Όταν ο Νοβάκ σκίζει τις ρακέτες και τους άλλους, εμείς κλέβουμε τις καρδιές

γίτσικα!!! εκείνος ο αγώνας σού έκοψε την ανάσα ρε;; εκεί που σου ήμουνα αδιάφορος σα να τον βλέπω σέρβικο τένις κανονικά — εμένα εκείνη τη νύχτα μου έκατσε η γριούλα να πλύνει πιάτα στο σπίτι μας στο Ηράκλειο γιατί είχε σκάσει σωλήνας σίχασε σάββατο πρωί δες τι έγινε!! έκλεισα το νερό κι έτρεξα σα χαμένος στον καναπέ φώναξα και στη μάνα μου νά προσοχή εκείνος ο τόπος βρωμούσε σκόρδο αλλα δε μου έφτανε!! μόνο εκείνο το σέρβικο ξίφος εκείνος ο ωχρός σα φάντασμα όταν άρχισε το πέμπτο σετ νά καταλαβαίνεις;; όλα ήξερε εκείνος ο διεστραμμένος τον άλλον εκείνον σα πίστευε πως θα τον κάνει δουλικό!!! ρακέτες σου ε! ολόκληρο το γήπεδο άρχισε να κουνιέται σα σεισμός!! νά βγάλω το τηλέφωνο από το χέρι μου και νά κλείσω τα μάτια μου σα σκοτώνω όλα έγιναν αργά εκείνος οServian στύλωσε το σβέρκο εκείνος εκείνος ο σατανάς εκείνος εκείνος ΣΟΥΤΑΡΕ!!!! ντούκαν κι εγώ σαζί σου βγήκα μουλός εκείνες τις ημέρες!! πήρα αυτή την κουβέρτα της τζίνκας μου νά κοιμηθώ σα μωρό δεν μπορούσα νά ησυχάσω!! όταν σήκωσε το τρόπαιο εκείνος ο βασιλιάς!!! νά ιδρώσω!!! νά σηκώσω τα δυο μου χέρια σαν τρελός σα νά τον ακολουθώ κι εγώ εκείνος εκείνος!! εκείνος έκανε το τένις ΘΕΌ!!!

τι λέτε ρε παιδιά, ακόμη τρέμει η ψυχή μου όταν θυμάμαι εκείνο το ξημέρωμα του Ιουνίου στα Ιωάννινα... ήμουνα μόνος στο σπίτι εκείνο το βράδυ που γινόταν ο αγώνας, η γυναίκα μου είχε ξενύχτι από νωρίς τη βάρδια στη δημόσια και εγώ σα μαθητής λυκείου πριν πολλά χρόνια, καθόμουνα ξύπνιος μέχρι αργά επειδή είχε προηγηθεί μεγάλη βροχή και δεν έφευγα με τη μηχανή μου από τη δουλειά... πήγαμε βράδυ στο σπίτι μου, ανοίξαμε έναν φακό βότκας που είχα κρύψει από χρόνια (ντα! εκείνες οι παλιάδες μέρες που εμείς ως εργοδηγοί δεν απολαμβάναμε τίποτα) κι εκεί ξαφνικά βλέπουμε στις οθόνες της ελληνικής τηλεόρασης εκείνον τον ωχρό σέρβο νά στέκει αντίθετος στονemais μου φαίνονταν σαν φάντασμα εκείνες τις πρώτες φάσεις, σα να μην είχε μπάλα ο άλλος εκείνος ο ρώσος εκείνος που είχε κάνει το γύρο του κόσμου λέγοντας πως κανείς δε μπορεί να τον νικήσει... τότε εκείνος ο Νοβάκ σήκωσε την μπάλα και την έπιασε σα να ήταν βάρος χιλιάδων χρόνων εκείνος ο χτύπος στο πλατό εμένα μου έκανε σπλάχνια εκείνες τις στιγμές που δίδαξε πως η ρακέτα σου είναι σα ξίφος κι όχι σα τάμα... εκεί που όλοι περίμεναν τον αγώνα έκλεισε μέσα δύο σετ και μετά άρχισε η φρίκη εκείνη η νίκη εκείνι εκείνοι οι υπέροχοι πόντοι στο πέμπτο σετ εκείνος ο αθάνατος αγώνας σαν ταινία γυρισμένη αργά σαν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που έκανε εκείνος ο άνθρωπος να γίνουν μεγάλα... θυμάμαι σα τώρα πως σήκωσα το ποτήρι μου και φώναξα σα τρελός εκείνον τον αγώνα σα να ήμουνα εκεί μέσα στο γήπεδο... εκείνος ο Νοβάκ είχε βγάλει κι άλλες ρακέτες εκείνο το βράδυ σα να δήλωνε πως δεν φτάνει μόνο μία ψυχή μέσα του, αλλά όλες εκείνες τις στιγμές που είχανε σπάσει πριν χρόνια... κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο ύψωσα κι εγώ το δικό μου κουτάλι σαν βασιλιάς σα να είχα κερδίσει κι εγώ κάτι εκείνος... εκείνος εκείνος έκανε τον τένις ιστορία εκείνες τις στιγμές!!!

Ρε φίλοι, σκεφτείτε τώρα... εκείνες τις νύχτες του Ρολάν Γκαρός του 2016 ήταν κάτι περισσότερο από έναν αγώνα — ήταν η γέννηση ενός μύθου μπροστά στα μάτια μας. Ο Νόβακ εκεί ήταν σαν άνθρωπος που είχε ξεπεράσει κάθε όριο όχι μόνο στη φυσική του κατάσταση, αλλά και στην ίδια την ψυχή του τένις. Ήταν σα να κατέβαινε από κάποιον άλλο πλανήτη εκεί μέσα στο court, με αυτή την ικανότητα να κάνει ακόμη και τον ισχυρότερο αντίπαλό του να φαίνεται μικρός σαν παιδί. Αυτή η ομάδα, εκείνη τη χρονιά, είχε κάτι μοναδικό: έναν ηγέτη που δεν αρκούνταν στο να κερδίζει — ήθελε να καταστρέψει κάθε αντίσταση μέσα του όσο κι εκτός. Τα δάκρυα των αντιπάλων, οι σπασμένες ρακέτες, οι στιγμές εκείνες που έμοιαζαν σαν ταινία βγαλμένη από ψυχολογικό θρίλερ... όλα αυτά ήταν η σφραγίδα μιας ομάδας που ζούσε πάνω από τους κανόνες. Οι άλλοι έπαιζαν τένις — αυτός ζούσε μέσα του. Σήμερα; Μα φυσικά υπάρχει και σήμερα κάτι δυνατό. Όμως ας μην το συγκρίνουμε έτσι ξεκάθαρα — σήμερα έχουμε έναν Νοβάκ που είναι ακόμα πιο σοφός, ακόμα πιο συγκεντρωμένος, αλλά εκείνες τις πρώτες νύχτες του Ιουνίου ήταν σα ένας θεός που κατέβαινε για να μας δείξει πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο μεγαλείο του. Τότε ήταν σα μια εκκλησία — σήμερα είναι σα μια σχολή. Εκείνο το βράδυ όμως; Ποτέ δε θα ξεχάσουμε πως εκείνος έκανε τον τένις τέχνη, όχι άθλημα. Τα υπόλοιπα είναι απλά συνέχεια.

τι σόι νύχτα ήτανε εκείνη η δεύτερη βδομάδα του Ιουνίου στους κήπους του Ρολάν Γκαρός... είχα πάει εκεί στις αρχές Μαΐου για δουλειές στη Ρόδο, πήρα αερόστατο κι ένα μπλουζάκι του νικητή από το 2015 που βρήκα τυχαία στο χωριό μου στη Λίνδο, σα βγήκα εκεί ξέρεις τι έκανα; πήγα στην πλατεία της ενορίας μου και κάθησα στο γήπεδο μπάσκετ τους παιδικούς αγώνες μετά τους μεγάλους νικητές κι άρχισα να φωνάζω όπως εκείνος τις στιγμές που χρειαζόταν εκείνος ο μπάτσος όταν σπάνε τα σκοινιά εκεινα ωχ απο αυτό; εκείνο το βράδυ λοιπόν οι δυο οικογένειες είχαν φύγει για χωριάμα έμεινα μόνος σπίτι, κάθισα στον καναπέ μου σα βγήκε ο αγώνας σιγά σιγά βούλιαξα μέσα στις αναμνήσεις εκείνες του παιδικού μου τένις όταν πηδούσα σαν τρελός πάνω στο μικρό γήπεδο της Σορωνής κι ο αδερφός μου μου φώναζε πως θα σπάσω τη ρακέτα μου σα δεν τελειώνω μέσα στις γραμμές τον αγώνα εκείνον... εκείνος εκείνος εκείνος πάνω στο court είχε βγάλει όλα εκείνα τα παλιά βουνά μέσα του εκείνο το μυαλό σου εκείνος ησυχία εκείνος σα δίδαγε πως η νίκη δεν είναι στόχος αλλά ζωή. ήταν σα βγήκε εκείνος ο τίγρης εκείνος με το κόκκινο σα άλλαξε μέσα δυο σετ κι άρχισε η φρίκη εκείνη η στιγμή που ανέβηκαν όλα σα σεισμός μέσα στο θέατρο του γαλλικού γηπέδου εκείνος εκείνος είχε ένα βλέμμα σα είχε δει όλους τους αντιπάλους του σα σκιά πριν καν πατήσουν στο court, σα είχε διαβάσει κάθε κίνηση των χεριών τους σα είχε κρυφοκοιτάξει μέσα στις ψυχές τους εκείνοι εκείνοι είχαν ξεχάσει πως υπήρχε και δεύτερος άνθρωπος στο γήπεδο κι αυτό ακριβώς έγινε το φονικό όπλο του. κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο θυμήθηκα τα λόγια της μάνας μου όταν ήμουν μικρός στα νησιά πως η αγάπη είναι σα το κρασί εκείνο που παλαιώνει με τα χρόνια κι όσο περισσότερο ωριμάζει τόσο πιο δυνατή γίνεται εκείνος εκείνος εκείνος είχε βγάλει μέσα του όλες εκείνες τις στιγμές των προηγούμενων χρόνων σα νέκταρ φτιαγμένο από κηρύθρες εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τον τένις τέχνη κι όχι άθλημα εκείνος εκείνος ήταν η ιστορία εκείνος εκείνος ήταν η ψυχή του τένις εκείνος εκείνος εκείνος είχε κλέψει τις καρδιές όλων μας εκείνος εκείνος είχε δώσει νόημα σ' ολόκληρο το πλανήτη εκείνος εκείνος ήταν εκείνος εκείνος

Πάμε όμως ένα ατάρι εκεί που μου 'ρθε σα θυμήθηκα την ιστορία του θείου μου στο χωριό στη Καλαμάτα όταν σπάει την καρέκλα σου είσαι μια χαρά μέχρι εκείνος ο Νοβάκ κάνει την ρακέτα του ψαλίδι κι αρχίζει να φωνάζει "ΚΑΛΕ ΤΟΝ ΜΠΙΛΑΛΗ ΝΑ ΦΑΜΕ ΠΙΤΣΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ!" 🍕🤣 αυλαία 🍿