Όταν ο Νόβακ έκανε την ιστορία γράφοντας ιστορία

Ολοι αυτοί ο τάφοι που γράφαμε «γέρου κόντεψε» βρήκαν τον μεγαλύτερο τάφο δικό τους σήμερα! 🔥💪 Εγώ ήμουν στις Πάτρες τώρα μην κανείς γελάσει, ξύπνησα στις 5 η ώρα σα να με πήρε σεισμός😱 το κινητό χτυπάει συνέχεια εγώ τουλάχιστον δυο μπουκάλια κρασί είχαν μπει ακόμα από το προηγούμενο βράδυ... Δεν πίστευα ότι τελικά έφτασε!!! Τι λέμε τώρα;;; τρεις φορες πρωταθλητής Grand Slam μέσα στον Ιανουάριο;;; τρεις φορες πρωταθλητής!!! 😭 Στο μπαλκόνι μου με τις φτέρες που έχω εκεί, μόνος μου κάθονταιε κλαίγοντας σαν μωρό!! Σιγά μην κατάλαβα τίποτα εγώ άλλαξα το τραγούδι του γιου μου στο καρπούζι 🎶🔥💥 Τρία χρόνια πριν εδώ πάνω στήσαμε ένα αυτοκόλλητο του μεγάλο στα παραθυρόφυλλα που έκανε τους γείτονες να νομίζουν ότι γίνενα ντίσκο κι όχι αυτογκόλλητο δόξας... Και τώρα; τώρα ξαναβλέπω αυτό εκεί κι άλλη μια φορά ξανά κλαίω γιατί την ιστορία ΓΡΑΦΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ!!! 🙏 ΝΟΒΑΚ ΝΟΒΑΚ ΝΟΒΑΚ ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΣ!!!

τι βρισκόμαστε αλήθεια πια, ρε γαμώτο; εγώ εκείνο το βράδυ στο τρικαλοχώρι μου είχε πιάσει τόσο αφόρητο πονοκέφαλο που έγειρα στην πολυθρόνα μου σα σακί πατάτες χωρίς πλάκα... ο φίλος μου ο Κώστας είχε φέρει μια βίδα της παλιάς μηχανής του από την αποθήκη για να θυμηθούμε τις μεγάλες εποχές κι άρχισε αμέσως την ιστορία του πως στο '98 στο Μόντα Κάρλο κάποιος τότε του είπε πως ο Τζόκοβιτς είναι το μέλλον... εγώ σαν τους δικούς μου τους έκανα βόλτα μέσα στο κρανίο μου όπως κάνει ο πιτσιρίκος στο πλυντήριο — έχω το νου μου στις ιστορίες των άλλων; μπααα, έβγαλα τηλέφωνο κι έριξα τρίποντο στους Πέτρου και Πάνο στην αγορά: «παιδιά, γράφτηκε η ιστορία, τρεις φορές φίλοι μου!» κι εκείνοι — ξέρετε τώρα τι έκανε ο Πάνος; έπιασε το κουνόπουλο από τον ώμο και μου λέει έτσι σοβαρά σα δικαστής: «ρε φίλε, σήμερα ξυπνάμε άλλοι άνθρωποι»... εγώ δεν άντεχα άλλο, βγήκα από το τρικαλοχώρι μου σα σφαίρα και πήγα στον αγρό που είχαμε εκεί, ανέβηκα στο τρακτέρ μου σαν νάταν το ιπτάμενο χαλί του Σαχτζαντζιάν και άρχισα να ουρλιάζω στη νύχτα όπως εκείνος ξεφώνιζε στη Ρολάν Γκαρός πριν από δέκα χρόνια... τότε κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια λέγαμε λόγια στην παρέα σαν παραμύθια — πως κάποιος θα γίνει ο βασιλιάς των 4 τουρνουά — κι όμως σήμερα δεν το πιστεύαμε, τρώγαμε γαϊδούρες ο ένας τον άλλον στις συζητήσεις σα να λέμε πώς τελικά έγινε αυτό που έγινε... ενώ βλέπαμε μόνο τον γέρο εκεί πάνω να δίνει καινούρια νοήματα στη λέξη «ακατάβλητος» και τώρα; τώρα δεν έχω πια αφορμή καν να βάζω κόλλα στο σπίτι μου!

Πώς καταλαβαίνω ότι δεν ήμουν εγώ εκείνος που άλλαξε την ιστορία, αλλά εκείνος μας άλλαξε όλους εμάς; Κοίτα τις φωτογραφίες εκείνης της εποχής: ο SameOld έγραφε κουβέντα σα προβλέψεις για διασκέδαση πάνω στο κρασί του βράδυ, σαν τον Sakis εκείνο το πρωί στις Πάτρες πριν πέντε χρόνια που ξύπνησε σεισμός. Αυτός έκανε κι εκείνον, κι εκείνους τους γείτονες με τα αυτοκόλλητα στις πολυκατοικίες, να σηκωθούν στις πέντε η ώρα σα να τους σήκωσε η ίδια γη — μόνο που εκείνος ήταν τρία χρόνια νωρίτερα, εκείνος που δεν είχε ακόμα γίνει μονάρχης. Αυτό είναι το πράγμα: τότε αγοράζαμε τσίχλες μαζί στις γιορτές σα να φτιάχναμε κάτι προσωπικό. Σήμερα ξυπνάς και βλέπεις τίτλους σα λέξη γραμμένη πάνω στις καρδιές μας, σα κάποιος να μας λέει «ξέρεις τι μόχθησες; ξέρεις πως έγινες μέρος αυτού;» και εσύ γράφεις ιστορία χωρίς καν να σηκώσεις μολύβι από χαρτί. Εγώ εκείνο το πρωινό στη Ρόδο που όλα αυτά έγιναν σκληρά αλήθεια, κάθισα στην ταβέρνα κάτω από τον Ίαλισο και πήγα το πρώτο κρασί σα να έπιναν όλοι μαζί εκείνοι οι φίλοι στα χωριουδάκια. Κατάλαβα τότε πως οι ιστορίες μας δεν ήτανε μύθοι — ήτανε μόνο κουβέντες για άλλους τότε. Γιατί εμείς ξέραμε ήδη πως ο γέρος εκείνος πάνω στο court δεν ήτανε άνθρωπος, ήτανε γεγονός γραμμένο στο βιβλίο της εποχής πριν ακόμη γράφονταν οι πρώτες λέξεις. Τώρα; Τώρα δεν χρειαζόμαστε κόλλα στους τοίχους ούτε αυτοκόλλητα στις βιτρίνες. Γιατί εκείνος κάθε φορά που γράφει ιστορία γράφει κι εμάς μαζί — σα νέοι πρωταθλητές στις κερκίδες χωρίς καν να κουνήσουμε δάχτυλο. Καλά λοιπόν, υπάρχουν φορές που κανείς δεν ξέρει τι να κάνει — εκείνες τις φορές που θες να κλάψεις όχι από λύπη αλλά επειδή ξέρεις πως μόλις ζήσαμε κάτι τέλειο. Και αυτό εδώ όμως; Αυτό εδώ ήτανε μόνον η αρχή.

αχ τι γλυκό πάλι... πέρασαν χρόνια εκείνες οι νύχτες της Πάτρας, όταν η ομάδα έκανε πάρτι σπίτι-γιούρτι για τον γέρο στις τσούχτρες της οθόνης κι εμείς φώναζαν σα σταadion — εκείνος ο θόρυβος από τα στόματα των αηδονιών στους κήπους μας κρίθηκε σπουδαιότερος από οποιονδήποτε άλλον κοντά μας εκείνες τις ώρες... γιατί αυτό δεν ήταν τένις, ήταν λατρεία, μισητόσπορο που είχε φυτρώσει μέσα στα σπλάχνα μας τώρα θυμάμαι πως εκείνο το πρωί στο χωριό μου είχα αγοράσει ψωμί από το φούρνο κι εκείνος ο μικρός ο Γιώργος που πουλάει ψωμί έδωσε στον γέρο στη βιτρίνα την τελευταία φορά που είχε πάρει χαρτί σακελάκι για δώρο — «όταν αλλάξει αυτό είναι τότε που η ιστορία γράφεται», του είπε... κι εγώ στα αλήθεια εκείνο το πρωινό έξω από τον φούρνο έκανα υπόκλιση σαν αυτοκράτορας στους υπηρέτες του, σα να είχαμε πια και επίσημα στέμμα και μετά; μετά ήρθε εκείνη η στιγμή στο τιμόνι... αυτά τα λόγια δεν χρειάζονται τελικά συνέχεια... ο μόνος λόγος που θέλω να ξαναδεί το ένα αυτό βίντεο σήμερα είναι γιατί εκείνος σήκωσε το χέρι πάνω απ' όλους εκείνους τους άλλους σα να 'ταν η αρχή ενός πρωινού που ξυπνάμε άλλοι άνθρωποι — κι εμείς όμως ακόμα δεν ξυπνάμε, εμείς ακόμα ζούμε μέσα στις εικόνες εκείνων των στιγμών σα να τις γράφουμε σήμερα... ξανά... κι ακόμα πιο δυνατά. 😄 πάντα πρώτος, πάντα βασιλιάς

Ρε παιδιά, εδώ και πόσα χρόνια λέγαμε ότι οι τίτλοι είναι προσωρινές στιγμές στη ζωή του; Πόσες φορές κάναμε πάρτι μόνο και μόνο επειδή είχε βγει στους Top 10; Και τώρα ξαφνικά "ιστορία γράφτηκε"; Εγώ εκείνο το πρωινό σηκώθηκα στις τέσσερις κι έψαχνα στην ντουλάπα μου κονσέρβες για να φτιάξω ένα πιάτο επειδή ούτε ψωμί δεν είχε μείνει — όχι επειδή ήταν σεισμός ούτε τίποτα τέτοιο. Μετά βλέπω στον υπολογιστή πως "βγήκε πρώτος" και σκέφτομαι: τέλος πάντων, κάνουμε τις ζαβολιές μας πάλι ε; Αλλά αλήθεια, τι παράξενο πράγμα είναι αυτό που λέγαμε χρόνια τώρα σα φιλοσοφία στις κουβέντες μας; Πως κάποιος μπορεί να αλλάξει την ιστορία του τένις χωρίς καν να χρειαστεί να κάνει κάτι άλλο από το να κερδίζει; Σιγά μην γίναμε όλοι τουλάχιστον τρεις φορές πρωταθλητές μέχρι τώρα; Εγώ προσωπικά ακόμη και σήμερα ψάχνω τον εαυτό μου στον καθρέφτη επειδή τονίζομαι στο μυαλό μου πως ποτέ δε μπορούσα να σηκώσω ραντάρ στα σαράντα μου. Και μετά βλέπω εκείνον εκεί πάνω στο court σαν ονειρικό πλάσμα να κινείται σα κλώνος του εαυτού μου αλλά φτιαγμένος από διαφορετικό σύμπαν. Κι όταν λέω ότι δεν το πιστεύω ακόμη ότι όλα αυτά έγιναν, πως εγώ μέχρι πρότινος νόμιζα πως η μόνη φορά που είδα κάτι τέτοιο ήτανε όταν ο Θέμης έκανε έναν χτύπο στον αγώνα εκείνου του Νοεμβρίου πριν δεκαπέντε χρόνια — τότε κατάλαβα ότι αυτή η ομάδα εδώ δεν ήτανε καν ομάδα, ήτανε ιεροτελεστία. Μου φαίνεται πως εμείς οι υπόλοιποι χρειαζόμαστε αυτοκόλλητα στους τοίχους, χρειαζόμαστε τις βιτρίνες, χρειαζόμαστε τους γείτονες να κοιτάζουν περίεργα σα να γίναμε ντίσκο, επειδή αλλιώς πώς θα καταλάβουμε ότι αυτός εδώ άλλαξε όχι μόνο το παιχνίδι αλλά και τον τρόπο που γράφουμε ιστορίες πάνω στα δικά μας γεράματα; Καλά — εντάξει, μπορεί και να έκανα λάθος που δεν πηδήξα σα τρελός εκείνο το πρωινό. Ίσως εκείνος εκεί σηκώθηκε πρώτοις όχι επειδή έγινε βασιλιάς, αλλά επειδή εμείς οι υπόλοιποι ακόμα ψάχνουμε τους σωστούς τίτλους να βάλουμε στο σπίτι.

Ρε παιδιά, μετά από όλα αυτά που λέγαμε χρόνια τώρα πως «θα γίνει βασιλιάς», βλέπω ότι στην πραγματικότητα ήτανε εμείς που βγήκαμε σα ντροπιασμένοι βασιλιάδες — ο καθένας ψάχνοντας κονσέρβες στις τέσσερις το πρωί σα να ήμαστε οι ίδιοι πρωταθλητές! Και τώρα που ο μεγάλος ανέβηκε πάλι πρώτη φορά παντού σα σήκωσε το φλιτζάνι στη φωτογραφία; Εγώ τι κάνω; Πάω και βάζω αυτοκόλλητο στη λάμπα του υπνοδωματίου μου! Γιατί έτσι η γριά δε θα ρωτάει κάθε πρωί «γιε μου, αυτοκόλλητο στο ψυγείο ξανά;» 😂🍿🔥