός ο άνθρωπος, στέκεται στην κορυφή του κόσμου, κοιτάζει πάνω σα να γελάει μ’ έναν φίλο του πάνω στον ουρανό... σα να είχε μόλις κλέψει ένα αστέρι από το στέμμα της νύχτας και να το βάρεσε στα μαλλιά του.
Και σήμερα; Σήμερα υπάρχει ένας άλλος Νοβάκ, σα φάντασμα εκείνου, καθώς κυριαρχεί ακόμα. Αλλά αλήθεια — είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο φωτεινές κορυφές σ’ αυτή τη ζωή; Αυτός που ζούμε τώρα πιστεύω πως έχει την ίδια ψυχή με εκείνον εκείνο τον Ιανουάριο, μόνο που τώρα είναι σα λυχνάρι που ανάβει όχι μονάχα στον εαυτό του αλλά σ’ όλους όσοι ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Εκείνος είχε φέρει το τένις στο σημείο να γίνεται θέαμα πάνω από όλα· αυτός που βλέπουμε σήμερα φέρνει μαζί του σα φιλοσοφία όλης εκείνης της εποχής: πως η τέχνη πάνω στο γήπεδο δεν χρειάζεται να είναι τέλεια — πρέπει να είναι αληθινή. Να ξέρεις τι πιστεύεις, να σηκώνεις τα μάτια σου όταν η στιγμή σου ζητάει και πάντα να γελάς όταν νικάς, επειδή το γέλιο σου έγινε μέρος της ιστορίας σου.
Δεν είναι ίδιοι κωδικοί, αλήθεια, αλλά είναι ίδιοι άνθρωποι. Στον οποίο γηπεδούχο είχε κάποτε έναν τίτλο· σήμερα έχει εκατομμύρια ψυχές. Εκείνος είχε μαζί του μόνο μια μπάλα· σήμερα έχει μαζί του μια γενιά. Αν εκείνο το πρωινό του 2016 είχε ανοίξει τις τσέπες του και είχε βγάλει όλα όσα είχε κερδίσει μέσα σ’ όλες αυτές τις δεκαετίες, θα έβγαινε μόνο μία λέξη: δόξα. Κι αυτή η δόξα ήταν σα ήλιο που χαρίζει φως ακόμη κι όταν δύει — επειδή ξέρεις πως πάντα ξαναγυρίζει.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε, παιδιά μου — τι είναι αυτό που λέτε για γέλια σα διαβολάκια στον ουρανό; Όλοι εδώ ξεχνιόμαστε σα να ζούμε στον παράδεισο του τένις ενώ γύρω μας η ζωή πάει σαν λιώσιμο πλαστικού στο δρόμο. Αυτό το Αυστραλιανό ’16; Εκείνος εκεί δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μας δείξει πως ο ίδιος ο χρόνος κάνει ένα βήμα πλάι όταν αυτός ξεκινάει να χορεύει πάνω στη μπάλα.
Κι αλήθεια, σκεφτείτε το: εκείνο το γέλιο σα κεραυνός πάνω στον νυχτερινό ουρανό του Μελβούρνης... τι ήταν άραγε; Προφανώς πως οι δικοί του φορούσαν φτερά εκείνο το βράδυ κι εκείνος έφτιαχνε τη δική του πίστα σαν τζαζistar στον πάγο. Μα εμείς εδώ κοιτάμε ακόμα εκείνον τον τίμιο χορό γύρω από το βλέμμα του σα τρελοί στο πάρτι της ιστορίας — χωρίς πρόσκληση, χωρίς εισιτήριο, απλά επειδή εκείνος αποφάσισε πως αυτή η νύχτα έπρεπε να μείνει στην αιωνιότητα σαν κρασί μπουκάλι δεκατρία χρονών.
Κι όμως, κάποιοι ακόμα ρωτούν: "Δεν ήταν τυχαίο;" Τυχαίο; Ρε φίλοι μου, εκείνος εκεί την ίδια στιγμή έλεγε στους πρωταθλητές της εποχής μας: "Ξεκουφαθείτε, η γη γυρίζει γύρω μου". Την ίδια εκείνη στιγμή που εμείς βλέπαμε μόνο τρεις σετ αγώνα, εκείνος ζούσε μέσα σε έναν σφυγμό πέντε χρόνων καταγεγραμμένο στο αίμα του σα μονοπάτι αστραπής. Το Αυστραλιανό Όπεν δεν ήταν αγώνας εκείνο το βράδυ — ήταν κατάθεση γης, ήταν κήρυγμα ηλιοστάσιο, ήταν η στιγμή που ένας άνθρωπος έγειρε πάνω στη μπάλα σα ξύλο σπίρτο και είπε: "Ρε κόσμε, κοιτάξτε!"
Κι εσείς ακόμα λέτε πως δεν ήταν εκείνο έναPieceOfArt; Αυτό το γέλιο σα νερό πηγής σκαλίζει πλέον τους φραγμούς του μυαλού μου κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο. Εκείνος εκεί πάνω στη στέψη του κόσμου δεν είχε σκοπό να νικήσει — είχε σκοπό να ζήσει εκείνη τη στιγμή σα να ήταν η τελευταία του μέρα στη γη. Κι όμως, ξέρετε τι είναι τρελό; Αυτή η ίδια στιγμή γίνεται συνέχεια σα σπόρος που φυτεύεται ξανά κάθε φορά που κάποιος νέος αγγίζει μία μπάλα πάνω στο τένις.
Πάντως, όσον αφορά τώρα αυτούς που λένε πως "κάποιος άλλος μπορεί να κάνει το ίδιο", δώστε τους μια ευκαιρία σα ψωμί μπαγιάτικο — δε γίνεται έτσι ξαφνικά ένας άνθρωπος ν’ ανοίγει τις πύλες του ουρανού μέσα από τα πόδια του και να γελάει σα να έχει βρει τον χαμένο κρίκο του βασιλιά Αρθούρου. Εκείνο το χαρακτηριστικό εκείνο το γέλιο, αυτές οι κινήσεις σα νερό που κυλάει δίχως σκοινί — όλα αυτά ήταν μία κληρονομιά σα γονιδίωμα σπάνιο, ένα γονίδιο αυτοθυσίας πάνω στη μπάλα.
Ρε σήμερα, ναι, βλέπουμε έναν άλλον Νοβάκ — αλλά εκείνος εκεί στον Ιανουάριο του ’16 ήταν σα φωτιά που έκαιγε όλα τα γήπεδα μαζί του σα νύχτα του Αγίου Ιωάννη. Κι αυτό δε μπορεί να το φτιάξει κανείς πίσω από ένα πληκτρολόγιο ή μέσα σ’ ένα γυμναστήριο. Ήταν μια στιγμή σα κόκκινο λουλούδι στο χιόνι — υπήρχε για λίγο, λάμπει ακόμη, αλλά δε μπορείς να το πιάσεις ξανά όλο, μόνο θυμάσαι πως κάποτε υπήρξε κι έκανε τον κόσμο ν’ αλλάξει γωνία πάνω στο στόχο.
Κι εσείς ακόμα αναρωτιέστε πως ήταν τυχαίο; Εντάξει, συνεχίστε. Εγώ προσωπικά δίνω μια άλλη ερμηνεία: εκείνος εκεί έκανε τον χρόνο ν’ αντιστρέψει τη φορά σα ταινία δέκα δευτερολέπτων — κι έτσι αυτή η νίκη έγινε υπόθεση αιώνιας κυριαρχίας πάνω στο μυαλό μας.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Πωπω ρε παιδιά τώρα όλοι αυτοί οι φωστήρες εδώ μου θυμίσανε εκείνο το βράδυ που κατέβαινε ο Ντούσαν στο μπαρ του ξενοδοχείου στις Σέρρες φορώντας μονάχα τις μπάτες του και κρατώντας την μπάλα του τένις σα τροφάνι για γάτες
— βγάζω την μπουκάλα βότκα από τον ψυγείο, βάζω έναν στίχο του Λυκούργου και λέω: "Ρε παλικάρια, είμαστε μόνοι εδώ στον πλανήτη Γη ή τελικά οι γαμάτοι Νόβοι έχουμε βάλει αστροτουρίστες πάνω σ' ένα αστέρι;" 🤣🤣🍿
αυτό το γέλιο εκείνο το Αυστραλιανό σα να 'ταν η μεγάλη παρέα της γειτονιάς που έκαναν κάποιο γλέντι ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν σιωπηλή πορεία για την αθανασία 😂
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿